21. ลวงรักมาเฟียร้าย ซีรี่ส์ ทายาทมาเฟีย IV

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 5 : EP.2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

แม้จะพอทราบว่าบิดาของตนไม่ใช่คนดิบดีอะไรนัก  แต่เธอก็ไม่กล้าขัดใจท่าน  เพราะความจริงแล้ว  เธอเป็นเพียงลูกบุญธรรมที่ท่านเก็บมาเลี้ยง  ทุกวันนี้เธอมีวันนี้ได้เพราะนายองอาจ  แล้วจะให้เธอเนรคุณท่านได้อย่างไรกัน 

ผิดกับสองนารี  เธอเป็นลูกแท้ๆ ของนายองอาจ  เขาตามใจเธอมาตั้งแต่เด็ก  จึงทำให้เธอติดนิสัยเอาแต่ใจอยู่ไม่น้อย 

“ไม่รู้ล่ะ  ถ้าพ่อทำเรื่องไม่ดีล่ะก็  สองนี่แหละจะแจ้งตำรวจจับพ่อจริงๆ ด้วย  ไม่เชื่อก็คอยดูสิ”  สองนารียื่นบัญชีให้พี่สาวที่เธอเข้าใจว่าเป็นพี่แท้ๆ มาตลอดชีวิตจนถึงตอนนี้

“เด็กคนนี้นี่  น่าตีจริงเชียว  ไม่เอาละ  เราไม่คุยกันเรื่องนี้แล้วนะจ๊ะ  ไปนอนเถอะ  พรุ่งนี้มีเรียนไม่ใช่รึไง”  หนึ่งธิดาส่ายหน้าอย่างเหนื่อยหน่ายให้น้องสาวจอมดื้อ

“ไปก็ได้ค่ะ  พรุ่งนี้ทำข้าวห่อสาหร่ายให้สองอีกนะ  สองชอบ”  เธอหอมแก้มพี่สาวทั้งสองข้างอย่างที่ชอบทำทุกวัน  แล้วจึงกลับเข้าห้องตัวเองไป

ตั้งแต่มารดาของพวกเธอเสียชีวิตเมื่อสิบปีก่อน  หนึ่งธิดาก็คอยดูแลนายองอาจและน้องสาวต่างสายเลือดคนนี้มาโดยตลอด  เธอรู้ว่าไม่ใช่ลูกของนายองอาจเพราะนางธิดามารดาผู้ล่วงลับได้บอกเอาไว้ก่อนที่จะสิ้นใจ  เพราะท่านอยากให้เธอได้ตามหาพ่อแม่ที่แท้จริงในสักวันหนึ่ง

ด้วยเหตุนี้  หนึ่งธิดาจึงไม่อาจเนรคุณต่อนายองอาจได้  เพราะหากไม่มีพวกเขา  ป่านนี้ก็ไม่รู้ว่าเธอจะเป็นอย่างไรบ้าง

 

สามวันต่อมา

หนึ่งธิดาออกจากไร่ชาเพื่อเข้าไปซื้อของใช้จำเป็นที่ห้างสรรพสินค้าในเมืองเป็นประจำแบบนี้ทุกเดือน  เธอมากับคนงานในไร่อีกสามคนซึ่งนายองอาจให้ตามมาช่วยขนของ 

“พวกพี่ไปเดินเล่นแถวนี้ก่อนก็ได้นะคะ  ถ้าหนึ่งได้ของครบแล้วจะโทรตามค่ะ”  เธอมักจะพูดจาไพเราะกับพวกเขาแบบนี้เสมอ

“ได้ครับคุณหนู”  สามหนุ่มหน้าตาบ้านๆ แยกออกไปเปิดหูเปิดตาอย่างที่รอคอย  เพราะหนึ่งธิดามักจะชอบเดินดูของตามลำพังเสมอ  เธอไม่ชอบตกเป็นเป้าสายตาของใคร 

เมื่อบอดี้การ์ดหน้าเหลี่ยมทั้งหลายเดินไปแล้ว  เธอจึงเข้าไปในร้านหนังสือ  เพราะอยากจะหาหนังสือเกี่ยวกับการปลูกผักปลอดสารพิษเอาไปศึกษาไว้  เผื่อจะเป็นประโยชน์ได้บ้าง

 

“ไอ้สิงห์  แกไปซื้อเครื่องกรองน้ำตัวใหม่เองละกันนะ  ฉันจะไปดูหนังสือหน่อย  ที่หลังบ้านว่างอยู่หลายไร่  ฉันว่าจะปลูกพวกผักปลอดสารพิษเอาไว้กินกันเอง  จะได้ไม่ต้องไปซื้อให้เสี่ยงมะเร็ง”  ไลนัสหันไปบอกมือขวาคนสนิท  เมื่อรถกะบะคันใหญ่เข้ามาจอดใต้อาคารเรียบร้อยแล้ว

“ครับนาย  จะให้คนตามไปคุ้มกันไหมครับ” 

“ไม่ต้อง อยู่ห้างสรรพสินค้าแบบนี้  คงไม่มีไอ้บ้าที่ไหนชักปืนมายิงฉันหรอก  ถึงจะมีแกก็รู้ว่าฉันป้องกันตัวเองได้”  แล้วไลนัสก็ก้าวลงไปจากรถ  ไม่ได้สนใจลูกน้องที่ตามมาอีกหลายชีวิตสักนิด

“เฮ้อ  นี่นายเค้าลืมไปรึเปล่าพี่สิงห์  ว่าเค้ามีศัตรูอยู่ทั่วเมืองน่ะ”  ลูกน้องคนหนึ่งถามอย่างขัดใจ

“รู้  แต่นายไม่สนใจ  เอาเถอะ  เรารีบไปซื้อของให้ครบแล้วค่อยไปดูแลนายก็แล้วกัน”  สิงหาก้าวลงจากรถแล้วแยกไปอีกประตูโดยมีลูกน้องทั้งหมดเดินตามไป

 

ที่ร้านหนังสือ  ไลนัสมุ่งหน้าไปตรงโซนหนังสือเกี่ยวกับเกษตร  เขารู้ว่ามันอยู่มุมไหนเพราะมาบ่อยจนชิน  ดีที่วันนี้เป็นวันพฤหัส  คนเลยไม่ค่อยพลุกพล่านนัก  ทำให้เขาหาดูหนังสืออย่างสบาย

“อุ๊ย  ขอโทษค่ะ”  เพราะมัวแต่มองหาหนังสือ  เขาจึงไม่ได้มองว่ามีใครอีกคนยืนอยู่  ทำให้เขาชนเธอจนเกือบล้มดีที่คว้าไว้ทัน  แต่ทำไมเธอถึงมาขอโทษเขาล่ะเนี่ย

“คุณ...เป็นอะไรรึเปล่า”  แล้วเขาก็ได้เห็นหน้าของเธออย่างชัดเจน  เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมา

“ไม่เป็นไรค่ะ  ดิฉันซุ่มซ่ามเอง  ขอโทษด้วยนะคะ”  เธอแกะมือหนาที่โอบเอวเธอให้ออกไป  แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ยอมปล่อย

“ถ้าเจ็บตรงไหนก็บอกได้นะครับ  ผมจะได้พาไปฉีดยา  เอ๊ย...พาไปหาหมอ”  พระเจ้า  นางฟ้าที่ไหนหลงทางมาวะเนี่ย  สวยบาดใจชะมัด  ไลนัสแอบคิดในใจ  นอกจากความโหดโดยสายเลือด  ความหื่นของเขาก็ไม่ได้แพ้พี่ชายสักนิด

“หนึ่งไม่เป็นไรค่ะ  ขอตัวก่อนนะคะ”  เธอพยายามแกะมือเขาออกอีกครั้ง  แต่ฝรั่งที่พูดไทยชัดทุกถ้อยคำอย่างเขาก็ไม่ยอมปล่อย

“ชื่อหนึ่งเหรอครับ  ยินดีที่ได้รู้จักนะ  ผมชื่อ...”

“ไม่เป็นไรค่ะ  เราคงไม่ได้พบกันอีก  ไม่ต้องแนะนำก็ได้ค่ะ  กรุณาปล่อยมือคุณด้วยค่ะ  ดิฉันไม่เป็นอะไรแล้วจริงๆ” 

แก้มนวลแดงระเรื่อเพราะไม่เคยได้ใกล้ชิดชายใดเช่นนี้มาก่อน  ทำให้ไลนัสพอจะมองออกว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงใจง่ายแบบที่เขาเคยลากขึ้นเตียงเพื่อแก้เหงาบ่อยๆ  เขาจึงยอมปล่อยเธอแต่โดยดี แม้จะเสียดายอยู่ไม่น้อย

“ขอโทษด้วยครับ  ผมลืมตัวไป  คุณหนึ่งสนใจหนังสือเกษตรเหรอครับ”  เขาชวนเธอคุยต่อ

“ค่ะ  พอดีที่บ้านมีที่ว่างเยอะเลย  ก็เลยอยากจะปลูกพืชหมุนเวียนตามคำสอนของในหลวงค่ะ”  เธอยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน  เป็นยิ้มที่ทำให้ชายวัยสามสิบหัวใจเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

“น่ารักจัง”

“คะ?

“เอ่อ  คือผมหมายถึงสมัยนี้หายากนะครับ  ที่จะมีผู้หญิงรุ่นเดียวกับคุณสนใจเรื่องพวกนี้ด้วย”  แค่มองปราดเดียวเขาก็รู้ว่าเธอต้องอายุน้อยกว่าเขาหลายปีแน่  แต่ที่ยังไม่แน่ใจ  คือเธอมีใครในใจแล้วหรือยัง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha