21. ลวงรักมาเฟียร้าย ซีรี่ส์ ทายาทมาเฟีย IV

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 6 : EP.3


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“ดิฉันเป็นชาวไร่ค่ะ  ชีวิตอยู่แต่กับธรรมชาติจนชิน  ไม่ได้เหมือนสาวชาวเมืองที่สนใจเรื่องของแฟชั่นหรือบ้าดารา  ถ้ายังไงก็เชิญคุณตามสบายนะคะ  ดิฉันได้หนังสือครบแล้ว  ขอตัวก่อน”  เธอกำลังจะหันหลังกลับ  เพราะไม่ชอบสายตาที่เขามองมาเท่าใดนัก

“เดี๋ยวสิครับ  คุณหนึ่ง  เราสองคนจะได้พบกันอีกรึเปล่า”  นี่อย่าบอกนะว่าเขาตกหลุมรักผู้หญิงคนนี้เข้าให้แล้วน่ะ

“คงไม่มั้งคะ  โชคดีค่ะ”  เธอยิ้มให้เขาเล็กน้อยตามมารยาท  แล้วจึงรีบเดินหนีเขาไปชำระเงินที่เคาท์เตอร์ทันที

ไลนัสได้แต่มองตามสาวน้อยน่ารักไปตลอดทางจนเธอลับสายตาไป  นี่เธอจะรู้บ้างรึเปล่า  ว่าเธอขโมยของจากร้านนี้ไปด้วย  แต่ไม่ใช่หนังสือหรอกนะ  มันคือหัวใจของเขาต่างหาก

เขาพยายามจะหันมาสนใจหนังสือแทน  แต่ใบหน้างามก็ยังลอยมาอยู่ตลอด  มาเฟียหนุ่มตัดสินใจออกไปตามหาเธอ  หวังจะขอเบอร์ของเธอให้ได้  แต่เธอก็หายไปแล้ว  ไม่รู้ว่าไปทางไหนแล้วด้วย 

“โธ่  ไอ้ไลนัส  ทำไมถึงได้ช้าแบบนี้วะ”  เขาบ่นให้ตัวเองอย่างหัวเสีย  ก็ชีวิตของเขาไม่เคยต้องจีบใครมาก่อนเลยนี่นา  แค่ส่งสายตาก็มีสาวๆ รอคิวจะขึ้นเตียงด้วยอยู่แล้ว  ว่าแต่ทำไมสาวน้อยคนนั้นถึงไม่สนใจเขาสักนิดเลยนะ  หรือว่าเธอจะมีแฟนอยู่แล้ว

เขากลับไปที่ร้านหนังสือด้วยใจห่อเหี่ยวจนมาถึงมุมเดิมที่ได้พบกับเธอ  แล้วสายตาก็พลันเหลือไปเห็นสร้อยข้อมือเส้นหนึ่งหล่นอยู่  มันเป็นสร้อยข้อมือที่มีรูปดาวและรูปหัวใจสลับกัน  พร้อมกับตัวอักษรภาษาอังกฤษสลับกันไป  พอลองอ่านดูก็น่าจะอ่านได้ว่า...หนึ่ง...ธิ...ดา

“ชื่อเพราะจังเลยนะสาวน้อย  ท่าทางไอ้สร้อยนี่จะเป็นของรักของเธอล่ะสิท่า  ดีล่ะ”  เขาคิดแผนการร้ายเอาไว้ในใจ  ก่อนจะเดินไปที่เคาท์เตอร์ชำระเงิน

“ขอโทษนะครับ  พอดีผู้หญิงใส่เสื้อเชิ้ตสีชมพูคนเมื่อครู่ทำของหล่นไว้  เธอเป็นเพื่อนของผมเอง  ถ้าเธอมาถามหาสร้อย  ช่วยเอาเบอร์ของผมให้เธอด้วยนะครับ  ผมไม่อยากทิ้งไว้ที่นี่เพราะกลัวเธอจะไม่มา  เมื่อครู่ผมโทรหาเธอก็ดูเหมือนจะปิดเครื่อง  ท่าทางแบตเธอจะหมด  ผมเลยมาบอกเผื่อไว้น่ะครับ  ให้เธอติดต่อมาที่ผมได้เลย  ผมจะโทรหาเธอเรื่อยๆ ถ้าเธอเปิดเครื่องเมื่อไหร่ผมก็จะบอกเธอเอง”  เขาแจ้งกับพนักงาน

“ได้ครับ  ถ้าเธอมาเราจะแจ้งเบอร์ให้เธอทราบ”  พนักงานรับคำ  ไลนัสจึงเขียนเบอร์ทิ้งไว้ที่เพราะเขาไม่ได้เอานามบัตรมาด้วย

“ขอบคุณมากนะครับ”  เขาเดินออกจากร้านไปโดยไม่สนใจหนังสือใดๆ อีก  นอกจากคอยแต่จะถือโทรศัพท์รอสายจากนางฟ้าของเขาตลอดเวลา

 

ไลนัสไปนั่งเล่นอยู่ที่ร้านกาแฟเพื่อรอสายเรียกเข้าจากสาวน้อยหน้าหวานอย่างอารมณ์ดี  ดวงตาก็คอยจับจ้องที่สร้อยข้อมือของเธออยู่ตลอดจนเมื่อเวลาผ่านไปเกือบยี่สิบนาที  สิ่งที่เขารอก็มาถึง

กริ๊ง...กริ๊ง...กริ๊ง...

(“สวัสดีครับ”)

(“เอ่อ  สวัสดีค่ะ  ตอนนี้ดิฉันอยู่ที่ร้านหนังสือทราบมาว่าคุณเก็บสร้อยข้อมือได้  ไม่ทราบตอนนี้คุณอยู่ไหน  ยังอยู่ในห้างนี้รึเปล่าคะ”)  ปลายสายถามเสียงสั่นเพราะเธอยังตกใจที่ทำของสำคัญหายไป

(“ใช่ครับ  ผมอยู่ที่ร้านกาแฟXXXตรงชั้น 2  คุณมารับของคืนได้เลย  ผมจะรออยู่ที่ร้านนะครับ”)

(“ขอบคุณมากนะคะ  ดิฉันจะรีบไปค่ะ”)  หนึ่งธิดารีบวางสายแล้วมุ่งหน้าไปยังสถานที่นัดหมายทันที  ไลนัสกดบันทึกเบอร์ของเธอว่า  Angle  (นางฟ้า)

ไม่นานนักเธอก็เข้ามาถึงร้านกาแฟและเห็นเขานั่งอยู่ตรงมุมด้านในสุด  เธอจึงก้าวเข้าไปหา

“ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยเก็บไว้ให้  แต่ความจริงคุณฝากพนักงานที่ร้านไว้ก็ได้นะคะ”  เธอมองสร้อยข้อมือของตัวเองในมือของเขาด้วยความดีใจ

“ผมกลัวว่าเค้าจะแอบเอาไปน่ะสิครับ  กลัวจะส่งคืนไม่ถึงมือคุณ  ทานกาแฟด้วยกันก่อนสิครับแล้วผมจะคืนให้”  เพราะอยากจะยื้อเวลาให้เธอได้อยู่ต่อ  คนเจ้าเล่ห์จึงไม่ยอมคืนของสำคัญโดยง่าย

“เอ่อ...ก็ได้ค่ะ  ขอบคุณค่ะ”  เพราะยังไม่ได้ของที่ต้องการ  เธอจึงจำต้องรับปากเขาไป

“น้องหนึ่ง  เอ่อ  ผมเรียกแบบนี้ได้รึเปล่าครับ”  วันนี้คงจะเป็นวันแรกตั้งแต่เกิดมาที่เขาพูดจาสุภาพกับผู้หญิงที่ไม่ใช่คนในครอบครัว  ซึ่งเขาเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย

“ตามใจคุณก็แล้วกันค่ะ” 

“ขอบคุณครับ  น้องหนึ่งจะดื่มอะไรดีครับ” 

“ขอเป็นคาปูชิโน่ปั่นก็แล้วกันค่ะ” 

“ได้ครับ”  แล้วเขาก็หันไปสั่งกาแฟตามที่เธอต้องการ  ก่อนจะวกกลับมาคุยกับเธออีกครั้ง

“น้องหนึ่งไม่อยากรู้ชื่อของพี่บ้างเหรอครับ”  เขาถามอย่างอารมณ์ดี

“ไม่เป็นไรค่ะ  อย่างที่บอกว่าเราคงไม่ได้พบกันอีกแล้ว  แต่ก็ต้องขอบคุณอีกครั้งที่ช่วยเก็บของให้”  เธอยิ้มให้เขาเล็กน้อย

“ทำไมถึงได้มั่นใจแบบนั้นล่ะครับ  ดูสิขนาดคิดว่าจะไม่ได้พบกันแล้ว  เราสองคนยังมานั่งดื่มกาแฟด้วยกันอยู่เลย” 

“ไม่ทราบสิคะ  ดิฉันแค่คิดว่ามันคงเป็นเพียงแค่เรื่องบังเอิญเท่านั้นเอง  ปกติดิฉันทำงานอยู่แต่ในไร่  จะเข้าเมืองแค่เดือนละครั้ง เลยคิดว่าเราคงไม่บังเอิญพบกันอีกค่ะ” 

“จริงเหรอครับ  น้องหนึ่งทำงานที่ไร่ไหนครับ  ผมก็เป็นชาวไร่เหมือนกันนะ”  ยิ่งได้คุยกับเธอเขาก็ยิ่งรู้สึกสนใจ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha