21. ลวงรักมาเฟียร้าย ซีรี่ส์ ทายาทมาเฟีย IV

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 9 : EP.6


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนนี้เพลิงกำลังลุกไหม้โรงเก็บชาของเขากินพื้นที่เกือบครึ่ง  ตอนนี้คนงานหลายคนกำลังช่วยกันดับไฟ  ไลนัสเองก็เข้าไปช่วยดับไฟเช่นกัน  แต่นอกจากโรงเก็บชาตรงนี้  ก็ยังมีโรงเก็บชาของเขาอีกหลายแห่งที่กำลังเกิดเพลิงไหม้เช่นกัน

ขณะที่ไลนัสกำลังช่วยคนงานดับไฟ  เขาก็สังเกตเห็นใครบางคนที่ทำท่าทางมีพิรุธ  เขาโยนถังน้ำลงเมื่อเพลิงใกล้สงบ  แล้วเดินตรงไปยังเป้าหมายทันที

“กูไม่เคยเห็นหน้ามึง  มึงเป็นใคร!  บอกมาเดี๋ยวนี้!  เขากระชากตัวชายแปลกหน้าจนเกือบลอยจากพื้น

“เอ่อ...ผม...ผมเป็นคนงานใหม่ครับนาย...ผม...โอ๊ย!  เขาร้องเสียงหลง  เมื่อไลนัสฟาดหมัดหนักไปที่ใบหน้าของเขาอย่างแรง  นายมิ่งรีบวิ่งมาคุมตัวชายคนนั้นทันที

“มึงเป็นคนของไอ้องอาจใช่ไหม  พวกมึงกล้ามากที่ทำกับกูแบบนี้!  พวกมึงไม่ได้อยู่กันอย่างสงบสุขแน่  ไอ้มิ่ง  ลากตัวมันไปโกดังเก็บชา!  เดี๋ยวกูจะตามไป”  ไลนัสสั่งน้ำเสียงดุดัน  แล้วหันไปสนใจโรงเก็บใบชาแทน

 

เวลาผ่านไปกว่าเที่ยงคืน  กว่าที่พวกเขาจะควบคุมเพลิงไหม้ทั้งห้าจุดได้  ดีที่เมื่อวานใบชาส่วนมากถูกส่งเข้าโรงงานไปแล้ว  จึงไม่ได้สร้างความเสียหายมากนัก

สิงหาจับตัวคนร้ายได้อีกสองคน  ส่วนคนอื่นคาดว่าจะหนีไปช่วงชุลมุน  แต่แค่นี้ก็เกินพอแล้วสำหรับมาเฟียหนุ่ม

“พวกมันสามคนอยู่ในห้องลับครับนาย”  สิงหารายงาน  เมื่อไลนัสมาถึงหน้าโกดัง

“อืม  ให้คนเฝ้าข้างนอกไว้ด้วย  ที่เหลือเข้าไปกับฉัน”  เขาเดินนำลูกน้องคนสนิทเข้าไปด้านใน

คนร้ายทั้งสามคนนั่งตัวสั่น  เพราะลูกน้องของไลนัสเอาปืนจ่อหัวพวกมันอยู่ตลอดเวลา

“กูจะให้โอกาสพวกมึงพูด  ก่อนที่กูจะฆ่าพวกมึงทิ้ง  เลือกเอา...จะพูดความจริงหรือกินลูกตะกั่ว”  ไลนัสเหนี่ยวไกปืนแล้วเล็งไปที่พวกมันทั้งหมด

“อย่านะ  ผมบอกแล้ว  นายองอาจจ้างพวกเรามา  พวกเราแค่รับเงินแล้วทำตามคำสั่งเท่านั้นเอง  อย่าฆ่าพวกเราเลย”  ชายคนหนึ่งที่ดูจะรักตัวกลัวตายมากกว่าคนอื่นรีบสารภาพ

“นึกเอาไว้ไม่ผิด  ไอ้แก่นี่ท่าทางจะไม่อยากตายบนเตียง  สงสัยอยากตายเหมือนหมาข้างถนน  โทรหามันเดี๋ยวนี้  กูจะคุยกับมันเอง”  ไลนัสสั่งชายคนนั้นอีกครั้ง  นายมิ่งจึงไปแกะเชือกที่มัดมือของมันออก  มันก็รีบกดเบอร์นายองอาจทันที

 

โรงแรมแห่งหนึ่ง  จ.พิษณุโลก

กริ๊ง...กริ๊ง...กริ๊ง...

โทรศัพท์ของนายบุญลือดังขึ้น  เขามองเบอร์ที่โทรเข้ามา  เป็นคนที่เขาว่าจ้างให้ไปวางเพลิงจึงรีบรับสาย  โดยมีนายองอาจนั่งอยู่ไม่ไกลนัก

(“ว่าไง  เรียบร้อยรึเปล่า”)

(“เอ่อ...คือ...”)

(“เอ้า...ว่าไงก็รีบบอกมาสิวะ”)  นายบุญลือชักหงุดหงิด

(“นี่กูเอง...ไลนัส”)  ไลนัสแย่งโทรศัพท์มาพูดด้วยตัวเอง

(“ไอ้ไลนัส...”)  นายบุญลือหันไปมองนายองอาจ  เจ้าของไร่วัยชรารีบลุกมาทันที  ก่อนที่นายบุญลือจะเปิดลำโพงโทรศัพท์ให้ได้ยินอย่างชัดเจน

(“เออ...กูเอง  เจ้านายของมึงคงอยู่ด้วยสินะ  สวัสดีคุณองอาจ  ผมไม่คิดเลยนะว่าคุณจะกล้ามากระตุกหนวดเสือแบบนี้น่ะ”)  เสียงของไลนัสบ่งบอกว่าเขาโมโหขนาดไหน

นายองอาจไม่ได้พูดอะไรออกมา  เขาให้นายบุญลือพูดต่อ

(“นายไม่อยู่ที่นี่  นายไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วย  ใครมันบังอาจมาใส่ร้ายนายของผมกันนะ”)

(“อ้อ  เหรอ  แสดงว่าไอ้สามตัวนี่มันพูดโกหกอย่างนั้นสิ  ก็ดี  กูจะได้ยิงมันทิ้งซะตรงนี้เลย  แต่ยังไงซะ  เร็วๆ นี้กูต้องไปหาเจ้านายของมึงแน่นอน  บอกมันว่าอย่าหดหัวอยู่ในกระดองก็แล้วกัน  เพราะกูจะส่งลูกตะกั่วเข้าไปฝังในหัวของมันด้วยมือของกูเอง!!!   ปัง! ปัง! ปัง!”)  เสียงปืนสามนัดดังขึ้นในสาย  เล่นเอานายบุญลือมือไม้สั่นไปหมด  แล้วไลนัสก็วางสายไป

เขาไม่ได้ยิงคนร้ายทั้งสามทิ้งแต่อย่างใด  แต่จะเก็บพวกมันเอาไว้ก่อน  ด้วยเหตุผลบางอย่าง  หากแต่ตอนนี้ชายชราสองคนกำลังประสาทเสียจนแทบเป็นบ้าไปแล้ว

“จะทำยังไงดีครับนาย  มันรู้แล้วว่าเราเป็นคนทำ  มันต้องไม่ปล่อยเราไว้แน่  แล้วพวกคุณหนูจะเป็นยังไงบ้าง  ถ้าพวกมันบุกไปที่ไร่จริงๆ”  นายบุญลือนั่งกุมขมับอย่างคนคิดไม่ตก

“เวรเอ๊ย...ไหนมึงบอกว่าไอ้พวกนั้นมันเป็นมืออาชีพไงวะ  ทำไมถึงได้โดนจับง่ายๆ แบบนั้นได้  แล้วนี่ถ้ามันฆ่าลูกกูขึ้นมา...”  แม้จะรักตัวกลัวตายอยู่มาก  แต่ก็ยังอดนึกถึงบุตรสาวไม่ได้

“เรากลับไร่ดีไหมครับนาย  ขืนเราหนีเข้ากรุงเทพแบบนี้  ผมเกรงว่าคุณหนูทั้งสอง...จะ...”

“ไม่ได้หรอก  ถ้าเรากลับไปเราก็ตายอยู่ดี  บางที...อาจจะมีใครบางคนที่ช่วยเราได้”  นายองอาจคิดแผนร้ายบางอย่างขึ้นมาได้ 

 

“นายหมายถึงอะไรครับ”  นายบุญลือถามเจ้านาย

“ยัยหนึ่งไงล่ะ  ยัยหนึ่งนี่ล่ะจะต้องช่วยเราได้”  นายองอาจยิ้มด้วยแววตาชั่วร้าย

“แล้วคุณหนูหนึ่งเกี่ยวอะไรด้วยครับ  ผมงงไปหมดแล้วนะครับนาย”

“มึงอย่าลืมสิว่าไอ้ไลนัสมันขึ้นชื่อเรื่องอะไรอีก  นอกจากความโหดเหี้ยมน่ะ” 

“นี่นายหมายถึง  จะส่งคุณหนูไป...” 

“ใช่  กูจะส่งยัยหนึ่งไปสังเวยไอ้ไลนัส  รับรองว่านอกจากมันจะไม่ฆ่ากูแล้ว  มันยังจะต้องยกสินสอดมาให้กูอีกด้วย  ฮ่าๆๆๆ”


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha