21. ลวงรักมาเฟียร้าย ซีรี่ส์ ทายาทมาเฟีย IV

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 13 : EP.10


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“โกรธพี่ลงเหรอ  พี่ออกจะน่ารักน่าเอ็นดูขนาดนี้น่ะ  หันมามองหน้าพี่หน่อยสิครับคนดี”

“ไม่เอา  หนึ่งไม่อยากเห็นหน้าพี่แล้ว”

“ถ้าไม่หันมาพี่จะหอมแก้มหนึ่งแล้วนะ”  เขาแกล้งขู่  เธอจึงรีบหันหน้ามาหาเขาทันที  แล้วเขาก็ทำในสิ่งที่เธอไม่คาดคิด

ปากหยักได้รูปประกบเข้าปากนุ่มอย่างดูดดื่ม  สาวน้อยนั่งนิ่งตัวแข็งทื่อเมื่อถูกเขาจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัว

เขาฉวยโอกาสนี้สอดลิ้นร้อนเข้าไปในโพรงปากนุ่มเมื่อเธอเผยอปากออก  ลิ้นเล็กถูกเขาดูดกลืนอยู่อย่างนั้น  ตอนนี้เธอรู้สึกเหมือนคนที่ขาดอากาศหายใจ  มือเล็กถูกยกขึ้นมาทุบตีเขาพัลวัน  แล้วน้ำตาของเธอก็ไหลออกมาด้วยความรู้สึกสมเพชตัวเองนักที่สุดท้ายก็คงเป็นได้แค่ของเล่นเช่นหนึ่งของเขาเท่านั้น

เมื่อรับรู้ถึงหยาดน้ำตาที่รินไหล  คนบ้ากามก็หยุดรังแกเธอในทันที

“หนึ่ง  ร้องไห้ทำไมครับ”  เขายกมือหนาเช็ดน้ำตาให้เธออย่างลนลาน

“พี่เห็นหนึ่งเป็นผู้หญิงยังไงคะ  ถึงหนึ่งจะเป็นแค่ชาวไร่  ไม่ได้อยู่ในตระกูลใหญ่โตเหมือนอย่างตระกูลแมคคานี่  แต่หนึ่งก็มีศักดิ์ศรีนะคะ  นึกอยากทำอะไรก็ทำแบบนี้ได้ยังไงคะ  นะ...นั่น...จูบ...แรก...ของหนึ่งนะ”  เธอโกรธเขา  โกรธที่เขารังแกเธอแบบนี้

“พี่รู้จ้ะ  หนึ่งอย่าโกรธพี่เลยนะ  พี่ขอโทษพี่แค่...ห้ามใจไม่ไหว ก็หนึ่งน่าจูบ  น่ากอดน่าหอม  น่า...”

“พอเลยนะ  หนึ่งไม่พาพี่ไปไหนแล้ว  ปล่อยหนึ่งเลย  หนึ่งจะไปทำงาน”  เธอพยายามลุกจากตักหนา  แต่เขาก็ไม่ยอมปล่อย

“ไม่เอา  ถ้าหนึ่งไม่หายโกรธพี่  พี่จะไม่ยอมให้หนึ่งไปไหนเด็ดขาดเลยนะ  อีกอย่างหนึ่งบอกพี่แล้วว่าจะพาพี่ไปชมไร่  ห้ามเบี้ยวพี่สิครับ”  ยิ่งเธอดิ้นเขาก็ยิ่งกอดแน่นขึ้นไปอีก

“เฮ้อ  ก็ได้ค่ะ  จะไปก็รีบไปสิ”  เธอยังคงโมโหเขาอยู่มากจนลืมไปแล้วว่าต้องยั่วเขา

“บอกมาก่อนว่าหายโกรธพี่แล้ว  ไม่งั้นไม่ปล่อย”  เขาส่งเสียงออดอ้อน 

“ค่ะ  หายแล้ว” เธอบอกเสียงแข็ง

“นี่น่ะเหรอครับหายแล้ว  ไม่เอาสิ  พูดหวานๆ  แบบก่อนหน้านี้หน่อยนะ  นะครับ  หนึ่งจ๋า....พี่ขอโทษ...” 

“ก็คนมันโกรธอยู่นี่คะ  เอาเป็นว่าขอเวลาหนึ่งหน่อยก็แล้วกันค่ะ  เดี๋ยวหนึ่งก็หายโกรธเองแหละ” 

“ก็ได้ครับ  แต่อย่าให้พี่รอนานนะ  พี่มันพวกใจร้อน    ถ้าหนึ่งโกรธนานๆ  พี่กลัวจะอดใจไม่ไหว...แล้ว...”

“หยุดเลยนะคะ  ทำไมถึงชอบคิดแต่เรื่องลามกนะ  ไปเถอะค่ะ  ม้าคงจะมารออยู่แล้ว”  เธอยิ้มเขิน  เมื่อโดนผู้มากประสบการณ์หว่านล้อมเสียจนเกือบใจละลาย

“นี่ไง  ยิ้มแล้ว  เวลาที่หนึ่งยิ้มโลกใบนี้ดูสดใสมากเลยนะรู้รึเปล่า  หนึ่งจ๋า...พี่ไม่เคยดูถูกหนึ่งเลยนะ  พี่ก็เป็นแบบนี้คิดเร็วทำเร็ว  มือไวใจเร็วไปหน่อย  แต่พี่อยากให้หนึ่งรู้ไว้นะ  ว่าหนึ่งเป็นผู้หญิงที่พิเศษที่สุดสำหรับพี่  รู้รึเปล่า”  แววตาที่เขามองมามันบอกว่าเขาไม่ได้โกหก  แต่มันจะเป็นไปได้อย่างไร  ในเมื่อเธอเป็นลูกศัตรูที่เขาอยากจะฆ่าให้ตายด้วยซ้ำ  แม้ในใจลึกๆ ของเธอจะบอกว่าเขาไม่ใช่คนเลวร้ายก็เถอะ  นี่ตกลงเรื่องราวทุกอย่างมันเป็นยังไงกันแน่นะ

“เอ่อ...เรา...ออกไปข้างนอกกันเถอะนะคะ”  ตอนนี้เธอเริ่มทำอะไรไม่ถูกแล้วจริงๆ

“ก็ได้จ้ะ  ไปสิ”  เขาคว้ามือเล็กแล้วจูงเธอออกไปราวกับคู่รักกันอย่างนั้น  แม้เธอจะพยายามแกะมือหนาที่เหนียวหนึบออก  แต่เขาก็ไม่ยอมปล่อย

“พี่ไลนัสปล่อยหนึ่งนะคะ  คนอื่นเห็นเข้าจะไม่ดี” 

“ใครกล้าว่าหนึ่งพี่จะยิงทิ้งให้หมด  ดีไหมจ๊ะ”

“ใจร้าย  เอะอะก็จะฆ่าจะแกงกันง่ายๆ แบบนี้เหรอคะ”  เธอทำหน้างอ

“ไม่รู้ล่ะ  เอาเป็นว่าหนึ่งไม่ต้องสนใจใครทั้งนั้น  สนใจพี่คนเดียวพอแล้วนะ” 

“นี่ถ้าสักวันหนึ่ง  หนึ่งทำให้พี่ไม่พอใจหรือทำให้พี่โกรธ...พี่จะฆ่าหนึ่งรึเปล่าคะ”  เธอถามเสียงแผ่ว

“ฆ่าสิ  แต่พี่จะฆ่าด้วยอย่างอื่นนะ  ไปกันเถอะพี่อยากไปขี่หนึ่ง  เอ๊ย...ขี่ม้ากับหนึ่งแล้วล่ะ”  เขาพาเธอออกไปด้านนอกด้วยกัน  ท่ามกลางสายตาของลูกน้องทั้งสองฝ่าย  สิงหาได้แต่ทำใจหากเจ้านายของเขาหมายตานางในฝันที่เขาเฝ้ามองมาแสนนาน

“ฉันจะไปเที่ยวชมไร่กับคุณหนึ่ง  พวกนายไม่ต้องตามไปนะ”  ไลนัสบอก

“แต่...มันจะดีเหรอครับนาย”  สิงหาเป็นห่วงความปลอดภัยของเจ้านาย

“ไม่เป็นไรหรอก  ฉันอยากไปกับคุณหนึ่งตามลำพังน่ะ  พวกนายก็รออยู่ที่นี่แหละ  อย่าไปสร้างความวุ่นวายให้คนงานในไร่เค้าล่ะ  เราไม่ใช่พวกอันธพาลข้างถนน  แยกแยะให้ถูกคนว่าศัตรูของเราคือใคร  เข้าใจรึเปล่า” 

“ครับนาย”  สิงหารับคำ  ไลนัสจึงพาหนึ่งธิดาไปขึ้นม้าที่มารออยู่คนละตัวก่อนจะควบออกไปพร้อมกันอย่างช้าๆ

“ลูกพี่  ตกลงเจ้านายของเราเค้าจริงจังกับผู้จัดการไร่คนสวยนี่แน่เหรอ  ผมไม่เคยเห็นนายควงใครเกินเดือนสักคน” 

“ไม่รู้สิ  ก็ขอให้นายเจอคนที่ใช่จริงๆ ซะที”  อันที่จริงเขาสงสารหนึ่งธิดาหากว่าเธอจะเป็นเพียงแค่ดอกไม้ริมทางของเจ้านายดอกหนึ่งเท่านั้น

 

“ไร่ชาของน้องหนึ่งร่มรื่นเหมือนไร่ของพี่เลยนะจ๊ะ  ท่าทางลูกค้าจะเยอะด้วยสิ  พี่เห็นรถบัสเริ่มทยอยมากันแล้ว”  ไลนัสถามขณะขี่ม้าเคียงข้างเธอ

“อย่าเรียกว่าไร่ของหนึ่งเลยค่ะ  หนึ่งเป็นแค่คนคอยดูแลเท่านั้น  หนึ่งอยากให้คนงานทุกคนอยู่กับเราอย่างมีความสุข  ถ้าเค้าอยู่ดีกินดีเค้าก็จะตั้งใจทำงานแล้วผลผลิตที่ได้ก็จะออกมาดีด้วย  เวลาที่คนงานเจ็บไข้ได้ป่วยหนึ่งก็จะคอยพาไปหาหมอตลอด  นี่ยังคิดอยู่เลยนะคะว่าอยากจะไปเรียนหาความรู้ทางการพยาบาลเบื้องต้น  จะได้รักษาอาการคร่าวๆ ได้ก่อนที่จะไปโรงพยาบาล”  เธอบอกเขาอย่างอารมณ์ดี  สิ่งที่ได้ยินทำให้มาเฟียหนุ่มพอใจและทึ่งในความคิดของเธอไม่น้อย  


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha