อาขา เลียหมีไหม

โดย: sexus



ตอนที่ 3 : ความหลัง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

12 ปีที่แล้ว

“ฮือๆ คุณแม่ไม่รักเอมแล้ว คุณแม่ไม่รักเอม ไม่รักเอม ฮือๆ”

เด็กหญิงวัยหกขวบแอบหลบมานั่งร้องไห้อยู่ที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ในสวนหลังบ้าน ปากน้อย ๆ เบะออกพร้อมกับหยาดน้ำตาที่รินไหลออกมาไม่ขาดสาย เมื่อปล่อยโฮออกมาจนเธอหายใจไม่ทัน หล่อนก็ไอออกมา

“อัก อึก ฮือ ๆ ไม่มีใครรักเอม ฮือ ๆ”


“น้องหมู แอบมาร้องไห้กับพี่หมีอยู่นี่เอง” เสียงใครบางคนดังขึ้น พร้อมกับขายาว ๆ ก้าวเข้ามาใกล้

เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมองชายแปลกหน้าตาขวาง ไม่ว่าใครหล่อนก็จะไม่ญาติดีด้วยทั้งนั้น

เด็กน้อยไล่สายตาไปตามกางเกง เขาตัวสูงมากจนเธอต้องแหงนหน้าจนคอตั้งจึงสังเกตเห็นว่าผิวของเขาผิวสีน้ำตาล ผอมเก้งก้าง ผมดกดำ จะมีก็เพียงแต่งเสื้อเซิ้ตสีฟ้าอ่อน ผูกไทกับกางเกงสแลกสีน้ำเงินเข้มที่ทำให้เขาดูดีขึ้น ไม่งั้นหล่อนคงนึกว่าเขาเป็นคนสวนของบ้านนี้แน่ ๆ

“ขออานั่งด้วยคนได้ไหมคะ น้องหมู” ชายหนุ่มถือวิสาสะนั่งลงข้าง ๆ เด็กหญิง ที่กลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ ดวงตากลมโตซื่อความหมายอย่างชัดเจนว่ากำลังฉงน และหวาดระแวง เขาเข้าใจเด็กสาวดี เพราะเธอต้องย้ายเข้ามาอยู่ที่บ้านใหญ่ซึ่งเป็นเรือนหอของแม่เธอกับพี่ชายของเขาหลังนี้อย่างกะทันหัน เธอจึงรู้สึกแปลกแยก อีกทั้งยังรู้สึกว่าถูกทิ้ง เพราะใคร ๆ ต่างก็วิ่งวุ่นในวันแต่งงาน

เมื่อว่าที่พี่สะใภ้มองหาลูกสาวตัวน้อยไม่เจอ เขาจึงอาสาออกมาตามหาเพื่อให้พี่ชายและว่าที่สะใภ้ได้เข้าพิธีแต่งงานอย่างสบายใจ

“เลาไม่ได้ชื่อน้องหมู!”

แม้จะยังออกเสียงไม่ชัด แต่เสียงแหลมเล็กกลับตวาดออกมาอย่างไม่เกรงกลัวใคร อย่างคนที่ถูกโอ๋มาตั้งแต่เด็ก

“อ้าว เหรอ เห็นตัวอ้วน ๆ จ้ำม่ำ ๆ เหมือนหมู อาก็นึกว่าชื่อน้องหมูสะอีก ฮ่า ๆ” ชายหนุ่มประคองมือทั้งสองข้างยีแก้มพองลมของเด็กสาวอย่างนึกเอ็นดู

“อื้อ! อย่ามาแกล้งเลานะ! เลาจะฟ้องแม่ ฟ้องคุณตา” เด็กหญิงตาวาวขึ้น มือป้อม ๆ พยายามแกะฝ่ามือหนาออกจากแก้มตน ความโกรธแล่นเข้ามาแทนที่ความเสียใจและน้อยใจเมื่อสักครู่ จนเด็กสาวลืมไปเสียสนิทว่าหล่อนกำลังร้องไห้เสียใจเพราะเรื่องอะไร

“ฮ่า ๆ อาไม่แกล้งแล้ว”

“เลาไม่มีอา เพราะเลาไม่มีพ่อ” เด็กสาวเถียงต่อ ฉลาดเกินวัย

“ต่อไปนี้ลูกหมูก็จะมีพ่อ ก็จะมีอา เราจะเป็นครอบครัวเดียวกันแล้วนะ ไม่ดีใจรึ” เขายีหัวยุ่ง ๆ ของเด็กที่เอาแต่ทำตาโตแก้มพอง

“มีพ่อ มีอาแล้วดียังไง” เด็กน้อยถามออกมาด้วยความซื่อ ในชีวิตเธอรู้จักแค่แม่และตา หากมีพ่อ หรืออาเพิ่มขึ้นมาจะดีกับชีวิตของเธออย่างไรก็ไม่อาจรู้ได้


โครกคราก


เสียงท้องน้อย ๆ ร้องขึ้น เรียกเสียงหัวเราะจากคนตัวโตแทนคำตอบ

“ฮ่า ๆ หิวละสิ ป่ะ เดี๋ยวอาพาไปกินข้าว เราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว อาจะดูแลน้องหมูนะครับ” ชายหนุ่มดึงมือเล็กให้ร่างเล็กกลมดิกลุกขึ้นตามแรงดึง

“เลาชื่อหนูเอม ไม่ได้ชื่อน้องหมู” หนูเอมเถียงตาโต ยอมลุกขึ้นเดินตามคนตัวโตด้วยความหิว เพราะเขาบอกเธอว่าจะพาเธอไปหาของกิน

“ชื่อหนูเอมรึครับ ชื่อเพราะจัง อาชื่อ อาวีนะครับ” ชายหนุ่มก้มลงยิ้มให้เด็กสาวตัวจ้อย ในครอบครัวของเขาไม่เคยมีพี่สาวหรือน้องสาว เมื่อมาเจอหนูเอม เด็กสาวแก้มป่องอมชมพู ดวงตากลมโตราวกับตุ๊กตา เขาจึงรู้สึกเอ็นดูเธอเป็นพิเศษ

“อาวี อาวี” เด็กน้อยท่องชื่อชายหนุ่ม คล้ายเด็กกำลังหัดพูด


“อีกไกลไหมอาวี หนูเอมหิว” เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมองเมื่อเดินมาได้สักระยะหนึ่งแต่ยังเห็นของสิ่งที่เรียกว่าจะกินได้สักนิด

“นู้นแน่ะ” คนตัวสูงกว่าชี้ให้ดูบริเวณงานแต่งที่เห็นอยู่ไกลลิบ ๆ ก่อนจะสำทับตามอีกว่า “ก็หนูเอมเล่นวิ่งมาซ่อนในสวนหลังบ้านเสียไกล ตอนเดินกลับก็ต้องไกลเท่าเดิมสิครับ”

คนตัวโตขายาวก้าวได้ไวกว่าทำให้เขาเดินนำหน้าเด็กน้อยไปเสียหลายก้าว คนตัวเล็กที่อยู่ได้หลังจึงเริ่มเบะปากแล้วร้องสะอึกสะอื้นออกมา

“อาวีอย่าทิ้งหนู อย่าทิ้งหนู หนูเอมไม่มีแรงเดินแล้วฮือ ๆ” หนูเอมหยุดเดินยกมือขึ้นปาดน้ำตา สะอึกสะอื้นตัวโยน

ชายหนุ่มเดินกลับมาคุกเข่าลงให้สูงระดับเดียวกันกับคนตัวเล็ก ก่อนที่จะโอบเด็กน้อยเอาไว้ ลูบหลังเบา ๆ ก่อนปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า

“อาวี เป็นอาของหนูเอมแล้ว อาวีไม่ทิ้งหนูเอมหรอกครับ”

อ้อมกอดและน้ำเสียงอันอบอุ่นของเขาทำให้เด็กน้อยหยุดร้องไห้ จากนั้นเขาจึงช้อนร่างเล็กขึ้นมาอุ้มไว้ “มะ เดี๋ยวอาอุ้ม”

เด็กน้อยสอดมือเล็กเข้าคล้องคอชายหนุ่ม นับตั้งแต่นั้นมาเธอก็ตามอาวีติดแจ จนกระทั่งเมื่อเธอต้องเข้าโรงเรียนประจำ และอาวีต้องไปดูแลเหมืองแร่ที่บ้าน เธอกับเขาจึงไม่มีโอกาสได้เจอกันอีกเลยตลอดสิบปีที่ผ่านมา


........................จบตอน.......................................


ย้ำอีกครั้งนะคะ

ในออนไลน์ เขียนสด แล้วลงเลย 

ยังไม่ได้รีไรท์ และตรวจคำถูกผิดนะคะ

ดังนั้น ใครอยากอ่านงานสมบูรณ์แบบฟิน ๆ กระดาษสวย ๆ รอ E-BooK นร่าาาาาา


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha