ไฟรักแรงปรารถนา

โดย: รมย์ธีรา



ตอนที่ 2 : เข้าทางจริงๆ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป



            





"แล้วทำไมเธอถึงตก" อาจารย์สาวปิดเอกสารมองหน้าเขาแล้วพูดแบบขำนิดๆ ดูๆ ไปก็น่ารักดีจัง เริ่มลดความคิดว่าเขามีแผนการอื่น กลับมองว่าเป็นเด็กน่ารักที่กล้ามาขอความช่วยเหลือจากอารย์

"ก็มันยาก" ชายหนุ่มอ้อมแอ้มตอบ เริ่มรู้สึกเขินกับสายตาของเธอที่มองเขาอย่างเอ็นดู ก็สายตาน่ารักแบบนี้ทำหัวใจของเขาเต้นโครมคราม

"วิชาอื่นก็ทำได้ดีนี่" หญิงสาวยื่นหน้าไปบอกเขา ความรู้สึกหวาดหวั่นเริ่มจางหายไป และเป็นกันเองมากขึ้น

"ก็บอกว่ายากไง" ชายหนุ่มเงยหน้ามองเธอพูดเสียงเข้มข่ม สายตาของทั้งสองประสานกันอีกครั้ง

"คนไทยซะเปล่านะเธอนะ" หญิงสาวรีบเบือนใบหน้าหนีแล้วพูดเบาๆ

ใบหน้างามร้อนวูบขึ้นมา

"ผมเป็นลูกครึ่งเกาหลี เรียนที่เกาหลีมาตั้งแต่เด็ก เพิ่งย้ายมาเรียนที่ไทยตอนอยู่มหาลัย ความจริงก็ไม่อยากมาเรียนที่ไทยหรอก" พาทิศมองอาจารย์สาวอย่างไม่ละสายตา ผู้หญิงคนนี้ยิ่งดูยิ่งสวย ยิ่งน่าสนใจ มันทำให้เขาละสายตาจากเธอไม่ได้จริงๆ

"แล้วเธอมาเรียนทำไมล่ะ" หญิงสาวเริ่มสนใจตัวเขามากยิ่งขึ้น

อยากรู้จังทำไมอายุขนาดนี้แล้วถึงยังไม่เก่งภาษาไทย เขาเป็นลูกครึ่งไทยเกาหลีใช่ไหม พ่อแม่หน้าตาแบบไหนนะ ลูกชายถึงหน้าตาหล่อแบบนี้ หน้าเหมือนใครกัน คำถามมากมายที่อยากรู้เกี่ยวกับตัวของชายหนุ่มผุดขึ้นในหัวของเธออย่างไม่รู้ตัว

"ตามแม่มา ตอนนั้นคุณตาแก่แล้ว แม่อยากมาดูแลคุณตา เลยต้องมา แต่ตอนนี้คุณตาเสียแล้ว แต่ผมยังไปไหนไม่ได้ แม่ไม่ยอมให้ย้ายกลับไปเกาหลี ถ้ายังสอบวิชานี้ไม่ผ่าน" ชายหนุ่มเองก็เล่าเรื่องราวในชีวิตให้เธอฟังอย่างลืมตัว ทั้งที่ปกติไม่เคยจะเปิดปากถึงประวัติของตนเองให้ใครฟัง

หญิงสาวปิดปากกลั้นหัวเราะจนหน้าแดง ชายหนุ่มยิ่งรู้สึกเขิน

"แล้วทำไมเธอไม่หาเพื่อนมาสอนล่ะ" หญิงสาวพยายามเสนอคนอื่นให้มาสอนเขาแทน

"เพื่อน... จะสอนได้ดีเท่าอาจารย์เหรอ" ชายหนุ่มลุกขึ้นแล้วเดินอ้อมไปข้างหลังเธอ ทำทีเป็นมองดูรอบๆ ห้อง แล้วหยุดยืนที่ข้างเก้าอี้ก้มลงพูดเบาๆ ที่ข้างหู ถึงเวลาที่เขาจะทำให้เธอเขินบ้าง ในขณะที่ท่าทีของเขาทำเอา หญิงสาวคิดไม่ออก เธอมัวแต่สนใจกลิ่นกายของเขา กลิ่นหอมแปลกๆ แต่น่าหลงใหล

"ผมจ่ายค่าเสียเวลาอยู่แล้ว" แววตาของเขาจ้องมองเธอจากด้านข้าง จนแทบจะทะลุไปถึงหัวใจ

"เรื่องนั้นอาจารย์ไม่ใส่ใจหรอก อาจารย์กลัวไม่มีเวลานะ" เสียงเธอเริ่มสั่นๆ เมื่อลมหายใจของเขารดใบหูเธอ

"ก็เมื่อไรก็ได้" เขาพูดเบาจนแทบจะกระซิบ คนฟังขยับเข้าใกล้เพื่อฟังคำที่เขาจะพูดอย่างลืมตัว

"แล้วสอนที่ไหน" หญิงสาวเริ่มมิอาจห้ามใจตัวเองได้ กลิ่นตัวเด็กคนนี้หอมจริงๆ เชิญชวนน่าหลงใหลให้ลืมตัวลืมใจ

"ที่บ้านผม" ชายหนุ่มพูดอย่างไม่คิด

"แต่.." หญิงสาวตกใจที่เขาชวนไปบ้าน เธอหันไปมองหน้าเขาทันที แต่ก็ต้องรีบหันกลับเมื่อใบหน้าของทั้งสองคนใกล้กันมาก ปลายจมูกของเธอเกือบจะชนแก้มใสของเขา ได้กลิ่นลมหายใจผสมกลิ่นลูกอมหอมๆ น่าลิ้มลองจากเขาน่าลิ้มลองความหวานจากริมฝีปากนั้น

"ทำไมกลัวเหรอ" ชายหนุ่มหันมามองใบหน้าด้านข้างของเธอ แทบจะอดใจไม่ไหวที่จะประทับริมฝีปากไปที่พวกแก้มสีชมพูจางๆ

"ปะ...เปล่าหรอก" หญิงสาวส่ายหน้าน้อยๆ เธอรู้สึกร่างกายไม่มีแรง

อะไรกันทำไมเราถึงรู้สึกแปลกๆ แบบนี้นะ หญิงสาวคิดในใจ

"หรือจะไปสอนที่บ้านอาจารย์ดีล่ะ" ชายหนุ่มเห็นอาการประหม่าของอาจารย์สาว เขาก็รู้ได้ทันทีว่าผู้หญิงคนนี้ยังใสสะอาดอยู่ มันยิ่งทำให้เขาปรารถนาเธอมากยิ่งขึ้น

"ที่บ้านอาจารย์ดีกว่า" หญิงสาวรีบตอบตกลง เธอคิดว่า ถ้าเธอไปบ้านเขาคงจะไม่เหมาะ เธอเป็นผู้หญิงส่วนเขาเป็นผู้ชายถึงจะเด็กกว่าก็เถอะ ยังไงถ้าไปบ้านเธอก็น่าจะปลอดภัยมากกว่า ในความคิดเธอ

"งั้นเป็นอันว่าตกลงใช่ไหม" ชายหนุ่มยิ้มอยู่ในใจ จะบ้านเธอหรือบ้านเขา ถ้าลองหนทางปลอดคนก็เข้าทางตนอยู่ดี

อาจารย์สาวหันไปมองหน้าเขา ใบหน้าของชายหนุ่มที่หล่อราวกับเทพบุตร มันสะกดเธอจนนิ่งสมองว่าเปล่า เธอพยักหน้าเหมือนไม่เป็นตัวของตัวเอง ใจหนึ่งให้ปฏิเสธ แต่อีกใจหนึ่งก็ให้ตกลง

ชายหนุ่มเองก็รู้สึกหลงใหลไปกับแววตาของอาจารย์สาว เขาเลื่อนใบหน้าลงไปหาอย่างช้าๆ หญิงสาวนั่งนิ่งไม่ขยับ แต่ก่อนทีริมฝีปากของทั้งสองจะประกบกัน เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอย่างขัดจังหวะ

// ตี้ ๆๆๆๆ // หญิงสาวพลันได้สติรีบหันกลับไปคว้าโทรศัพท์ของเธอทันทีด้วยท่าทางรนลาน รู้สึกแปลกใจที่ทำไมเธอถึงลืมตัวได้ขนาดนี้

"ว่าไง...กร" เสียงหวานทักทายคนที่โทรหา รู้สึกหายใจหายคอไม่ทั่วท้อง สายตาของนักศึกษาหนุ่มยังทำให้เธอหัวใจเต้นโครมครามไม่เลิก

"วันนี้จะไปส่งพ่อกับแม่รึเปล่า" เสียงชายหนุ่มทางโทรศัพท์ดังขึ้น เซเดินถอยมานั่งที่เก้าอี้ สายตาเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ปากของเธอ

ใครนะโทรมา แฟนเหรอ เขาคิด

"ไปซิ" เธอแทบไม่กล้าสบตาเขาอีกเลย เมินหน้าหนีระหว่างรับสาย

"แล้วให้กรไปรับไหม" ชายหนุ่มที่โทรหาพูดคุยกับหญิงสาวอย่างสนิทสนม

"ไม่ต้องหรอก จิวขับรถมาเองนะ"

"งั้นเหรอ เครื่องออกเมื่อไร"

"4 โมง ตอนนี้ก็...บ่ายกว่าแล้ว ตายจริง เดี๋ยวจิวต้องรีบไปแล้วล่ะกร" เธอมองดูนาฬิกาข้อมือแล้วก็ตกใจ เธอช้ามากแล้ว

"งั้นเจอกันที่สนามบินนะ"

"ได้" หลังจากวางสายเธอก็หันมาเก็บข้างของทันที ลืมความรู้สึกที่เกิดขึ้นเมื่อครู่สนิทใจ

"จะไปแล้วเหรอครับ" พาทิศเอ่ยถามทันทีที่เธอวางสาย แววตาของเขาจ้องมองเธอลึกซึ้ง ในใจรู้สึกหวิวๆ กับใครบางคนที่โทรหาเมื่อครู่

"ใช่ อาจารย์มีธุระนะ" จรัสรวีพูดเรียบๆ เก็บข้าวของไปพลางๆ

"มีธุระกับคนที่โทรมาเหรอ" เขาถามอย่างสอดรู้

"ก็ทำนองนั้น" หญิงสาวพยักหน้าเบาๆ

"แฟนเหรอครับ" น้ำเสียงของเซทุ้มต่ำ เหมือนกำลังสะกดกลั้นลมหายใจ

รอฟังคำตอบจากเธอ

"เปล่าหรอก เขาเป็นเพื่อนสนิทนะ รู้จักกันตั้งแต่เด็กๆ พ่อแม่ก็เป็นเพื่อนสนิทกัน" จรัสรวีพาซื่อตอบไปตรงๆ ไม่ทันสังเกตน้ำเสียงคนตั้งใจฟัง

"อ้อ....งั้นพรุ่งนี้เจอกันนะครับ" ชายหนุ่มรู้สึกโล่งออกลุกขึ้นจากเก้าอี้พร้อมบอกลา

"เออ...จ๊ะ" หญิงสาวเงยหน้ามองชายหนุ่มที่กำลังจากไปพร้อมกับความรู้สึกปั่นป่วนในอก แต่ความรู้สึกโหยหากลับมาแทนที่

เมื่อหญิงสาวเก็บของเสร็จ เธอก็รีบออกไปจากห้องเช่นกัน เดินเร็วๆ ไปที่รถ แล้วขับออกไปจากมหาลัย ใจของเธอยังสั่นเมื่อนึกถึงใบหน้าและแววตาของชายหนุ่ม เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมเธอถึงได้ใจสั่นกับเขา หญิงสาวขับรถไปแบบไม่มีสมาธิ

หลังจากที่ชายหนุ่มเดินออกมาจากห้อง เขาก็ยิ้มมาตลอด เขาเองก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงอย่างสัมผัสเธอนัก  เขาเกือบห้ามตัวเองไม่ได้ถ้าโทรศัพท์ของเธอไม่ดังซะก่อน เขาอาจลงมือจัดการเธอไปแล้ว เขาไม่เคยปรารถนาใครเท่านี้มาก่อนเลย

ยิ่งอยู่ใกล้ก็ยิ่งอยากสัมผัสพออยู่ห่างก็ถวิลหา อาจารย์คนนี้ต้องมีอะไรดีๆ ที่ทำให้เขาไม่อาจละสายตาและความรู้สึกออกไปได้ การมองหน้าเธอทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นเหมือนกับการแข่งรถด้วยความเร็วสูง มันช่างท้าทายเขาจริงๆ เซเดินมาหาเทพที่โรงอาหาร เทพกำลังนั่งกินข้าวอยู่

"แหม...รีบตัดหน้าจริงนะ" เทพทำสายตาเคืองเล็กน้อยกับเพื่อนที่ชิงลงมือฉุดอาจารย์สาวไปต่อหน้าต่อตา เขาเองก็แปลกใจที่เห็นเซดูต้องการอาจารย์คนนี้มาก

"ก็แกบอกเองว่าใครดีใครได้" เขาไม่ได้สนใจกับคำพูดของเทพ เริ่มรู้สึกหงุดหงิดที่ต้องอยู่ใกล้ๆ คนที่มีความปรารถนาไม่ดีต่ออาจารย์สาวของตน

"มันก็ไม่แน่หรอก" เทพยังคงมั่นใจในตัวเองว่าจะสามารถครอบครองอาจารย์สาวคนสวยได้อยู่ ตราบใดที่เซยังไม่ลงมือ เขาก็ยังมีสิทธิ

"วันนี้แกจะไปที่สนามไหม" พลางถามต่อเมื่อเปลี่ยนเรื่องคุย

"ทำไมล่ะ" พาทิศถือวิสาสะหยิบน้ำของเทพมาดื่มแก้กระหาย

"ฉันจะไปส่งไม่มีรถไม่ใช่เหรอ"

"ก็ดี" พาทิศพยักหน้า การไปขับรถคงจะช่วยให้เขาได้ปลดปล่อยความ

ปรารถนาอันแรงกล้าที่มีต่อเธอ

"แต่กลับเองนะโว้ย"

"เออ" แล้วทั้งสองก็เดินทางออกจากมหาลัยไปที่สนามแข่งรถ เซขับรถเพื่อดับอารมณ์เร่าร้อนที่เกิดขึ้น ตลอดเส้นทางเขาคิดถึงแต่ใบหน้า แววตา และกลิ่นที่ซอกคอของเธอ ยิ่งคิดก็ยิ่งเหยียบคันเร่งให้เร็วขึ้น ถ้าได้สัมผัสเธอเขาคงพอใจมากกว่านี้

ณ. สนามบินสุวรรณภูมิ จรัสรวีกำลังเดินกึ่งวิ่งไปหาชายหนุ่มหน้าตาตี๋แต่หล่อเหล่าเอาการ สายตาเจ้าชู้กรุ่มกริ่มสวมเสื้อเชิ้ตสีเทากางเกงสีดำเนื้อผ้าราคาแพง สวมแว่นตาสีดำแบรนด์เนมรอเธออยู่ที่ประตูทางเข้าของสนามบิน พลางมองหาคนที่กำลังรออยู่

"มาช้าจัง" กรกฤต ดิลกธรรม หรือ กร วัย 24 ปี บ่นหญิงสาวที่กำลังยืนหอบด้วยความเหนื่อย

"โทษทีกร จิวติดสอนนะ พ่อกับแม่ล่ะ" หญิงสาวพูดเสียงหอบๆ เธอพยายามรีบสุดตัวแล้วที่จะมาหาเขาให้ทันขึ้นเรื่อง

"เข้าไปนั่งรอที่ร้านกาแฟนะ" เขาทำบุ้ยปากไปทางร้านกาแฟชื่อดัง ที่อยู่ไม่

ห่าง

"เหรอ งั้นรีบไปเถอะ" จรัสรวีพยักหน้า ทั้งสองก็เดินเข้าไปในสนามบิน เดินไปที่ร้านกาแฟที่พ่อแม่ของทั้งสองกำลังนั่งรออยู่ ซึ่งพ่อแม่ของกรก็คือ เจตดิลก ดิลกธรรม ในวัย 46 ปี และเปรมสุข เอื้ออารี ในวัย 45 ปี และพวกเขาก็เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยเรียน

"มาแล้วเหรอลูก" ศศิทักลูกสาวที่กำลังนั่งลงข้างๆ เธอ

"จิวติดคุยกับนักศึกษานะค่ะ เลยมาช้าหน่อย" หญิงสาวตอบ

"ไม่เป็นไรจ๊ะ มาก็ดีแล้ว"

"สวยวันสวยคืนจริงๆ นะหนูจิว" เจตดิลกเอ่ยปากชมหลานสาวคนสวยที่เขาเห็นมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย

"ก็สวยเหมือนแม่นั้นแหล่ะ" ผู้เป็นพ่อออกตัวรับหน้า พร้อมหันไปหอมแก้มภรรยาคนสวย และจับมือลูกสาวด้วยความรัก

"พ่อ-แม่ไม่อยู่แบบนี้ห้ามเอาผู้ชายเข้าบ้านนะ" เปรมหันไปแหย่เตือนหลานสาว ทั้งที่รู้ดีว่าจรัสรวีนิสัยอย่างไร

"ไม่มีทางหรอกครับ กรจะดูแลทุกฝีก้าวเลย" กรกฤตรีบเสนอตัวทันที

ท่าทางของเขาแสดงออกชัดเจนว่าชื่นชอบในตัวของเพื่อนสาว

"แหม ไม่ต้องมาดูแลเลย กรเอาเวลาไปดูแลบรรดากิ๊กของกรเถอะ ไม่ต้องมาดูจิว จิวดูแลตัวเองได้" หญิงสาวทำหน้าเชิดใส่แบบไม่ง้อใคร เธอไม่เคยมองเพื่อนวัยเด็กเกินไปกว่าน้องชายคนหนึ่ง อาจเป็นเพราะเห็นกันมาตั้งแต่เล็ก ครอบครัวสนิทกันจนเหมือนพี่น้องมากกว่าคนรัก

"ป้าต้องฝากกรดูจิวด้วยนะ ยังไงกรก็เป็นผู้ชาย ไปมาหาสู่กันบ่อยๆ เกิดอะไรขึ้นจะได้ช่วยๆกันได้" ศศิยังคงฝากฝังบุตรสาวกับหลานชาย ยังไงเสียผู้หญิงก็ดูแลตัวเองไม่เท่าผู้ชายหรอก

"ไม่ต้องห่วงครับป้าศิ" ชายหนุ่มรับปากอย่างดิบดี

"ทำเป็นพูดดี แล้วถ้ากรกำลังนอนกอดผู้หญิงอยู่ล่ะคะ จิวโทรไปยังกับกรจะช่วยได้" จรัสรวีตวัดสายตาใส่ รู้ดีว่าเพื่อนรักเจ้าชู้ประตูดินไม่น้อย แม้จะไม่เคยคบหาใครจริงจัง ก็เพราะความไม่จริงจังนี่ล่ะทำให้เธอไม่ค่อยชอบใจ ค่อยแต่จะบ่นอยู่เรื่อยให้หาแฟนเป็นตัวจริง

"บ้าเหรอ" กรกฤตค้านเสียงหลง

"ก็แค่โทรไป ต่อให้กำลังเข้าไปเข้าเข็ม กรก็จะมาเพื่อปกป้องจิว" กรทำ

ท่าทางล้อเลียนทางเมคเลิฟ ตามนิสัยทะเล้นของเขา

คำพูดของเด็กทั้งสองทำเอาผู้ใหญ่หัวเราะกันใหญ่ ถ้าเด็กทั้งสองรักกันพวกเขาคงมีความสุขมาก แต่พวกเขาก็ไม่ได้บังคับอะไร ทุกอย่างปล่อยไปตามธรรมชาติดีที่สุด ถึงแม้ว่าพวกเขาจะดูออกว่ากรแอบชอบจิวอยู่ก็ตามที และรู้ดีว่าจิวเองก็ไม่ได้คิดอะไรกับกรเลย

"เที่ยวให้สนุกนะคะ" จรัสรวีสวมกอดมารดาก่อนจะส่งเข้าประตูทางเข้า แม้จะไม่ใช้ครั้งแรกที่พวกผู้ใหญ่เดินทางไปเที่ยวต่างประเทศ แต่มันเหมือนเป็นธรรมเนียมที่จะต้องมาส่งกันอย่างพร้อมหน้า มันคือความอบอุ่นของครอบครัวที่ถูกปลูกฝังกันมานาน

"จ๊ะ ดูแลตัวเองด้วยล่ะ"

"พ่อกับแม่จะโทรมาหาบ่อยๆ นะลูก" ธนาจับที่บ่าของบุตรสาว

"ไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ"

"ไปเถอะ เปรม เจม" ศิหันไปเรียกเพื่อนทั้งสอง ที่กำลังสั่งสอนลูกชายให้เป็นไม้กันจิวจากผู้ชายคนอื่น

"ดูแลจิวดีดีล่ะลูก อย่างให้เสียชื่อพ่อกับแม่" เจตดิลกชี้กำชับบุตรชายอีก

ครั้งก่อนจาก

"ครับ..คุณพ่อ" ชายหนุ่มก็รับปากอย่างเป็นมั่นเป็นเหมาะ

"แล้วอย่างเที่ยวมากล่ะ ถ้ากลับมาแม่เจอสาวอื่นในบ้าน หรือพาเพื่อนมาจัดปาร์ตี้ล่ะก็ น่าดู" เปรมทำตาเขียวใส่อย่างรู้เท่าทัน

"คร้าบ..... คุณแม่ รีบไปได้แล้ว" กรกฤตรีบโบกมือไล่พ่อกับแม่ทันที

"หนูจิว น้าฝากกรด้วยนะ" ก่อนไปไม่ลืมที่จะแวะฝากฝังบุตรชายกับว่าที่สะใภ้

"ค่ะ...คุณน้า" หญิงสาวพยักหน้ารับปากสั้นๆ

"พวกแม่ไปนะลูก"

"ค่ะ บายค่ะ" จิวโบยมือลาพ่อแม่สักพัก แล้วทั้งสี่คนก็เดินไปตามทางเข้า โดยมีรุ่นลูกโบยมือลา การเวลาช่างผ่านไปรวดเร็ว เหมือนเมื่อวานนี้เองที่เล่ห์ร้ายของพวกเขาทำให้ได้พบเจอกัน กลายเป็นเกมรักที่แสนร้อนแรงจนมีทายาทสืบรุ่นต่อไป

"หิวไหมจิว" กรกฤตมองดูนาฬิกาข้อมือตอนนี้เกือบสามโมงแล้ว เขาหันไปถามหญิงสาวที่มองส่งท้ายบิดามารดาจนลับสายตา

"ก็นิดหน่อยนะ" เธอหันมาตอบ

"งั้นไปกินข้าวกันนะ" ชายหนุ่มออกปากชวน ใจหวังจะได้ทำคะแนนเพิ่มขึ้น โดยไม่มีผู้ใหญ่มากดดัน

"ไปซิ" ร่างบางพยักหน้า ทั้งสองเดินออกจากประตูทางเข้าที่ส่งพวกผู้ใหญ่ขึ้นเครื่อง กลับไปที่ลานจอดรถ

"จิวอยากไปไหนล่ะ" ชายหนุ่มถามอย่างตามใจ

"อืม .. ที่ไหนก็ได้" หญิงสาวทำหน้านึก แต่ก็ไม่ได้อยากไปไหนเป็นพิเศษ

"งั้นวันนี้พ่อ-แม่ไม่อยู่ต้องฉลองสักหน่อย" ชายหนุ่มเสนอทันที พ่อแม่ไม่อยู่ทั้งทีขอเมาข้ามคืนสักหน่อย ปกติเมาทีก็ต้องถูกมารดาโทตามจิกอยู่ตลอดเลย

"โอ๊ย ไม่เอาหรอก พรุ่งนี้จิวมีสอนแต่เช้า" แต่หญิงสาวส่ายหน้า เธอไม่ชอบการเที่ยวอย่างที่ชายหนุ่มชอบสักเท่าไรนัก

"ไปเถอะนะ สัญญาว่ากรจะทำตัวดีๆ ไม่ไปหลีสาวคนอื่น" ชายหนุ่มทำหน้าร้องขอ นานมากแล้วที่ไม่ได้เที่ยวกับหญิงสาว

"ก็ได้ แล้วห้ามชิ่งกลับไปกับสาวนะ จิวนะเบื่อที่พอกรเจอสาวก็ทิ้งจิวไปมั่วทันทีเลย แล้วทำมาบอกผู้ใหญ่ว่าแอบชอบจิว อย่าคิดว่าไม่รู้ทันนะ ชอบกันจริง

ทำไมชอบทิ้งกันไปล่ะ นิสัยแบบนี้แก้ไม่หายก็อย่าหวังเลยว่าจะได้คบกับจิวนะพูดจริงๆด้วย"

หญิงสาวทำหน้าเง้าบ่นเสียไม่หยุดปาก หมายความตามที่พูดจริงๆ เชื่อว่าตนยังไม่ใช่คนที่ทำให้กรหยุดได้ เขาต้องเจอใครสักคนที่จะหยุด สำหรับตอนนี้กรแค่รู้สึกผูกพันเท่านั้น

"โอ๊ยโห่...ด่าซะเสียเลย" ชายหนุ่มยกมือขึ้นเกาหัว เขาเองที่ขอกลับไปก่อนกับสาวร้อนๆ ตามผับ แรกๆ ก็เพราะอยากให้จิวหึงหวงตนหน่อย หลังๆ มันก็กลายเป็นความเคยชินที่เจอใครถูกใจก็จะปลีกตัวกลับก่อน และจิวก็ไม่เคยว่าอะไรเลยสักครั้งเดียว มันยิ่งทำให้เขาเคยตัว

"ไปได้แล้ว เดี๋ยวจิวจะกลับไปเปลี่ยนชุดด้วย" จรัสรวีโบกมือไล่เพื่อนชายให้กลับไปที่รถของตน

"จ้า งั้น เดี๋ยวกรไปรับที่บ้านนะ" ชายหนุ่มพยักหน้าอย่างว่าง่าย

"ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวจิวขับรถไปเอง เผื่อกรเจอสาวสวยจะได้ควงกลับง่ายๆ ไม่ต้องห่วงจิวไง" หญิงสาวกล่าวอย่างรู้ทันนิสัยของชายหนุ่มรุ่นน้องที่อายุห่างจากเธอไม่กี่เดือนแค่เกิดต่างปีเท่านั้นเอง

"ก็ได้ งั้นเจอกันที่ร้านนะ" เขาเองก็เข้าใจในความหมายของหญิงสาว ถึงแม้เขาจะแอบชอบเธอ แต่นิสัยเจ้าชู้ของตนยังไม่หยุด และเขาเองก็ไม่ได้คิดบังคับให้เธอมาคบด้วย

"จ๊ะ" แล้วทั้งสองก็แยกย้ายกันกลับบ้านไปแต่งตัว

ณ. สนามแข่งรถในช่วงหัวค่ำ พาทิศยังคงขับรถอยู่ไม่เลิก อารมณ์ที่พุ่งพล่านผ่อนลงจนเกือบหมด เลิกคิดถึงความปรารถนาอาจารย์สาวได้ไปบ้าง เหมือนตัดทุกสิ่งที่อย่างออกจากหัวสมองยามที่จับพวงมาลัยรถแข่ง จนกระทั้งเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

// ตี้ๆๆๆ // เขาจอดรถแล้วรับโทรศัพท์ทันที

"ว่าไง"

"เซ ฝนเองนะ" เสียงหวานทักทายอย่างเย้ายวน เพื่อนสาวคนสนิทที่มหาวิทยาลัยนั้นเอง

"อือ"

"ตอนนี้อยู่ที่ไหนนะ"

"ที่สนาม ทำไม" เขาตอบห้วนๆ หงุดหงิดเล็กๆ ที่มีคนมาขัดจังหวะยามขับ

รถ ยิ่งเป็นคนที่ไม่ได้สนใจด้วยแล้ว ก็ยิ่งทำให้อารมณ์ขุ่นมากขึ้น

"ฝนจะโทรมาชวนไปเที่ยว เทพก็ไป"

"เหรอ ได้ซิ เดี๋ยวเจอกันที่ร้านเลยนะ" ชายหนุ่มนึกอยู่อึดใจก็ตอบตกลง ดีกว่ากลับบ้านไปก็ไม่มีอะไรทำ

"แล้วเซจะมายังไงไม่มีรถไม่ใช่เหรอ" เสียงหวานกล่าวอย่างคาดหวัง เธอเต็มใจจะไปรับไปส่งชายหนุ่มให้

"เดี๋ยวเรานั่ง Taxi ไปก็ได้ แต่ต้องกลับไปเปลี่ยนชุดก่อน" แต่พาทิศก็ไม่ได้คาดหวังที่จะอาศัยรถใคร ยิ่งผู้หญิงด้วยแล้ว ไม่ชอบเลยต้องนั่งรถให้ผู้หญิงขับ

"งั้นเดี๋ยวเจอกันนะ"

"อือ" แล้วเขาก็ขับรถแข่งเข้าวิน ติดรถของพี่ๆ ที่สนามไปลงที่บ้านของตน เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วออกมาตามที่นัดกับเพื่อนไว้ โชคดีที่บิดามารดายังไม่กลับมา ไม่อย่างนั้นตนคงจะถูกบ่นชุดใหญ่อย่างแน่นอน

ร้าน XXX เสียงเพลงกำลังดังกระหึ่ม ผู้คนมากมายเข้ามาสถานบันเทิงแห่งนี้ กิน ดื่ม เต้นกันอย่างสุดเหวี่ยง พาทิศเดินเข้ามาในร้านมองหาเพื่อนทั้งสอง เห็นกำลังโบกมือเรียกเขาอยู่ไม่ห่าง ก็เดินตรงเข้าไปเทพดึงเก้าอี้ออกมาให้เพื่อนนั่ง

เป็นการต้อนรับ

ชายหนุ่มนั่งลงแล้วหันมองซ้ายมองขวา มองหาสาวเข้าตาเหมือนทุกครั้ง มือก็จับแก้วที่ฝนชงเหล้าส่งให้ยกขึ้นจิบเบาๆ

"แล้วมายังไงนะแก" เทพเอ่ยถาม คุณชายเซไม่มีรถคงให้คนขับรถมาส่งหรือเปล่า

"ก็ Taxi ไง" ชายหนุ่มตอบสั้นๆ เขาไม่นิยมทำตัวเป็นคุณชายนัก แม้ที่บ้านจะมีคนขับรถให้ใช้บริการอยู่ก็ตาม

"เหรอ ขากลับกลับกับฝนก็ได้นะ" ฝนรีบเสนอตัวเองไปส่งเขา แต่ดูเหมือนชายหนุ่มจะไม่สนใจเธอ

"ไม่ต้องห่วงหรอกฝน เดี๋ยวเซมันก็หาสาวสวยไปส่งได้" เทพพูดอย่างรู้ใจเพื่อน มาเที่ยวกี่ครั้ง เซมักจะได้สาวสวยกลับไปด้วยทุกที

"ก็นั่งอยู่ที่นี่แล้วไง" ฝนยังไม่ยอมลดความพยายาม เธอจับมือเขาอย่างเชิญชวน

"ไร้สาระน่าฝน เธออย่ามายุ่งกับฉันนักเลย" แต่ชายหนุ่มปฏิเสธเธออย่างไม่มีเยื่อใย เขาคิดเธอแค่เพื่อน ไม่เคยคิดเป็นอื่น แล้วเขาก็ไม่อยากที่จะทำให้เธอเสื่อมเสีย ไม่อยากให้เรื่องแบบนั้นทำให้ความเป็นเพื่อนต้องผิดใจกัน เพราะเขารู้นิสัยตัวเองดี

"ทำไมล่ะ" หญิงสาวหงุดหงิดที่ถูกปฏิเสธครั้งแล้วครั้งเล่า ทั้งยั่วยวน เชิญชวน นี่ถ้าเป็นคนอื่นคงคบหากันไปนานแล้ว

"เธอยุ่งกับฉันแล้ว มีแต่จะเสียใจเปล่าๆ" ชายหนุ่มพยายามอธิบายอีกครั้ง สายตาเขายังคงมองไปรอบๆ เพื่อหาเป้าหมาย

"แต่ว่า ฉันไม่แคร์นะ......" ฝนยังคงยืนกราน

"ฉันขอตัวก่อนนะ จะไปที่บาร์นะ" พาทิศตัดปัญหาด้วยความรำคาญ เขาลุกขึ้นแยกโต๊ะออกไปทันที

"โธ่...เซ..นี่..." หญิงสาวถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่าย ที่เธอไม่เคยอยู่ในสายตาเขา ทั้งที่ตนก็เป็นถึงดาวคณะใครๆ ก็ขายขนมจีบให้

"ปล่อยมันเถอะฝน เรามาสนุกกันดีกว่า" เทพเห็นเพื่อนสาวกำลังเซ็งก็ถือโอกาสเสียบต่อ เขาเองก็เล็งฝนมานานแล้ว เพราะเป็นดาวเดือนคณะคู่กัน

"จะบ้าเหรอเทพ อยากมากวนใจนะ หงุดหงิดแล้ว" แต่หญิงสาวก็ไม่ยอมเล่นด้วย มองไปทางชายหนุ่มที่เดินจากไป

พาทิศเดินไปที่บาร์แล้วสั่งเครื่องดื่มมาหนึ่งแก้ว แล้วยืนหันหลังให้กับบาร์ กวาดสายตามองไปรอบๆ มีหญิงสาวหลายคนยกแก้วขอชนกับเขา แต่เขาก็ไม่สนใจ ตอนนี้ภายในใจเขามีแต่อาจารย์สาวคนสวย ซึ่งเขาก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงไม่สามารถลืมความรู้สึกที่ได้ใกล้ชิดกับเธอไปได้

ถ้าไม่ได้สัมผัสเธอมันคงจะทำให้เขาอกแตกตาย และไม่อยากมองผู้หญิงคนไหนอีกเป็นแน่น แล้วสายตาอันเฉียบคนของเขาก็หันไปเจอกับหญิงสาวคนหนึ่ง หน้าตาของเธอดูคุ้นตาผิดกันก็ตรงที่เธอสวมชุดเดรสเกาะอกกระโปรงสั้นสีดำ ปล่อยผมสยายที่ดู Sexy เอามากๆ

ดูแล้วแตกต่างจากเมื่อครั้งที่อยู่ในมหาลัย จนเขาแทบจะไม่เชื่อสายตาตัวเอง เธอกำลังเต้นรำอยู่ที่โต๊ะไม่ห่างจากจุดที่เขายืนนัก เซยกแก้วขึ้นมาจิบสายตาจับจ้องไม่วางตา

ใช่..แน่นอน สายตาของเขาไม่เคยมองพลาด

ผู้หญิงคนนั้นคืออาจารย์สาวคนสวยของเขานั้นเอง ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่นะ มากลับใครกัน หรือว่าผู้ชายคนนั้นคนที่เธอคุยด้วยที่มหาลัย แล้วบอกว่าไม่ใช่แฟน โกหกกันนี่ แล้วดูท่าทางของเธอซิ ช่างยั่วยวนสายตาของชายหนุ่มที่ได้เห็น

เธอนัก

ชายหนุ่มยืนมองเธออยู่พักใหญ่ จนกระทั่งหญิงสาวหยุดเต้น หันไปหยิบ

กระเป๋าแล้วเดินไปทางห้องน้ำ เขารีบวางแก้วเครื่องดื่มเดินตามไปทันที เดินตามเธอไปจนถึงหน้าห้องน้ำโชคดีที่แถวนั้นเป็นมุมมืด และยังไม่ค่อยมีคนมาใช้มากนัก

ชายหนุ่มยืนแอบอยู่ข้างประตู รอจนหญิงสาวเข้าห้องน้ำเสร็จ เขาก็จู่โจมหญิงสาวทันที เขาใช้มือข้างหนึ่งปิดปากเธอแน่น ส่วนอีกข้างก็รัดตัวของหญิงสาวเอาไว้ จรัสรวีตกใจสุดขีดเธอพยายามสะบัดตัวให้หลุดออก แต่แรงหญิงหรือจะสู่แรงชายอย่างเขาได้ เขารั้งร่างบางของเธอออกไปทางข้างหลังร้าน

"อือ.....ใออะ...อ่ออะ...อือ" หญิงสาวพยายามส่งเสียงออกไป แต่มันก็อู้อี่เหลือเกิน เธอดิ้นสุดชีวิต

แย่แล้ว ไม่นะ นี่เราจะถูกฉุดเหรอ กร ช่วยจิวด้วย กร ภายในใจของหญิงสาวกรีดร้อง

ชายหนุ่มรั้งตัวเธอมาในที่เปลี่ยว แล้วดันตัวเธอด้านหน้าให้ชิดกำแพง ส่วนตัวเขาก็ดันตัวเธอซ้อนอีกทีทำให้ร่างกายส่วนหลังของเธอมันแนบพอดีกับร่างกายส่วนหน้าของเขา ชายหนุ่มไม่อาจห้ามใจตัวเองไว้ได้อีกต่อไป ภาพที่เห็น

เธอนัวเนียกันชายอื่น 

มันทำให้เขาหงุดหงิดหัวใจ และท่าทางที่เธอเต้นมันปลุกเร้าอารมณ์กำหนัดของเขาได้ดียิ่งนัก ความต้องการของร่างกายของเขามันเข้าควบคุมจิตใจ ในสมองเขาพยายามหยุดยั้งตัวเองไม่ให้ทำอะไรเธอ แต่ร่างกายและจิตใจบอกให้สัมผัสเธอซิ

ทำไมเขาถึงต้องการเธอมากขนาดนี้นะ ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนที่ทำให้เขามีความต้องการสูงแบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต เมื่อกายของหญิงสาวถูกนาบไปที่กำแพง ทำให้เธอไม่สามารถดิ้นหนีเขาได้ ทำได้แต่ขยับตัวไปมา ชายหนุ่มซุกใบหน้าลงไปที่ซอกคอของเธอ

มือข้างที่กอดรัดเธอก็เริ่มบีบเคล้นที่ทรวงอกนุ่มของหญิงสาว รู้สึกถึงความเต่งตึงของเนื้อหนังที่ยังไม่เคยผ่านมอชาย จากขนาดที่มือของเขาสัมผัสทรวงอกของเธอใหญ่กว่าที่เขาคาดการไว้ด้วยสายตา และมันก็ทำให้อารมณ์ของเขากระเจิดกระเจิงได้เป็นอย่างดี

"อึ....อย่า...อะ." หญิงสาวพยายามกรีดร้อง

นี่เรากำลังจะถูกลวนลามเหรอ ไม่นะ ใครก็ได้ช่วยที น้ำตาของเธอค่อยๆ

ไหลออกมา เธอรู้สึกหวาดกลัว

ชายหนุ่มใช้ปลายนิ้วเขี่ยเล่นที่ยอดอกของเธออย่างชำนาญจากนอกเสื้อ ความชำชองในเกมรักของเขาทำให้ใช้เวลาไม่นานในการหายอกดอกของเธอพบ พร้อมทักทายอย่างเป็นกันเองด้วยปลายนิ้วของตน ลมหายใจของเธอเริ่มหอบกระชัน

เมื่อความรู้สึกบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้น ความรู้สึกที่หญิงสาวอายุ 25 ปี ยังไม่เคยได้ลิ้มลองมัน ชายหนุ่มเริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้ ลมหายใจของเขาเองก็เริ่มหอบ ความรู้สึกของเขาอยากจะระเบิดออกมา แก่นชายของเขาเจ็บปวด แค่สัมผัสเธอแค่นี้ก็แทบจะทำให้เขาคลั่ง

แล้วมือข้างที่ปิดปากเธอก็เริ่มขยับ สอดนิ้วเรียวเข้าไปในปากของหญิงสาวอย่างเร่าร้อน ทักทายกับปลายลิ้นของเธอ สำรวจทั่วถึงช่องปากจนหญิงสาวไม่มีโอกาสที่จะร้องขอความช่วยเหลือจากใคร แค่พยายามหายใจให้ได้เธอก็ลำบากจะแย่อยู่แล้ว

"แฮ่ก....ฮะ....แฮ่ก.. อย่า ...แฮ่ก.."

ชายหนุ่มดูดเม้นที่หลังของเธออย่างลืมตัว กลิ่นกายของเธอมันช่างหอม

เย้ายวนเขายิ่งนัก เขาสูดดมมันอย่างหลงใหล สองมือของหญิงสาวจิกแน่นที่ขาของตัวเอง หญิงสาวสะดุ้งอีกครั้งเมื่อมือที่ยุ่งอยู่ที่ทรวงอก กำลังเลื่อนต่ำลงมาที่กลางลำตัวของเธอ

หญิงสาวพยายามดิ้น แต่ร่างกายของเธอไม่มีแรงปากก็ไม่สามารถพูดออกไปได้ มือที่เลื่อนต่ำทำให้สองมือของเธอเป็นอิสระจากการกอดรัด แต่แทนที่สองมือของเธอจะช่วยเหลืออะไรเธอได้ มันกลับทำแค่เพียงยันตัวของเธอไว้กับกำแพงเหมือนคนหมดแรง

กระเป๋าที่ถืออยู่ก็ร่วงหล่นลงพื้น ชายหนุ่มยิ้มในความมืด เธอไม่อาจด้านความปรารถนาของร่างกายได้อีกแล้ว หญิงสาวผู้เรียบร้อยที่ไม่เคยได้รับการสัมผัสทางร่างกายแบบนี้มาก่อน แถมยังดุเดือดและรุนแรงมากเหลือเกิน ทำเอาหญิงสาวสะท้านไปทั่วทั้งร่างกาย

และเมื่อนิ้วเรียวของชายหนุ่มล่วงลึกเข้าไปในกางเกงชั้นในตัวจิ๋วของเธอ ดึงมันลงแค่พอประมาณ แล้วกรีดนิ้วขึ้นลงที่ร่อยแยกที่ปิดสนิท กายของหญิงสาวก็สะดุ้งเฮือก ยิ่งปลายนิ้วของเขาสัมผัสกับยอดเกสรของเธอ เขี่ยมันเล่นอย่างสนุกมือ 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


สนุก
โดย Anonymous | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สนุกมากๆค่ะ
โดย Anonymous | 3 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha