ไฟรักแรงปรารถนา

โดย: รมย์ธีรา



ตอนที่ 3 : บุกบ้าน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

หญิงสาวกายสั่นน้อยๆ ด้วยความกลัว ความรู้สึกเสียวซ่านเข้ามาเยือน ขาของเธอเริ่มไม่มีแรงจะทรงตัวไว้ สมองของเธอเริ่มว่างเปล่า ลมหายใจติดขัด ความชำนาญในการเล้าโลมของชายหนุ่มทำเอาหญิงสาวหมดแรงจะต้านทาน

แผ่นหลังของเธอพิงอกกว้างของชายหนุ่มอย่างไม่อาจขัดขืน ถ้าไม่ได้กายของชายหนุ่มเธออาจจะทรุดตัวลงไปที่พื้นแล้วก็ได้

"อ๊ะ.....อ๊ะ.....อย่า" หญิงสาวเลื่อนมือไปจับมือเขาห้ามเอาไว้ แต่ก็ไม่เป็นผล ชายหนุ่มค่อยๆ สอดนิ้วเรียวเข้าไปในช่องรักที่คับแคบของเธอ

"อย่า....เจ็บ....อ๊ะ...." ชายหนุ่มครางกระหึ่มในลำคอ เขาสัมผัสได้ถึงความบริสุทธิ์ของหญิงสาว ขนาดนิ้วของเขายังคับแน่นขนาดนี้ แล้วถ้าเขาได้สัมผัสเธอมากกว่านี้ล่ะ มันคงทำให้เขาพอใจไม่น้อย ชายหนุ่มยังคงส่งนิ้วเข้าไปทีละนิดอย่างช้าๆ

หญิงสาวสะดุ้งทุกครั้งที่มือของเขาขยับ มือข้างที่สอดอยู่ในปากเธอค่อยๆ เลื่อนต่ำมาที่ทรวงอก ดึงชุดเกาะอกลงที่เอว ความอวบอิ่มของเธอถูกเปิดเผยออกมา ยอดอกของเธอชูชัน เย้ายวนริมฝีปากเขา แต่เขาต้องเก็บอารมณ์เอาไว้  ได้แต่บีบเคล้นทรวงอกเธออย่างมันมือ

เป็นการช่วยเหลือให้เธอผ่อนคลายหญิงสาวรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อยจากการเล้าโลมเธอเพิ่มขึ้น เมื่อปากของเธอเป็นอิสระจากนิ้วมือของเขา ใจเธอให้กรีดร้องขอความช่วยเหลือ แต่สิ่งที่ร้องออกไป มันเป็นเสียงที่ช่างน่ารังเกียจนักสำหรับเธอ

"อ่ะ...อ๊ะ......อึ.....อาาาา" เพราะเหลือเกินเสียงของผู้หญิงคนนี้ ชายหนุ่มคิดด้วยความวาบหวามใจ เขาพยายามไม่ส่งเสียงพูดออกไป เขากลัวว่าเธอจะจำเสียงของเขาได้ ปากของเขายังคงจูบเม้นที่หลังของเธออย่างต่อเนื่อง และเมื่อนิ้วเรียวของเขาเข้าไปจนสุดนิ้ว ชายหนุ่มก็เริ่มขยับเข้าออกอย่างช้าๆ

"อ่ะ..อย่า.....อ๊ะ.....อ่ะ..." หญิงสาวครางลั่น เมื่อความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในชีวิตได้เกิดขึ้นกับเธอ สองมือของเธอยันกำแพงไว้อย่างไร้เรี่ยวแรง ขาของเธอที่ตอนแรงมันพยายามแนบชิดกันค่อยๆ แยกออกเพื่อรับสัมผัสเขาให้ได้มากขึ้น

น้ำหวานของเธอไหลเยิ้มออกมาเต็มไปหมด แล้วเมื่อช่องรักของเธอเริ่มขยายให้สามารถขยับเข้าออกได้ง่ายขึ้นเขาก็เร่งจังหวะ หญิงสาวตัวสั่นสะท้านมือที่บีบเคล้นทรวงอกก็บีบเคล้นเธออย่างต่อเนื่องและรุนแรง หญิงสาวส่งเสียงร้องดังลั่น รู้สึกเหมือนโลกหมุนไปหมดสมองว่างเปล่า

ชายหนุ่มกันปากของตัวเองแน่น เขาอยากจะร่วมรักกับเธอในตอนนี้ แต่ก็ต้องพยายามหักห้ามใจของตัวเองเอาไว้ ยิ่งเขาต้องการเธอมากเท่าไรมือที่ปรนเปรอเธอก็ยิ่งรุนแรงและรวดเร็วขึ้น ชายหนุ่มจูบเม้นที่หลังของเธออย่างหนักหน่วงและลืมตัวสร้างร่องรอยเอาไว้มากมาย

ตอนนี้หญิงสาวไม่คิดถึงอะไรอีกแล้ว แค่อยากให้สิ่งที่เกิดขึ้นมันจบ เธอต้องการให้ความรู้สึกเสียวซ่านที่เกิดขึ้นถูกปลดปล่อยออกมา ตอนนี้หญิงสาวแทบจะยืนด้วยปลายเท้า กับความเสี่ยวซ่านแปลกใหม่ที่เกิดขึ้น ทำเอาเธอแทบลืมหายใจยามที่เขาขยับปลายนิ้วเข้าออก

"อ่ะ.....ไม่ไหวแล้ว....อ๊ะ.....แฮ่ก......อะ....ฮะ...เฮือก" และเมื่อความเสียว

ซ่านสุดยอดมาเยือน ร่างบางก็เกร็งกระตุก น้ำหวานไหลออกมาหยาดเยิ้มเลอะมือชายหนุ่ม ร่างของหญิงสาวก็แทบจะร่วงลงไปที่พื้น ชายหนุ่มทรุดตัวลงรับพิงไว้อย่างมั่งคง พร้อมจูบที่หน้าฝากของหญิงสาวอย่างหลงใหล

จรัสรวีสลบไปพร้อมกับความสุขสมครั้งแรกในชีวิต เขาจัดการจัดเสื้อผ้าของหญิงสาวให้เข้าที่หันไปมองกระเป๋าถือใบเล็กของหญิงสาวที่ตกอยู่ มองหาของบางอย่างแล้วก็เจอ กุญแจรถของหญิงสาว ด้วยความที่เขาเป็นนักแข่งรถมองดูกุญแจก็รู้ว่ารถของเธอรุ่นอะไรยี่ห้ออะไร

ชายหนุ่มถือกระเป๋าแล้วช้อนร่างบางของเธอขึ้นมาอุ้มไว้ เดินไปที่ที่ลานจอดรถ โดยไม่มีใครสนใจในการกระทำของเขาสักเท่าไรนัก เพราะทุกคนคิดว่าหญิงสาวคงจะดื่มจนเมาแล้วหลับไปแฟนหนุ่มจึงพากลับบ้าน ทำให้ชายหนุ่มไม่ต้องสนใจอะไรในท่าทีของคนอื่น

พาทิศมองหารถ BMW ที่คิดว่าเป็นรถของเธอ กดรีโมท ให้สัญญาณแล้วไฟหน้ารถก็กระพริบ ชายหนุ่มยิ้มกว้าง เดินไปที่รถที่จอดอยู่ เปิดประตูส่งหญิงสาวนอนที่ข้างคนขับ แล้วเดินอ้อมไปที่นั่งของคนขับรถ แล้วขับรถออกไปจากร้านทันที

ระหว่างที่ชายหนุ่มขับรถอยู่เขามองใบหน้างามที่หลับใหลของหญิงสาว

เขาจะพาเธอไปไหนดีนะ หันไปมองทีกระเป๋าถือของเธอ หยิบรื้ออีกครั้ง แล้วก็เจอบัตรประชาชนแต่ก็ต้องหงุดหงิดเขาอ่านไม่ออก เขารื้อค้นอีกครั้ง พบ Resume ของเธอ

มีข้อมูลที่อยู่ภาษาอังกฤษทำให้เขาอ่านออก และรู้ว่าหญิงสาวพักอยู่ที่ไหน มองดูที่อยู่ของหญิงสาว แล้วยิ้มเขาตัดสินใจขับรถไปส่งเธอที่บ้านทันที เขาขับรถด้วยความเร็วสูงถึงบ้านหญิงสาวภายใน 15 นาทีเท่านั้น มองดูไฟในบ้านปิดสนิท แสดงว่าไม่มีคนอยู่

เขารื้นกระเป๋าหากุญแจบ้านของเธอเดินลงไปเปิดประตู ขับรถเข้าไปจอดแล้วเปิดบ้านอุ้มร่างงามเข้าไปวางที่โซฟามองดูใบหน้าที่หลับใหล อย่างอ่อนโยน น่าเอ็นดูจริง อายุขนาดนี้แล้วยังไม่เคยเรื่องแบบนี้อีก เขาพอใจมากที่ได้สัมผัสเธอ

แม้ยังไม่มีการสอดใส่ ถึงเขาอยากจะทำอะไรมากกว่านี้ แต่เขาอยากจะเก็บเธอเอาไว้แบบนี้ก่อนเพื่อแกล้งเล่นสนุก แต่ไม่นานเขาจะครอบครองเธอทุกอย่าง ชายหนุ่มคิด แววตาของเขาเป็นประกายเจิดจ้า เขาจูบที่หน้าผากเธอแล้ววางข้าวของทุกอย่างลงที่โต๊ะรับแขก แล้วเธอออกจากบ้านของเธอไป

เช้าวันรุ่นขึ้น หญิงสาวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกอ่อนเพลียเธอรู้สึกปวดหัว

มองดูรอบๆ แล้วก็แปลกใจเธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืน แล้วน้ำตาตก นี่เธอเสียไปแล้วใช่ไหมสิ่งที่พ่อ-แม่ของเธอสั่งให้ดูแลอย่างดีสำหรับคนที่เธอรัก

เกิดอะไรขึ้นเมือคืนนี้นะ ทำไม.. หญิงสาวรู้สึกสับสน จับดูที่ท้องน้อยด้วยความรู้สึกเจ็บนิดๆ เธอยกสองมือปิดใบหน้า ใครกันนะที่ทำกับเธอแบบนี้ ใครกัน แล้วเธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น // ตี้ๆๆๆ // เธอหยิบขึ้นมาดูเบอร์ // กร // หญิงสาวกดโทรศัพท์รับ

"ว่าไงกร" พยายามทำน้ำเสียงให้ปกติที่สุด

"เมื่อคืนเธอไปไหนมา" น้ำเสียงของกรดูร้อนร้นอย่างเห็นได้ชัด

"เออ.. จิวรู้สึกปวดหัวนะ เลยกลับก่อน ขอโทษนะที่ไม่ได้โทรบอก" หญิงสาวโกหก เธอไม่กล้าบอกความจริงกับเขา

"โธ่...กรก็เป็นห่วงนึกว่าโดนฉุดไปซะแล้ว ตกใจหมดเลย" กรกฤตถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

หญิงสาวเงียบน้ำตาไหลออกมา พยายามไม่สะอึกสะอื้อให้เพื่อนชายได้ยิน

"แล้วปวดหัวหายรึยัง" เพื่อนชายถามด้วยต่อความเป็นห่วง แค่เธอหายไปเมื่อคืนก็ใจหายจะแย่อยู่แล้ว

"เออ..ดีขึ้นแล้วล่ะ แค่นี้ก่อนนะกร จิวต้องไปสอนแล้ว" หญิงสาวยังไม่อยากพูดคุยกับใคร โดยเฉพาะกร เธอกลัวว่าเขาจะจับได้ว่าเธอโกหก เธอรู้ว่าเขารู้จักเธอดี

"ได้ อย่าหักโหมนะ" เพื่อนชายไม่เอะใจ รู้ดีว่าเพื่อนสาวเป็นคนมีความรับผิดชอบสูง

"จ๊ะ" หญิงสาววางสายแล้วมองที่โทรศัพท์ เห็น Miss call เกือบร้อยสาย เขาคงเป็นห่วงเรามาก เธอปรับความรู้สึกแล้วลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว

เวลา 9.00 น. หญิงสาวกำลังนั่งอยู่ในห้องพักอาจารย์ จิตใจของเธอเลื่อนลอยไม่มีสมาธิอยู่กับสิ่งที่อยู่ปัจจุบัน สมองเธอคิดถึงแต่เรื่องเมื่อคืน สับสนภายในใจว่าถวินหาสสัมผัสของชายผู้นั้น หรือรังเกียจกันแน่ เธอรู้สึกปวดหัวตุ้บไม่สามารถเล่าหรือระบายให้ใครฟังได้

แม่ก็ไม่อยู่ให้ปรึกษา แล้วถ้าเธอเกิดท้องขึ้นมาล่ะเธอจะทำยังไง หญิงสาวคิดด้วยความสับสน เธอคิดว่าเธอไปสูญเสียความบริสุทธิ์ไปแล้วอย่างแท้จริง เธอเริ่มกังวลหนักขึ้น แล้วประตูห้องพักของเธอก็ถูกเปิดออกมา หญิงสาวตกใจหันมองผู้ที่เข้ามาหาเธอ

"อาจารย์จิว ไม่ไปสอนเหรอคะ" อาจารย์สาวอีกคนเดินเข้ามาเรียกเธอ หญิงสาวมองดูนาฬิกาแล้วก็ตกใจนี่เธอคิดมากจนลืมเวลาไปซะแล้วเหรอเนี่ย เธอร้อนรนรีบเก็บของ

"อาจารย์เป็นอะไรรึเปล่าคะ หน้าตาดูไม่ดีเลย"

"ไม่มีอะไรคะ อาจารย์นก จิวแค่ปวดหัวนะคะ" หญิงสาวส่ายหน้าฝืนยิ้ม

"ไหวรึเปล่า ให้พี่ไปสอนแทนไหม" อาจารย์สาวถามด้วยความเป็นห่วง

"ไม่เป็นไรคะ วันนี้จิวมีสอนคาบเดียวเอง" จรัสรวีก็รีบเดินออกจากห้องไปทันที

ขณะที่เธอเดินไปทางห้องเรียนนั้นเธอก็เดินสวนกับพาทิศ ชายหนุ่มมองหญิงสาวเหลียวหลัง แต่อาจารย์สาวไม่ทันสังเกต ชายหนุ่มเห็นสีหน้าของเธอไม่สู้ดีนัก เขาก็หันหลับกลับแล้วเดินตามเธอไป อาจารย์สาวเดินเข้าห้องไปด้วยความรู้สึกปวดหัวและเครียดจัด

ชายหนุ่มยืนรอเธอสอนที่หน้าห้องเขารู้สึกเป็นห่วงเธอจริงๆ อาจารย์สาว

เข้าไปในห้อง วันนี้เขาสอนนักศึกษาปี 1 ทำให้ไม่รู้สึกหนักใจเท่าไรนัก เธอสอนไปสักพักก็รู้สึกหน้ามืด เธอยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้าเธอทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้อย่างมึนงง นักศึกษาแปลกใจที่เห็นเธอดูไม่ดีเลย

"อาจารย์เป็นอะไรรึเปล่าคะ" นักศึกษาหญิงคนหนึ่งทัก

"ไม่หรอกจ๊ะ อาจารย์แค่เวียนหัวนะ" หญิงสาวรู้สึกเวียนหัวจริงๆ อย่างที่บอก

"ไหวไหมครับอาจารย์" นักศึกษาอีกคนเอ่ยถามต่อ

"คิดว่านะ วันนี้อาจารย์จะให้การบ้านไปทำก็แล้วกันนะ ทำเสร็จแล้วก็รวบรวมส่งที่ห้องพักอาจารย์ เดี๋ยวขออาจารย์ไปพักก่อน" แล้วหญิงสาวก็ตัดสินใจสั่งงาน เธอรู้สึกว่าเธอไม่น่าจะสอนไหว

หลังจากสั่งงานเสร็จ เธอก็เก็บของเดินออกจากห้องไป อาจารย์สาวยืนมึนงงอยู่หน้าห้อง พาทิศก็เดินเข้าประชิดตัวทันที

"เป็นอะไรรึเปล่าครับ" เขาเห็นใบหน้าของเธอซีดเผือก เหงื่อแตกเต็มหน้าไปหมด

"ปะ...เปล่า พาทิศเธอมาทำอะไร" หญิงสาวแปลกใจที่เป็นชายหนุ่มเดิน

เข้ามาประชิดตัว

"จำไม่ได้เหรอว่าอาจารย์ต้องสอนพิเศษผม" ชายหนุ่มอ้างทันที

"อ้อ... คือขอโทษนะ วันนี้อาจารย์รู้สึกไม่ค่อยสบายนะ ไว้วันอื่นก็แล้วกัน" หญิงสาวเลี่ยงตัวเองเดินกลับไปที่ห้องพักเพื่อเก็บของ

"แล้วอาจารย์จะกลับไหวเหรอ" ชายหนุ่มเดินตามอย่างไม่วางใจ เขามองดูเธออยู่ไม่ห่าง

"น่าจะนะ.." แล้วหญิงสาวพยายามประครองตัวเองไปที่รถ โชคดีที่ห้องพักอาจารย์อยู่ติดกับทางออกของที่จอดรถ ทำให้หญิงสาวไม่ต้องเดินไกล จรัสรวียืนเกาะที่ตัวรถสักพักก็รู้สึกเกิดอาการวูบทรุดลงที่พื้น ชายหนุ่มเห็นท่าไม่ดีจึงรีบเข้าไปประครองช่วยไว้ จับใบหน้าขยับเรียก

"อาจารย์....อาจารย์" ชายหนุ่มไม่คิดว่าเธอจะเป็นได้ถึงขนาดนี้ เขาอุ้มร่างบางเอาไว้แล้วจัดการเปิดประตูรถ วางเธอลงที่เบาะข้างคนขับ แล้วขับออกไปจากมหาลัยเขาจะไปส่งเธอทีบ้าน แต่แล้วก็เปลี่ยนใจ ขับไปที่อื่นแทน

เวลา 18.00 น. ณ. ที่แห่งหนึ่งที่ชายหนุ่มพาอาจารย์สาวไปพักผ่อน หญิง

สาวรู้สึกตัวขึ้นมาอย่างช้าๆ รู้สึกเหมือนมีอะไรเย็นๆ วางอยู่ที่บนหัว เธอลุกขึ้นยัน

ตัวเองขึ้นมา สิ่งทีวางอยู่ก็หล่นลงมาที่ตัก มันคือถุงเจลเย็นๆ สำหรับประคบเวลาไม่สบาย หรือปวดเมื่อย เธอหยิบขึ้นมาดูแล้ววางลงข้างๆ

ใครกันนะทำให้เราแบบนี้ หญิงสาวแปลกใจ กวาดสายตามองดูรอบๆ

"ที่นี่ที่ไหนนะ" เธอพึมพำออกมาเบาๆ ไม่พบสิ่งที่คุ้นตาก็เริ่มหวั่น กลัวจะเกิดเรื่องไม่ดีแบบเมื่อคืนขึ้นมา

จรัสรวีลุกขึ้นเดินไปที่ประตูห้องได้ยินเสียงรถดังลั่น จนต้องใช้มืออุดหูเปิดประตูเดินออกไปมองหาที่มาของเสียงรถ ปรากฏว่าเงียบทันทีชายหนุ่มที่เป็นคนขับเดินลงจากรถ มองเห็นอาจารย์สาวเดินออกมาก็เดินเข้ามาหา ถือวิสาสะจับเนื้อตัวเธอสำรวจว่ายังมีไข้อยู่รึเปล่า

"ออกมาทำไม ไม่สบายไม่ใช่เหรอ" พาทิศพูดน้ำเสียงดุๆ แต่สายตาของเขาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน

"พาทิศ นี่เธอ" หญิงสาวแปลกใจที่เห็นเขายืนอยู่ตรงหน้า และยังสถานที่แปลกๆ อีก

"เซ...เรียกเซซิ" ชายหนุ่มแนะนำชื่อเล่นของตัวเอง

"เออ...เซ ทำไมอาจารย์มาอยู่ที่นี่" ร่างบางเอ่ยปากเรียกชื่อเล่นของเขา

อย่างลืมตัว

"อาจารย์ไม่สบาย เป็นลมอยู่ที่รถ ผมจะพาไปส่งบ้านก็ไม่รู้จัก เลยพามาที่นี่ก่อน" ชายหนุ่มโกหกได้อย่างแนบเนียน

"ที่นี่?..." หญิงสาวพยักหน้ารับทราบ แล้วมองดูสถานที่โดยรอบ มันเป็นเหมือนอู่รถมากกว่าโรงแรมรู้สึกโล่งใจ

"สนามแข่งรถ" ชายหนุ่มตอบสั้นๆ อมยิ้มบางๆ กับคำถามของเธอ

"แล้วเธอมาทำอะไรที่นี่" อาจารย์สาวยังไม่เข้าใจสถานะของนักศึกษาหนุ่มตรงหน้า

"มาขับรถซิ"

"เธอขับมันเหรอ" หญิงสาวชี้ไปที่รถแข่งสำหรับนักขับมืออาชีพ ไม่ค่อยอยากจะเชื่อนักว่านักศึกษาอย่างเขาจะทำอะไรแบบนี้ กับรถระดับนี้

"ใช่ ทำไมแปลกใจเหรอ" ชายหนุ่มมองหน้าเลิกคิ้วสูง รู้สึกพอใจที่ทำให้เธอรู้สึกแปลกใจในความสามารถของตน

หญิงสาวพยักหน้า มองดูงานอดิเรกของนักศึกษาหนุ่มด้วยความสนใจ เธอเดินไปที่

รถเอื้อมมือจะสัมผัสตัวถังก็ถูกดึงไว้ด้วยมือหนาอันอบอุ่นของชายหนุ่ม

"อย่าจับ...เครื่องกำลังร้อนอยู่" ชายหนุ่มบอกน้ำเสียงแผ่วเบา เมื่อได้สัมผัสมือบางแล้วก็ทำเอาหัวใจของเขาเต้นไม่เป็นจังหวะ

หญิงสาวรีบชักมือกลับทันที แล้วมองดูอย่างสำรวจต่อ

"แล้วเธอมาที่นี่คนเดียวเหรอ"

"ก็ไม่หรอก บางทีพี่ที่เขาเป็นเทรนเนอร์ก็เข้ามาด้วย"

"เหรอ" หญิงสาวพยักหน้า และด้วยอากาศที่ร้อนจัดร่างบางก็รู้สึกหน้ามืดอีกครั้ง มือของเธอคว้าหาที่จับ ชายหนุ่มก็สอดตัวจากด้านหลังเข้ามาช่วยพยุงไว้ทันที

"แล้วอาจารย์เป็นอะไรเหรอ ทำไมถึงไม่สบาย" ชายหนุ่มใจเต้นแรงเมื่อเขาได้สัมผัสเธออีกครั้ง กลิ่นของเธอยังติดอยู่ที่จมูก เกือบจะเผลอสูดดมอย่างออกนอกหน้า

"เออ.. ฉันนอนน้อยนะ แล้วก็เมื่อเช้าไม่ได้กินข้าวนะ" หญิงสาวเองก็รู้สึกใจเต้นแรง เธอพยายามรั้งตัวให้ออกจากอ้อมอกเขา แต่ก็ไม่สามารถทำได้ แรงของเขาเยอะกว่าเธอ

"เครียดเรื่องอะไรรึเปล่า" เขากระซิบถามที่ข้างหู พูดเป็นนัยๆ หมายถึงเรื่องที่เขาทำกับเธอเมื่อคืนนี้

"ก็นิดหน่อยนะ" หญิงสาวเองก็ตอบน้ำเสียงแหบแห้ง ความรู้สึกบางอย่างเริ่มก่อตัว

"บอกผมได้ไหม" เขากึ่งประครองกึ่งล่างหญิงสาวกลับเข้ามาในห้องที่เธออกมา

"เย็นแล้ว อาจารย์ต้องกลับบ้าน" หญิงสาเปลี่ยนเรื่องไม่อยากพูดถึงเรื่องน่าอายที่เกิดขึ้น พยายามออกแรงสุด กำลังเพื่อออกจะอกเขา ชายหนุ่มเห็นเธอขัดขืนมากก็เลยคลายให้อ่อนลง แต่หญิงสาวก็ยังอยู่ในอ้อมอกของเขาอยู่ กลิ่นกายของเธอหอมเย้ายวนเหลือเกิน

"เดี๋ยว..." ชายหนุ่มกระซิบที่ข้างหูเธอลมหายใจร้อนๆ ของเขารดอยู่ที่ต้นคอของเธอ

"ทะ...ทำไม" เมื่อใกล้ชิดแบบนี้ความรู้สึกบางอย่างเริ่มเกิดขึ้น หญิงสาวเริ่มหวั่นใจทำไมเธอไม่มีแรงจะขัดขืนเขา นี่เธอเป็นอะไรไป เมื่อคืนนี้ก็เหมือนกัน

"ผมกลับด้วยสิ" ชายหนุ่มรีบขออาศัย

"แล้วรถเธอล่ะ" หญิงสาวถามกลับแทบจะไม่มีเสียง เธอได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จะตัวเขามันทำให้เธอรู้สึกวาวหวิวใจอย่างน่าประหลาด

"พ่อยึดไว้นะ จะให้คืนเมื่อคะแนนสอบภาษาไทยผ่าน" ชายหนุ่มตอบอย่างไม่ปิดบัง

"เหรอ" หญิงสาวลังเลที่จะให้เขาติดรถไปด้วย

"ดีเลย อาจารย์จะได้เริ่มสอนผมเลย" ชายหนุ่มหาเหตุผลหนุนการติดรถมากกว่าเดิม

"แต่วันนี้อาจารย์รู้สึกไม่ค่อยสบายนะ เริ่มเรียนวันอื่นก็แล้วกัน" แต่หญิงสาวก็ยังใจแข็ง เธอไม่มั่นใจเรื่องสุขภาพ และสภาพจิตใจก็ยังไม่พร้อมด้วย

"แล้วอาจารย์จะขับรถไหวเหรอ" ชายหนุ่มเอาเรื่องขับรถมาอ้างอีก

"ก็น่าจะไหวนะ" ทั้งๆ ที่ในใจเธอเองก็ไม่แน่ใจว่าจะขับกลับไหวรึเปล่า

"ให้ผมไปด้วยเถอะ ผมไม่ทำอะไรหรอก" ชายหนุ่มกล่าวต่ออย่างไม่ล้มความตั้งใจง่ายๆ

"ฉันไม่ได้กลัวเธอจะทำอะไรสักหน่อย ทำไมฉันต้องต้องกลัวด้วยล่ะ" หญิงสาวใจร้อนวูบขึ้นมาเหมือนถูกสะกิดแผล

"หรือกลัวจะไม่ทำล่ะ" ชายหนุ่มก้มลงหอมที่ซอกคอหญิงสาวอย่างจงใจ อมยิ้มน้อยๆ รู้สึกสนุกที่ได้หยอกล้อกับเธอ

"กะ...ก็ได้ งั้นรีบไปซิ" หญิงสาวรีบให้ยอมทันที แล้วสะบัดตัวออกอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มยิ้มกว้าง

"งั้นผมไปเก็บของก่อนนะ"

แล้วเขาก็เดินผ่านหญิงสาวเข้าไปด้านในของห้องเพื่อเอาของ หญิงสาวยกมือขึ้นกุมที่ตำแหน่งของหัวใจ ใจของเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ ทำไมความรู้สึกแปลกมันถึงเกิดขึ้นมาแบบนี้ล่ะ หญิงสาวสับสนกับตัวเอง ร่างกายเธอปั่นป่วนเหมือนเมื่อคืนเพราะอะไรกัน

ชายหนุ่มกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้า ถอดชุดสำหรับการขับรถออกแล้วใส่ชุดนักศึกษา ใจเขาเองก็เต้นแรงเช่นกัน สายตาของเขาจับจ้องไปที่ร่างบางของหญิงสาวซึ่งยืนห่างออกไปไม่มาก ผู้หญิงคนนี้มีอะไรดีนะ ทำไมถึงทำให้เขาหลงใหลได้ขนาดนี้

หลังจากที่แต่ตัวเสร็จเขาก็เดินออกไปหาเธอ

"ไปกันได้แล้ว" หญิงสาวลุกขึ้นแล้วเดินตามชายหนุ่มออกไป เมื่อมีถึงที่รถ

เธอค้นหาอะไรสักอย่างในกระเป๋า ทำสีหน้าหงุดหงิดและตกใจ

"อาจารย์หาอะไร" พาทิศทำหน้าไก๋ถาม

"กุญแจรถ" คนควานหาตอบอย่างร้อนรน

"ก็อยู่นี่ไง" ชายหนุ่มชูกุญแจที่เขาถือมาให้เธอดู

"แล้วทำไมถึงอยู่ที่เธอล่ะ" หญิงสาวเอื้อมมือจะไปคว้ากุญแจกลับมา

"ก็ผมขับมานี่" แต่ชายหนุ่มก็ยกหนีเธอจนสุดมือแล้วเดินเลี่ยงไปที่รถ

"แล้วนี่เธอจะขับเหรอ" หญิงสาวมองดูชายหนุ่มที่กำลังเดินไปก็เดินตามอย่างงๆ

"ใช่" ไม่พูดเปล่า เขาเปิดประตูรถเข้าไปนั่งโดยไม่ฟังเสียงทักท้วงของหญิงสาว เธอจึงจำยอมนั่งที่เบาะข้างคนขับ

"บอกทางด้วยนะ ว่าบ้านอาจารย์อยู่ที่ไหน" ชายหนุ่มรีบออกตัวทันที ตีเนียนว่าไม่รู้ทางไปบ้านเธอ

"ไปบ้านเธอก่อนซิ เดี๋ยวอาจารย์จะได้ขับกลับเอง ไม่มีรถไม่ใช่เหรอ" หญิงสาวหันไปเสนอความคิด ขอติดรถกลับบ้าน แต่จะไปบ้านตนก่อน แล้วนักศึกษาจะกลับอย่างไร

"ก็บอกแล้วไงว่าจะไปให้สอนภาษาไทย" ชายหนุ่มยืนกรานคงเดิม

"อาจารย์ยังไม่พร้อมเลย" หญิงสาวถอนหายใจเบาๆ รู้สึกเหนื่อยล้าและอย่างพักผ่อนเต็มที

ชายหนุ่มนิ่งไปสักพัก เห็นสีหน้าของเธอก็รู้ดีว่ายังไงก็ยังไม่พร้อมสำหรับการสอน หรือกิจกรรมอื่นๆ สุดท้ายก็ยอมตกลงที่จะบ้านของตัวเองก่อน หญิงสาวรู้สึกโล่งใจเล็กน้อย เธอตั้งใจว่าพอเขาลงไปเธอก็จะขับกลับบ้านทันที โดยไม่เข้าไปในบ้านของเขา

แต่ตรงกันข้ามกับความคิดของชายหนุ่ม เขาตั้งใจจะพาเธอไปแนะนำกับพ่อแม่ ว่าเธอจะเป็นอาจารย์สอนพิเศษเขา ชายหนุ่มขับรถไม่นานก็ถึงทางเข้าหมู่บ้านของเขา หญิงสาวมองดูแล้วแทบจะตะลึง หมู่บ้านนี่ไฮโซอยู่นี่น่า บ้านเด็กคนนี้รวยขนาดนี้เลยเหรอ ชายหนุ่มจอดรถที่หน้าประตูบ้าน หญิงสาวทำท่าจะลงเพื่อที่จะได้ขยับไปขับรถกลับ

"จะไปไหน" ชายหนุ่มจับข้อมือของหญิงสาวเอาไว้ ในขณะที่ประตูไฟฟ้าของบ้านกำลังเปิดอยู่

"ก็ถึงบ้านเธอแล้วอาจารย์ก็จะกลับนะซิ" หญิงสาวพูดมองหน้าเขาแบบ

งงๆ

"เดี๋ยวซิ ลงไปเจอพ่อ-แม่ผมก่อน" ชายหนุ่มเอื้อมมือไปปิดประตูฝังเธอให้สนิท แล้วขับรถเข้าไปในบริเวรบ้าน

"ห๊า....พ่อ-แม่เธอเนี่ยนะ" หญิงสาวตกใจอะไรกันเจอพ่อแม่ มันไม่ได้อยู่ในแผนที่เธอคิดเอาไว้

"ใช่" ชายหนุ่มขับรถเข้าบ้านไป โดยที่หญิงสาวไม่อาจจะขัดขืนได้

"เจอทำไม" ร่างบางทำหน้าเคร่งถาม เด็กคนนี้ทำไมถึงทำให้เรื่องต้องวุ่นวายด้วยนะ

"ก็แนะนำให้ท่านรู้จักอาจารย์สอนพิเศษไง" ชายหนุ่มตอบ เมื่อรถจอด คนรับใช้ก็มาเปิดประตูให้ หญิงสาวยังคงงงและตั้งสติไม่ทัน กว่าจะรู้ตัวชายหนุ่มเดินอ้อมมาเปิดประตูให้กับเธอ แล้วฉุดข้อมือเธอแกมบังคับให้ลงมาจากรถ หญิงสาวแบมือมองหน้าสายตาดุ

"จะเอาอะไรครับอาจารย์" ชายหนุ่มพาซื่อถามกลับ

"กุญแจรถล่ะ" ปลายนิ้วของเธอกระดิก เป็นการเร่งเร้าที่จะเอากุญแจกลับคืนมา

"เดี๋ยวเสร็จธุระแล้วผมจะให้คืนเอง" ชายหนุ่มยังคงดื้อรั้น

"อะไรนะ" หญิงสาวตกใจ

ชายหนุ่มไม่ฟังเสียงรีบจูงมือเธอเดินเข้าบ้านทันที โดยไม่ฟังคำอะไรจากเธออีกเขาเดินเข้ามาในบ้าน พาเธอไปนั่งรอที่ห้องนั่งเล่น แต่หญิงสาวไม่ยอมนั่ง

"กลับมาแล้วเหรอคะ คุณชาย" สาวรับใช้ในบ้านมาทักทายเขาพร้อมเสิร์ฟน้ำ

"อือ .. พ่อกับแม่ล่ะ" ชายหนุ่มพยักหน้า กวาดสายตามองหาบุพการีทั้งสอง

"แต่งตัวอยู่บนห้องค่ะ"

"เหรอ งั้นไปบอกหน่อยว่ามีแขกมา" ชายหนุ่มสั่ง แล้วเธอก็เดินขึ้นไปตามคำสั่งของเจ้านาย พาทิศนั่งลงที่โซฟาฉุดอาจารย์สาวให้นั่งตามลงมาด้วย

ไม่นานก็มีคนสองคนเดินลงมาจากชั้นสองของบ้าน คนหนึ่งเป็นผู้ชายดูภูมิฐานหน้าตาดุเล็กน้อย แต่แฝงไปด้วยความอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก อีกคนเป็นผู้หญิงน่าตาสวยอายุดูไม่เกิน 40 ปี และเธอดูคุ้นตามาก หญิงสาวคิด เซลุกขึ้นยืนเดินเข้าไปหาคนทั้งสอง

จรัสรวีจึงลุกขึ้นตามพร้อมกับยิ้มบางๆ กับผู้ใหญ่ทั้งสองคน

"พ่อครับ แม่ครับ นี่อาจารย์จิวจะเป็นอาจารย์พิเศษสอนภาษาไทยให้ผมครับ" ชายหนุ่มแนะนำเธอกับทั้งสองแบบง่ายๆ

หญิงสาวยกมือขึ้นไหว้อย่างมีมารยาท

"สวัสดีจ๊ะ อาจารย์..." เพลินทักทายอย่างเป็นกันเอง

"เรียกจิวเฉยๆก็ได้ค่ะ" หญิงสาวกล่าวอย่างถ่อมตัว

"ฝากลูกชายเราด้วยนะครับ" เชนยิ้มให้รู้สึกถูกชนะอาจารย์สาวคนนี้อย่างบอกไม่ถูก

"ค่ะ" หญิงสาวรับคำด้วยความลืมตัว

"แล้วนี่พ่อกับแม่จะไปไหนครับ" ชายหนุ่มหันไปมองดูชุดออกงานที่พ่อแม่ของเขาใส่กันอย่างเต็มยศ

"ไปงานการกุศลนะลูก" ผู้เป็นแม่ตอบ สายตามองอาจารย์คนสวยไม่วางตา

"แล้วจะไปเลยเหรอ"

"ใช่จ๊ะ อาจารย์จิวรีบกลับเปล่า" เพลินจิตเอ่ยเรียกจรัสรวีอย่างสนิทสนม

"เออ..ไม่ค่ะ" หญิงสาวไม่กล้าตอบว่าเธออยากจะกลับบ้านใจจะขาดเพราะกลัวจะเสียมารยาท

"งั้นอยู่ทานข้าวเป็นเพื่อนเจ้าเซก่อนนะคะ เซ แม่ทำกับข้าวไว้ให้แล้วนะ" เพลินพูดกับคนทั้งสองราวกับเป็นครอบครัวเดียวกัน

"ครับ" พาทิศรับคำแบบง่ายๆ รู้สึกพอใจที่มารดาเหมือนจะรู้ใจ พลางหันไปมองอาจารย์ว่าเธอจะตอบเช่นไร

"ได้ไหม หนูจิว" เพลินถามย้ำอีกครั้งอย่างไม่มั่นใจคำตอบ

"เออ..ได้ค่ะ" หญิงสาวตกลงอย่างเสียไม่ได้

เชนกำลังจับสังเกตแววตาของลูกชายที่มองไปทางอาจารย์สาวคนสวย เขามองออกว่าสายตาของลูกชายดูหลงใหลอาจารย์คนนี้แค่ไหน

"ไปเถอะคะ คุณเชน" เพลินหันไปควงแขนสามีสูงวัย โล่งใจที่บุตรชายคงไม่ ถเลถไหลที่ไหน เมื่อมีอาจารย์มาอยู่ด้วยแบบนี้ น่าจะเอาอยู่

"อือ เซอยู่บ้านดีๆ ล่ะ" เชนพูดกับลูกชาย แล้วควงคู่เมียรักเดินออกไป

"ไปทานข้าวกันเถอะ" พาทิศหันไปชวนหญิงสาวทันที

"อาจารย์อยากกลับแล้ว" จรัสรวีบอกตามตรง ไม่ยอมเดินไปห้องอาหาราม

ที่รับปากไว้

"ไหนรับปากกับแม่ผมว่าจะกินข้าวเป็นเพื่อนไง" ชายหนุ่มทักท้วงคนผิดคำพูดกับผู้ใหญ่

"คือ..อาจารย์อยากกลับไปพักผ่อนนะ" หญิงสาวถอนหายใจ เขาน่าจะรู้ว่าตนไม่สบายและควรจะปล่อยให้กลับไปแต่โดยดี

"นอนที่นี่ก็ได้ กินเถอะ ถ้าอาจารย์ไม่อยู่กิน ผมก็ไม่กิน" ชายหนุ่มเชิญชวนเปิดทางเปิดบ้านให้หมดทุกอย่าง พร้อมยื่นคำขาดให้เธอลำบากใจ

"อ้าว" เธอฟังคำพูดของเขาแล้วก็อดไม่ได้ที่จะหงุดหงิด จะบังคับอะไรกันหนักนานะเด็กคนนี้

"ผมไม่ชอบกินข้าวคนเดียว ปกติคุณพ่อกับคุณแม่ก็ไม่ค่อยอยู่ ทำกันแต่งานกลับบ้านมาก็อยู่คนเดียว รู้แบบนี้กินข้าวกับเพื่อนข้างนอกดีกว่า" พาทิศซุกมือเข้าไปในกระเป๋า ทำสีหน้าเบื่อหน่ายแลดูน่าสงสาร เหมือนลูกคนรวยที่ถูกเลี้ยงด้วยเงินขาดความอบอุ่น

"ก็ได้" หญิงสาวเห็นแล้วก็อ่อนใจ

ชายหนุ่มยิ้มออกมาทันที หญิงสาวเห็นรอยยิ้มของชายหนุ่มแล้วรู้ดีอย่าง

บอกไม่ถูก ชายหนุ่มจูงมือเธอไปที่ห้องอาหาร แล้วลากเก้าอี้ให้เธอนั่งแล้วเขาก็นั่งลงข้างๆ เธอ ไม่นานอาหารที่เพลินจิตทำก็ถูกเด็กรับใช้นำมาตั้งเสิร์ฟที่โต๊ะจำนวนมาก

"โอ้โห่ นี่แม่เธอทำเหรอ" หญิงสาวรู้สึกทึ่ง มันดูเหมือนอาหารในภัตตาคาร

"ใช่" ชายหนุ่มพยักหน้า

"แม่ผมมีร้านอาหาร ทำอาหารเก่งที่สุด" ชายหนุ่มชื่นชมแม่ของตัวเองแววตาเป็นประกาย

หญิงสาวเผลอมองเขาอย่างลืมตัว ชายหนุ่มกำลังตักอาหารให้กับเธอแล้วก็หันมาเห็นสายตาที่เธอมองเขาอยู่ สองตาก็ประสานกันอยู่นาน จนกระทั้งหญิงสาวเป็นฝ่ายหลบสายตาไปเอง

"เออ...แม่เธอสวยจังนะ" หญิงสาวเปลี่ยนเรื่องคุย แล้วตักอาหารเข้าปาก

"เคยแม่เป็นนางแบบ เลิกเป็นเมื่อ 10 ปีที่แล้วนะ" ชายหนุ่มตอบ เป็นครั้งแรกที่เปิดเผยเรื่องส่วนตัวกับใครสักคน

"เหรอ มิน่าสวยจัง ดูคุ้นๆด้วย แล้วที่บ้านเธอทำธุรกิจอะไรเหรอ" หญิงสาวถามต่อด้วยความใคร่รู้ ทำไมนะถึงอยากรู้เรื่องราวของเด็กคนนี้จัง

"ก็นอกจากร้านอาหารก็มีโรงแรม ผับ สนามแข่งม้า และต่อไปจะทำสนามแข่งรถ"

"โอ้โห่...บ้านเธอนี่ธุรกิจเยอะจังนะ ดูแลกันไหวเหรอ" หญิงสาวตาโตใส่ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงดูเป็นเด็กเอาแต่ใจ

"มีอาชินอีกคนที่คอยดูแลที่เกาหลี"

"เหรอ แล้วเธอลูกคนเดียวรึเปล่า"

"เปล่า ผมมีพี่สาวอีกคน"

"แล้วอยู่ไหนล่ะ" คำถามของเธอระรัวออกมาจากปากไม่หยุด อยากรู้อยากเห็นไปเสียทุกเรื่องของเขา

"อยู่เกาหลีนะ อีกไม่มีอาทิตย์ก็จะมา" คนถูกถามก็ตอบไม่หยุดปากด้วยความลืมตัว

"งั้นเหรอ พี่เธอคงจะสวยมากแน่เลย"

"เป็นนางแบบนะ"

"แล้วทำไมเธอไม่เป็นนายแบบล่ะ"


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


😄😄😄😄😄
โดย Anonymous | 2 years, 9 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha

โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
😀😀
โดย Dody | 2 years, 12 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha