ไฟรักแรงปรารถนา

โดย: รมย์ธีรา



ตอนที่ 15 : พาลูกเสือออกจากถ้ำ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

"ถ้างั้นนายต้องพาจิวมาพรุ่งนี้เท่านั้น" เซจึงขอต่อลองกับกรบ้าง ทั้งๆ ที่ใจ

ไม่อยากจะทำสักเท่าไร

"อะไรกัน...ให้เวลากันหน่อยซิ" กรรู้สึกลังเล เขาไม่แน่ใจว่าจะพาเธอมาได้ในวันพรุ่งนี้ เพราะเธอเพิ่งออกจากโรงพยาบาล

"อากิเป็นพี่สาวที่ฉันรักมาก แล้วนายก็เจ้าเล่ห์มากด้วย ฉันไม่ไว้ใจ ถ้านายมีความสามารถพอ ก็ต้องทำให้ได้ ตามวันที่ฉันบอก แล้วฉันจะเปิดทางให้นาย" เซเริ่มเห็นสายตาลังเลของกร

"อืม...น่าสนใจนะ" กรหยักหน้าตอบรับอย่างไม่มั่นใจนัก

"แต่บอกไว้ก่อนนะ ห้ามแตะต้องอากิ เจอได้แต่อยู่ในสายตาฉันเท่านั้น ไม่

งั้นฉันไม่ไว้หน้านายแน่" เซชี้หน้ากรอย่างคาดโทษ

"ขู่ซะขนาดนั้น ไม่อยากเจอจิวเหรอ" กรเห็นเซขู่เขามากมายจึงหันกลับไปขู่บ้าง

"มันคนละเรื่องกัน นายเองถ้าไม่พาจิวมา นายก็กลัวจิวจะตรอมใจตายเหมือนกันใช่ไหมล่ะ" เซเริ่มตามทันความคิดของกร เพราะนิสัยคล้ายๆ กัน

"แสบนักนะ....ไอ้กระดูกอ่อน" กรหรี่ตามองดูเซที่ไหวทันความคิดของตน

"นายแสบกับฉันก่อนเอง" เซเองก็รู้สึกภูมิใจที่สามารถดักทันความคิดของกร และปกป้องพี่สาวไว้ได้

"งั้นเป็นอันตกลง พรุ่งนี้ รอโทรศัพท์ฉันได้เลย" กรยื่นมือให้เซจับเป็นอันตกลงสำหรับข้อเสนอที่เซเสนอมา

"ได้ ฉันจะแต่งตัวรอ" พาทิศก็จับตอบบีบแน่นๆ ต่างฝ่ายต่างมองตากัน อย่างรู้เท่าทันความคิดของแต่ละคน

เวลา 3.00 น. หลังจากที่แยกจากกร เซและอากิก็ขับรถกลับบ้าน เซมองดูอากิที่นั่งนิ่งไม่พูดไม่จา ซึ่งผิดวิสัยของเธอนัก เพราะปกติอากิจะถามนั้นถามนี่หรือไม่ก็ขอนั้นขอนี่อยู่ตลอดเวลาตามประสาคนช่างพูด

"อากิเป็นอะไรรึเปล่า เห็นเงียบตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ไอ้กรมันทำอะไรอากิ" เซถามด้วยความเป็นห่วงพี่สาว และคิดว่ากรทำอะไรให้เธอไม่สบายใจ

"เปล่านะ เขาไม่ได้ทำอะไร อากิแค่รู้สึกแปลกๆ นะ" อากินั่งสับสนความรู้สึกตัวเองอยู่ เธอยังไม่เข้าใจกับความรู้สึกที่เกิดขึ้น

"รู้สึกอะไร" น้องชายจอดรถทันทีแล้วหันไปฟังเธออย่างตั้งใจ

"ก็...ใจมันหวิวๆ เหมือนร่างกายไม่มีแรง ร้อนๆ ยังไงก็ไม่รู้" อากิพูดออกไปไม่ค่อยถูก เธอพูดตามความรู้สึกจริงๆ ที่เกิดขึ้น เธอสามารถบอกเซได้ทุกเรื่อง เพราะเธอรู้ดีว่าน้องชายของเขารู้อะไรมากกว่าเธอ และเธอสองพี่น้องก็เปิดอกคุยกันทุกเรื่องอยู่แล้ว

เพียงพิศรู้สึกเหมือนมีบางอย่างที่อยากจะระเบิดออกมา แต่ก็ไม่รู้ว่าอะไรเธอ ไม่รู้ว่าเซจะเข้าใจที่เธอพูดรึเปล่า เพราะเธอเองก็ยังไม่เข้าใจตัวเองเลย

"แล้ว...เข้าไปล้างหน้าในห้องน้ำหายไหม" เซมองดูอาการของพี่สาวด้วยความเป็นห่วง หน้าของเธอยังแดงอยู่และเขาเริ่มจะรู้แล้วว่าเธอเป็นอะไร มันเป็นอาการเดียวกับเขาที่ได้เชื้อพ่อมา ต่างกันก็ตรงที่เป็นผู้หญิงเท่านั้นเอง

"ก็ดีขึ้น...แต่ยังไม่หายดีเท่าไร" อากิพูดเหมือนไม่มั่นใจตัวเอง หันไปมอง

หน้าน้องชายเหมือนขอความช่วยเหลือ

"อากิ เดี๋ยวกลับบ้านไปอาบน้ำนอนนะ แล้วพยายามอยู่ห่างจากกร" เซจับที่ไหล่ของอากิด้วยความเป็นห่วง เพราะเธอยังไม่รู้ตัวเอง

"เซนี่พูดแปลกๆ" อากิหน้าแดงอย่างไม่เข้าใจคำพูดของเซ

"อากิไม่รู้หรอกว่าสิ่งที่อากิรู้สึกมันคืออะไร แล้วผมก็ไม่อยากให้อากิรู้ด้วย จำเอาไว้ก็แล้วกัน" เซพูดจบก็รีบขับรถพาอากิกลับบ้านทันที

"อือ" อากิที่ยังมึนงงกับคำพูดและความรู้สึกอยู่ก็พยักหน้าอย่างง่ายๆ พยายามไม่คิดถึงใบหน้าของกรตอนที่เขาเข้ามาใกล้ๆ

เวลา 15.00 น. วันเสาร์ กรกฤตมาหาจรัสรวีที่บ้าน ตามแผนที่วางเอาไว้ เขาเห็นรถแบงค์ยังอยู่แสดงว่าคงไม่ได้พากันไปไหนแน่นอน เขาเดินเข้ามาพร้อมกระเช้าผลไม้ทำทีเป็นเยี่ยมอาการของจิวเหมือนปกติ

"สวัสดีครับคุณลุงคุณป้า" กรยกมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสองเหมือนทุกครั้ง พวกเขากำลังนั่งดูแลสวนผักแปลงเล็กๆ ที่เขาช่วยกันปลูกอยู่

ทั้งสองรับไหว้หลานชายอย่างยิ้มแย้ม

"จิวเป็นไงบ้างครับ" กรวางกระเช้าลงที่โต๊ะม้าหิน แล้วนั่งลง หันไปมองหา

หญิงสาวดูแล้วไม่อยู่ข้างล่าง

"อาการทางกายก็ดีขึ้นนะ แต่ทางใจยังไม่ค่อยเท่าไร" ศิตอบกร ถือโอกาสวางมือจากการทำสวนมานั่งคุยกับหลานชายก่อน

"งั้นเหรอครับ แล้วลุงกับป้าจะทำไงต่อ" กรเริ่มถามความคิดเห็นถึงแผนในอนาคตที่ทั้งสองวางไว้ให้จิว

"ก็ยังคิดกันอยู่เลย อยากจะพาจิวไปเที่ยวเปิดหูเปิดตาบ้าง แต่ช่วงนี้งานยุ่งเหลือเกิน" แบงค์เป็นคนตอบ ตอนนี้เขาต้องดูแลงานแทนจิวด้วย

"งั้น...ให้ผมพาไปก็ได้ครับ ผมเองก็เป็นห่วงและสงสารจิว" ชายหนุ่มรีบเสนอตัว ทำเอาทั้งสองชะงัก

"อืม...ไม่รู้ซินะ" ศิลังเลกลัวกรจะพาจิวไปหาเด็กหนุ่ม เพราะถึงมันจะดีกับจิวแต่มันก็ไม่เหมาะ

"เมื่อก่อนจิวชอบไปเที่ยวกลางคืนกับผม บางทีไปเจอแสงสีบ้างอาจทำให้จิวดีขึ้น หรือไม่ก็ไปเที่ยวต่างจังหวัด แต่ผมว่าตอนนี้คงไปไม่ได้เพราะสุขภาพยังไม่ดีด้วย" กรกฤตยกแม่น้ำทั้งห้ามาพูด พยายามทำหน้าให้ดูหน้าเชื่อถือ หาทางเหลือเผื่อให้ผู้ใหญ่ตัดสินใจ

"มันจะดีเหรอ เที่ยวกลางคืนนะ ตอนแรกลุงตั้งใจว่าจะพาไปเที่ยวธรรมชาติตามที่จิวชอบ" แบงค์วางมือจากงานที่ทำแล้วหันมามองกรแววตาค้นหา

"แต่ลุงก็ไม่มีเวลาไม่ใช่เหรอครับ อีกอย่าง ฟิวส์ไปเที่ยวกับพ่อแม่ กับฟิวส์ไปเที่ยวกับเพื่อนๆ ตามประสาหนุ่มๆ สาวๆ มันต่างกันนะครับ" กรกฤตหาข้ออ้างที่ฟังเข้าหูได้เป็นอย่างดี

"อันนั้นก็รู้ แต่ว่าเที่ยวกลางคืนเนี่ยนะ ป้าไม่แน่ใจเลย" ศิไม่มันใจว่ากรพาไปจะทำให้จิวดีขึ้น

"งั้นก็ดีซิ ลุงคงต้องรบกวนกรหน่อยนะ" ซึ่งตรงกันข้ามกับแบงค์ เขาตัดสินใจแทบจะทันทีที่เห็นแววตาของหลานชาย มันเป็นแววตาเดียวกับเจมตอนทีมีเรื่องอะไรปิดปังเขา และถ้าเขามองดูไม่ผิดคงเป็นเรื่องของเด็กหนุ่มที่จิวเฝ้าคิดถึงจนกินไม่ได้นอนไม่หลับถึงขั้นป่วยแบบนี้

"แบงค์จะดีเหรอ" ศิหันไปมองแบงค์อย่างไม่แน่ใจและไม่เชื่อหูตัวเอง

"ดีซิ จำไม่ได้เหรอ ตอนคุณสาวๆ ก็ใช้วิธีนี้หนีพ่อเลี้ยงเหมือนกัน" แบงค์เข้ามาโอบกอดศิ แกล้งสีหน้าท่าทางมีความสุขและพอใจกับการตัดสินใจ

"แต่ว่า.." ใจลึกๆ ของศิยังไม่แน่ใจในความคิดของแบงค์กลัวเขาจะคิด

อะไรแผลงๆ อีก

"เอาน่า... กร ไปบอกจิวซิ คงจะดีใจแย่เลย" แบงค์รีบไล่ให้กรไปบอกจิวทันที อย่างไม่ฟังเสียงคัดค้านของภรรยา

"งั้นผมพาไปวันนี้นะครับ" กรลุกขึ้นใบหน้าดูสดใสและมีความหวัง

"ตามสบายเลย ถ้าเป็นกรลุงวางใจ" แบงค์ยกมือขึ้น แล้วไล่ส่งให้กรรีบไปอีกครั้ง

"ขอบคุณครับคุณลุง" กรยกมือไหว้แล้วรีบเข้าไปในบ้านทันที ทั้งที่รู้สึกแปลกๆ กับท่าทางของแบงค์

"ว่าแต่...ทำไมง่ายกว่าที่คิดแหะ...." แต่กรก็ไม่คิดอะไร รีบเข้าไปหาเพื่อนสาวทันที เพื่อบอกข่าวดีกับเธอ หลังจากที่กรหายเข้าบ้านไปจนลับสายตา แบงค์ก็นั่งลงข้างๆ ศิ

"แบงค์ทำแบบนี้มันก็ปล่อยเสือเข้าป่านะคะ ถ้าตากรแอบนัดจิวกับเด็กคนนั้นล่ะ" ศิพูดเหมือนคิดว่าสามีไม่ทันความคิดของหลานชาย

"ผมรู้...ถึงได้ให้ไปไง" แบงค์พูดด้วยท่าทางที่ภาคภูมิใจของตัวเอง ที่รู้ทันเด็กหนุ่ม

"เอ๊ะ..ยังไงเนี่ยแบงค์" ศิยิ่งแปลกใจเข้าไปใหญ่ กับความคิดของสามี

"นี่เป็นวิธีรักษาหัวใจของลูกผม มันจะเป็นวิธีที่ดีที่สุด และผมก็ไม่ผิดคำพูดด้วย" แบงค์แกะกระเช้าผลไม้ที่กรเอามาฝากด้วยท่าทางที่สบายใจ

"แสดงว่าคุณรู้หรือคะว่ากร..." ศิพูดเบาจนเกือบจะกระซิบ

"ว่ากรจะพาจิวไปเจอเซนะเหรอ...รู้ซิ" แบงค์พูดขำๆ มองดูศิที่ไม่รู้เท่าทันความคิดของกร

"คิดดีแล้วเหรอคะ" ศิถามอย่างไม่แน่ใจ กลัวว่าแบงค์จะแอบตามไปแล้วจับผิดเด็กทั้งสอง

"ก็ปล่อยไว้แบบนี้ จิวอาจแย่ก็ได้ แต่ถ้ายอมดีๆ มันก็ดูง่ายเกินไปนะซิ อย่าลืมว่าเราต้องลงโทษเด็กสองคนที่ชิงสุขก่อนห่าม" แบงค์พูดน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ และซ่อนความสนุกในแววตา

"แบงค์...คุณนี่เล่นเกมตั้งแต่หนุ่มยันแก่เลยนะ แล้วถ้าเกิดพวกเขาทำให้เราจับได้ล่ะ" ศิก็เข้าใจทันทีว่าแบงค์คิดอะไร เธอหันไปตีที่แขนเชิงหยอกสามีอย่างรักใคร่ที่เขาไม่ใจร้ายกับลูกสาวถึงขนาดไม่ให้เจอหน้าเจอตา วิธีนี้มันอาจทำให้ทั้งสองรักกันเหนียวแน่นขึ้น เพราะสิ่งที่ได้มาด้วยความยากลำบาก มันย่อมมีคุณค่า

เสมอ

"เอาน่า ไว้ถ้าพวกเขาเผลอทำให้จับได้คาหนังคาเขาเมื่อไรค่อยว่ากัน" แบงค์ไม่สนใจ เขาคิดแต่ว่าตอนนี้ทำยังไงให้ลูกเขามีความสุขโดยที่ไม่ต้องเสียคำพูดก็เพียงพอ เรื่องอื่นค่อยว่ากัน

กรกฤตเปิดประตูห้องของเพื่อนสาว แล้วมองไปทางร่างผอมที่นอนพิงหัวเตียงอยู่ สายตาของเธอว่างเปล่าเหมือนทุกครั้งที่เขามา หมดแรงหมดกำลังใจที่จะใช้ชีวิต

"จิว...เป็นไงบ้าง" กรเดินเข้ามานั่งข้างๆ ที่เตียงของหญิงสาว จับมือที่เย็นเฉียบของจิวเชิงให้กำลังใจ

"ก็ดีขึ้นนะ" จรัสรวีบอกกรเสียงสั่นๆ เธอเห็นเขาแล้วดีใจอย่างบอกไม่ถูก เหมือนได้เจอคนที่เข้าใจ

"เหรอ นี่..กรมีข่าวดีมาบอก" กรมองดวงตาที่บวมก่ำของหญิงสาวด้วยความสงสาร พยายามไม่พูดเรื่องราว

เมื่อคืนที่เขาไปเจอใครมาให้เธอรู้เพราะกลัวว่าเธอจะดีใจจนทำให้เสียแผน

"อะไร" จิวถามอย่างเหม่อลอย เธอไม่รู้สึกยินดียินร้ายอะไรทั้งสิ้น

"วันนี้ลุงอนุญาตให้กร พาจิวไปเที่ยวล่ะ" กรพูดด้วยน้ำเสียงร่าเร่ง จับมือเธอเขย่า ให้เธอดีใจกับตัวเอง

"เหรอ" แต่จิวกลับไม่มีความรู้สึกใดๆ ตอบรับคำชวนของกรอย่างเลื่อนลอย

"ไม่ดีใจเหรอ ได้ไปเปิดหูเปิดตานะ" กรทำหน้าสงสัยกับความเย็นชาของเธอ เขาคาดหวังว่าเรื่องนี้จะให้เธอมีความสุขขึ้นสักนิดก็ยังดี

"ไปกับกรเนี่ยนะ ไปบ่อยจนเบื่อแล้ว" จรัสรวีหันมามองหน้ากร ทำสีหน้าเบื่อหน่าย

"ก็ไปกับคนอื่นไม่ได้นี่น่า ไปกับกรเนี่ยแหล่ะดี" กรพูดอย่างภาคภูมิใจ ว่าเขาได้รับการไว้วางใจจากบิดาของเธอ

"ไม่เอาจิวไม่อยากไป จิวไม่มีอารมณ์" หญิงสาวถอนหายใจ แล้วขยับตัว ทำท่าจะนอนไม่สนใจเขา

"อ้าว แบบนี้กรก็แย่ซิ" ชายหนุ่มฉุดจิวให้ลุกขึ้นมานั่ง เมื่อเห็นเธอไม่ไปตามที่เขาวางแผนเอาไว้

"แย่ยังไง" หญิงสาวถามอย่างเหนื่อยใจ ที่กรเซ้าซี้เธอเหลือเกิน

"ก็...อุตส่าห์บอกลุงว่าจะพาจิวไปเดทนะ" กรหาเหตุผลให้จิวเชื่อ และไป

กับเขา

"ไร้สาระน่ากร รู้ๆ กันอยู่" จิวสะบัดมือที่กรจับเธอเอาไว้แล้วล้มตัวลงนอน

"แกล้งคบกันให้เขาเชื่อ ไม่ดีเหรอ เผื่อถ้าพวกเขาเชื่อ จิวอาจจะมีโอกาสเจอไอ้กระดูกอ่อนก็ได้นะ" กรไม่รู้จะหาเหตุผลไหนให้เธอยอมไปกับเขา จึงเอาความจริงมาเปิดเผยนิดหน่อย

และเมื่อพูดถึงเซ หญิงสาวก็ลุกขึ้นนั่ง มองกรอย่างค้นหาเธอเริ่มคิดตามคำพูดของเขา จริงซิ ในเมื่อพ่อยอมให้เธอออกไปกับกร ถ้าเธอยอมไปบางทีเธออาจหาทางติดต่อกับเซได้บ้างก็ได้

"กร..เล่นอะไรเนี่ย" หญิงสาวเริ่มรู้สึกแปลกๆ กับท่าทางของกรที่ตื้อเธอไม่เลิกรา

"ไปนะ จิว...คนดี ไปเปิดหูเปิดตากัน" กรยังคงใช้ลูกตื้ออยู่

"แต่จิวยังไม่หายดีเลยนะ" จิวกลัวว่าถ้าเธอตกลงไปแล้วอาจสร้างปัญหาให้กับเขา

"เชื่อกรซิ ไปแล้วรับรองหายเป็นปลิดทิ้งเลย" คำพูดของกรแฝงไปด้วยความหมายที่เธอยังไม่เข้าใจ

"กรนี่พูดอะไรแปลกๆ" หญิงสาวมองเขาด้วยความสงสัย

"ตกลงไปนะ...ลุกๆๆๆ" กรเห็นจิวเริ่มใจอ่อน ก็รีบฉุดเธอให้ลุกจากเตียง ดันไปที่ห้องน้ำ

"ก็ได้ แต่ถ้าจิวอยากกลับกรต้องพาจิวกลับเลยนะ ห้ามไปไหนกับใครด้วย" หญิงสาวหันกลับมาชี้หน้าเพื่อนชายอย่างคาดโทษ เพราะไปเที่ยวด้วยกันกี่ครั้ง พอกรเจอสาวอื่นก็ทิ้งให้เธอกลับบ้านเองทุกครั้งไป และครั้งนี้เธอไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะถูกทิ้งแบบทุกที

"จ้า ไม่ต้องห่วงหรอก จิวไม่ค่อยสบายแบบนี้กรไม่ไปไหนไกล กลัวแต่จิวจะไม่อยากกลับ หรือไม่ก็ไล่กรกลับมาก่อนเท่านั้นเอง" กรรับปาก แล้วเผยหลุดความจริงออกไปอีก รีบปิดปากแทบไม่ทัน

"ว่าไงนะ" ซึ่งหญิงสาวได้ยินคำพูดที่หลุดออกมาของกรอย่างชัดเจน

"เปล่า กรหมายถึงจิวอาจจะสนุกจนไม่อยากกลับนะ ไปอาบน้ำเถอะ" กรรีบแก้ตัวแล้วดันหญิงสาวเข้าห้องน้ำไป เมื่อเธอเข้าไปเขาก็ถอนหายใจออกมา

"เกือบไปแล้วเรา" กรพูดออกมาอย่างโล่งอก เขาเกือบเผลอหลุดปากออกไปว่าจะพาเธอไปเจอใคร ภายในใจเขารู้สึกดีใจที่จะได้เจออากิอีกครั้ง เขาคิดถึงใบหน้าไร้เดียงสาของเธอดวงตากลมโต ใบหน้ารูปไข่ แก้มยุ้ยเป็นพวง หน้าใสเหมือนเด็กๆ เขาวาดฝันที่จะได้สัมผัสเธอสักครั้ง เธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ทำให้เขาคิดถึงได้ขนาดนี้

เวลา 22.30 น. ที่ผับ XXX กรกฤตพาจรัสรวีมาที่ร้านตามที่เขานัดเซเอาไว้ ซึ่งตอนนี้เซยังไม่มาถึง กรมองหาด้วยความร้อนใจ อยากจะเจออากิพี่สาวของเซใจแทบขาด ส่วนจิวก็พยายามมองหาเซในร้าน เธอคิดว่าเขาอาจจะมาก็ได้ เขาอาจจะมานั่งดื่มเพื่อดับความคิดถึงเธอ

หรือเขาอาจจะมากับสาวอื่น แต่อย่างน้อยไม่ว่าเจอเขาในสภาพไหน ก็ขอให้เธอได้เจอ หญิงสาวภาวนาอยู่ในใจ เธอยกแก้วน้ำส้มขึ้นดื่ม เริ่มรู้สึกเบื่อหน่ายกับการมาเที่ยวในครั้งนี้ เธอไม่อยู่ในภาวะที่สามารถออกมาเที่ยวได้จริงๆ รู้สึกคิดผิดที่มาตามที่กรชวน

"จิวเดี๋ยวกรมานะ" กรเห็นเซใช้เวลาเดินทางนานเกินไปก็อยากจะโทรเช็คว่าอยู่ไหน เพราะส่งข้อความไปก็ไม่ถูกเปิดอ่านสักทีก็ชักจะร้อนใจ

"อือ เร็วๆ นะ จิวไม่อยากอยู่คนเดียว" จรัสรวีรู้สึกใจคอไม่ดี เธอไม่ได้เที่ยวมานาน และในสภาพที่ร่างกายเธอยัง

ไม่ค่อยพร้อมทำให้เธอรู้สึกแย่ กลิ่นบุหรี่เริ่มทำให้เธอเวียนหัว หลังจากที่กรเดินจากไป ไม่นานก็มีชายหนุ่มเข้ามาทักทายเธอ

"สวัสดีครับ อาจารย์จิว" เสียงที่ทักเธอฟังดูไม่คุ้นหู แต่เสียงนั้นรู้จักชื่อเธอได้ยังไงกัน

"ทศเทพ" หญิงสาวหันไปมองเจ้าของเสียงที่ทัก ถ้าเธอจำไม่ผิดเขาคือเพื่อนนักเรียนของเซนั้นเอง

"ไม่คิดว่าจะเจออาจารย์ที่นี่นะครับ อ๋อ ไม่ซิ ต้องเรียกว่าจิวเพราะคุณไม่ใช่อาจารย์ของผมแล้ว" เทพยิ้มออกมาด้วยความดีใจ แต่ในรอยยิ้มนั้นดูแปลกๆ พิกล

"เธอมาเที่ยวเหรอ" อดีตอาจารย์สาวถามอย่างไม่คิดอะไร เธอคิดว่าเทพมาทักทายตามประสาคนรู้จัก

"ครับ ผมมากับเพื่อน เห็นอาจารย์ยืนอยู่ดูเหงาๆ เลยว่าจะมานั่งด้วย" เทพเดินเขาประชิดหญิงสาว มองเธอด้วยสายตาลุกโชน

"ไม่ต้องหรอก ฉันรอเพื่อนอยู่นะ" หญิงสาวหันไปปฏิเสธ เริ่มรู้สึกไม่ดีที่เทพเข้ามาประชิด จะขยับหนีก็ไม่ได้เพราะคนในร้านแน่นไปหมด และทุกคนก็กำลังออกลีล่าแดนส์กันอยู่

"รอเซเหรอ ได้ข่าวว่าอาจารย์กับเซมีอะไรกัน" เทพกวาดสายตามองเรือนร่างของเธอ ขยับมือโอบที่สะโพกของหญิงสาวอย่างคาดหวัง

"นี่...ถอยออกไปนะ" จรัสรวีตกใจรีบสะบัดมือของเทพออก แต่ไม่เป็นผล เพราะเขาเข้ามาประชิดตัวเธอแขนสองข้างโอกรอบเอวเธออย่างถือดี ร่างของเขาโยกนิดๆ ตามจังหวะเพลงเหมือนกำลังเต้นอยู่ ทั้งสองใกล้กันจนเธอได้กลิ่นแอลกอฮอล์จากลมหายใจของเขา

"ทำไมล่ะครับ" เทพกระซิบข้างหู รั้งเองหญิงสาวให้โยกตาม เพื่อไม่ให้ใครสงสัย

"เธอเมาแล้วนะ..ทศเทพ" หญิงสาวพยายามดันตัวเขาให้ออกห่าง

"ผมเพิ่งดื่มไปไม่มากเอง ไม่เมาหรอก" แต่ดูเหมือนยิ่งดัน เขาก็ยิ่งใกล้เธอมายิ่งขึ้น ยิ่งในร้านคนแน่นเธอก็ยิ่งทำอะไรไม่สะดวก จะร้องก็คงไม่มีใครได้ยิน จะวิ่งหนีก็ไม่มีปัญญาดึงร่างกายออกจากวงแขนเขา คนยิ่งคนแน่นยิ่งเบียดร่างกายทั้งสองเข้าหากันเธอไม่อาจขยับได้

"จะ...จะทำอะไรนะ" จรัสรวีตกใจเมื่อใบหน้าที่ใกล้ชิดเข้ามาสูดดมที่ซอกคอของเธอ

"ก็จิวเป็นอาจารย์ไม่ใช่เหรอ ผมก็เลยว่าจะขอให้สอนหน่อย" เทพกระซิบแล้วค่อยๆ รั้งร่างเธอให้เบียดฝูงคนออกไปจากนอกร้าน

ร่างบางพยายามขัดขืนแต่ก็ไม่มีแรง แรงผู้หญิงธรรมดาก็ไม่สามารถสู่แรงผู้ชายได้อยู่แล้ว นี่เธอเพิ่งจะหายป่วย ข้าวปลาก็ไม่ค่อยได้กิน จะเอาปัญญาที่ไหนไปขัดขืนเขา เทพกึ่งกอดกึ่งลากเธอไปออกไปที่ลานจอดรถ ซึ่งห่างไกลผู้คนเหมือนจงใจ

"สะ...สอนอะไร" หญิงสาวตะโกนถามเขา พร้อมกับพยายามขัดขืน ใจเธอเต้นรั่วด้วยความกลัว

"อาจารย์จิวผ่านมือไอ้เซมาแล้ว แสดงว่าคงชำชองน่าดู เพราะฉะนั้นก็สอนผมหน่อยนะ" เทพกดสัญญาณปลดสัญญาณเปิดประตูรถ แล้วเปิดประตูเหวียงเธอเข้าไปที่เบาะหลัง สายตาของเขาหื่นกระหาย เขามักจะได้กินของเหลือจากเซมาโดยตลอด และส่วนใหญ่ผู้หญิงที่ผ่านมือเซมาก็ทำให้เขาถูกใจแทบทุกคน ซึ่งเธอเองก็คงเหมือนกัน

"อยะ...อย่านะ" หญิงสาวขยับตัวหนีไปอีกด้านของประตู แต่มันถูกล็อกเอาไว้เหมือนเตรียมการไว้แล้ว จรัสรวีร้องเสียงหลงพยายามหาคนช่วย เทพขึ้น

คร่อมกายของหญิงสาว

"มานะ มาสอนผม" เทพซุกไซ้ไปมาที่ซอกคอของอดีตอาจารย์สาว

"อย่าปล่อยฉันนะ กรช่วยด้วยกร อย่า" หญิงสาวพยายามดิ้นร้นเอาตัวรอด ทั้งทุบอก ทั้งจิก ทั้งตี แต่เทพไม่สะทกสะท้าน

"อย่าดิ้นซิ เดียวก็สบาย" เทพใช้มือข้างหนึ่งปิดปากเธอแน่น แล้วซุกใบหน้าลงไปที่อกอวบของเธอ หญิงสาวรู้สึกขยะแขยงขีดสุด ทำไมเธอต้องเจอแต่เรื่องร้ายๆ แบบนี้ด้วยนะ

"มานี่....อย่าดิ้นซิ" เทพรั้งเสื้อสายเดียวของเธอขึ้น หญิงสาวตกใจขีดสุด มือของเทพลูบไล้สัดส่วนของเธอมากขึ้นทุกที ซึ่งเธอไม่อาจต้านทานแรงของเขาได้

"อย่าาาา.... เธอไม่มีทางหลบหนี กรไม่รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน แล้วใครจะมาช่วยเธอ เซ....เซ...ช่วยจิวด้วย หญิงสาวกรีดร้องอยู่ในใจด้วยความหวาดกลัว

ย้อนกลับมาหากรกฤต เมื่อเขาออกมาจากร้าน เขาก็เจอเซกำลังลงจากรถพอดี

"ทำไมมาช้านัก" กรถามด้วยความหงุดหงิด เพราะนัดกับไว้ตอน 4 ทุ่ม นี่ผ่านมาครึ่งชั่วโมงแล้วที่เขาต้องรอ แล้วท่าทางของจิวก็เริ่มเบื่อหน่ายกับการมา

เที่ยวในครั้งนี้

"ก็อากินะซิ มัวแต่เลือกชุดอยู่ได้" พาทิศหันไปโทษพี่สาวที่เลือกชุดอยู่นาน ไม่รู้จะเลือกอะไรนักหนา หญิงสาวทำหน้ามุ่ยใส่ เพราะถูกน้องชายบ่นตลอดทาง กลัวว่าจะไม่ได้เจอจิว

"ช่างเถอะ จิวรออยู่นะ" กรหันไปทำตาเขียวใส่อากิ แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร เขารีบพาทั้งสองเข้าร้านไปทันที

"จิว...มาจริงๆเหรอ" เซดึงแขนกรอย่างไม่อยากจะเชื่อว่ากรสามารถพาจิวมาได้จริงๆ

"เออ ไปเถอะ ฉันไม่อยากปล่อยจิวไว้นาน เป็นห่วงยิ่งไม่ค่อยสบายอยู่" กรรู้สึกใจคอไม่ดี รีบพาพวกเขาไปที่โต๊ะ

"อือ" พาทิศและเพียงพิศเดินเข้าตามกร ผ่านฝูงวัยรุ่นที่กำลังแดนส์กันอยู่อย่างเมามัน แต่เมื่อกรพามาถึงที่โต๊ะ เขาก็แปลกใจที่ไม่เห็นหญิงสาวรออยู่

"อ้าว เมื่อกี้ยังอยู่ที่โต๊ะอยู่เลย" กรสอดส่องสายตามองหาหญิงสาวด้วยความเป็นห่วง

"สงสัยไปห้องน้ำหรือเปล่า" อากิรินเครื่องดื่มให้กับตัวเอง แต่พาทิศรู้สึก

ร้อนใจอย่างบอกไม่ถูก เขาเองก็มองไปทางห้องน้ำที่คิดว่าเธอไปเข้า แต่ดูผู้คนที่เดินออกมาแล้วไม่ใช่หญิงสาว ก็หันไปสะกิดกรด้วยความแปลกใจ กรเองก็มองดูอยู่เหมือนกัน เริ่มใจคอไม่ดีอย่างบอกไม่ถูก

ขณะที่เขากำลังสงสัยอยู่นั้นเอง ฝนเพื่อนของเซก็เข้ามาทักทาย

"เซ มาเหมือนกันเหรอ หมู่นี้ไม่ค่อยเห็นเลยนะ" เธอยิ้มระรื่นเข้ามาควงแขนเซอย่างไม่ถือตัว จนอากิเห็นแล้วก็รู้สึกหมั่นไส้

"อือ ฝนมากับใครเหรอ" ชายหนุ่มหันไปทักตอบ แต่ไม่ใส่ใจเท่าไร เขายังมองหาจิวอยู่

"มากับเทพนะ" ฝนพูดเรียบๆ หันไปมองอากิโดยคิดว่าเธอเป็นคู่ควงของเซ ด้วยสายตาไม่ชอบใจ

"แล้วเทพไปไหนล่ะ" เซถามอย่างไม่คิดอะไร

"อ๋อ เห็นบอกเจออาจารย์จิว เทพบอกว่าจะมาทักหน่อย" ฝนบอกน้ำเสียงเย้ยหยัน และดูถูกอาจารย์สาว

"อะไรนะ เทพมาทักจิวเหรอ" ชายหนุ่มหันไปจับต้นแขนของฝนเขย่าทันทีด้วยความตกใจ

"อือ ว่าแต่... จริงเหรอที่เซกับอาจารย์จิวเป็น..." ฝนเองก็ตกใจกับท่าทีของเซ ที่ดูร้อนใจเมื่อได้ยินเธอพูดถึงเทพไปกับอาจารย์สาว

แล้วเธอเองก็สงสัยในความสัมพันธ์ของทั้งสองคน ได้ยินเรื่องราวการลาออกของอาจารย์จิว เพราะตั้งแต่อาจารย์สาวลาออก เซก็เข้ามาเรียนแล้วกลับบ้าน ไม่พบปะพูดคุยกับเพื่อนคนไหนเลย ดูเงียบไปเลยไม่สนใจเพื่อนฝูงแม้แต่เธอก็แทบไม่ได้คุยกับเขา

"จริง..จริงทุกอย่าง ฝนบอกมาเทพไปไหน" เซร้อนใจอยากรู้ว่าเทพพาจิวไปไหน เขารู้ดีว่าเทพนิสัยเป็นยังไง

เพราะทุกครั้งที่เขาได้ผู้หญิงมา เมื่อผ่านมือเขาเทพก็จะจัดการต่อแทบทุกราย ซึ่งเขาไม่อยากให้เรื่องนี้เกิดขึ้นกับหญิงสาวคนที่เขารัก

"ไม่รู้ซิ เห็นเดินมาคุยแล้วก็พากันไปไหนก็ไม่รู้ คงไปที่รถหรือเปล่า ที่กกสาวประจำของเทพนี่ ..ว่าแต่..ไม่น่าเชื่อเลยนะ อาจารย์จิวจะเป็นผู้หญิงสำส่อนแบบนั้น" ฝนตอบอย่างไม่รู้จริงๆ เธอเริ่มแปลกใจกับท่าทางของเพื่อนชายหันไปดูถูกอาจารย์สาวให้เขาได้ยินอีกครั้งด้วยความสงสัย

"อย่าพูดถึงจิวแบบนั้น จิวเป็นแฟนฉัน" พาทิศโมโหสุดขีด เขาผลักฝนออก

ห่างมองเธอด้วยสายตาไม่พอใจ

"กรี๊ด....เซนี่" ฝนตกใจที่ชายหนุ่มทำกับเธอแบบนั้น เขาไม่เคยทำอะไรเธอรุนแรงเลยแม้แต่ครั้งเดียว

"อะไรนะ" กรกฤตหันไปมองเซด้วยความแปลกใจ คิดว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

"กรไปเถอะ จิวกำลังแย่" ชายหนุ่มไม่ตอบ แต่หันไปฉุดอากิที่ยืนทำท่าจะเริ่มเต้น แล้ววิ่งออกไปจากร้านทันที

"ไปไหน" กรวิ่งตามทันทีทั้งที่ยังไม่รู้เรื่องอะไร แต่ที่รู้ก็คือต้องเป็นเรื่องไม่ดีที่เกิดขึ้นกับจิวแน่ๆ

"ไอ้เทพ เพื่อนฉัน มันเองก็อยากได้จิวอยู่ มันคงมาเจอจิว" พาทิศหันมาตอบกึ่งจูงกึ่งลากอากิ อากิก็พยายามวิ่งตามเซให้ทัน อย่างมึนงง

"แล้วแกจะรู้ได้ไงว่ามันพาจิวไปไหน" กรฟังคำพูดของเซแล้วใจหายวาบ รู้สึกผิดที่พากันมานัดเจอกันที่นี่

"ที่เดิม ที่รถมัน มันชอบพาหญิงไปทำอะไรที่หลังรถ รู้สันดารมันดี" ชายหนุ่มรู้จักนิสัยของเพื่อนดี มันไม่ใช่คนที่ยอมลงทุนเปิดโรงแรมเพื่อนอนกับผู้หญิง ซึ่งนั้นมันไม่ดีกับจิวอย่างแน่นอน เขารู้สึกเป็นห่วงจิวและโกรธเทพมากพอๆ กับ

โกรธตัวเอง

เพราะเขาเป็นต้นเหตุอีกครั้งที่ทำให้เธอเดือดร้อน ถ้าเขาไม่ให้กรพาเธอมาหา จิวก็คงไม่ต้องมาเจอร้ายๆ เรื่องแบบนี้

ขณะที่พาทิศ กรกฤตและเพียงพิศกำลังวิ่งมาอยู่นั้น ทางด้านเทพก็กำลังพยายามจัดการกับจิวให้หยุดดิ้น หญิงสาวพยายามร้องขออ้อนวอนเขาให้ปล่อยเธอ

"อย่าได้โปรด..ฮือ..." จรัสรวีพยายามอ้อนวอนทศเทพ เขารั้งแขนของเธอทั้งสองข้างขึ้นเหนือหัวจับไว้แน่นด้วยมือเดียว ส่วนอีกข้างก็ปลดกางเกงของตัวเองออก

"อย่าดิ้นเลยอาจารย์จิว" เทพใช้สายตาโลมเลียหญิงสาว เขาไม่ปลุกเร้าอารมณ์ใดของเธอทั้งสิ้น รีบสอดกายเข้าระหว่างกลางของหญิงสาวที่เธอกำลังพยายามถีบเขาอยู่ ขณะที่เขาพยายามดึงกางเกงชั้นในของเธอออกมาจากสัดส่วนที่ล้ำค่า ร่างของเขาก็ถูกกระชากออกจากร่างกายของเธอ กระเด็นไปชนกับรถอีกคัน

"ไอ้เทพ ไอ้สารเลว" เสียงพาทิศตะโกนด่าเทพดังลั่น กรกฤตเข้ามาเห็น

เพื่อนสาวที่กำลังตกใจ เขาเองก็โกรธจนแทบขาดสติ เขาไปกระชากคอเสื้อของเทพแล้วต่อยเข้าไปที่ท้องอย่างเต็มแรงโมโห พาทิศหันไปมองร่างของจิวที่กำลังหวาดกลัว มองดูเธอที่กำลังดึงรั้งเสื้อผ้าให้เข้าที่

เขากันเริ่มหมดความอดทนกับเพื่อนคนนี้ เข้าไปดึงกรออกมาแล้วเข้าไปต่อยเทพแทนทันทีด้วยความโมโหที่เทพทำร้ายคนรักของตน เทพที่ยังตั้งตัวไม่ติดแถมยังโดนรุมแบบนี้ ทำให้เขาไม่อาจป้องกันตัวเองเอาไว้ได้ ได้แต่ยกมือขึ้นตั้งรับเพื่อปกป้องใบหน้าของตัวเองไม่ให้บาดเจ็บมากไปกว่าเดิม

"จิว..นี่อากิเป็นพี่สาวของเซ มาคะเดี๋ยวอากิช่วยคุณเอง" เพียงพิศเห็นสองหนุ่มกำลังวุ่นวายกับการทะเลาะวิวาทเธอก็เข้าไปประครองจิวออกมาจากรถของเทพ เธอมองหญิงสาวแล้วสงสารและโกรธแทน

"เซ แกเบื่อแล้วก็ยกให้ฉันซิเหมือนทุกคนไง" เทพลุกขึ้นปาดเลือดออกจากปากมองเซและกรด้วยสายตาแค้นเคือง

ที่กระหน่ำมัดมาให้เขาอย่างไม่ยั้ง เพียงเพราะผู้หญิงเพียงคนเดียว

"ไม่มีวัน ฉันไม่มีวันยกจิวให้ใคร แกมันเลวมาก ไอ้ชั่ว" พาทิศยังไม่รู้สึกพอใจกับสิ่งที่เทพทำลงไปกับจิว เขาเข้าไปต่อยอย่างต่อเนื่อง

ในขณะที่กรเริ่มเหนื่อยและสติเริ่มกลับ มาหันไปมองทางแสงไฟซึ่งตอนนี้เริ่มมีคนเรียกตำรวจเข้ามาเพราะการทะเลาะวิวาท กรเห็นท่าไม่ดีก็เข้าไปดึงเซออกมาจากเทพ เพราะกลัวว่าเรื่องจะไปถึงตำรวจ แล้วความจะแตกว่าเขาพาจิวออกมาเจอเซ ซึ่งมันจะทำให้เรื่องราวไปกันใหญ่

"ไปก่อนไอ้กระดูกอ่อน เดี๋ยวตำรวจมา งานจะเข้า ไปเถอะ....นี่ ยัยแสบ พาจิวไปที่รถซิ ขับหนีไปก่อนเลย ไปเจอกันที่คอนโดฉัน ไปเร็ว" กรกฤตรั้งพาทิศออกห่างแม้จะไม่เป็นผลสักเท่าไรก็ตาม พลางหันไปสั่งพี่สาวคนสวยของชายหนุ่ม

เพียงพิศประครองจรัสรวีไปที่รถของเธอ แล้วรีบขับออกไปตามที่กรบอก เธอรู้สึกตื่นเต้นกับเรื่องที่เกิดขึ้น เมื่ออากิไปจนลับตา กรก็หันไปดึงรั้งร่างของเซออกจากที่เกิดเหตุ ลากวิ่งกันไปที่รถของตน ผลักเซเข้าไปในรถแล้วขับหนีออกไปทันทีอย่างไม่รอช้า

ทางด้านเทพเองก็ยังมึนงงกับเหตุการณ์ แต่เขาก็ไม่อยู่รอให้ตำรวจมาหาให้เรื่องราวไปกันใหญ่ เพราะบ้านเทพเองก็มีหน้ามีตาในสังคม เขาจึงรีบขึ้นรถแล้วขับออกไปทันที อากิขับรถมาจอดที่หน้าคอนโดของกร แต่ยังไม่ได้ขึ้นไปเพราะไม่มีคีย์การ์ด เธอนั่งเงียบไม่พูดไม่จาเพราะไม่รู้จะพูดอะไร

จรัสรวีที่นั่งปาดน้ำตาอยู่ เธอเองก็ไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะพูด รู้สึกมึนงงและสับสน มองหญิงสาวหน้าตาสวยที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอจับต้นชนปลายไม่ถูก ได้ยินเสียงของเซอยู่ไกลๆ แต่เธอไม่เห็นเขา ไม่นานรถของกรก็เข้ามาจอดเทียบข้างๆ อากิวิ่งลงไปดูน้องชายด้วยความเป็นห่วง

จรสัรวีหันไปมองเห็นรถของกรก็ดีใจ เธอเปิดประตูลงไปหาเพื่อนชายเช่นกัน

"จิว...เป็นไงบ้าง" กรกฤตวิ่งเข้าไปสวมกอดเพื่อนสาวด้วยความเป็นห่วง

"จิวไม่เป็นไรกร ขอบใจนะ" หญิงสาวร้องไห้กอดตอบเขาเธอรู้สึกขวัญเสีย กรลูบๆ จับๆ ที่เนื้อตัวของจิวเพราะ

กลัวว่าจะมีอะไรสึกหรอ แต่ก็รู้สึกโล่งอกที่เทพไม่ใช่คนโรคจิตที่ชอบทำร้ายผู้หญิง

ทางด้านเพียงพิศ เธอวิ่งไปดูน้องชายด้วยความเป็นห่วง แต่เห็นไม่เป็นอะไรมากก็โล่งใจ พาทิศไม่สนใจใครทั้งนั้นแล้วตอนนี้ เปิดประตูรถลงมาเดินเข้าไปหาหัวใจของตนเองทันที

"จิว..." ชายหนุ่มเรียกหญิงสาวเสียงสั่นๆ ด้วยความดีใจและเสียใจปนกันด้วยความสับสน

"เซ..เซจริงๆเหรอ" จรัสรวีออกจากอ้อมกอดของกร แล้วเดินเข้าไปหาคนรักเหมือนอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง

ชายหนุ่มพูดไม่ออกเขาเดินเขาไปแล้วสวมกอดหญิงสาวทันที เหมือนกลัวว่าสิ่งที่เขาเห็นจะเป็นแค่ภาพลวงตา กลัวเธอจะหายไป แล้วเขาตื่นจากความฝัน

"ฮือ....เซจริงๆด้วย.....เซ" ร่างบางกอดตอบเขา เธอไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้เจอชายหนุ่ม เธอมึนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

เพื่อนรักชวนมาเที่ยว เจออดีตลูกศิษย์พยายามปลุกปล้ำ แล้วอยู่ๆ หัวใจของเธอก็เข้ามาช่วยกับกร หญิงสาวที่ยังปรับสภาพตัวเองไม่ได้ บวกกับอาการป่วยที่ยังไม่หายดี เธอก็หมดสติลงไปในอ้อมกอดของชายที่เธอถวิลหา พาทิศรับหญิงสาวไว้แล้วอุ้มขึ้นมา

เขาไม่ตกใจสักเท่าไร แล้วเหมือนคาดการณ์เอาไว้แล้วด้วยซ้ำว่าเธอจะต้องเป็นลม กรเองกลายที่เป็นฝ่ายตกใจ เขาเข้ามาดูเพื่อนสาวด้วยความเป็นห่วง เพราะถ้ามีอะไรบอบช้ำงานนี้เขาถูกลุงแบงค์เล่นงานยับแน่ๆ

"พาเข้าไปบนห้องก่อนเถอะ" พาทิศบอกเตือนสติกร ที่ดูทำอะไรไม่ค่อยถูก แล้วหันไปพยักหน้าอากิให้เดินตามมา

ชายหนุ่มอุ้มร่างที่อ่อนปลวกเปียกของหญิงสาวเข้ามาในห้อง วางร่างเธอที่โซฟา อากิเดินไปหาผ้าชุบน้ำแล้วส่งให้เซอย่างรู้หน้าที แล้วขยับตัวเองไปนั่งที่เคาเตอร์ของห้องครัว มองดูน้องชายประคบแฟนสาวด้วยความเป็นห่วง

กรเองก็รู้สึกว่าหมดหน้าที่ของเขา จึงเดินเลี่ยงมานั่งข้างๆ อากิ พลางจับที่ข้อมือของตัวเองก็รู้สึกปวด เพราะต่อยคนติดกันมาสองวัน อากิหันมาเห็นกรจับข้อมืออยู่

"เป็นไงบ้างล่ะ นายบ้าพลัง" เธอถามมองดูแล้วรู้สึกเจ็บแทนข้อมือเขา ตอนนี้ข้อที่นิ้วมันเขียวช้ำ

"ก็ไม่เป็นไง" กรตอบแล้วมองดูข้อนิ้วของตัวเองอย่างไม่แน่ใจ

"ไม่เป็นไรได้ไง ดูซิข้อนิ้วเขียวไปหมดเลย แตกรึเปล่าเนี่ย" อากิรู้สึกกลัวๆ รอยเขียวช้ำ คิดว่าเขาคงจะเจ็บน่าดู

"ไม่รู้ซิ" กรพูดเหมือนไม่รู้สึกอะไร แต่จริงๆ แล้วเริ่มจะปวด

 

 

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha