ไฟรักพิศวาสร้อน(จบแล้ว)

โดย: ปลายทางฝัน



ตอนที่ 11 : ตอนที่6...บุรุษพยาบาลประจำตัวปริมพิตา(1)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


บุรุษพยาบาลประจำตัวปริมพิตา

 

หลังจากธนพลขับรถเข้ามาจอดในบ้านปริมพิตาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มรีบลงจากรถ ไปเปิดประตูรถอีกฝั่งหนึ่ง เพื่อไปช้อนร่างบางที่หลับสนิทไว้ในวงแขนแกร่ง พาร่างเล็กขึ้นไปพักผ่อนที่ห้องนอนของเธอ วางลงนอนอย่างทนุถนอมราวกับแก้วเจียระไนก็ไม่ปาน จัดการให้หญิงสาวนอนในท่าทางที่สบายที่สุด ดึงผ้าห่มผืนหนามาห่มให้อย่างเบามือ กลัวจะรบกวนเวลาพักผ่อนของหญิงสาว เผลอก้มจุมพิตที่หน้าผากเนียนของเธออย่างอ่อนโยน ก่อนจะ เดินลงไปชั้นล่างเพื่อทำอาหารให้คนป่วยทาน จากที่ไม่เคยทำอะไรเองมาตั้งแต่เกิด ก็ทำให้การทำอาหารครั้งแรกในชีวิต ของพ่อครัวมือใหม่ ทุลักทุเลพอสมควร และต่อโทรศัพท์สายตรงไปยังแม่นมที่บ้านเป็นการด่วน เพื่อสอบถามสูตรทำข้าวต้มทรงเครื่องให้คนตัวเล็กทานอย่างตั้งใจ และหวังว่าเธอคงทานได้ คาสโนว่าหนุ่มอย่างเขา ช่างไม่เหมาะกับการเป็นพ่อครัวจริงๆ หลังจากทำเสร็จ ชายหนุ่มรีบตักข้าวทรงเครื่องร้อนๆ ใส่ชามใบใหญ่ เอาขึ้นไปเสิร์ฟให้หญิงสาวถึงที่ห้องนอนทันที ตั้งแต่เกิดมาธนพลไม่เคยทำอะไรเพื่อใครเลยสักครั้ง คงมีแต่คนตัวเล็กคนเดียวเท่านั้น ที่เขายอมทำให้ ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ถ้ามารดาเขารู้ มีหวังโดนบ่นจนหูชาเป็นแน่ๆ

ปริม...ปริม ตื่นขึ้นมาทานข้าวต้มร้อนๆ ก่อน จะได้ทานยาชายหนุ่มสะกิดแขนหญิงสาวเบาๆ แต่เธอกลับไม่รู้สึกตัว

ปริมอย่าดื้อ ตื่นขึ้นมาทานข้าวก่อนปริมพิตาพยายามลืมตาขึ้นมา แต่เปลือกตาบางยังหนักอึ้งจนลืมตาไม่ขึ้น รู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ปวดเมื่อยตามร่างกายไปทุกส่วน

อืมใบหน้าหญิงสาวแดงก่ำด้วยพิษไข้ จนชายหนุ่มรู้สึกสงสาร จึงเข้าไปพยุงหญิงสาวให้นั่งพิงหัวเตียงนอน

ไหวมั้ยชายหนุ่มกระซิบถามด้วยความเป็นห่วง หญิงสาวฝืนพยักหน้าทั้งที่ยังไม่ลืมตาขึ้นมา

ทานข้าวต้มร้อนๆ สักหน่อยนะธนพลเอาช้อนมาจ่อ ที่ริมฝีปากบาง หญิงสาวทานเพียงไม่กี่คำ ก็ทานไม่ลงเอาดื้อๆ

ไม่ไหวแล้วโจ อยากจะอ้วก พอเถอะหญิงสาวเบือนหน้าหนีทันที จนชายหนุ่มส่ายหน้า จำใจต้องเก็บชามข้าวต้มวางไว้ ยื่นน้ำพร้อมจัดยาให้หญิงสาวทาน

โจ ถ้ากลับบ้าน ล็อกประตูบ้านให้ด้วยนะหญิงสาวสั่งเขาเสร็จ ล้มตัวนอนลงทันที เพราะรู้สึกไม่มีเรี่ยวแรงพอที่จะทำอะไร เพราะโดนพิษไข้เล่นงานอย่างหนัก หลับตาลงด้วยความอ่อนเพลีย

หลังจากธนพลลงไปชั้นล่างเพียงไม่นาน ก็กลับขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมเสื้อผ้าหนึ่งชุดที่เขามีติดไว้ในรถของปริมพิตา เผื่อไว้ใช้ฉุกเฉิก ซึ่งเขามักชอบเอาของใช้ส่วนตัวมาเก็บไว้ที่รถของปริมพิตา ทำราวกับเป็นรถของตัวเองก็ไม่ปาน จนเธอต้องบ่นให้เขาเป็นประจำ ชายหนุ่มเดินเข้ามาห่มผ้าให้หญิงสาวก่อนเข้าไปชำระร่างกาย คืนนี้เขาตั้งใจจะนอนเป็นเพื่อนเธอ เพราะไม่กล้าปล่อยให้เธอนอนคนเดียวเพียงลำพัง บอกได้เลยว่าห่วงหญิงสาวมากเหลือเกิน กลัวเธอจะเป็นอะไรไปตอนกลางคืน ยิ่งอยู่ตัวคนเดียวอีกด้วย

คนใจร้ายธนพลกำลังหวีผมอยู่หน้ากระจก ได้ยินเสียงหญิงสาวเพ้อมาจากริมฝีปากที่แห้งผากเพราะถูกพิษไข้เล่นงาน จึงรีบเดินเข้ามาดู ด้วยความเป็นห่วง

ปริม...ปริมชายหนุ่มทรุดตัวนั่งลงข้างๆ หญิงสาว แตะไปตามซอกคอและหน้าผากเนียน สัมผัสถึงความร้อนผ่าวดั่งไฟเผา ด้วยพิษไข้

ตัวร้อนจี๋เลยปริม แถมยังไม่รู้สึกตัวอีกด้วย ทำไงดีวะเนี่ยชายหนุ่มเริ่มใจคอไม่ดี กลัวหญิงสาวจะเป็นอะไรมากกว่านี้

แม่ขาปริมหนาว...หนาวชายหนุ่มรีบหาผ้ามาห่มให้หญิงสาวให้หนาที่สุด เพื่อบรรเทาความเหน็บหนาวในกายหญิงสาวให้ลดลงได้บ้าง แต่เธอยังเพ้อออกมาเป็นระยะ ชายหนุ่มจึงตัดสินใจโทรไปหาญาติผู้พี่ของเขาทันที

ไอ้หมอปริมเขาเพ้อใหญ่แล้ว ทำไงดีวะ เขาหนาวมาก ขนาดว่าฉันเอาผ้าห่มมาคลุมตัวเขาตั้งสามผืนก็เอาไม่อยู่ชายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรน มองหญิงสาวไม่ให้คลาดสายตา มีแววตาที่วิตกกังวล

          ยังมีอีกวิธีหนึ่งแกจะกล้าหรือเปล่าธนพลขมวดคิ้วชนกัน ไม่เข้าใจในคำพูดของญาติผู้พี่ นั้นหมายถึงอะไร

มีอะไรก็พูดสิวะไอ้หมอ อย่ามาเล่นลิ้น เร็วสิ คนยิ่งร้อนใจอยู่ชายหนุ่มตะคอกเสียงใส่ทันที

แค่นี้ ทำไมต้องดุด้วยวะ เอ่อ...บอก็ได้ หนาวเนื้อต้องห่มเนื้อสิวะ

เฮ้อ!” ธนพลร้องลั่นทันทีที่ได้ยิน ด้วยความตกใจ

มีวิธีนี้แหละดีที่สุด เชื่อฉัน แต่ว่าแกเถอะ จะกล้าทำหรือเปล่าเท่านั้นเอง

ทำไมฉันจะไม่กล้า แค่นี้นะหลังจากวางสาย ชายหนุ่มยืนลังเล มองคนตัวเล็กอย่างครุ่นคิด หวังว่าเธอคงไม่ตื่นขึ้นมา เอาไม้ตีหัวเขากลางดึกหรอกนะ ยิ่งโหดๆ ไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นอยู่ด้วย

เป็นไงเป็นกันวะชายหนุ่มสลัดเสื้อผ้าออกจากร่างกายจนหมด แล้วจึงค่อยๆ ก้าวไปที่เตียงนอน สอดกายเข้าไปใต้ผ้าห่มผืนเดียวกับหญิงสาว แต่เสียงเพ้อดังเป็นระยะ นอนหนาวสั่นสะท้านไปทั้งร่าง

ปริม ปริมชายหนุ่มยื่นมือเข้าไปแตะที่หน้าผากของหญิงสาวเพื่อวัดไข้ ด้วยความเป็นห่วง

ทำไมตัวยังร้อนจี๋อยู่เลย คงต้องเช็ดตัวหน่อย เผื่อไข้จะลด วิธีไอ้หมอดูจะไม่ค่อยได้ผลชายหนุ่มลุกไปหยิบเสื้อคลุมในตู้เสื้อผ้าหญิงสาว ก่อนจะลงไปหาอุปกรณ์ชั้นล่าง และรีบปฏิบัติการ บุรุษพยาบาลประจำตัวทันที

ขอโทษนะปริม มันจำเป็นจริงๆ งั้นเธอไม่หายนะชายหนุ่มพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะค่อยๆ ปลดเปลื้องเสื้อผ้าของหญิงสาวออกทีละชิ้น มือไม้สั่นไปหมด รู้สึกตื่นเต้นจนบอกไม่ถูก ทั้งที่เขาเชี่ยวชาญในการเปลื้องผ้าสาวๆ อยู่แล้ว คงมาตกม้าตาย เพราะคนตัวเล็กนี่แหละ ทันทีที่เนื้อสาวโผล่ออกมา เขาถึงกับกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงลำคออย่างยากลำบาก เกือบเผลอจะเข้าลูบไล้เนื้อแท้ของหญิงสาว แต่ชายหนุ่มรีบสลัดความคิดที่ชั่วร้ายออกจากสมองทันที และรีบลงมือจัดการ เช็ดตัวให้หญิงสาวไปทั่วร่าง ทุกซอกทุกมุมของร่างกาย ใจสั่นเมื่อได้ยลโฉม เรือนร่างอันเย้ายวนของหญิงสาว ช่างซ่อนรูปเสียจริงๆ ทุกอย่างดูกลมกลืนกันไปหมด หลังจากเช็ดตัวเสร็จ ชายหนุ่มรีบดึงผ้าห่มผืนหนามาคลุมร่างเปลือยทันที ก่อนที่เขาจะลวนลามเธอด้วยสายตาไปมากกว่านี้ และหันไปเก็บของทุกอย่างให้เรียบร้อย ก่อนจะเอื้อมมือไปปิดสวิตซ์ไฟที่หัวเตียง และล้มตัวลงนอนข้างๆ ปริมพิตา ขยับร่างเข้าไปสวมกอดด้านหลังของหญิงสาวที่กำลังนอนหนาวสั่นเพราะพิษไข้

ฉันจะให้ความอบอุ่นเธอเองปริมชายหนุ่มกระซิบข้างๆ ใบหูขาวเบาๆ ก้มจุมพิตลงที่ขมับของเธอ

หนาว...หนาวชายหนุ่มขยับกายเข้าไปแนบชิดหญิงสาวมากขึ้น ความปรารถนาในกายเกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัว ยิ่งร่างบางเบียดเข้ามาหามากเท่าไหร่ ก็ทำให้เขาทรมานแทบจะระเบิดออกมาให้ได้

ทำคุณบูชาโทษแท้ๆธนพลกัดฟันพูดด้วยความทรมาน ไม่รู้ว่าคืนนี้เขาจะหลับลงหรือเปล่า หรือว่าต้องนอนทรมานทั้งคืน ก้มมองคนตัวเล็กที่นอนหลับสนิทอยู่ โดยไม่รู้เรื่องรู้ราว จึงเผลอยิ้มออกมา

ทำไมเธอต้องมาทรมานฉันด้วยหืม ปริมชายหนุ่มบ่นพึมพำกับหญิงสาวเบาๆ

โจใจร้ายหญิงสาวเพ้อออกมาอีกครั้ง จนชายหนุ่มต้องชะงัก หยุดฟังว่าเธอพูดอะไรออกมา มองคนตัวเล็กในอ้อมกอดผ่านความมืด ด้วยความเสียใจ

ปริมฉันขอโทษชายหนุ่มก้มจุมพิตหน้าผากเนียนอย่างอ่อนโยน กว่าเขาหลับสนิทลงได้ก็เกือบค่อนคืน อยากจะหนีไปนอนที่อื่นแทบขาดใจ ก็กลัวคนตัวเล็กจะหนาว

 

เช้าของวันใหม่สองหนุ่มสาวยังนอนกอดกันกลมดิกที่บนเตียงนอน ไม่ยอมขยับเขยื้อนไปไหน ปริมพิตาเริ่มรู้สึกตัว รู้สึกแปลกใจว่าหมอนข้างเธอทำไมกอดอุ่นๆ ราวกับสิ่งมีชีวิต หญิงสาวค่อยๆ ก้มลงมาแทบร้องกรี๊ด ตกใจแทบช็อก ในสภาพเปล่าเปลือยของตัวเองกับชายหนุ่มเพื่อนสนิท เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกับเธอกัน

กรี๊ด!!! ไอ้โจบ้า! ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ นี่แน่ะ!” ปริมพิตาผลักศีรษะชายหนุ่มออกจากทรวงอกอิ่มของเธอ พร้อมเข้าไปทุบตีเขาให้รู้สึกตัว เขากล้าดีอย่างไรทำกับเธอแบบนี้ หญิงสาวถึงกับน้ำตาคลอ

ใครมากวนแต่เช้า คนกำลังนอนสบายเสียงอู้อี้ซุกหน้าอยู่กับหมอนใบใหญ่ แต่ไม่ยอมโผล่หน้าขึ้นมา

ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้นายโจ มาคุยกันให้รู้เรื่อง ตื่นสิ!” หญิงสาวเขย่าแขนชายหนุ่มสุดแรงเท่าที่จะทำได้ แต่แรงคนป่วยอย่างเธอไม่สามารถทำให้ ชายหนุ่มสะทกสะท้านได้เลยสักนิด ธนพลพลิกตัวนอนหงาย มองคนที่มาก่อกวนเวลานอนของเขาแต่เช้า

หายป่วยแล้วสิ ถึงได้ตื่นมาโวยวายเสียงใสแบบนี้ชายหนุ่มเอื้อมไปแตะที่หน้าผากเธอเพื่อจะวัดไข้ แต่กลับถูกหญิงสาวปัดทิ้ง

ไม่ต้องมาแตะ และไม่ต้องยุ่งด้วยหญิงสาวมองชายหนุ่มด้วยสีหน้าที่เง้างอ ดึงผ้าห่มผืนหนามาจากชายหนุ่มจนเหลือครึ่งตัว

อธิบายมานะว่าเกิดอะไรขึ้น นายกับฉันมาอยู่ในสภาพนี้ได้ยังไง พูดให้ดีๆปริมพิตาถามเสียงแข็ง จ้องหน้าชายหนุ่มตาเขม็ง ไม่วายข่มขู่ตอนท้ายจนชายหนุ่มนึกสนุก อยากแกล้งหญิงสาวขึ้นมา

ฉันขอโทษปริมชายหนุ่มเริ่มตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จให้หญิงสาวฟัง ใบหน้าหญิงสาวเริ่มซีดเผือดลงไปอีก

นายคงไม่ได้หมายความว่า เมื่อคืนเรา...คำพูดของหญิงสาวจุกที่ลำคอ ไม่กล้าพูดในสิ่งที่ฟังแล้วแสลงใจ

ใช่ปริม อย่างที่เธอเข้าใจนั่นแหละ ไม่ผิดเลยสักนิดหญิงสาวทำใจยอมไม่ได้ ถึงเบือนหน้าหนี คนที่พรากความบริสุทธิ์ที่เธอรักษามาทั้งชีวิต สูญสิ้นไปชั่วพริบตา

นายกลับไปเถอะ และไม่ต้องกลับมาที่นี่อีก หญิงสาวชี้ปลายนิ้วไปที่ประตูห้องนอน เชิดหน้า ไม่ยอมมองชายหนุ่ม

เธอไล่ฉันอีกแล้วนะปริม คนเขาอุตส่าห์เป็นห่วง นี่เหรอสิ่งที่เธอตอบแทนความหวังดีของฉันห่ะ ปริม

ถ้าเป็นนายเควินนั่น เธอคงไม่ไล่เหมือนหมู เหมือนหมาแบบนี้ใช่มั้ยชายหนุ่มอดประชดหญิงสาวไม่ได้ เพราะเขารู้ความเคลื่อนไหวของเธอมาโดยตลอด ว่าไปทำอะไร ที่ไหนกับใครบ้าง

ใช่ ถ้าเป็นคุณเคน ฉันไม่มีวันไล่เขาแบบนี้หรอก

ต่อไปนี้เธอห้ามยุ่งกับใครทั้งนั้น ธนาพลตะคอกเสียงใส่เพราะความหึงหวง กลัวจะสูญเสียหญิงสาวให้ศัตรูหัวใจ ตอนแรกเขาตั้งใจจะอธิบายเรื่องที่เธอเข้าใจผิด แต่เมื่อหญิงสาวเห็นผู้ชายคนอื่นดีกว่าเขา ทั้งที่รู้จักกันเพียงไม่นาน ปล่อยให้เข้าใจผิดแบบนี้น่ะดีแล้ว เธอจะได้ไม่ต้องไปให้ความหวังใครอีก บอกคำเดียวว่าเขาหวงเธอ

นายมีสิทธิ์อะไรมาห้ามฉันห๊าหญิงสาวหันหน้ามาตะคอกเสียงใส่ชายหนุ่ม มือกำผ้าห่มไว้แน่น กลัวจะหลุดออกมาประจานตัวเอง

สิทธิ์...สิทธิ์ที่ฉันเป็นสามีเธอไงปริมชายหนุ่มสลัดผ้าห่มออกจากกาย และเดินโทงโทงไปหยิบผ้าขนหนูมาพันกาย จนหญิงสาวต้องเบือนหน้าหนีภาพอุจาดตา ใจเต้นแรงแทบจะทะลักออกมา

คนบ้า! หน้าไม่อายธนพลเดินเข้ามาหาหญิงสาวพร้อมด้วยแววตาแพรวพราว จนหญิงสาวสะบัดหน้าหนี อยากจะเข้าไปข่วนหน้าหล่อๆ เหลือเกิน แต่ร่างกายไม่เอื้ออำนวย อาจจะทำให้เธอเพลี่ยงพล้ำไปกับเขาอีกก็เป็นได้

ไม่เห็นน่าอายตรงไหน คนออกจะหล่อ ยิ่งน้องชายฉันออกจะน่ารัก สาวๆ เห็นก็ชอบกันทั้งนั้นธนพลยิ้มกวนๆ ให้หญิงสาวอย่างอารมณ์ดี มีความสุขที่ได้เห็นใบหน้าแดงระเรื่อของหญิงสาว ที่เขาไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก

บ้า! หลงตัวเองน่ะสิไม่ว่าหญิงสาวหมั่นไส้ แล้วสะบัดหน้าหนีทันที

อุ้ย!” หญิงสาวตกใจสะดุ้งตัวโหยง เมื่อชายหนุ่มเดินเข้ามาแตะที่หน้าผากและที่ซอกคอเพื่อวัดไข้

ตัวยังอุ่นๆ อยู่ หยุดพักสักวันแล้วกันบุรุษพยาบาลประจำตัวตัดสินใจแทนหญิงสาวทันที เพราะความเป็นห่วง

ไม่ได้หรอกงานยังค้างอยู่ เกิดฉันส่งงานให้หัวหน้าไม่ทัน ก็ถูกไล่ออกกันพอดีหญิงสาวหันหน้ามาปฏิเสธทันทีทันใด และเขามีสิทธิ์อะไรมาตัดสินใจแทนเธอ

ไม่เป็นไรหรอกปริม หยุดงานแค่วันเดียวเอง เขาไม่ถึงกับไล่ออกหรอกน่าชายหนุ่มส่ายหน้าให้กับคนห่วงงาน มากกว่าห่วงตัวเอง

ถ้าฉันโดนไล่ออก นายเลี้ยงฉันตลอดชีวิตด้วย

สบายอยู่แล้วตัวเล็กแค่นี้ คงทานไม่จุสักเท่าไหร่ชายหนุ่มมองเรือนร่างของหญิงสาว ภายใต้ผ้าห่มหนา ด้วยสายตาแพรวพราว เขารู้ดีว่าสวยงามมากแค่ไหน ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกร้อนรุ่มขึ้นมาทันทีทันใด ของรักของหวง เขาเริ่มขยายตัวออกมาประจานตัวเอง

กรี๊ด นายโจบ้า! ลามกที่สุดหญิงสาวถึงกับคลุมโปงทันที ด้วยความเขินอาย เพราะเธอยังไม่ประสากับเรื่องพวกนี้ เพราะแต่เกิดจนอายุยี่สิบเอ็ดปี ยังไม่เคยมีแฟนกับเขาสักครั้ง ต้องทำงานปากกัดตีนถีบหาเลี้ยงตัวเอง หลังจากมารดาเธอเสียชีวิตไป มีบิดาก็เหมือนไม่มี ไม่เคยมาดูดำดูดีเธอเลย แต่ลูกสาวอีกคนและภรรยาใหม่กลับเลี้ยงอย่างสุขสบาย จนหญิงสาวอดน้อยใจในโชคชะตาของตัวเองไม่ได้ อยากเจอคนดีๆ เข้ามาในชีวิตบ้าง ขออย่าให้เจอคนเจ้าชู้ดั่งเช่นบิดาเลย

ปริม...ปริมธนพลเดินเข้ามาสะกิดแขนหญิงสาวให้ลุกขึ้นมาอาบน้ำ

อะไรอีก นายยังไม่กลับอีกเหรอเนี่ยเสียงอู้อี้หญิงสาวดังมาจากใต้ผ้าห่ม ไม่ยอมโผล่หน้าออกมา

เป็นเมียประสาอะไร ไล่ผัวตลอดเวลาปริมพิตาถึงกับปรี๊ดแตก ในคำพูดที่หยาบคายของชายหนุ่ม กระชากผ้าห่มผืนหนา โผล่หน้าออกมาทันที

พูดบ้าอะไรอีกนายโจ เมื่อไหร่จะไปให้พ้นๆ หน้าฉันสักทีห่ะหญิงสาววีนใส่ชายหนุ่มทันที แต่สงสัยว่าทำไมเขาไม่เถียงเธอสักคำ ได้แต่ยืนอ้าปากค้าง หญิงสาวก้มมองตาม ถึงกับต้องกรี๊ดออกมาอีกครั้ง

ไอ้คนบ้า โรคจิต ลามกที่สุดหญิงสาวต่อว่าชายหนุ่มชุดใหญ่ ก่อนหอบผ้าคลุมร่างวิ่งเข้าไปในห้องน้ำทันที อยู่แบบนี้ก็มีแต่เสียเปรียบ

หลังจากชำระร่างกายเสร็จ หญิงสาวนึกขึ้นได้ว่าลืมเอาชุดเข้ามาเปลี่ยน แต่จะออกไปสภาพนี้ ก็กลัวจะถูกสายตาหื่นกามของคนเจ้าเล่ห์มองกันพอดี หญิงสาวจึงค่อยๆ แง้มประตูเปิดดูว่าชายหนุ่มอยู่ส่วนไหนของห้องนอน หญิงสาวมองซ้าย มองขวาไม่เจอแม้แต่เงา ใจเธอรู้สึกโหวงเหวงอย่างบอกไม่ถูก ยิ้มสมเพชให้กับตัวเอง

กลับไปซะได้ก็ดีหญิงสาวยังปากแข็ง แต่น้ำเสียงกลับสั่นเครือ น้อยใจที่ชายหนุ่มรีบกลับไปก่อน โดยไม่ร่ำลาเธอสักคำ หญิงสาวรีบเดินเข้าไปแต่งตัวที่มุมห้อง เพื่อเตรียมตัวออกไปทำงาน ในเมื่อคนบังคับไม่อยู่  รู้สึกแปลกใจตัวเอง ว่าทำไมเธอต้องเชื่อเขาด้วย เขาเป็นแค่... หญิงสาวพยายามหยุดความคิดของตัวเอง ใบหน้าเนียนถึงกับร้อนผ่าวขึ้นทันที แต่หญิงสาวรู้สึกแปลกใจอยู่ไม่น้อย ว่าทำไมเมื่อคืนเธอถึงไม่รู้สึกตัวเลย เพื่อนๆ ที่มหาลัยเคยเล่าให้เธอฟังว่า เวลามีอะไรครั้งแรกกับแฟน จะรู้สึกเจ็บ แถมเลือดออกตามอีกด้วย แบบนี้เธอต้องหาทางพิสูจน์เรื่องนี้ให้ได้ เธอจึงรีบเดินไปที่เตียงนอนหาหลักฐานทันทีอย่างไม่รอช้า และกระชากผ้าคลุมเตียงออก ปรากฏรอยเลือดให้เห็นได้เด่นชัด ร่างบางถึงกับทรุดตัวลงนั่งที่ปลายเตียงอย่างหมดเรี่ยวแรง นี่เธอสูญเสียความสาวไปจริงๆ แล้วใช่มั้ย หญิงสาวนั่งคร่ำครวญเพียงไม่นาน เหลือบไปมองนาฬิกาที่หัวเตียง ถึงกับร้องหวีดว้ายเปลี่ยนอารมณ์ทันที ก่อนจะลุกขึ้นไปหยิบกระเป๋าที่โต๊ะเครื่องแป้ง รีบวิ่งลงบันไดไปอย่างรีบเร่ง                                                                                   

จะไปทำงานทันมั้ยเนี่ยระหว่างวิ่งลงมาชั้นล่าง ก้มมองนาฬิกาตลอดเวลา แถมหากุญแจรถไม่เจออีกต่างหาก ไม่รู้ว่าวันนี้ทำไมเธอถึงได้ซวยซ้ำซวยซ้อนแบบนี้ และไม่รู้ว่าธนพลเอากุญแจรถของเธอไปวางไว้ที่ไหน วันนี้คงต้องใช้บริการรถแท็กซี่เป็นแน่

ไม่ทันแน่ปริมพิตา ฉันบอกแล้วไงให้หยุดพักหญิงสาวถึงกับชะงัก ยิ้มแก้มแทบปริ อุตส่าห์น้อยใจนึกว่าชายหนุ่มหนีกลับบ้าน เมื่อรู้สึกตัวว่าแสดงอาการมากเกินไป จึงรีบกระแอมเสียง ปรับสีหน้าทันที

ถ้าฉันไม่ส่งงานวันนี้ มีสิทธิ์โดนไล่ออกแน่ๆ เลย แถมต้องไปพรีเซนต์งานกับท่านประธานคนใหม่อีก และท่านพึ่งมารับตำแหน่งวันนี้เป็นวันแรกด้วยหญิงสาวพยายามหาเหตุผลมาพูด หวังให้ชายหนุ่มเห็นใจ พอเห็นสีหน้าที่จริงจังของชายหนุ่ม ทำให้เธอไม่กล้าวีนใส่

ประธานคนใหม่ไม่ไปทำงาน เธอจะพรีเซนต์งานได้ยังไงกันปริมหญิงสาวหันขวับ มองหน้าธนพลด้วยความแปลกใจ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha