ไฟรักพิศวาสร้อน(จบแล้ว)

โดย: ปลายทางฝัน



ตอนที่ 21 : ตอนที่11...คนหลอกลวง&การกลับมาของอัมพิกา(1)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


11

คนหลอกลวง&การกลับมาของอัมพิกา

 

ธนพลเดินกลับเข้ามาที่ห้องนอนอีกครั้ง เจอปริมพิตาอยู่ในชุดทำงานเป็นที่เรียบร้อยแล้ว หญิงสาวนั่งจ้องหน้าชายหนุ่มด้วยสายตาที่โกรธเคืองและคับแค้นใจเป็นอย่างมาก แทบอยากจะเข้าไปตะกุยหน้าหล่อๆ ของเขานัก แต่ก็พยายามทนใจเย็นที่สุด นั่งรอชำระความคนหลอกลวง ที่กำลังตีหน้าซื่อตาใส

เป็นอะไรครับ หน้าเครียดเชียวคนไม่รู้ตัวว่าความแตก ยังเดินยิ้มระรื่นเข้ามาหาเธอ ทำให้ความอดทนของเธอสิ้นสุดลง เดินเข้าไปทุบตีชายหนุ่มด้วยความคับแค้นใจ เจ็บที่ถูกเขาหลอก เพราะความโง่เขลา ถึงไม่รู้เท่าทันคนร้อยเล่ห์

ทำไมนายถึงทำกับฉันแบบนี้หญิงสาวถึงกับร้องไห้โฮออกมา สะอึกสะอื้นปานคนขาดใจ ทรุดตัวลงกับพื้นอย่างหมดเรียวแรง นั่งร้องไห้จนตัวโยนปานคนขาดใจ ทำให้ธนพลรู้สึกมึนงงไปชั่วขณะ

ปริมหญิงสาวสะบัดตัวถอยหนีอย่างรังเกียจ

ไปให้พ้น ฉันเกลียดนาย ได้ยินมั้ยว่าเกลียดนาย กรี๊ดดด!” ธนพลเริ่มทำตัวไม่ถูก และไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในช่วงที่เขาออกไปคุยโทรศัพท์

ปริม ช่วยอธิบายให้ฉันฟังหน่อยได้มั้ย ว่าเกิดอะไรขึ้นนัยน์ตาแดงก่ำหันขวับมามองชายหนุ่มตาขุ่น

คืนที่ฉันไม่สบาย นายหลอกฉันทำไมว่าเรามีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกัน สนุกมากใช่มั้ย ที่เห็นฉันเป็นตัวตลก ให้นายหลอกหญิงสาวแผดเสียงใส่เขา ด้วยความโมโห กำมือทั้งสองข้างไว้แน่น พยายามระงับอารมณ์โกรธของตัวเองไว้ รู้สึกเจ็บ ที่ถูกคนที่ไว้ใจที่สุดหลอกลวง

เอ่อ...คือว่า...เธอคิดไปเองต่างหากปริม

แล้วทำไมนายถึงไม่ปฎิเสธ ปล่อยให้ฉันหลงเข้าใจผิด แถมผ้าปูที่นอนฉัน ก็มีรอยเลือดติดอยู่ แบบนี้นายจะให้ฉันคิดว่าอย่างไงห่ะหญิงสาวเข้าไปกระชากคอเสื้อชายหนุ่มด้วยความโมโห รู้สึกจี๊ดขึ้นมาทันที ทั้งทุบทั้งตี และข่วนใบหน้าหล่อด้วยความแค้นใจ ความบริสุทธิ์ที่เธอเก็บรักษาไว้ยี่สิบเอ็ดปี กลับถูกชายหนุ่มที่ไม่เห็นค่าทำลายลง

ปริมหยุด... โจบอกให้หยุดชายหนุ่มรวบตัวหญิงสาวเข้ามากอดไว้แน่น

โจขอโทษปริม โจไม่อยากเสียปริมไปให้ใครร่างบางกลับไม่ยอมรับฟังเหตุผล ดิ้นรนเพื่อจะออกจากอ้อมกอดคนเจ้าเล่ห์ เมื่อไม่สำเร็จจึงตัดสินใจ ก้มลงกัดที่หัวไหล่แกร่งของชายหนุ่มเต็มแรง จนเขารีบสลัดหญิงสาวออกทันที เพราะทนความเจ็บปวดไม่ไหว

โจเจ็บนะปริมชายหนุ่มส่งสายตาอ้อนวอน หวังให้หญิงสาวเห็นใจ แต่เปล่าเลย เธอสะบัดหน้าหนี แถมเชิดหน้าใส่อีกต่างหาก

ไม่ต้องมาสำออย เจ็บแค่นี้ไม่ตายหรอก และก็กลับบ้านไปได้แล้วปริมพิตาเดินไปหยิบกระเป๋าถือและฝืนใจเดินออกจากห้องไป

ปริมจ๋า...รอโจด้วยสิชายหนุ่มรีบวิ่งหน้าตาตื่น ตามแฟนสาวลงไป คราวนี้คนตัวเล็กคงโกรธมากกว่าครั้งไหนๆ

โจขอโทษนะครับแต่สาวเจ้ากลับไม่สนใจฟังสักนิด ทำตัวราวกับเขาเป็นอากาศธาตุ และเดินถือกุญแจรถออกจากประตูบ้านไป จนชายหนุ่มโมโห เข้าไปกระชากแขน และยึดกุญแจรถไว้

เอากุญแจรถคืนมานะ นายโจหญิงสาวถึงกับทำหน้าง้อเง้า มองชายหนุ่มตาขุ่น

ไม่! จนกว่าเราจะคุยกันให้รู้เรื่อง

เราไม่มีอะไรที่ต้องพูดกันอีก ขอกุญแจคืนด้วยหญิงสาวยื่นมือขอกุญแจจากชายหนุ่ม แต่ธนพลกลับเอากุญแจรถใส่กระเป๋ากางเกงสแล็กสีดำของเขาหน้าตาเฉย

กรี๊ด! ไอ้โจบ้า ฉันจะโทรไปแจ้งความ ว่านายบุกรุกบ้านฉันหญิงสาวรีบล้วงมือถือขึ้นมาจากกระเป๋า

เชิญ อยากโทรก็โทรไป ฉันจะบอกตำรวจว่า มาบ้านเมียผิดกฎหมายด้วยเหรอครับคุณตำรวจชายหนุ่มยักคิ้วให้หญิงสาวอย่างเจ้าเล่ห์

ไอ้บ้า!ใครเป็นเมียนายกัน แล้วมีหลักฐานอะไรมิทราบหญิงสาวชี้นิ้วใส่หน้าชายหนุ่ม มือไม้สั่นไปหมด ด้วยความโกรธ

หลักฐาน ก็รอยเลือดบนที่นอนไงจ๊ะยาหยีชายหนุ่มยิ้มกวนๆ จนหญิงสาวกำมือไว้แน่น พยายามระงับอารมณ์ให้ใจเย็นที่สุด เถียงไปก็มีแต่เสียเปรียบ

งั้นเรามาตกลงกันปริมพิตาพยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น และเธอรู้ดีว่าธนพลไม่ชอบการผูกมัดกับใคร อุบัติเหตุที่เกิดขึ้นเมื่อคืน เป็นแค่ความต้องการของผู้ชายมักมากคนหนึ่งเท่านั้น สามารถมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงคนไหนก็ได้ โดยไม่จำเป็นต้องมีความรักเข้ามาเกี่ยวข้อง

เราเข้าไปคุยกันในบ้านดีกว่ามั้ยปริมชายหนุ่มเอื้อมมือมาจับข้อมือเล็ก แต่เธอกลับสะบัดออกทันที

ไม่ต้อง! ยืนคุยกันตรงนี้ดีแล้ว นายไม่ต้องห่วงว่าฉันจะเรียกร้อง ขอความรับผิดชอบจากนาย ถือซะว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ต่างคนต่างอยู่ชายหนุ่มถึงกับถอนหายใจดังฮึดฮัดด้วยความไม่พอใจ

เธอพูดอะไรออกมารู้ตัวหรือเปล่าปริมพิตา ทำตัวง่ายๆ ราวผู้หญิงฟรีเซ็กซ์ตามผับน้ำเสียงที่ดูถูกดูแคลน หลุดมาจากปากชายหนุ่มด้วยความโมโห ที่ถูกปฏิเสธ หญิงสาวจึงให้รางวัลกับคนปากร้าย โดยการตบหน้าไปหนึ่งฉาดใหญ่

เผียะ!” ชายหนุ่มหันขวับ ตวัดสายตาที่โกรธเกรี้ยว มองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความไม่พอใจ ที่เธอกล้ามาตบหน้าเขา เพราะตั้งแต่เกิดมา เขาไม่เคยถูกใครตบหน้ามาก่อนในชีวิต

ปริมพิตา!...เธอกล้าดียังไงมาตบฉันห่ะ ชายหนุ่มกระชากร่างเล็กเข้ามาหาตัว ลงโทษคนกล้า โดยการบดขยี้ริมฝีปากบางด้วยความโมโห กระแทกปากบางอย่างดุดัน ไม่สนใจท่าทีที่ดิ้นรนของหญิงสาว จนมีกลิ่นคาวเลือดออกมา แต่เขากลับไม่สนใจ มีแต่ความโมโหคุกรุ่นอยู่ในใจ ยังไม่จางหาย ผลักหญิงสาวออกทันที ก่อนที่เขาจะระงับอารมณ์ไม่อยู่ ไม่อยากให้เธอเกลียดเขามากไปกว่านี้

อย่าคิดมาตบหน้าฉันอีก จำไว้ปริมพิตา ชายหนุ่มหันหลังเดินไปที่รถทันที โดยไม่คิดจะหันมาร่ำลา หรือขอโทษเธอสักคำ ปริมพิตาถึงกับทรุดตัวนั่งลงกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง พร้อมกับน้ำตาที่กักเก็บไว้ ค่อยๆ ไหลรินออกมาเป็นทางยาว แม้จะใช้หลังมือเช็ดน้ำตาแค่ไหน ก็ไม่ยอมหยุดไหลสักที

 

หลังจากวันนั้นที่ทะเลาะกันอย่างรุนแรง ธนพลก็หายเงียบไปสามอาทิตย์เต็มๆ ขาดการติดต่อทุกอย่าง ราวกับคนตายจากกันไป แม้แต่งานที่บริษัท ก็ไม่ยอมเข้ามาดูแล ปริมพิตาก็ได้แต่รอชายหนุ่มกลับมาอย่างมีความหวัง แต่ก็สูญเปล่า ชีวิตที่เหลืออยู่ทุกวันนี้ ก็มีเพียงลมหายใจ แต่ไร้ความรู้สึกเท่านั้น

ปริมเร็วๆ เธอมาดูข่าวบอสของเราสิปริมพิตาทิ้งงานที่ทำทันที รู้สึกตื่นเต้นที่ได้ข่าวคราวของชายหนุ่ม และหวังว่าเขาคงเป็นอะไร

ไหนข่าวอะไรนิปริมพิตารีบถามเพื่อนร่วมงานด้วยความตื่นเต้น

ก็ข่าวดีสิจ๊ะ เดือนหน้าบอสของเราจะหมั้นแล้วนะทุกคนเปรี้ยง เสียงฟ้าผ่าลงกลางใจ ปริมพิตาถึงกับหน้าซีดเผือด รีบจับขอบโต๊ะทำงานไว้ทันท่วงที เพราะรู้สึกหมดเรี่ยวแรงขึ้นมาดื้อๆ แล้วค่อยๆ ถอยกลับมาที่โต๊ะทำงานของตัวเอง น้ำตาที่กักเก็บไว้ ก็เริ่มไหลออกมาจากหางตาจนหมดสิ้น เหตุผลนี้ใช่ไหมที่เขาหายหน้าไป เธอมันโง่เอง ที่รอให้เขากลับมา เสียงริงโทนโทรศัพท์มือถือหญิงสาวดังขึ้น ทำให้เธอรีบปาดน้ำตาออกทันที ก่อนจะกดรับสาย

ว่าไงจ๊ะตะวันปริมพิตาพยายามบังคับเสียงให้เป็นปกติ ไม่อยากให้เพื่อนรักรับรู้ เพราะนั่นจะทำให้มีปัญหาตามมาไม่มีที่สิ้นสุด

ฉันจะชวนเธอไปซื้อของขวัญ วันเกิดให้นายโจเย็นนี้นะชื่อธนพลไปสะกิดที่หัวใจของปริมพิตาเข้าอย่างจัง

เอ่อ...คือว่าฉัน

ว่าไงปริมเมื่อเห็นเพื่อนรักเงียบไป จึงถามกลับมาอีกครั้ง

ได้จ้ะตะวัน เย็นนี้เจอกันนะ

 

หลังจากเพียงตะวันและปริมพิตา เดินเลือกซื้อของขวัญให้ธนพลเป็นที่เรียบร้อย ทั้งสองสาวได้ชักชวนกัน ไปรับประทานอาหารมื้อค่ำที่ร้านประจำทันที โดยมีอนาคินตามมาสมทบภายหลัง สองหนุ่มสาวยังคงแสดงความหวานจนใครๆ ต่างพากันอิจฉา ปริมพิตารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นส่วนเกิน

ทานสิครับคุณปริมอนาคินหันมาสนใจเพื่อนสนิทของคู่หมั้น

เอ่อ...ฉันไม่ค่อยหิวสักเท่าไหร่ค่ะหญิงสาวฝืนยิ้มให้ชายหนุ่ม

ปริมไม่สบายหรือเปล่า วันนี้เธอดูเงียบๆ ไปเพียงตะวันวางช้อนอาหารลง แล้ววางมือของตัวเอง แตะหลังมือเพื่อนรัก ด้วยความเป็นห่วง

ฉันเครียดเรื่องงาน ที่บริษัทนิดหน่อยจ้ะตะวัน ไม่มีอะไรหรอกปริมพิตาจำใจต้องโกหกเพื่อนรัก และเวลาตอบคำถาม เธอก็คอยหลบสายตาตลอดเวลา และนั่นก็ไม่สามารถรอดพ้นจากสายตาแหลมคมของเพียงตะวันไปได้ เธอหันไปมองหน้ากับคู่หมั้นหนุ่ม และส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ

เอ๊ะ...นั่นนายโจนี่ มากับใครกันปริมพิตาถึงกับนั่งตัวแข็งทื่อ ใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ แต่ไม่กล้าหันไปมอง เพียงตะวันกวักมือเรียกธนพลทันที ในช่วงที่ชายหนุ่มหันหน้ามาที่โต๊ะเธอนั่ง

นางฟ้า สวัสดีครับคุณอนาคินปริมพิตาเงยหน้าขึ้นมามอง เจ็บแปลบขึ้นมาทันที เมื่อเห็นสายตาที่ว่างเปล่า ของชายคนรักที่กำลังจ้องมองมาที่เธอ แค่นั้นคงยังไม่เจ็บพอเท่า เขาควงแขนมาพร้อมอดีตแฟนสาวอย่างสนิทสนม ราวกับคู่รักคู่ใหม่ก็ไม่ปาน

นั่งด้วยกันสิครับคุณโจอนาคินเชื้อเชิญชายหนุ่มทันที โดยไม่สนใจ ขอคำปรึกษาจากสองสาวร่วมโต๊ะเลยด้วยซ้ำ เพียงตะวันเอื้อมมือมากุมมือเพื่อนรักอย่างเห็นใจ รู้ดีว่าปริมพิตากำลังเสียใจ ที่เห็นคนที่แอบรักควงสาวอื่นต่อหน้าต่อตา

ไม่รบกวนดีกว่าค่ะ อัมกับโจอยากรำลึกความหลังกันนิดหน่อยค่ะเพียงตะวันเงยหน้าขึ้นมามองอัมพิกาด้วยความไม่ชอบใจ เผื่อแผ่ไปถึงธนพลอีกคน มองทั้งคู่ด้วยความหมั่นไส้

ตามสบายเถอะค่ะ มีเพชรอยู่ใกล้มือกลับไม่เห็นค่า หวนไปหาก้อนกรวดที่ใช้แล้ว เขาเรียกคนประเภทนี้ ว่าอะไรนะคะพี่คินขาเพียงตะวันหันไปขอความคิดเห็นจากคู่หมั้นหนุ่ม ที่ทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก จนหญิงสาวต้องเอื้อมมือไปบิดที่หน้าท้องแกร่ง ทำให้ชายหนุ่มถึงกับทำหน้าเหยเก กลั้นความเจ็บไว้

เขาเรียกว่าคนโง่จ้ะ ตะวันจ๋าซึ่งธนพลรู้ตัวดีว่า เพื่อนสาวพูดกระทบเขาอยู่ แต่ว่าเขายังสับสนอยู่ ไม่สามารถตัดสินใจอะไรได้ตอนนี้ และเขายังโกรธปริมพิตาอยู่มาก ที่เธอเห็นคำพูดของเขาไม่มีความหมาย เขาเคยขอให้เธอเลิกติดต่อเควิน แต่หญิงสาวกลับไม่ยอมเชื่อฟัง แค่นั้นยังไม่พอ เธอยังหนีไปเที่ยวกับเควินที่ต่างจังหวัดเพียงลำพังอีกต่างหาก ทั้งที่เขาเคยขอให้เธอปฏิเสธไปแล้ว ซึ่งเขาได้ให้ลูกน้องสนิทติดตามหญิงสาวทุกฝีก้าว โดยที่เธอไม่รู้ตัว

ขอตัวก่อนนะครับหลังจากธนพลกับอัมพิกาเดินออกไป เพียงตะวันก็หันมาปลอบใจปริมพิตาทันที แต่หญิงสาวกลับขอตัวเข้าห้องน้ำไปเสียก่อน เพราะกลัวจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ แล้วรีบเดินออกไปหลังร้านทันที พอถึงที่ห้องน้ำเท่านั้น หญิงสาวถึงกับทรุดตัวลงนั่งพื้น อย่างคนหมดเรี่ยวแรง ร้องไห้สะอึกสะอื้น ปริ่มขาดใจลงตรงหน้า สายตาที่ว่างเปล่าของชายหนุ่ม ก็ไม่เท่ากับ ที่เขาหวนคืน กลับไปหาคนรักเก่า นี่คงถึงเวลาแล้ว ที่เธอควรตัดใจจากเขาจริงๆ สักที หญิงสาวร่ำร้องเตือนสติตัวเองอยู่ในใจ ฝืนใจลุกขึ้นยืน ชำระล้างคราบน้ำตาที่เปื้อนแก้มออก ก่อนจะเดินกลับไปที่โต๊ะอาหาร แต่ภาพบาดตาบาดใจตรงหน้า ทำให้เธอถึงกับหยุดชะงัก ภาพที่ธนพลกำลังกอดจูบกับอดีตแฟนสาว ตรงซอกข้างห้องน้ำหญิง ยิ่งตอกย้ำความเจ็บปวด บีบกระหน่ำไปทั่วหัวใจดวงน้อยๆ หญิงสาวรีบเร่งฝีเท้าเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

ตะวัน ปริมขอตัวกลับก่อนนะหญิงสาวพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่นเครือ เพราะไม่อยากให้เพื่อนรักต้องคอยเป็นกังวลไปด้วย

กลับพร้อมกันเลยก็ได้จ้ะปริมอนาคินกวักมือเรียกพนักงานมาเช็กบิลทันที ทั้งสามคน เดินผ่านโต๊ะธนพลไปโดยไม่แวะทักทาย เพราะทั้งสองหนุ่มสาวนั่งคุยกัน ราวกับอยู่ในโลกส่วนตัว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha