บ้านไร่ฉ่ำสวาท

โดย: พลอยเฟื่อง



ตอนที่ 2 : โลกใหม่


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

โลกใหม่

 

 

            นี่นายระบิล ฝากเนื้อฝากตัวไว้เสียสิ

ชาติชายเอ่ยแนะนำเจ้านาย...ผู้ชายท่าทางทรงอำนาจที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวเขื่อง พร้อมแตะหลังเด็กหนุ่มรุ่นกระทงอายุอานามไม่น่าเกินยี่สิบปีที่พามาด้วย

สวัสดีครับนาย ผมฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับเจ้าหนุ่มยกมือพนมไหว้พร้อมโน้มศีรษะอย่างนอบน้อมว่าง่าย

หนุ่มใหญ่วัยเลยสี่สิบมาไม่มากกวาดสายตาขึ้นลงมองเจ้าหนุ่มร่างสูงกำยำผิวเนื้อสีดำแดงหน้าตาคมคายไม่ใช่เล่นที่เพิ่งนั่งลงเก้าอี้ตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์

ชื่ออะไรล่ะเรา?”

สิงหาครับ

เคยทำงานที่ไหนมาบ้างล่ะ?”

ก็โรงสีแถวบ้าน ท่าเรือก็เคยครับ

แล้วทำไมถึงได้ออกเสียล่ะ?”

ชาติชายรีบกระทืบลงบนหลังเท้าคนถูกถามเป็นการปรามให้สงบปากสงบคำ ก่อนจะชิงตอบแทน

คนรู้จักมันเยอะครับ ได้เงินมาไม่ค่อยเหลือเก็บ เลี้ยงเหล้าเขาบ้างให้เขายืมบ้าง ทวงก็ไม่ค่อยจะได้ แม่มันนี่ด่าเช้าด่าเย็น เลยให้ผมพามาฝากงานที่ไร่ เผื่อจะได้มีเงินเหลือใช้เหลือเก็บกับเขาบ้าง

ระบิลฟังเหตุผลพร้อมกับพยักหน้าเข้าใจ

งานในไร่ก็หนักนะ จะสู้ไหวเหรอ?”

โอ้ย! ไม่ต้องห่วงครับ ไอ้นี่มันแบกกระสอบข้าวสารร้อยกิโลก็ยังไหว งานในไร่เบากว่าเยอะครับ

รีบบอกเพราะกลัวน้องชายจะพลาดงานที่นี่

ฉันจ้างเดือนละเจ็ดพัน กินอยู่ด้วยกันที่นี่สามมื้อ ให้หยุดทุกวันอาทิตย์ เอารึเปล่า?”

เจ็ดพันเองหรือครับนาย ผมนึกว่าจะได้หมื่นสองเท่าผม

คนเป็นพี่แย้งขึ้นมา

มาทำงานใหม่ก็เริ่มที่เท่านี้ ถ้าทำงานดีจะขึ้นให้

ขี้เหนียวไม่เข้าเรื่อง แปดพันก็ให้เขาไปเถอะเสียงดังมาจากหญิงสาวร่างอวบอัด ที่เดินแหวกมูลี่ที่แขวนบังตาเหนือประตูด้านหลังโต๊ะทำงานของระบิลออกมา เรียกให้สองหนุ่มเงยหน้ามองอย่างสนใจ

ใบหน้างามชะม้ายชายตามองเด็กหนุ่มคนงานหน้าใหม่ที่เพิ่งมาถึงด้วยสายตาฉ่ำหวาน ก่อนจะวางถ้วยกาแฟลงที่โต๊ะทำงาน

สายตาเจ้าของโต๊ะหันไปยังร่างอวบอัดที่นมต้มแทบล้นจากอกเสื้อสายเดี่ยวที่คว้านคอลึกจนเห็นไปถึงไหนๆ ก่อนจะมองตาขวาง

เรื่องคนงานมันเป็นหน้าที่ฉัน อย่าล้ำเส้นกัน

แหม...แหม...แหม...แหม...ฉันก็พูดอย่างที่เห็นควรนั่นแหละ ก็จ้างถูกๆ อย่างนี้ไงล่ะ คนงานถึงอยู่กันไม่ทน สองสามเดือนก็พากันลาออกเสียหมด

ที่อยู่ไม่ทนเพราะฉันหรือเพราะเธอกันแน่

เสียงห้วนถามขึ้นมา แต่คนถูกเหน็บไม่มีทีท่าว่าจะใส่ใจ

นี่คุณน้ำทิพย์ นายหญิงของไร่อินทรีทอง

ชาติชายแนะนำน้องชายที่รีบยกมือพนมไหว้ทันทีอย่างนอบน้อมทันที เพราะหมอดูทักว่าเขามีดวงนารีอุปถัมภ์ เห็นนารีที่ไหนสิงหาจึงเป็นได้ปรี่เข้าไปหาไม่รอรี และเรื่องที่ทำให้เขาต้องกระเด็นจากบ้านดั้นด้นมาไกลถึงดงดอยป่าเขาก็เพราะนารีนั่นแหละ

เจ้าหล่อนหน้าสวย ผมยาวดัดหยิกเป็นลอนดูอายุอานามน่าจะสักสามสิบกว่าๆ ยิ้มรับ ผลักถ้วยกาแฟไปตรงหน้าของระบิลก่อนจะยกก้นนั่งหมิ่นๆ ที่โต๊ะทำงานของเขาอย่างถือวิสาสะ

นี่น้องเธอหรือชาติ?”

ครับ

สิงหารู้สึกว่าชาติชายจะเขินๆ สั่นๆ เวลาที่ต้องตอบคำถามคุณน้ำทิพย์คนสวยที่หูตาแพรวพราวไม่เบา

หน้าตาไม่เห็นจะเหมือนกันสักนิด

ใช้ดวงตาหวานพินิจพิเคราะห์

ลูกพี่ลูกน้องน่ะครับ แม่มันเป็นน้องสาวแม่ผม

อ้อ! มิน่า ชื่ออะไรล่ะเรา?”

สิงหาครับ

อายุเท่าไหร่?”

กำลังจะสิบเก้าปีนี้ครับ

อื้ม! กำลังหนุ่มแน่นเลยนะ แล้วทำไมไม่เรียนหนังสือหนังหา คิดยังไงล่ะถึงอยากมาทำงานอยู่ในไร่?” เสียงอ่อนเสียหวานถามพร้อมยิ้มให้อย่างใจดี

แม่ไม่มีเงินส่งครับ พอดีพี่ชาติชวนมา บอกเงินดี ผมเองก็อยากมีเงินเก็บด้วย

ทำงานที่นี่มีเงินเก็บแน่ ในไร่ไม่ได้มีค่าใช้จ่ายอะไร ขอแค่ตั้งใจและขยันจริงเหอะ

คนพูดเล่นหูเล่นตาด้วย ปากก็แย้มยิ้มเจรจาปราศรัยเสียงอ่อนเสียงหวาน ทำเอาคนฟังใจพองโต

เสร็จธุระแล้ว เอ็งพาน้องไปพักเหอะ

ระบิลที่นั่งเงียบเป็นหัวหลักหัวตออยู่นานรีบไล่

แล้วตกลงผมจะได้เงินเดือนเท่าไหร่ครับ?”

สิงหายังอดจะห่วงรายได้ที่สำคัญกับปากท้องของตัวเองไม่ได้ หวังว่าจะได้ตามที่นายหญิงแสนสวยของไร่ว่า

เจ็ดพัน...ฉันให้ที่เจ็ดพัน หรือจะไม่ทำก็ตามใจ

ระบิลยังยืนยันคำเดิม

น้ำทิพย์หันไปค้อนคนขัดคอ ก่อนจะหันมาแตะที่ท่อนแขนล่ำสันของเจ้าหนุ่ม แล้วลูบเบาๆ เชิงปลอบใจ

ไม่ต้องกลัวนะ ถ้าเธอตั้งใจทำงานดีเดี๋ยวคุณระบิลก็ขึ้นเงินเดือนให้เอง

สิงหารีบยกมือไหว้ขอบคุณ สีหน้าแววตาดีอกดีใจ ก่อนจะเดินตามหลังพี่ชายออกไปจากห้องทำงานของระบิล

คุณน้ำทิพย์นี่สวยดีนะพี่ แถมยังใจดีด้วยนะ

เอ่ยชมทันทีที่เดินพ้นจากห้องทำงานของนายใหญ่

ชาติชายเหลียวมามองลูกพี่ลูกน้องตาขวาง

เก็บอาการบ้างไอ้สิง ฉันเห็นแกจ้องนมคุณน้ำทิพย์จนตาจะเหลือกถลนหลุดจากเบ้าอยู่แล้ว” 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha