บ้านไร่ฉ่ำสวาท

โดย: พลอยเฟื่อง



ตอนที่ 13 : ประสบกามแรกในไร่ - 2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

อย่างว่า ค่ำคืนนี้มีทั้งคนงานในไร่และแขกภายนอก ยัยคุณน้ำทิพย์มีตัวเลือกมากมายถึงได้เดินหว่านเสน่ห์ใส่คนโน้นทีคนนี้ทีสนุกเขาล่ะ

ในขณะที่สิงหาเตร็ดเตร่อยู่กับกลุ่มคนงานที่กำลังวิพากษ์วิจารณ์ว่าคืนนี้ไม่มีการเลี้ยงเหล้าแต่เป็นน้ำผลไม้กับน้ำสมุนไพรเท่านั้น

อะไรกันป้า ไม่มีเหล้าแล้วงานมันจะสนุกหรือ?”

 หนุ่ยกับเบิ้มบ่นออดๆ กับป้าแสงที่ประจำซุ้มเครื่องดื่ม

ไม่รู้เว้ย เจ้านายสั่งมาอย่างนี้ คุณหนูพิมไม่อยากให้เลี้ยงเหล้าในวันเกิดเธอ นายระบิลก็เห็นดีด้วย เพราะแขกขับรถกลับมืดๆ ค่ำๆ จะได้มีสติ ทางมาไร่เรายิ่งเป็นป่าเป็นเขาอยู่ เกิดอะไรขึ้น ใครจะว่าเอาทีหลังไม่ได้

โธ่! คุณหนูพิม จะเลี้ยงวันเกิดทั้งทีก็ไม่ยอมใจป้ำเลย ขัดลาภปากไอ้หนุ่ยแท้ๆ

มันยังบ่นออดๆ ไม่เลิก

คนไหนหรือวะคุณหนูพิมน่ะ?”

สิงหากระแทกไหล่พร้อมกระซิบถามหลังจากได้ยินชื่อนี้มาทั้งวัน นึกอยากยลโฉมดอกฟ้าลูกของเจ้านายว่าจะสวยสะสักเพียงไหน

หนุ่ยกับเบิ้มชะเง้อคอยืดคอยาวมอง ก่อนจะชี้นิ้วให้

นั่นไงๆ ที่ทัดดอกไม้โตๆ นุ่งชุดสีขาวโน่นน่ะ น่าจะใช่นะ เอ็งว่าใช่ไหมวะไอ้หนุ่ย

น่าจะใช่ นั่งโต๊ะเดียวกับนาย เดี๋ยวเอ็งก็ได้เห็นหน้า

สิงหารอคอยด้วยใจคาดหวังเพราะเห็นแต่ด้านหลัง แอบลุ้นคนสวยที่ใครต่อใครร่ำลือกันว่าสวยนี่จะสวยสักแค่ไหนเชียว จะสวยกว่านางเดือนเพ็ญคู่หมั้นของเขาหรือเปล่า?

และเขาก็ไม่ต้องคอยนานนัก เมื่อพิธีกรในงานเชิญนายระบิลขึ้นไปกล่าวบนเวที หนุ่มใหญ่ในชุดกางเกงยีนส์ เสื้อลายสก็อต ทับด้วยเสื้อกั๊กหนัง สวมหมวกคาวบอย เดินอย่างกระฉับกระเฉงยิ้มทักทายคนนั้นคนนี้ก่อนขึ้นไปบนเวที

ในนามตัวแทนของไร่อินทรีทอง ผมปลาบปลื้มจริงๆ ที่ทุกท่านสละเวลามาร่วมงานวันนี้ ขอต้อนรับทุกคนเข้าสู่ค่ำคืนคาวบอยไนท์ และขอเสียงปรบมือให้กับเจ้าภาพคนสำคัญของงาน หนูพิม...พิมลภัส ลูกสาวผมครับ

เสียงปรบมือเกรียว ก่อนสาวร่างบางในเสื้อเอวเต่อ และกระโปรงยาวพริ้วสีขาวปล่อยผมหยักยาวสยาย เดินขึ้นไปบนเวที เห็นจะมีอย่างเดียวที่เข้าคอนเซ็ปต์คาวบอยไนท์ ก็คือรองเท้าบูทสีน้ำตาลที่เจ้าตัวสวมใส่เท่านั้น

ดวงหน้าหวานกระจุ๋มกระจิ๋ม ทัดดอกไม้ติดผมเปิดใบหน้าขาวนวลสว่างไสวราวกับแสงจันทร์ฉาย แถมยังสวมชุดกระโปรงลูกไม้สีขาวหวานยืนโดดเด่นบนเวทีท่ามกลางแสงไฟประดับ ภาพตรงหน้าที่สิงหามองเห็นคือนางฟ้าชัดๆ

นั่นหรือคุณหนูพิม?”

ละเมอคำพูดนี้ออกจากปาก หัวใจเหมือนหลุดลอยไปอยู่ตรงโน้น

เอ่อ...นั่นแหละ สวยไหมล่ะเอ็ง

ยิ่งกว่าคำว่า สวย เสียด้วยซ้ำสำหรับเขา

นายระบิลหวงอย่างกะจงอางหวงไข่เชียวล่ะ

ก็สมควรอยู่หรอก เจ้าหล่อนเหมือนดอกฟ้าที่คนธรรมดาเดินดินอย่างเขาไม่มีวันจะเอื้อมถึง

ขอบคุณทุกคนมากนะคะ ที่สละเวลามาร่วมงานในค่ำคืนนี้ ขอให้ทุกคนสนุกกับดนตรี เพลิดเพลินกับอาหารและเครื่องดื่มกันเต็มที่เลยนะคะ

แก้วเสียงหวานใสส่งมาถึงโสตประสาท

สิงหารู้สึกราวกับตัวเขากำลังล่องลอยอยู่ในสวรรค์วิมาน คนทั้งงานถูกเสกให้หายไป เหลือเพียงแต่เขากับเธอ นางฟ้าที่มาโปรดมนุษย์ตาดำๆ ให้ชุ่มฉ่ำหัวใจแม้แค่ได้มองหน้า

หน้าก็สวย เสียงก็หวาน พูดก็เพราะ

และเสียงนี้ก็ดูคุ้นหูอยู่ไม่หยอก ยิ่งเพ่งพิศมองคนบนเวทีที่กำลังก้าวเดินลงมา ก็ยิ่งรู้สึกคลับคล้ายคลับคลาว่าจะเคยเห็นหน้าที่ไหนมาก่อน

ดวงหน้าเล็กนวล ดวงตาสวยเป็นประกาย จมูกอย่างนี้...ปากอย่างนี้...

ตายห่าล่ะไอ้สิง!!!!

เสียงอุทานลั่นในอกเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเคยเห็นคุณหนูแห่งไร่อินทรีทองที่บิดาหวงราวกับจงอางหวงไข่ที่ไหนมาก่อน

ค่ำคืนนั้น คืนแรกที่เขามาถึงที่นี่ อีสาวปริศนาที่เขาเพียรมองหาว่าจะเป็นลูกหรือเมียใคร ที่แท้เธอคือพิมลภัสหลานสาวของนายระบือเจ้าของไร่นั่นเอง

สิงหาขนลุกซู่เสียววาบไปทั้งไขสันหลัง เมื่อนึกถึงว่าตัวเองได้กระทำการอุกอาจอะไรลงไปกับลูกสาวของเจ้านาย

เรื่องนี้ร้ายแรงเสียกว่าตอนที่มุดมุ้งอีเดือนเพ็ญแล้วโดนตาถมจับได้เสียอีก เพราะการที่ใช้ให้ลูกสาวเจ้านายรูดไอ้หนูเพื่อปลดปล่อยบำบัดอารมณ์ใคร่ให้ ถ้านายระบิลรู้ เขาอาจจะถูกเป่าขมองได้โดยไม่ทันอ้าปากแก้ตัวเสียด้วยซ้ำ

แต่เรื่องมันก็ผ่านมาตั้งเป็นสัปดาห์ ไม่เห็นว่าจะมีใครจะลากคอเขาไปลงโทษ หรือว่าคุณหนูพิมอับอายถึงไม่ได้เล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง

คิดแล้วก็อุ่นใจขึ้นมานิดหนึ่ง

แล้วดึกดื่นค่ำมืดอย่างนั้น พิมลภัสจะลงไปที่บ้านพักคนงานทำไมกันให้เขาเข้าใจผิด เป็นไปได้ไหมที่ว่าเธอเองก็อยากรู้อยากเห็น และอยากลองเรื่องนี้อยู่เหมือนกันถึงไม่เอาเรื่องที่เขาล่วงเกินจาบจ้วงทั้งกาย วาจา ไปฟ้องบิดา

และก็ว่าไม่ได้ เพราะเขาเองก็ขึ้นชื่อว่าเป็นหนุ่มเจ้าเสน่ห์หน้าตาดีมีดวงนารีอุปถัมภ์ได้รับคำชื่นชมและการันตีจากหลายคนว่า รูปร่างหน้าตาดีไม่หยอก ดูแต่คุณน้ำทิพย์ยังอดรนทนไม่ไหวล่อลวงเขาเข้าไปตอบสนองตัณหาในห้องเก็บของเลย เห็นทีอย่างนี้ต้องฝากไอ้หนุ่ยไปซื้อถุงยางอนามัยมาเก็บเอาไว้สักโหลล่วงหน้า เพราะยังมีอีสาวคนงานอีกหลายคนที่ชะมดชม้ายชายตารอให้ท่าเขาอยู่

นี่ถ้าไม่ติดที่ชาติชายปรามเอาไว้ เขาก็คงไม่ละโอกาสทองของตัวเองแน่ แต่ว่าตั้งแต่นาทีนี้เป็นต้นไป สายตาของไอ้สิงจะมีไว้มองดอกฟ้าอย่างคุณหนูพิมลภัสเพียงคนเดียวเท่านั้น

ใครจะว่าเขามักใหญ่ใฝ่สูงเกินตัวก็ช่าง เรื่องอย่างว่ามันไม่เข้าใครออกใคร แล้วเขาก็ต้องนึกหงุดหงิดใจ เพราะเห็นนายระบิลพยายามแนะนำคุณหนูพิม ให้กับลูกท่านหลานเธอทั้งหลาย ที่ดูท่าจะมีใจชอบพอเธออยู่ไม่น้อย

ลองว่าได้รู้จักไอ้สิง แล้วคุณหนูจะลืมผู้ชายทั้งโลก

พึมพำอย่างหลงตัวเองหมายมาดตั้งใจจะพิชิตใจดอกฟ้าคนงามด้วยลีลาอันเหนือชั้นของตัวเอง

แกบ่นอะไรวะไอ้สิง

เบิ้มถามขึ้น

ทำยังไงถึงจะได้เข้าไปดูหน้าคุณหนูพิมใกล้ๆ

ถามเข้าประเด็น

ยากเว้ย เขาเป็นเจ้านาย เรามันขี้ข้า แล้วเอ็งถามทำไม?”

เฮ้ย! อย่าบอกนะ ว่าเอ็งริอ่านจะเอื้อมเด็ดดอกฟ้าน่ะ

ไอ้หนุ่ยถามขึ้นมา

ช่างไม่เจียมกะลาหัวเสียบ้างเลยนะเอ็ง

เบิ้มหันมาเสริม พร้อมกับตบกบาลเขาจนหัวแทบทิ่ม

โว้ย อะไรวะ มาตบหัวข้าทำไม?”

เอะอะโวยวายเสียงไม่เบาเลย

ก็เผื่อเอ็งจะคิดโง่ๆ น่ะสิ รู้รึเปล่าสาเหตุที่คุณระบือนอนแบ็บอยู่นั่นเพราะอะไร?”

ไอ้เบิ้มถาม

สิงหายกมือลูบหัวป้อยๆ

ก็จะรู้หรือ ข้าเพิ่งมาอยู่ แล้วเพราะอะไรล่ะ?”

หนุ่ยรีบขึงสายตาใส่เบิ้มที่ตอนนี้คันปากยิบๆ อยากเล่าให้เพื่อนฟังใจจะขาดเพื่อเตือนเป็นอุทาหรณ์ แต่ก็พูดอะไรไม่ได้

เออ...ไม่มีอะไรหรอก แค่เอ็งรู้ว่าคุณหนูพิมกับคุณน้ำทิพย์เป็นผู้หญิงต้องห้าม อย่าไปยุ่งด้วยก็แล้วกันถ้าอยากทำงานในไร่นี้นานๆ

เบิ้มทิ้งปริศนาไว้แต่ไม่ยอมเล่าต่อ ปล่อยให้เขาสงสัยและค้างคาใจหนัก

แต่สิงหาก็หาได้ฟังไม่ เมื่อสบโอกาสมันจึงรีบตีซี้พี่มาลัย แม่บ้านที่ทำงานบนเรือนใหญ่ และมีหน้าที่ดูแลคุณหนูโดยตรง

ยกอาหารไปไหนพี่ตั้งมากมาย มาผมช่วย

เออๆ ขอบใจ ฉันจะยกของกินไปให้คุณหนูพิมเธอ เดี๋ยวคนนั้นคนนี้ชวนคุยอยู่นั่น ไม่ได้นั่งได้กินดีๆ เลย

มาลัยว่า มองไปยังคุณหนูที่ถูกบิดาพาไปแนะนำโต๊ะนั่นโต๊ะนี้เพื่อให้รู้จักกันไว้

สิงหาจับจ้องหลานสาวเจ้าของไร่อย่างหมายตาหมายใจไว้ อาหารของเขาไปถึงตอนที่พิมลภัสกลับมานั่งที่โต๊ะพอดี

ได้ทานอะไรบ้างยังคะคุณหนู เห็นเดินไปโต๊ะนั้นที โต๊ะนี้ที

ยังเลยค่ะพี่มาลัย พิมหิวจนไส้กิ่วหมดแล้วเนี่ย

มาๆ นี่ค่ะ สลัดผักของโปรดคุณหนู

ว่าแล้วก็วางจานสลัดลงตรงหน้า

ผลไม้ก็มีนะคะ

รีบนำเสนอ แล้วหันมาทางคนที่ช่วยยกมาเสิร์ฟส่งจานผลไม้มาสิเจ้าสิง

แต่แทนที่จะยื่นให้มาลัยที่เอี้ยวตัวมาจะรับจานผลไม้ สิงหากลับแทรกตัวเองเข้ามาให้หญิงสาวเห็นหน้าชัดๆ

พิมลภัสเงยหน้าขึ้นมองชะงักไปทันทีอย่างมีพิรุธ

ผลไม้สด หวานกรอบครับคุณหนูพิม

ยิ้มพราวทั้งปากทั้งดวงตา นำเสนอสิ่งที่อยู่ในมือให้

ก็วางสิเจ้าสิง คุณหนูจะได้กิน

มาลัยว่าเมื่อเห็นท่าเต๊ะหน้าหล่อยืนถือจานอยู่ได้ สิงหาจึงวางลงไปที่โต๊ะให้ตามคำสั่ง

“ขอบใจนะ”

นี่เจ้าสิงหาค่ะคุณหนู คนงานใหม่ในไร่ นายระบิลเพิ่งรับเข้ามาเมื่ออาทิตย์ก่อนได้กระมัง น้องชายนายชาติชายน่ะค่ะ

มาลัยเอ่ยแนะนำ

ผมฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับคุณหนูพิม

พิมลภัสยิ้มเจื่อนๆ ไม่ต่อคำด้วย มือที่จับส้อมจิ้มผลไม้ดูสั่นน้อยๆ

ทานแค่นี้เองจะอิ่มหรือครับ ทางโน้นปิ้งย่างเนื้อวัวกลิ่นหอมเชียว เอาไหมครับเดี๋ยวผมไปเอามาให้ น้ำจิ้มนี่ทำเองกับมือ อร่อยอย่าบอกใครเชียว

รีบนำเสนอเมนูเด็ดเพื่อที่จะได้หาเรื่องอยู่ตรงนี้ให้นานสักหน่อย

คุณหนูพิมไม่ทานเนื้อ เสร็จธุระแล้วแกจะไปไหนก็ไป

มาลัยโบกมือไล่เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรจะใช้เขาอีก

พิมอยากลองชิมดูนะพี่มาลัย

เงยหน้าขึ้นมองเขาแบบไม่ตั้งใจ

อร่อยจริงๆ นะ

อร่อยครับ เอาหัวไอ้สิงเป็นประกันเลย

รีบยิ้มเผล่เอาหน้า

งั้นก็เอาไปลองมาให้ชิมหน่อยสิ

ได้ครับๆ เดี๋ยวผมจะปิ้งเองมาเสิร์ฟให้ถึงโต๊ะเลย รอเดี๋ยวนะครับ

ว่าแล้วร่างสูงใหญ่นั่นก็กระวีกระวาดไปในทันที

มาลัยหันกลับมามองหน้าคุณหนูของตัวเองที่วันนี้ดูแปลกไป ดวงตางามที่มองตามหลังร่างสิงหารีบหลุบลงต่ำ เสจิ้มฝรั่งเข้าปากทำไม่รู้ไม่ชี้เสีย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha