บ่วงร้ายซ่อนรัก

โดย: รมย์ธีรา



ตอนที่ 1 : ความประทับใจแรก (รึเปล่า)


ตอนต่อไป



            


ณ. โรงพยาบาลแห่งหนึ่งในกรุงเทพ ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ หน้าตาดีในชุดเสื้อผ้าสไตร์เซอๆ กำลังรอใครบางคนอยู่ที่หน้าห้องตรวจ เขาคือ ราเชน ชนะวรรณ หรือ ริว ชายหนุ่มอายุยังไม่ถึงสามสิบ ผู้เป็นเจ้าของกิจการค้าไม้ใหญ่ ในจังหวัดเชียงใหม่

"ไงริว... มารอนานแล้วเหรอ" เสียงของนายแพทย์คนหนึ่งที่เดินออกมาจากห้องตรวจ ทักทายราเชนเพื่อนสนิทที่รู้จักกันมาตั้งแต่สมัยมัธยม เขาคือ นพ.ทรงเดช เกียรติ์คุณ หรือ เดช

"สักพักแล้ว ออกเวรรึยัง" ราเชนหันมาตอบเขาแล้วยิ้มกว้าง ลุกขึ้นยืนเพื่อพูดคุยกับหมอเดช

"ออกพอดีเลย มีอะไรรึเปล่า" หมอพยักหน้าถอดเสื้อกราวออก แล้วถือเอาไว้มองดูเพื่อนสนิทที่ดันด้นมาหาเขาถึงกรุงเทพ

"มีซิ ไม่มีไม่มาหานายหรอก" ชายหนุ่มน้ำเสียงเคร่งๆ รู้สึกวางสีหน้าไม่ถูกกับเรื่องที่จะพูดด้วย

"งั้นไปรอที่ร้านกาแฟเลย ออกเวรพอดี เดี๋ยวเดินตามไป" หมอเดชกล่าวพลางเดิน

ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องส่วนตัวของตน

ชายหนุ่มพยักหน้าอย่างเข้าใจ แล้วเดินออกมารอที่ร้านกาแฟที่เพื่อนเขานัดไว้ ซึ่งเป็นร้านกาแฟตรงหัวมุมของโรงอาหารกลางของโรงพยาบาลชื่อดัง

ไม่นานหมอหนุ่มก็เปลี่ยนชุดนอก เดินมาหาเพื่อนรักที่โรงอาหารกลาง หมอหนุ่มหน้าตาดีเป็นที่ชื่นชมของพยาบาลสาวๆ ที่มักจะแอบส่งตาหวานให้กับเขา แต่หมอเดชก็ยังไม่เคยสนใจใครสักคน เมื่อมาถึงที่นั่งของเพื่อนรักก็เปิดปากถามทันที

"มีอะไร ถึงลงมาหาฉันที่นี่" พร้อมนั่งลงข้างๆ คนที่มาไกล

"แกช่วยหาพยาบาลให้ฉันหน่อย" ราเชนกล่าวอ้อมแอ้ม พยายามไม่สบสายตากับเพื่อนรักรู้ดีกับคำตอบที่กำลังจะตามมา

"อีกแล้วเหรอ ฉันส่งให้แกไปกี่คน แกก็ตะเพิดกลับมาหมด" หมอเดชส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจ กับเพื่อนรักที่ไม่พอใจกับผลการทำงานของพยาบาลแต่ละคนที่เขาสรรหาไปให้

"ก็ผู้หญิงพวกนั้น จ้องแต่จะจับฉัน เห็นฉันรวยเข้าหน่อยก็ทำประจบ สนใจแต่อ่อยฉันไม่ได้สนใจทำงานของตัวเอง แถมพอไปอยู่บ้านนอกตามป่าเขา ก็เอาแต่บ่นอยากเข้าเมือง อยากซื้อของ เดือดร้อนต้องพาไปตามวันหยุดอีก" ชายหนุ่มพูดบ่นหน้าตาเฉย ทำสายตาเหมือนขยะแขยงผู้หญิงพวกนั้นเต็มทน

"แกก็มองผู้หญิงทุกคนเหมือนกันหมดนั้นแหล่ะ" หมอหนุ่มส่ายหน้า มองหน้าคนที่มีปมรังเกียจผู้หญิงด้วยความหนักใจ

"แล้วแกจะหาให้ฉันได้ไหม" ราเชนมองหน้าเพื่อนรักเหมือนจะร้องขอ เขาเองก็ไม่อยากจะไปหาพยาบาลที่ไหนเอง หากไม่ผ่านการรับประกันจากหมอเพื่อนรักคนนี้

"ไอ้ได้นะได้ แต่แกก็อย่าไปยุ่งกับเขาซิ ตอนนี้ไม่มีใครอยากไปแล้ว ขยาดแกกันหมด" หมอชี้หน้าอย่างคาดโทษ ใช่ว่าคำครหาจากเหล่าพยาบาลสาวๆจะไม่มีกลับมา ต่าง

พากันเหนื่อยใจกับการเอาแต่ใจ และจ้ำจี่จำไชของชายหนุ่มผู้เป็นนายกันเสียหมด

นั่นก็ไม่ถูกใจ นี่ก็ไม่ดี จ้องจับผิดขยับตัวนิดหน่อยก็ไม่ได้ แม้เพื่อนรักจะไม่เคยมีข่าวลักษณะชู้สาวกับพยาบาลคนไหนให้เสื่อมเสีย แต่พฤติกรรมจับจ้องของเจ้าของค้าไม้หนุ่มก็เป็นที่น่าเอือมระอาของเหล่าพยาบาลที่รู้จักและคุ้นเคยกับเขาเป็นอย่างดี

"ก็ดูแลน้องฉันไม่ดีนี่" ชายหนุ่มส่ายหน้าอย่างไม่สนใจ พวกพยาบาพวกนั้นในสายตาของเขาพอทำงานจริงๆแล้ว ก็รู้สึกเหมือนละเลยหน้าที่ของตนเอง จ้างให้ไปดูแลน้องสาวไม่ใช่ให้ต้องคอยให้น้องสาวของเขาตามให้ไปช่วยเหลือ ที่เขาต้องการคือคนดูแล 24 ชม. จริงๆ

“แกรู้ได้ไงว่าไม่ดี" หมอเดชแย้งใส่ เขามั่นใจว่าหาพยาบาลที่ดีที่สุดให้เพื่อนรักของเขา ใส่พานไปแทบจะหมดโรงพยาบาลแล้ว

"ฉันรู้" ราเชนเสียงเคร่งเถียงใส่หมอ ก็เขาเป็นเจ้านายก็ต้องรู้สิว่าดีหรือไม่ดี เขาจ้องมองพยาบาลพวกนั้นทุกฝีก้าว ดูแลน้องเขาอย่างไรบ้าง

"แกนะแก ฉันไม่รู้จะหาใครให้แล้ว" ทรงเดชส่ายหน้าอย่างเหนื่อยหน่าย หันไปมองเหมือนพยายามจะหาใครบางคนที่น่าจะเข้าตา ใครบางคนในโรงอาหารช่วงพักเบรกของเหล่าพยาบาลบางคน ใครบางคนที่เขาอาจจะมองข้าม ดีพอที่จะร่วมงานกับเพื่อนของตน

"โธ่... ช่วยหน่อยซิ" ชายหนุ่มอ้อนวอนเพื่อนสนิท ที่ตอนนี้กำลังเมินหน้าหนีเขาเหมือนไม่อยากจะช่วยหาพยาบาลให้อีกต่อไป

แล้วระหว่างที่ทรงเดชกวาดสายตามองไปรอบๆ เขาก็สะดุดสายตากับใครบาง

คนที่เขาเคยมองข้าม ใครบางคนที่เคยคิดอยากจะเก็บไว้ข้างๆ กาย แต่ก็หมดหวังเมื่อเธอไม่เคยอยากอยู่เคยข้างใคร ใครบางคนที่ไม่คิดจะจับผู้ชายอย่างที่ราเชนเคยกล่าวโทษคนอื่นๆ ไว้ ใครบางคนที่จะเป็นหนามยอกอกและสั่งสอนเพื่อนรักของเขา ให้รู้ว่าผู้หญิงไม่ได้

เป็นอย่างที่เขาคิดไปเสียทุกคน

"ก็ได้ ฉันว่าฉันเจอแล้วล่ะ รับรองต้องถูกใจแกแน่ คนๆนี้ รักงานพยาบาลสุดชีวิตเลยล่ะ" หมอเดชพยักหน้าพร้อมกับรอยยิ้มมีเลสนัย

"เห็นแกพูดแบบนี้ทุกที" ราเชนเห็นสายตาของเพื่อนแล้วชักจะหวั่นๆ สายตาของจอมวางแผนที่เขาไม่ได้เห็นมานานแล้ว

"ไม่โว้ย... คนนี้ไม่เหมือนกัน เชื่อฉันสิ และฉันเชื่อว่าชอบเลยล่ะ ที่จะได้ไปอยู่ที่ต่างจังหวัดนะ" หมอโบกมือแล้วยิ้มกว้าง

"แน่ใจนะ ไม่ใช่ไปแล้วทนไม่ได้แจ่นกลับมาอีก" ชายหนุ่มเหล่ตาอย่างไม่แน่ใจ

"ที่ทนไม่ได้น่าจะทนแกไม่ได้มากกว่า แต่คนนี้นะ ขอเลยนะ ทำดีดีหน่อย" หมอเดชทำสายตาวิงวอน รู้ดีว่าเธอคนนั้นเป็นคนดีจริงๆ ไม่อยากให้เพื่อนรักตัดสินแค่เปลือกนอกเหมือนคนอื่นๆที่ผ่านมา

"แกต้องแอบชอบแน่เลย" ชายหนุ่มยิ้มอย่างรู้ทัน

"ก็...เปล่า แค่ไม่อยากให้เขามาว่าฉันว่าคบเพื่อนโรคจิตนะ" หมอหนุ่มกลบเกลื่อน แต่ก็หน้าแดงเล็กน้อยเหมือนคนถูกจับได้

"เออ..ก็ได้ กับคนนี้ฉันจะทำตัวให้ดีหน่อยก็แล้วกัน ราเชนรับปาก แต่ก็ไม่สนิทใจเท่าไรนัก ชักอยากจะรู้นักว่าใครกันที่ทำให้เพื่อนรักของเขาใจหวั่นไหวได้

"แต่บอกไว้ก่อนนะ ถ้าคนนี้แกยังไม่พอใจ ฉันจะไม่หาให้อีกแล้ว ไปหาเอาเองเลยจำไว้ ทรงเดชกล่าวอย่างคาดโทษ

"เออ ก็ได้ฉันรับปาก แล้ว... นิสัยดีไหม" ขายหนุ่มพยักหน้า พลางอยากรู้จักใครบางคนที่หมอเดชพูดถึง

"ดี เป็นคนนิสัยดี ตั้งใจทำงานมากๆ หาเงินรักษาแม่ที่ป่วยเป็นมะเร็งอยู่นะ" ทรงเดชกล่าว สายตาจับจ้องมองร่างบางอยู่โดยที่เพื่อนสนิทไม่รู้

"เหรองั้นก็ดี บอกไปเลยว่าฉันให้เงินสูง" ชายหนุ่มพยักหน้าอย่างพอใจ เมื่อได้ยินว่าเธอเป็นคนกตัตญญูรู้คุณมารดา

"ได้ งั้นฉันไปก่อนนะ" เมื่อตกลงกันได้ หมอหนุ่มก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ เตรียมตัวไปหาเป้าหมาย ก่อนที่เธอจะจากโรงอาหารกลาง

"ขอบใจมากนะ" ราเชนกล่าวส่งท้ายพร้อมโบกมือให้

"เออ อีก 3 วันเธอคนนั้นจะไปหาแก ส่งรถมารับด้วย" ทรงเดชพยักหน้าพร้อมนัดแนะวันส่งตัว

"ได้" ราเชนพยักหน้ารับปาก แล้วนั่งดื่มกาแฟต่อให้หมด พลางนึกถึงของฝากที่จะหาซื้อไปให้กับน้องสาวสุดที่รัก

ระหว่างที่หมอเดชเดินกลับไป ก็มีหญิงสาวหน้าตาสวยคนหนึ่งเดินสวนมา รูปร่างของเธอบอบบางแน่นเปรี๊ยะไปทุกสัดส่วน ชวนมองทุกมุมตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า เป็นที่หมายตาของหนุ่มๆ ทั่วหน้า ไม่ว่าจะหมอหรือบุรุษพยาบาล แต่เธอก็ไม่เคยสนใจใครเป็นพิเศษ แค่อัธยาสัยดีกับทุกๆคนเท่านั้น

"พี่หมอยังไม่กลับเหรอคะ" เสียงหวานทักทายหมอเดชสดใสตามนิสัยคนที่สนิทสนมกันเป็นอย่างดี เธอคือ เกล็ดแก้ว แม้นเมือง หรือ แก้ว พยาบาลสาวสวยที่มีความมั่นใจเกินร้อย

"ไงแก้ว... ยังเลยพี่คุยกับเพื่อนอยู่นะ" สายตาของหมดเดชที่มองเธอดูแล้วเป็น

ประกาย

"เหรอคะ" หญิงสาวยิ้มหวานให้ ไม่ได้ตั้งใจจะหว่านเสน่ห์ แต่รอยยิ้มของเธอก็ทำเอาคนรอบข้างรู้สึกสดชื่นกันไปตามๆกัน

"แก้วล่ะ เพิ่งมาเหรอ" หมอหนุ่มถามต่อเชิงชวนคุย

"ใช่คะ" หญิงสาวพยักหน้า แล้วยิ้มหวานให้กับเขาอีกครั้ง

"งั้นเปลี่ยนชุดเสร็จแล้วไปหาพี่หน่อยนะ มีเรื่องจะบอกนะ" ทรงเดชพลันนึกออก ถึงธุระที่จำเป็นต้องคุยกับเธอโดยเร็ว

“ได้ซิคะ เดี๋ยวแก้วไป ขอไปซื้อกาแฟสักหน่อย เมื่อคืนออกเวรดึก" หญิงสาวพยักหน้ารับคำ แล้วปลีกตัวเดินจากไปที่ร้านกาแฟ

ราเชนมองหญิงสาวที่เพื่อนคุยด้วยก็เกิดความรู้สึกหงุดหงิด เขามองเธอคนนั้นด้วยสายตาดูถูก ก็เพราะหญิงสาวคนนั้นใส่กระโปรงสั้น เสื้อคอกว้างสีแดง รองเท้าส้นสูงปล่อยผมสยาย ดูรวมๆ แล้วดูดีมาก แต่งหน้าจัดเหมือนผู้หญิงกลางคืน

เขามองเธอตัวแต่หัวจรดเท้า มองเธออยู่นานด้วยสายตาที่ไม่น่ามองใคร จนหญิงสาวเดินเข้ามาจะซื้อกาแฟดื่ม หันมาเห็นเข้าก็เดินเข้าไปใกล้ๆ

"ขอโทษนะคะ" หญิงสาวพูดกับเขา

ชายหนุ่มเหลือกตามองเจ้าของเสียงหวานแต่หน้าไม่หวานตามเสียง

"ไม่ทราบว่ามองหาอะไร" หญิงสาวถามด้วยความรู้สึกหงุดหงิดที่ถูกมองแบบนั้น

"แล้วคุณไม่ได้แต่งมาให้ผู้ชายมองเหรอ" ราเชนย้อนถามน้ำเสียงหยันๆ

"ก็ใช่ แต่ไม่ได้มองด้วยสายตาที่ไม่มีมารยาทแบบคุณ" หญิงสาวสะอึกเล็กน้อย แล้วก็ตอบกลับด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

"งั้นเหรอ แล้วแบบไหนล่ะที่มีมารยาทนะ" ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มสัดส่วน เผย

ความสูงที่เกินกว่ารองเท้าส้นสูงของหญิงสาวที่ใส่มาจะทำให้เธเทียบเท่าเขาได้

"ก็ไม่ใช่แบบที่คุณมองฉันก็แล้วกัน" ร่างบางก็ตอบอย่างไม่กลัวเช่นกัน เงยหน้ามองสบสายตากับคนปากร้ายพร้อมกันเชิดมุมปากขึ้น แสดงให้เห็นถึงความไม่ยอมใคร

"งั้นคุณคงจะพอใจที่ถูกมองจากสายตาของคนที่อยากจะเอาคุณจนตัวสั่นนะซิ"

ชายหนุ่มแสยะยิ้มพร้อมกวาดสายตาขึ้นลงอย่างดูถูก

"คุณกำลังดูถูกฉัน" พยาบาลสาวตาโตกับคำพูดของชายหนุ่ม รู้สึกใบหน้าร้อน

ผ่าวริมฝีปากสั่นระริกด้วยความโกรธเคือง

"ก็ดูตัวคุณซิ มาโรงพยาบาลแต่แต่งตัวยังกับไปเที่ยวผับ มันเหมาะสมแล้วเหรอ" ราเชนกล่าวต่อเชิงสังสอนคนไม่รู้จักความเหมาะสม

"มันเรื่องของฉัน" หญิงสาวเชิดหน้าใส่คนยุ่งย่าม การแต่งตัวของเธอมันเป็นความชอบส่วนตัว แต่ความคิดของเขามันอกุศลชัดๆ

"งั้นมันก็เรื่องของผมเหมือนกันที่จะมองคุณด้วยสายตาแบบนี้ ขอตัวนะผมไม่มีเวลามาคุยกับผู้หญิงที่ไม่รู้จักเคารพสถานที่อย่างคุณ" ชายหนุ่มกล่าวจบก็เดินจากไปทันที

ทิ้งหญิงสาวให้โมโหกับคำพูดของเขา แม้ราเชนจะยอมรับว่าเธอสวยมาก แต่ก็รับไม่ได้กับท่าทีที่ดูง่ายของเธอ ถ้าเธอไม่แต่งตัวแบบนั้น เขาก็คงจะพอใจในตัวเธอไม่น้อย แล้วคิดว่าเธออาจต่างจากผู้หญิงคนอื่นที่เขาได้เจอ หญิงสาวยืนกำมือแน่นด้วยความโกรธ แล้วเดินเข้าห้องไปเปลี่ยนชุดด้วยความหงุดหงิด

"พี่หมอมีอะไรกับแก้วหรือคะ" หญิงสาวเดินมาหาทรงเดชที่หน้าห้องตรวจประจำของหมอเดช ตามที่ทั้งสองได้นัดกันไว้

"มานี่สิ" ชายหนุ่มพยักหน้าเชิงชวนหญิงสาวให้เดินไปคุยที่เงียบๆ ตามลำพัง

"พี่หมอมีอะไรกับแก้วหรือคะ" หญิงสาวเอ่ยถามอีกครั้งด้วยความแปลกใจ ทำไม

ดูเหมือนเขามีลับลมคมในเหลือเกิน

"พี่มีเรื่องอยากจะรบกวนหน่อยนะ" ชายหนุ่มกล่าวน้ำเสียงอบอุ่น มองดูแววตาคู่สวยของหญิงสาว ที่เมื่ออยู่ในชุดพยาบาลก็ดูสวยเรียบร้อยถูกใจเขาเหลือเกิน

"เรื่องอะไรคะ" เสียงหวานเอียงคอถามทำหน้าซื่อใส่ เพราะไม่บ่อยนักที่หมอหนุ่ม

จะมีเรื่องมาร้องขอให้เธอช่วยเหลือ

"คือ... เพื่อนพี่นะ มีน้องสาวพิการมันอยากได้พยาบาลสักคนไปดูแลเป็นพิเศษ พี่ก็เลยว่าจะแนะนำให้แก้วไป" ชายหนุ่มกล่าว

"เหรอคะ แล้วที่ไหนล่ะ" หญิงสาวพยักหน้าอย่างเข้าใจ งานพยาบาลพิเศษเป็นงานที่เธอปรารถนา เพราะรายได้ดี แม้จะทำงานหนักก็ตาม

"ที่เชียงใหม่นะ" ชายหนุ่มอ้อมแอ้มตอบ เพราะหนทางไกลนี่แหล่ะ ที่จะทำให้พยาบาลคนสวยของเขาไม่ยอมรับงานนี้

"โอ้โห..เชียงใหม่เลยเหรอ" หญิงสาวตกใจ แม้จะอยากได้งานนี้แค่ไหน แต่หนทางก็ทำให้เธอท้อ เพราะเธอมีมารดาป่วยที่กำลังป่วยต้องดูแล

"ใช่ แต่เงินดีนะ แก้วจะได้มีเงินไปให้แม่รักษาตัวไง" หมอเดชหวานล้อมรู้ดีว่าค่ารักษาหนักหนาแค่ไหน และการที่เธอทำงานอยู่ที่นี่ไปก็ไม่ได้ทำให้ดูแลแม่ได้มากไปกว่าการส่งเงิน เพราะแม่ของเธอต้องอยู่ในการดูแลของแพทย์อย่างใกล้ชิดอยู่แล้ว

"เงินดีนะใช่ค่ะ แต่ใครจะดูแลแม่ให้แก้วล่ะคะ" หญิงสาวลังเล เพราะความเป็นห่วงแม่ที่กำลังป่วยหนัก หวั่นคนอื่นจะดูแลได้ไม่ดีเท่าเธอ อย่างน้อยก็แวะเวียนไปหาอยู่บ่อยๆ

"เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง พี่จะดูให้ ยังไงแกก็อยู่โรงพยาบาล" ทรงเดชรับปาก รู้ดีว่าหญิงสาวเป็นห่วงแม่แค่ไหน เขาเองก็สนิทสนมกับมารดาเธอในระดับหนึ่งที่พอจะดูแลแทน

กันได้บ้าง

เกล็ดแก้วชั่งใจ เงินดี งานน่าทำ แต่ต้องอยู่ห่างไกลมารดาก็น่าคิด แต่อยู่ตรงนี้ไปลำพังเงินเดือนพยาบาลสู้ค่ารักษาไม่ไหว ต้องหางานพยาบาลพิเศษทำ และแต่ละที่ก็ต้องการแบบ 24 ชั่วโมง ซึ่งเธอต้องลาออกจากงาน ลำพังงานเช้า-เย็นกลับก็ไม่พอจะยาไส้

“เงินดีจริงๆนะ เพื่อนพี่จ่ายให้หลายเท่าถ้าทำงานดีๆ” หมอหนุ่มพยายามโน้มน้าวเมื่อเห็นว่าพยาบาลสาวท่าทางคิดหนัก มั่นใจว่างานนี้หญิงสาวจะต้องพอใจกับค่าตอบแทน ที่แม้ไม่ทำงานประจำก็ยังให้เธอจ่ายค่ารักษามารดาได้อย่างสบายๆ

"อืม...งั้นก็ได้คะ ถ้าพี่หมอรับปากว่าดี" สุดท้ายหญิงสาวก็ยอมตกลง เพราะ

ค่าตอบแทนที่ทรงเดชรับประกันว่าจะคุ้มค่าพอที่จะทิ้งมารดาไปรับงาน

"เป็นอันตกลงนะ พี่จะได้โทรไปบอกเพื่อนเลย" หมอหนุ่มยิ้มกว้าง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถือไว้เตรียมทำตามที่พูด

"แล้วจะให้เริ่มเมื่อไรล่ะคะ"

"ก็วันมะรืนนะ เร็วไปไหม"

"มะรืนเลยเหรอ" หญิงสาวคิดด้วยหนักอีกครั้ง มันเร็วไปสำหรับการเตรียมการทุกๆอย่าง ไหนจะเรื่องงานที่อยู่ และที่สำคัญคือมารดาของเธอ

"คือเขาต้องไปต่างประเทศนะ เลยรีบหาคนหน่อย" หมอหนุ่มรีบบอกเหตุผล เมื่อเห็นหญิงสาวทำท่าทางคิดหนักอีกครั้ง

"อ้าว....งั้นถ้าเขากลับมาล่ะ" หญิงสาวชักแปลกใจ ตกลงการว่าจ้างครั้งนี้เป็นระยะสั้นๆหรือระยะยาวกันแน่

"ก็แก้วก็ยังดูแลอยู่นะ เพียงแต่ช่วงที่เขาไม่อยู่ไม่อยากให้น้องอยู่คนเดียวนะ" ทรงเดชชี้แจงต่อ

"ดูเขาเป็นคนรักน้องมากเลยนะคะ คงจะเป็นคนอ่อนโยนมากเลย" หญิงสาวพยักหน้าอย่างเข้าใจ พลางวาดภาพพี่ชายที่แสนดีน่ารักผู้ดูแลน้องสาว

"แล้วตกลงแก้วว่าไงล่ะ ช่วยพี่หน่อยนะ เพื่อนพี่มันต้องการคนดีๆไปดูแลน้องมันจริงๆ" ชายหนุ่มถามย้ำพยายามโน้มน้าวใจอย่างสุดกำลัง

"ก็ได้ค่ะ มะรืนก็มะรืน" แต่สุดท้ายเธอก็ตอบตกลงแต่โดยดี เพราะถ้าค่าตอบแทนที่มากพอคงจะสำรองรักษาแม่เธอไปได้อีกนาน

"ดี พี่ขอบใจแก้วมากนะ" หมอเดชยิ้มอย่างพอใจที่หญิงสาวยอมตอบตกลง

"พี่หมอติดหนี้แก้วนะ" หญิงสาวชี้หน้าหมอเดชอย่างคาดโทษ ทำหน้าตาเหมือนเขาเป็นหนีชีวิตเธอ

"รู้น่า ไว้จะชดเชยให้นะ" หมอเดชส่ายหน้าแล้วขำออกมาเบาๆ

"งั้น แก้วขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ" หญิงสาวลุกขึ้นแล้วปลีกตัวจากหมอเดชเพื่อไปทำงาน

"ได้ เดี๋ยวพี่จะได้โทรไปบอกเพื่อนเลย" หมอเดชรีบส่งข่าวดีให้กับเพื่อนสนิทได้รับรู้

ราเชนริวดีใจมากที่เขาสามารถหาพยาบาลได้ในทันใจ แถมยังทำท่าทางดีใจรีบอยากจะให้เธอคนนั้นเดินทางมาถึงให้เร็วที่สุดอีกด้วย

แล้ววันที่จะต้องไปทำงานใหม่ก็มาถึง หญิงสาวมารออยู่ที่หน้าโรงพยาบาลตามที่ถูกนัดเอาไว้ โดยมีทรงเดชมารอส่งเธอขึ้นรถด้วยความเป็นห่วง วันนี้หญิงสาวใส่ชุดแซกสีขาวเข้ารูปแนบเนื้อไปทุกสัดส่วน กระโปรงสั้นเท่าที่จะสั้นได้ทำเอาหนุ่มๆ แถวนั้นน้ำลายไหลกันไปตามๆ กัน

"นี่แก้วจะใส่ชุดนี่ไปจริงๆ เหรอ" หมอเดชถามอย่างไม่แน่ใจอดไม่ได้ที่จะกลืน

น้ำลายลงคอ วันนี้พยาบาลสาวของเขาแต่งตัวได้แจ่มจริงๆ

"ทำไมคะพี่หมอ ไม่สวยเหรอ" หญิงสาวหันมาถาม ก้มมองดูตัวเองแล้วรู้สึกเฉยๆ ด้วยซ้ำไป

"ก็สวยนะ แต่ไปเป็นพยาบาลนะ ไม่ได้ไปเดินแบบ" ชายหนุ่มพูดขำๆ พลางนึกไปถึงเพื่อนสนิทหากเห็นพยาบาลสาวคนนี้สงสัยจะอกแตกตาย

"โธ่...พี่หมอก็รู้นิสัยแก้วอยู่" หญิงสาวส่ายหน้าอย่างไม่ใส่ใจ ไม่ว่าใครจะมองว่าเป็นพยาบาลแล้วต้องเรียบร้อย เธอไม่เห็นด้วยเลยกับความคิดนี้ ตัวตนของเธอยามอยู่นอกเครื่องแบบพยาบาล ก็อยากจะสวยเหมือนผู้หญิงทั่วๆ ไป แต่อยู่ในคราบองพยาบาลเธอก็จะใส่ใจคนไข้เต็มที่เหมือนกัน

"จ้า....แน่ใจนะว่าเอาของไปครบแล้ว" ชายหนุ่มองดูสัมภาระของหญิงสาวอย่าง

คราวๆ เธอขนของไปไม่มากเท่าไรนัก

"ค่ะ แน่ใจ......แล้วนี่จะนั่งรถไปเชียงใหม่เลยเหรอคะ" หญิงสาวชะเง้ยมองหารถที่เจ้านายใหม่ของเธอ บอกว่าจะส่งมา

"เปล่าหรอก พี่สั่งรถมาจากสนามบินให้แล้วล่ะ" ชายหนุ่มตอบ เพื่อนรักของเขาจ่ายไม่อั้นสำหรับการดูแลพยาบาลสาวในการเดินทางแต่ละครั้ง

"อ้อ แล้วไป" หญิงสาวพยักหน้าแอบโล่งใจที่ไม่ต้องนั่งรถนานๆ เธอเป็นโรคไม่ถูกชะตากับการนั่งรถสักเท่าไร ยิ่งนั่นนานยิ่งทำให้ใจคอไม่ดี

"นั้นไงรถมาแล้ว" ทรงเดชชี้ไปทางรถของสนามบินที่เขาสั่งให้มารับเธอ ซึ่งจอดอยู่ไม่หากจากหน้าโรงพยาบาลเท่าไรนัก

ชายหนุ่มช่วยหิ้วข้าวของของหญิงสาวไปยังรถ แล้วยกขึ้นรถโดยมีคนขับรถคอย

ช่วยจัด เมื่อขนของขึ้นรถเสร็จคนขับก็ขึ้นไปนั่งที่ของตน

"งั้นแก้วไปนะ" หญิงสาวหันมาโบกมือให้กับหมอหนุ่มแล้วเปิดประตูก้าวขึ้นไปนั่งบนรถด้านหลังคนขับ

"จ๊ะ มีอะไรก็โทรมานะ" ทรงเดชยิ้มรับพลางปิดประตูให้กับหญิงสาว

ไม่นานหญิงสาวก็เดินทางมาถึงเชียงใหม่ เกล็ดแก้วลงจากเครื่องบินแล้วเดินมาสักพัก ก็พบชายหนุ่มสวมแว่นตาดำแต่งตัวแบบตามสมัยดูดีเหมือนหน้าตา สายตาออกทางเจ้าเล่ห์หน่อยๆ กำลังถือป้ายชื่อของเธอชูอยู่เหนือหัวท่าทางมองหาใครบางคน

"สวัสดีคะ ฉันเกล็ดแก้วคะ" เธอแนะนำตัวกับชายคนนั้นอย่างสุภาพ พร้อมกับยิ้มหวานให้

"คุณคือพยาบาลที่จะมาดูแลน้องรินเหรอครับ" ชายหนุ่มคนนั้นถอยแว่นตาดำออกพร้อมกวาดตามองเธอด้วยความแปลกใจ เพราะมันผิดกับภาพที่เขาวาดเอาไว้นัก

"ใช่ค่ะ ทำไมคะ" หญิงสาวถามด้วยความสงสัยตามนิสัย

"ก็ผมนึกว่านางแบบที่ไหนซะอีกครับ" ชายหนุ่มคนนั้นบอกเธอ มองดูตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่ชื่นชม ว่าพยาบาลคนนี้ของเพื่อนเขาสวยจริงๆ ไม่เหมือนพยาบาลคนอื่นๆที่เคยมา

"เหรอคะ แหม...ใครว่าพยาบาลจะแต่งตัวเปรี้ยวไม่ได้ล่ะ เออ...คุณ..." หญิงสาวแอบตวัดสายตาใส่เล็กน้อย แล้วก็มานึกขึ้นได้อย่างไม่แน่ใจ ว่าชายผู้นี้หรือเปล่าที่จะเป็นเจ้านายของเธอ ท่าทางชีกอเล็กๆ ชักไม่อยากจะร่วมงานด้วยแล้วล่ะสิ

"อ้อ ขอโทษครับ ผมเสียมารยาทจัง ผมณัฐชา เคร่งอาจ เรียกง่ายๆว่าณัฐก็ได้ครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ" ชายหนุ่มรีบแนะนำตัวเป็นการใหญ่

"เช่นกันคะ" หญิงสาวพยักหน้ายิ้มรับทักทาย แอบโล่งใจเล็กๆ ที่เขาไม่ใช่เจ้านาย

จำได้ว่าคร่าวๆว่าทรงเดชบอกมาเจ้านายเธอชื่อ ราเชน

"เชิญทางนี้ครับ" ณัฐชาช่วยหญิงสาวเข็นรถเข็นที่ใส่กระเป๋าเดินทางมายังรถที่จอดอยู่ไม่ไกลจากทางออกของสนามบิน

หญิงสาวเห็นเขากุลีกุจอยกของขึ้นรถท่าทางแข็งขัน แล้วเดินอ้อมมาเปิดประตูรถให้กับตน ก็อดไม่ได้ที่จะสงสัย "อย่าบอกนะคะ คุณคือคนขับรถ"

"ใช่ครับ ตอนนี้ผมเป็นคนขับคนจำเป็นของคุณ" ชายหนุ่มยิ้มโค้งให้ราวกับเป็นพนักงานขับรถจริงๆ

"เหรอคะ แล้วปกติคุณเป็นอะไรล่ะ" หญิงสาวขำกับท่าทางของชายหนุ่ม

"อ้อ ผมเป็นเพื่อนของริวเขานะครับ ทำธุรกิจเกี่ยวกับเฟอร์นิเจอร์ไม้ส่งออกนอก" ชายหนุ่มแนะนำอาชีพของตัวเองที่สอดคล้องกับงานของราเชน

"อ้อ" หญิงสาวพยักหน้าแล้วเข้าไปนั่งในรถ ชายหนุ่มปิดประตูแล้วรีบเดินอ้อมขับมานั่งในที่คนขับ

"แล้วคุณละครับ นึกยังไงถึงทิ้งโลกศิวิไลมาอยู่ต่างจังหวัด" ชายหนุ่มเอ่ยถาม

เหมือนชวนคุย แต่ก็อยากรู้จักหญิงสาวให้มากขึ้น พร้อมเริ่มขับรถไปยังที่หมาย

"ขอไม่บอกนะคะ เป็นเหตุผลส่วนตัวค่ะหญิงสาวตอบอย่างมั่นใจเธอไม่มีความจำเป็นที่จะต้องบอกให้รู้ถึงเรื่องส่วนตัวของเธอ

"ได้ครับ ผมไม่ก้าวกายอยู่แล้ว" ชายหนุ่มมองหญิงสาวด้วยความรู้สึกพอใจ กับคำตอบที่ทำให้เธอดูเป็นผู้หญิงน่าค้นหามากขึ้น ชายหนุ่มอดไม่ที่จะมองดูเรียวขางามยามที่มานั่งบนรถ กระโปรงที่สั้นอยู่แล้วร่นขึ้นมามากขึ้นทำเอาชายหนุ่มอดไม่ที่ได้จะกลืนน้ำลายลงคอ

 สายตาของเขามองเธอขณะขับรถทำเอาหญิงสาวรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง

"แต่งตัวแบบนี้ ระวังป่วยนะครับ" ชายหนุ่มกล่าวอย่างหวังดีเชิงชวนคุย

"อะไรนะคะ" หญิงสาวถามซ้ำเพราะได้ยินไม่ถนัด

"ผมบอกว่าแต่งตัวแบบนี้ระวังป่วยนะครับ" ณัฐชาเอ่ยดังขึ้นพร้อมเอื้อมมือไปปิดเสียงเพลงเบาๆในรถ

"ป่วย ทำไมล่ะคะ" หญิงสาวขมวดคิ้วย้อนถามกลับอย่างไม่เข้าใจ

"ตอนนี้ที่นี่อากาศเย็นมาก โดยเฉพาะที่บ้านบนเขาของริว" ชายหนุ่มตอบแล้วพยักหน้าไปทางภูเขาลูกโต ที่ดูเหมือนจะเป็นจุดหมายของเธอ

"งั้นเหรอคะ ไม่เห็นพี่หมอบอกเลย" หญิงสาวกล่าวกับตัวเอง เธอไม่ได้เตรียมเสื้อผ้าหนาๆมาเสียด้วย เข้าใจว่าอยู่เชียงใหม่แต่ในตัวเมืองอากาศน่าจะกำลังสบายๆ

"คงไม่เป็นไรมั้งครับดูคุณออกจะแข็งแรง" ชายหนุ่มกล่าวปลอบใจพร้อมกับยิ้มให้

"ก็ไม่แน่คะ เปลี่ยนอากาศกระทันหันไม่ว่าแข็งแรงแค่ไหนก็ป่วยได้ทั้งนั้น" หญิงสาวชักเริ่มหวั่นเมื่อเห็นหมอกหนาบนเขาสูงที่กำลังมุ่งหน้าไป

"แล้วคุณรู้จักกับไอ้หมอเหรอ คือผมหมายถึงหมอเดชนะ" ชายหนุ่มเริ่มเรื่องคุยไป

เรื่อยเพื่อไม่ให้หญิงสาวรู้สึกอึดอัด เขาสังเกตเห็นหญิงสาวดูหวาดๆ

"อ้อ ค่ะ แก้วเป็นรุ่นน้องนะคะ" หญิงสาวเองก็คุยไปมองข้างทางไปไม่ได้สนใจเขา เธอสนใจการนั่งรถที่คดเคี้ยว เธอสังเกตว่าระยะทางมันค่อยข้างกันดารและไกลพอสมควร

"ทำไมเขามาซื้อบ้านอยู่ที่แบบนี้ล่ะคะ" หญิงสาวเริ่มถามถึงเจ้านายใหม่ของเธอ มีน้องสาวพิการต้องดูแลใกล้ชิด แต่ทำไมกลับอยู่บ้านห่างไกลความเจริญนัก

"อ้อ ริวมันทำธุรกิจค้าไม้นะครับ มันเลยต้องมาอยู่ในป่า แล้วอีกอย่างบ้านหลังนี้เป็นมรดกจากพ่อของมันด้วย มันเลยรักมาก" ชายหนุ่มชี้แจงแทนเพื่อนสนิท

"แต่น้องสาวป่วยแบบนี้ อยู่ไกลเมืองมันจะดีเหรอคะ" หญิงสาวกล่าวออกไปอย่างเป็นเหตุเป็นผล มันดูขัดแย้งกันอย่างไรไม่รู้

"ไม่เป็นไรหรอกครับ มันมีคนไปรับหมอมาดูอาการน้องสาวทุกอาทิตย์อยู่แล้ว" ชายหนุ่มกล่าวต่อมั่นใจว่าเพื่อนรักดูแลน้องสาวเป็นอย่างดี

"ดูคุณริวเนี่ยรักน้องมาเลยนะคะ" หญิงสาวพยักหน้าเอ่ยอย่างชื่นชม

"ครับ มันรักมาก ตอนนี้มันเหลือกันแค่สองคนพี่น้อง" น้ำเสียงของชายหนุ่มแผ่วต่ำลงเล็กน้อย

"เหรอคะ" หญิงสาวจินตนาการถึงชายหนุ่มที่แสนจะสุภาพและอ่อนโยนที่กำลังดูแล้วเด็กสาวอย่างใกล้ชิด แค่นึกภาพเธอก็รู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก เจ้านายคนใหม่ของเธอคงจะเป็นคนดีเอามากๆ ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งอยากจะเจอ ขับมาสัก 2 ชั่วโมงหญิงสาวก็เริ่มสงสัย

"คุณนัดคะ" หญิงสาวเริ่มหวั่นใจกับหนทางอันยาวไกล เขาเป็นคนมารับเธอจริงหรือเปล่านะ หญิงสาวพยายามซ่อนความกังวลใจไม่ให้ชายหนุ่มรู้

“ว่าไงครับ" ชายหนุ่มขานตอบอย่างไม่ใส่ใจ

"อีกไกลไหม" หญิงสาวจับกระเป๋าถือกระชับมือเหมือนกำลังกลัวว่าเขาจะทำ

อะไรเธอกลางป่าเปลี่ยว

"ก็เดี๋ยวข้ามเขาไปอีก 2 ลูกก็ถึงแล้ว" ชายหนุ่มแกล้งพูดให้เธอตกใจเล่น พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ให้คนหวั่นใจยิ่งหวาดกลัว

"ห๊า..." แล้วก็ได้ผลหญิงสาวตกใจหันไปมองเขา เริ่มรู้สึกอยากจะลงจากรถ หาทางหนีทีไล่ในทันที

"ผมล้อเล่นนะ เดี๋ยวสุดยอดเขานี่ก็ถึงแล้วครับ คงสักประมาณครึ่งชั่วโมงนะ" ณัฐมองดูหญิงสาวแล้วก็ขำ เธอคงคิดว่าเขาจะพาเธอมาทำไม่ดีไม่ร้าย แต่หุ่นและน่าตาแบบนี้มันก็น่าพามาทำซะจริงๆ

"อ้อเหรอคะ ตลกจังนะ" หญิงสาวขำไม่ออกกับมุขฝื่ดๆ ของชายหนุ่ม เธอยังกระชับกระเป๋าแน่นราวกับมันจะปกป้องเธอได้

ไม่นานทั้งสองก็มาถึง ชายหนุ่มเลี้ยวเข้าไปในซอยดินแดงๆ เล็กๆ เส้นทางไม่มีความเจริญให้เห็น สองข้างทางเป็นป่าเขียว ถ้าฝนตกก็ไม่ต้องห่วงเลยโคลนแดงล้วนๆ แต่มองออกไปผ่านต้นไม้สูงใหญ่ก็จะพบความเจริญอันห่างไกลพอสมควร

เมื่อผ่านป่าก็เห็นประตูรั่วไม้ที่เปิดรอรับอยู่แล้ว ชายหนุ่มขับเข้ามาจอดหน้าบ้าน ที่ตอนนี้พื้นที่ป่าหายไป กลายเป็นพื้นที่ของการตกแต่งสวยให้สวยงามน่ามอง แต่ก็ยังคงไว้ซึ่งธรรมชาติอันแสนสวย

"ถึงแล้วครับ" ณัฐชาบอกพร้อมกับลงมาจากรถอย่างคุ้นเคยสถานที่

หญิงสาวเปิดประตูลงไปก็รู้สึกว่าขนลุกด้วยความหนาวเย็นของอากาศ เธอมองดูรอบๆ ด้วยความตื่นตาตื่นใจเป็นบ้านไม้สักทั้งหลัง ขนาดใหญ่เหมือนวัง รอบๆ ตกแต่งด้วยต้นไม้จากธรรมชาติมันดูน่าอยู่น่าหลงใหลยิ่งนัก ขณะที่หญิงสาวกำลังมองด้วยความตะลึงชายหนุ่มก็เดินเข้ามาเรียก

"ไปกันเถอะครับ"

"อ้อ...คะ" หญิงสาวเดินตามณัฐชาเข้าไปในบ้านภายในบ้านตกแต่งแบบทันสมัย แตกต่างจากนอกบ้านยิ่งนักความหรูหราและความเณียบของการตกแต่ง บ่งบอกถึงนิสัยของเจ้าของบ้านว่าเป็นคนละเอียดรอบครอบ

 




ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


สนุกมากค่ะ
โดย Anonymous | 1 year, 9 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สนุก
โดย Anonymous | 2 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
Доброго времени суток товарищи[url=http://vika-service.by/]![/url] Наша компания занимается свыше 10 лет ремонтом и обслуживанием оргтехники в городе Минске.Основные направления и виды нашей деятельности: 1)[url=http://vika-service.by/]Заправка и восстановление картриджей[/url] 2)[url=http://vika-service.by/]Ремонт и сервис оргтехники[/url] 3)[url=http://vika-service.by/]Ремонт и настройка компьютеров и ноутбуков[/url] 4)[url=http://vika-service.by/]SEO продвижение сайтов[/url] 5)[url=http://vika-service.by/]Разработка сайтов[/url] Всегда рады помочь Вам!С уважением,ЧУП ТЕХНОСЕРВИС ВИКТОРИЯ. [url=http://vika-service.by/]технический дизайн сайтов[/url] [url=http://vika-service.by/]треснул экран ноутбуке сколько стоит ремонт[/url] [url=http://vika-service.by/]заправка картриджей площадь ленина[/url] [url=http://vika-service.by/]как нарисовать дизайн сайта[/url] [url=http://vika-service.by/]заправка картриджей немига 3[/url]
โดย Anonymous | 2 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ไม่ใช่คนเชียงไหมนะ
โดย Anonymous | 2 years, 7 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ไม่อยากจะพูดว่าหนาวแค่ไหน
โดย Anonymous | 2 years, 7 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
แค่เริ่มแรกก์็สนุกแล้ว
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha