บ่วงร้ายสัมพันธ์สวาท [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ตอนที่ 2 : ตอนที่ 1 [2] rewrite


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

          “นักรบ แกคิดอะไรอยู่” คุณคทาเขย่าแขนถามลูกชาย เมื่อลูกชายเอาแต่นั่งเหม่อ

          “เปล่าครับ”

          “แต่หน้าตาแกบอก”

          “ก็...คิดเรื่องลูกสาวเพื่อนของคุณพ่อนั่นแหละครับ”

          “พ่อก็คิดทุกวันเหมือนกัน แล้วก็รู้สึกผิดด้วยที่รับปากจักรินไว้ว่าจะพาหนูเวมาอยู่ด้วย แต่ก็ทำไม่ได้สักที” เพราะทางนั้นไม่ยอมให้มา ตนก็เลยไม่รู้จะทำยังไงดี ก่อนจะหันมองลูกชาย

          “แกช่วยพ่อได้ไหม นักรบ”

          “ช่วยยังไงครับ”

          “ก็...ไม่รู้เหมือนกัน” คุณคทาก็จนใจเหมือนกัน เพราะเมื่อต้นปีตนก็เดินทางไปที่บ้านนั่นแล้ว และบอกว่าจะมารับเวธกาไปอยู่ด้วยตามคำขอร้องของเพื่อน ที่คงจะรู้ว่าลูกสาวจะไม่มีความสุขในบ้านอีกต่อไปหากไม่มีตนอยู่ แต่ทาง     ย่าหนิมไม่ยอมให้มา ซ้ำยังไปแจ้งตำรวจอีกด้วยว่าตนจะลักพาตัวหลานสาว ตนก็เลยไม่รู้จะทำยังไง

          “ชีวิตใครชีวิตมันครับคุณพ่อ เอาเป็นว่าผมขอไปเที่ยวก่อนนะครับ”

          “แกนี่...จะช่วยคิดสักนิดก็ไม่ได้”

          “ถ้างั้นผมรับปากครับว่าจะช่วยคิดครับ แต่ตอนนี้ผมก็ขอออกไปหาสาวๆ ก่อนนะครับ ราตรีสวัสดิ์ครับ คุณพ่อ” นักรบยื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มผู้เป็นพ่อฟอดใหญ่ แล้วก็เดินผิวปากออกไปเที่ยวผับที่ประจำ และตอนนี้ปาณัทก็มานั่งดื่มรอได้สักพักแล้ว

          “คุณนักรบ ทำไมมาช้ากว่าที่นัดล่ะครับ” ปาณัท เลขาฯ หนุ่มเอ่ยถามผู้เป็นนายทันทีที่สะโพกเจ้านายหนุ่มแตะโซฟา

          “อยู่คุยกับพ่อนิดหน่อย ว่าแต่แกไหงมานั่งคนเดียว ทำไมไม่เรียกสาวๆ มานั่งด้วยวะ” นักรบเอ่ยถามผู้ที่เป็นทั้งเลขาและเพื่อนสนิทอย่างสงสัย เพราะปกติที่นั่งของเขาจะมีสาวๆ มาบริการ เพราะเจ้าของร้านที่สนิทกันคอยจัดหาไว้ให้

          “ก็เห็นเจ้านายยังไม่มา ผมก็เลยไม่ได้เรียก”

          “ไอ้ปาณัท นี่นอกเวลางานแล้ว แกกับฉันเรียกกันแบบเดิมเลย” นักรบหน้าตาขึงขัง ไม่ชอบใจที่เพื่อนชอบเรียกเขาเจ้านายตลอด ทั้งที่เขาบอกแล้วว่านอกเวลางาน เราเป็นเพื่อนกัน ให้เรียกไอ้ได้เลยด้วยซ้ำ

          “ขอเถอะ ฉันไม่อยากเผลอเรียกผิดต่อหน้าพนักงาน”

          “เอ่อๆ ตามใจแกแล้วกัน แล้วนี่...” นักรบมองหาเจ๊ฤดี เจ้าของผับว่าหายไปไหน เพราะปกติแล้วเวลาเขามา เจ๊จะมานั่งคุยด้วย และเขาก็รู้ว่าเจ๊แกต้องการอะไร ทว่าเขาไม่นิยมสาวรุ่นใหญ่นี่สิ เจ๊แกเลยต้องผิดหวังตลอด ทว่าเขาก็รู้ดีว่าถึงเจ๊ฤดีจะผิดหวังจากเขา แต่เจ๊แกก็มีหนุ่มๆ ในสต๊อกคอยเอาใจอีกเพียบ

          “มองหาเจ๊เหรอพ่อนักรัก”

          “นักรบครับเจ๊” นักรบยักคิ้วยียวน ปรายตามองหน้าอกที่ล้นทะลักของเจ๊แกนิดๆ บอกเป็นนัยว่าให้แกเอาหน้าอกออกห่างเขา

          “แหม...เจ๊ขอเบียดนิดเบียดหน่อยให้ชื่นใจสักนิดก็ไม่ได้เหรอ”

          “ผมหวงตัว เจ๊ก็รู้ ว่าแต่วันนี้มีสาว เด็ดๆ สักสองสามคนไหม”

          “จะเอาเด็ดแค่ไหนล่ะพ่อคุณ แต่ถ้าจะเอาทั้งเด็ดทั้งแก่ก็ต้องเจ้าของผับคนนี้แหละ จะเอาไหมล่ะ” พูดจบแล้วเจ๊ฤดีก็ปิดหัวเราะอย่างมีจริต

          “อย่างเจ๊ ผมขอเก็บไว้บูชาดีกว่าครับ”

          “ดูพูดเข้า!” เจ๊ฤดีฟาดเพี๊ยะเข้าให้ ก่อนจะหันไปทาง บริกรหนุ่มแล้วเรียกให้มา ก่อนจะกระซิบสั่งความ ไม่นานสาวๆ ห้าคนก็มายืนเรียงให้เพลย์หนุ่มได้เลือกสรร

          “นี่ไงจ๊ะนักรบ ห้าคนนี้เพิ่งมาใหม่ อยากให้คนไหนบริการล่ะ”

          “ชื่ออะไรกันบ้างครับ” ถามแล้วก็ไล่มองตั้งแต่คนแรกที่กำลังแนะนำชื่อกันเสียงหวานและพากันยิ้มเชิญชวน

          “งั้น...นิคกี้กับหลิน เดี๋ยวตามผมไปที่ห้อง”

          “แล้วที่เหลือล่ะพ่อคุณ จะให้แห้งเหี่ยวหรือไง” เจ๊ฤดีค่อนขอด เพราะอยากให้เด็กๆ ได้ทำงานกันทุกคน

          “ก็...” นักรบหันมาทางเพื่อน

          “สามเลยเหรอครับเจ้านาย” ปาณัททำหน้าลำบากใจ เพราะวันนี้เขาไม่ค่อยอยากเท่าไหร่

          “งั้น...” นักรบยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็มีหนุ่มหล่อเข้ามาอีกคน ไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นเจ้าของโรงแรมดังที่ภาคใต้และเพื่อนของนักรบนั่นเอง

          “ปาณัท แกเอาไปคนเดียวแล้วกัน”

          “ไอ้ภูเมศ มาได้ไงวะ” นักรบเอ่ยถามอย่างสงสัย

          “มาตามกลิ่นหอมๆ แถวนี้ล่ะมั้ง” ภูเมศหันไปหาสาวสวยสองคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ

          “แกนี่...รู้กลิ่นดีจริงๆ” นักรบก็แสร้งพูดไปอย่างนั้น แล้วที่เพื่อนรู้ว่ามีสาวสวยมาใหม่ก็คงจะเป็นเจ๊ฤดีนั่นแหละ เพราะพวกเขาเที่ยวจนเจ๊ฤดี มีอะไรดีๆ เด็ดๆ ก็เก็บไว้ให้พวกเขาก่อน

          “ได้สาวๆ กันครบแล้วก็แยกย้ายดีกว่า หนุ่มๆ” เจ๊ฤดียิ้มแก้มปริ เพราะวันนี้สาวสวยขายออกทั้งห้าคน แล้วงานนี้ก็ได้เงินเยอะด้วย เพราะสามหนุ่ม เงินหนักกันทั้งนั้น กระทั่งสามหนุ่มแยกย้ายกันไปแล้ว เจ๊ฤดีก็เดินตัวปลิวเข้าห้องทำงานที่มีห้องนอนซ่อนอยู่ แล้วโทรเรียกให้หนุ่มๆ มาหา แล้วก็เริ่มปฏิบัติการผ่อนคลายกัน

 

 

       “พี่นักรบ” เสียงเรียกนั่นทำให้นักรบที่กำลังควงสาวสวยขึ้นห้อง และที่ช้า เพราะเขาแวะทักทายคนรู้จักก่อนเลยทำให้ถึงห้องช้ากว่าใครเพื่อน

          “น้องพัชร” คิ้วหน้าเลิกขึ้นสูงเมื่อได้เจอรุ่นน้องที่มหาลัยและเจ้าตัวก็เป็นดาวคณะด้วย แต่ก็นานมากๆ แล้วที่ไม่ได้เจอกัน ตั้งแต่เลิกรากันไป เพราะจิราพัชรหันไปควงกับชายคนใหม่ที่เปย์ให้เธอได้มากกว่าเขา ส่วนเขา ที่ยังอยู่ในสภาพนักศึกษา มีเงินเปย์ให้เธอไม่มาก แม้บิดาจะร่ำรวย ทว่าเขาก็ไม่เคยนำเงินที่พ่อและแม่หา มาเปย์ผู้หญิง แต่หากเป็นเงินที่เขาหามาได้ด้วยตัวเองเขายินดีเปย์ ทว่ามันก็ยังไม่เป็นที่พอใจของ...อดีตคนรัก

          “คิดถึงพี่นักรบจัง ไม่เจอกันตั้งหลายปี พี่ยังหล่อเหมือนเดิมเลยนะคะ” เห็นแล้วก็อยากได้อดีตคนรักมาเป็นสามีแทนสามีแก่ๆ ที่เห็นแก่ตัว โดยเฉพาะเรื่องบนเตียง

          “เอ่อ...” นักรบตั้งตัวแทบไม่ติดทีเดียวเมื่อจิราพัชรโผเข้ามากอดโดยเบียดสองสาวที่ขนาบข้างออกไป

          “พี่นักรบไม่คิดถึงพัชรบ้างเลยเหรอคะ” จิราพัชรถามด้วยน้ำเสียงน้อยใจ เพราะเขาไม่กอดตอบเธอเลย

          “น้องพัชร ปล่อยพี่ก่อน” แต่มีหรือที่จิราพัชรจะยอมปล่อย นักรบเลยบอกอีกครั้งและน้ำเสียงก็เข้มขึ้น จิราพัชรจึงยอมปล่อยแล้วปรายตามองสองสาวที่ก็มองเธอเช่นกัน และต่างก็ไม่ชอบหน้ากัน ชนิดที่แทบจะจิกกันให้ตายด้วยสายตา

          “พี่นักรบรังเกียจพัชรเหรอคะ” จิราพัชรเอ่ยถามหน้าเศร้าๆ 

          “เปล่าครับ แต่พี่มีธุระ เอาไว้เราค่อยคุยกันใหม่นะน้องพัชร”

          “ให้เวลาพัชรสักห้านาทีไม่ได้เหรอคะ ตอนนี้พัชรกำลังกลุ้มใจมากๆ พัชรอยากปรึกษาพี่นักรบ นะคะพี่นักรบ พัชรรบกวนเวลาของพี่ไม่มากหรอก นะคะพี่นักรบ นะคะ”            จิราพัชรออดอ้อน ส่วนอีกสองสาวก็เบ้ปากใส่ เกลียดแม่น้องพัชรเข้าไส้ที่มาขัดจังหวะ

          “ก็ได้ครับ น้องนิคกี้กับน้องหลินไปรอพี่ที่ห้องก่อนนะครับ” นักรบเดินเข้ามาหาสองสาวแล้วหอมแก้มทั้งสองพร้อมคำกระซิบว่าให้เข้าไปอาบน้ำ ทำตัวหอมๆ แล้วเขาจะรีบเข้าไปจัดการ สองสาวเลยยิ้มหวานรีบพากันเข้าไปในห้อง โดยมีสายตาของจิราพัชรมองตามอย่างไม่พอใจ และเธอจะทำให้นักรบไม่ได้กลับไปหามันสองคน!

          “น้องพัชรมีอะไรจะปรึกษาพี่ก็พูดมาได้เลย”

          “เราไปหาที่คุยกันใหม่ไม่ดีกว่าเหรอคะ คือพัชร...พัชรไม่อยากให้ใครมาได้ยินเรื่องส่วนตัวของพัชร”

          “งั้น...ไปดาดฟ้าแล้วกัน” นักรบเสนอ เพราะห้องของเขาอยู่ชั้นบนสุด และขึ้นไปบนดาดฟ้าได้ง่าย และไม่มีใครขึ้นไปรบกวนแน่นอน

          “ก็ดีค่ะ น่าจะเงียบสงบดีด้วย” พูดจบจิราพัชรก็เดินเข้าไปควงแขนอดีตคนรักแล้วหันมายิ้มให้กับเพื่อนที่ยืนแอบลุ้นอยู่ว่าเพื่อนจะทำสำเร็จหรือไม่ แต่เมื่อสำเร็จแล้วเธอก็เดินออกไปหาหนุ่มๆ ของเธอต่อ ส่วนจิราพัชรหลังจากขึ้นมาอยู่บนดาดฟ้าแล้วเธอก็กอดอดีตแฟนหนุ่มแน่นแล้วก็พร่ำเพ้อว่าคิดถึงต่างๆ นานา ส่วนนักรบก็ได้แต่กลอกตาไปมา

          “น้องพัชร พูดธุระมาดีกว่า ตอนนี้เหลือเวลาไม่ถึงห้านาทีแล้วนะ แล้วพี่ก็ไม่อยากให้สาวๆ ของพี่ต้องรอนานด้วย”

          “งั้นพัชรจะทำหน้าที่แทนให้ ที่ดาดฟ้าก็ได้ พัชรไม่แคร์หรอก ขอเพียงทำให้พี่นักรบมีความสุข” จิราพัชรจัดการทุกอย่าง รวดเร็วมากๆ จนนักรบยังห้ามไม่ทัน และตอนนี้จิราพัชรก็เปลือยท่อนบนเรียบร้อยแล้ว

          “ถ้าพี่นักรบยังอยากเห็นอีก พัชรจะถอดให้หมด”

          “อย่าเลยน้องพัชร พี่ไม่ชอบยุ่งกับเมียชาวบ้าน น้องพัชรแต่งตัวเถอะ พี่ไปล่ะ” นักรบชิงไปทันที แต่ใช่ว่าเขากลัว   จิราพัชร แต่ที่เขารีบชิง เพราะกลัวสองสาวจะงอนเอา กระทั่งมาถึงนางฟ้าแสนสวยทั้งสองก็งอนใส่จริงๆ ก่อนจะปลดชุดคลุมแล้วโผเข้าหาเมื่อเขาเรียกให้มาจัดการเขาได้เลย

          ขณะที่จิราพัชรก็อับอายเหลือเกินที่อดีตแฟนหนุ่มไม่สนใจไยดี ทั้งที่เธอถอดเสื้อผ้ารอเขาแล้ว

          พัชรจะไม่มีวันแพ้นังผู้หญิงพวกนั่นหรอก สักวันพี่นักรบต้องมาสยบอยู่แทบเท้าของพัชร เธอคิดอย่างแค้นเคือง ก่อนจะรีบใส่เสื้อผ้าให้เหมือนเดิมแล้วกลับบ้าน มาเจอกับผัวแก่ที่ยืนรออยู่หน้าบ้าน ที่พอเห็นหน้าแล้วเธอก็หมดอารมณ์ทันที แต่ผัวแก่กลับเรียกร้องให้เธอปรนนิบัติ แล้วพอตัวเองสบายกลับปล่อยให้เธออารมณ์ค้าง

          “คุณวิทยา! ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ” จิราพัชรทั้งเรียกทั้งเขย่าสามี ทว่าสามีกลับปัดมือเธอทิ้ง แล้วก็หันหลังให้เสียอย่างนั้น สามีเห็นแก่ตัวทิ้งให้เธออารมณ์ค้างอีกแล้ว!

        ‘กรี๊ดดดด จิราพัชรทำได้เพียงกรีดร้องในใจ ก่อนจะลุกขึ้นสวมชุดคลุมเดินออกมารับลมที่ระเบียง หงุดหงิดเหลือเกินที่ถูกสามีไม่ไยดีเรื่องบนเตียง

          “พี่นักรบ พัชรต้องการพี่” จิราพัชรยืนลูบไล้ทรวงอกของตัวเองและจินตนาการไปถึงอดีตแฟนหนุ่ม โดยหารู้ไหมว่าตอนนี้คนสวนกำลังยื่นมองดูอยู่ด้วยสายตาหื่นกระหาย 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha