บ่วงร้ายสัมพันธ์สวาท [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ตอนที่ 7 : ตอนที่ 4 [1] rewrite


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

4

 

 

“อิ๋ง เมื่อไหร่จะถึงร้านที่บอกซะที” เวธกาเอ่ยถาม ขณะที่อิ๋งเดินนำพาไปยังร้านข้าวต้ม ร้านโปรดของอาศิวรรณที่ใช้ให้เธอออกมาซื้อ ทั้งที่เมื่อเย็นป้าอ่อนก็ทำข้าวต้มไว้ให้แล้ว แต่อาศิวรรณบอกไม่ชอบ แล้วก็สั่งให้เธอออกมาซื้อในตลาดไปให้ แต่เดินเท่าไหร่ก็ไม่ถึงร้านข้าวต้มเสียที

        “อีกเดี๋ยวก็ถึงแล้วค่ะคุณเว”

        “หลายเดี๋ยวแล้วนะอิ๋ง”

        “ก็คุณเวถามบ่อยเองนะคะ อย่ามาโทษอิ๋ง แล้วถ้าเราไม่ซื้อข้าวต้มเจ้าโปรดของคุณศิไป มีหวังคุณศิอาละวาดทั้งคืนแน่ๆ นั่งไงคุณเว อยู่ใกล้ๆ ร้านมินิมาร์ท” อิ๋งชี้ทำหน้าดีใจ แล้วเร่งเดินไปให้ถึงร้านที่เป็นรถเข็น เวธกามองดูแล้วก็อดแปลกใจไม่ได้ว่าทำไมอาศิวรรณถึงได้ชอบข้าวต้มร้านแบบนี้ เพราะปกติอาศิวรรณจะไม่ชอบอาหารที่เป็นรถเข็นข้างทางแบบนี้ บอกว่าไม่สะอาด มีทั้งฝุ่นทั้งควันรถพากันลงไปหม้ออาหาร

        “อิ๋ง แน่ใจนะว่าอาศิชอบข้าวต้มร้านนี้” เวธกาดึงสาวใช้ออกมาถาม ขณะที่อีกฝ่ายเข้าไปสั่งข้าวต้ม

        “แน่ใจค่ะ แต่เดี๋ยวคุณเวรอรับข้าวต้มด้วยนะคะ เดี๋ยวอิ๋งจะเข้าไปซื้อของในมินิมาร์ค”

        “รีบไปรีบมาล่ะ”

        “ค่ะคุณเว” รับปากแล้วก็เดินตรงไปยังร้านมินิมาร์ทพร้อมกับชำเลืองมองเจ้านายสาวไปด้วย ก่อนจะสะดุ้งสุดตัวเมื่อมีมือมารวบเอวเข้าไปกอด แล้วพาไปหลบหลังรถเข็นที่เจ้าของไม่ได้มาขายของ รถเข็นจึงถูกห่อหุ้มด้วยพลาสติกกันฝนเอาไว้ จึงปิดบังสายตาผู้คนได้เป็นอย่างดี

        “ปล่อยฉันนะ ไอ้กลด”

        “ไม่ต้องมาเป็นสะดีดสะดิ้งหรอกนังอิ๋ง” คนงานโรงสีกระซิบดุ เกลียดนักกับท่าทางแบบนี้ ทั้งที่เจ้าตัวลอบออกมาหาตนอยู่บ่อยครั้ง แต่เสียดายที่แม่สาวใช้ยังไม่ยอมให้ตนทำอะไรมากกว่ากอดจูบ

        “อย่ามาพูดมากไอ้กลด แกปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ”

        “หรือไม่ชอบให้กูกอด”

        “ไม่ชอบ” ปากบอกไม่ชอบแต่ใจนี่เต้นตึกๆ เลยทีเดียว ที่โดนคนงานกอด แม้จะไม่ใช่กอดครั้งแรกก็เถอะ ทว่ามันก็อดตื่นเต้นไม่ได้สักทีเวลาใกล้ชิดกับผู้ชายที่ตัวเองแอบชอบ แต่หากเจอคนหล่อกว่าไอ้คนงานโรงสี ตนก็จะไปจากมันทันที

        “แต่ถ้าโดนของกูไปสักครั้ง มึงถอนคำพูดแน่ๆ นังอิ๋ง” คนงานร่างกำยำกดปากหอมแก้มสาวใช้บ้านฟอดใหญ่ ทำเอาอิ๋งอายม้วน ก่อนจะทำหน้าตาขึงขังเพื่อกลบเกลื่อน

        “แกหยุดกอดฉันได้แล้วไอ้กลด แล้วรีบไปจัดการงานให้เสร็จ เอานี่! เงินสามพัน ส่วนที่เหลือฉันจะตามเอาไปให้ที่บ้านร้าง” อิ๋งยัดเงินให้แล้วก็สะบัดตัวออกมา แต่ก็ถูกกลดดึงไปกอดแล้วหอมอีกฟอด

“ไอ้กลด”

        “กูรู้ว่ามึงชอบ แล้วที่จะตามไปบ้านร้าง กะจะตามไปดูกูเอาหลานสาวย่าหนิมหรือไง”

        “ฉันจะตามไปดูว่าแกทำงานสำเร็จหรือเปล่าต่างหาก ไอ้กลด”

        “สำเร็จแน่นอน เพราะกูจะทำให้นังหลานสาวย่าหนิม ร้องหากูทั้งคืน แต่ถ้ามึงอยากลองบ้าง ก็เข้าไปหากูเลย เดี๋ยวจะช่วยสงเคราะห์ ส่งขึ้นสวรรค์สักสองสามรอบ”

        “หยุดพูดมาก แล้วรีบไปจัดการซะไอ้กลด” อิ๋งว่าหน้าตาขึงขัง แล้วก็แอบมองอยู่ว่าคนงานโรงสีจะพาตัวเวธกาไปอย่างไร ด้านเวธกาหลังจากได้ข้าวต้มแล้ว เธอก็มองหาอิ๋งแต่ก็ไม่มาสักที จึงเดินมาตามที่มินิมาร์ท ทว่ายังไม่ทันถึง    มินิมาร์ทก็ถูกดึงเข้าไปหลังรถเข็น มันปิดปากไม่ให้เธอร้อง แล้วต่อยเข้าที่ท้อง แล้วลากเธอออกไปจัดการมัดมือมัดปากแล้วโยนเธอใส่รถ ขณะเดียวกันนั่นอิ๋งก็ตามไปแอบมองจนเห็นรถกระบะเก่า จนขับแทบไม่ได้ขับออกไป จึงวิ่งออกมาเรียกรถมอเตอร์ไซด์รับจ้างตามไป

 

 

        เอี๊ยด!!

สิ้นเสียงเบรกรถหน้าบ้านร้าง ร่างเล็กที่ถูกพันธนาการด้วยเชือกและผ้าปิดปากก็ถูกอุ้มลงจากรถกระบะ แล้วพาเดินเข้าไปในบ้างร้าง ที่มีแสงจากตะเกียงให้ความสว่างเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ด้านคนที่ถูกลักพาตัวมาก็ดิ้นรน ส่งเสียงครางอือๆ ในลำคอ

        “อย่าดิ้นโว้ย!

        “อื้อ!” เวธกาใช้มือที่ถูกมัดทุบไปที่แผ่นหลังของคนร้าย หลายครั้งจนมันร้องเสียงหลง ก่อนจะโยนร่างของเธอลงพื้นอย่างแรง

        เวธกาเจ็บ น้ำตาร่วง แต่ก็ต้องกัดฟันขยับถอยหนีคนร้าย ที่เดินไปที่ตะเกียงแล้วก็เร่งให้ไฟแผ่แสงสว่างออกมาให้ที่สุด

        “แม่ง! สวยใช้ได้เลย แบบนี้กูเอาได้ทั้งคืนแน่ๆ”      นายกลดเข้ามาแล้วแกะผ้าที่มัดปากเหยื่อสาวออก แล้วจ้องมองหลานสาวย่าหนิมด้วยสายตาหื่นกระหาย ขณะเดียวกันอิ๋งก็ได้สั่งให้รถรับจ้างจอดห่างบ้านร้าง แล้วรีบเดินเข้ามาส่องดูสถานการณ์ว่าคนงานทำงานสำเร็จจริงๆ หรือไม่ แล้วตนจะได้กลับไปรายงานเจ้านาย ก่อนจะแสยะยิ้มสะใจ เมื่อนายกลดกำลังเริ่มลงมือจัดการเวธกา

        “ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันขอร้อง” ทันทีผ้าถูกปลดออก  เวธกาก็อ้อนวอนขอร้องด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

        “ไม่อยากได้พี่เป็นผัวหรือไงน้องสาว ถึงได้ร่ำร้องให้พี่ปล่อย” นายกลดตอบกลับเสียงกลั้วหัวเราะ แล้วใช้มือลูบหน้าเหยื่อสาว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha