บ่วงร้ายสัมพันธ์สวาท [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ตอนที่ 8 : ตอนที่ 4 [2] rewrite


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

        “อย่าทำอะไรฉันเลย” เวธกาสะบัดหน้าหนี น้ำตาก็ไหลอาบสองแก้ม ขยับหนีโจรชั่วจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนัง

        “ผิวเนียนนุ่มดีจริงๆ โว้ย”

        “ฉันขอร้อง อย่าทำอะไรฉันเลยนะ ฉัน...ฉันมีเงิน      ถ้านายอยากได้ ก็เอาไปเลย ฉันให้นายหมด แต่ได้โปรดปล่อยฉันไป ฉันขอร้องล่ะ”

        “อย่าขอร้องให้เสียเวลาเลยคนสวย พี่ว่าเรามาเริ่มกันเลยดีกว่า” คนกำลังกระหายเรือนร่างของสตรี เดินไปเตะกล่องลังเก่าๆ ออกก็เจอกับขวดน้ำ มันหยิบขึ้นมาเปิดฝาแล้วล้วงเอาบางอย่างออกมาเทใส่ จับเขย่าแล้วเดินตรงมาหาเหยื่อสาว นาทีนี้เวธการู้แล้วว่ามันใส่อะไรลงไปในน้ำ เธอพยายามหนีทั้งที่เท้าถูกมัดติดกัน

        “อย่านะ อย่าทำอะไรฉัน” เวธกาขัดขืนสุดชีวิต เมื่อมันเดินเข้ามาดึงเท้าของเธอให้กลับไปอยู่ที่เดิม จากนั้นมันก็บังคับให้เธออ้าปากดื่มน้ำ

        “กินเข้าไป เยอะๆ ด้วย แล้วคืนนี้เราจะได้สนุกกันทั้งคืน”

        “อือๆ” เวธการ้องเสียงดังในลำคอ เธอพยายามเม้มปากให้สนิทมากที่สุด เพราะไม่อยากดื่มน้ำที่มันยัดเยียดให้

        “เฮ้ย! ไม่กินดีๆ ใช่ไหมมึง” มันถอยออกมาแล้วกระชากเหยื่อสาวให้ลุกขึ้น ก่อนจะตบเข้าที่หน้าไปหนึ่งครั้งจนเวธกาล้มฟุบ ก่อนที่มันจะจับคางมนแล้วบีบแรงๆ จัดการเทน้ำลงไปจนเวธกาสำลัก เธอพยายามบ้วนทิ้งจึงถูกมันตบอีกรอบ

        “เล่นตัวดีนักนะมึง อีกสักพักเถอะ เดี๋ยวมึงจะร้องให้กูเอาไม่หยุด” พูดจบมันก็เริ่มถอดเสื้อผ้า มองน้ำที่ยังเหลือนิดหน่อย ก่อนจะยกดื่มจนหมด ขณะที่นอกตัวบ้านอิ๋งก็จ้องมองรูปร่างของคนงานหนุ่มตาแทบถลน เพราะมันมีกล้ามท้องแน่นปึกราวกับคนขยันออกกำลังกาย อิ๋งมองแล้วก็กลืนน้ำลาย ร่างกายร้อนผ่าวเมื่อนายกลดถอดกางเกงจนเหลือเพียงกางเกงชั้นในเพียงตัวเดียว ก่อนที่เธอจะรีบถอยออกมาเพื่อหามุมดีๆ มองเวลานายกลดย่ำยีหลานสาวย่าหนิม

ขณะที่ภายในบ้านร้าง เวธกากำลังหาทางหนี ทั้งที่ตอนนี้ร่างกายกำลังเกิดปฏิกิริยาบางอย่าง เธอร่ำไห้ ร้องขอความเมตตาจากมันพร้อมน้ำตาที่ไหลราวกับสายฝน

        “อย่าทำอะไรฉันเลยนะ ฉัน...ฉันไม่เคยทำอะไรให้นายมาก่อนเลยนะ ได้โปรดปล่อยฉันไปเถอะ” เวธกาขอร้องขณะที่มันกำลังแก้เชือกที่มัดเท้าของเธอออก

        “แต่คนสวยไปสร้างความรำคาญให้คนบางไง คนสวยก็เลยต้องเจอสภาพแบบนี้ แต่ไม่ต้องห่วง พี่ไม่ฆ่าคนสวยหรอก แค่จะทำให้คนสวยท้องตามคำสั่งก็เท่านั้น” พูดจบมันก็ยิ้มเย็น ส่งสายตาหื่นกระหายไปยังเหยื่อสาว

...เวธกาชะงักกับพูดของโจรร้าย

        “เป็น...คำสั่งของใคร” เวธกาเอ่ยถามเพื่อถ่วงเวลา

        “ตัวหอมจริงๆ เลยนะคนสวย”

        “ได้โปรดบอกฉันเถอะ ไหนๆ ฉันก็จะถูกทำร้ายอยู่แล้ว นายก็ช่วยบอกฉันได้ไหมว่าใครสั่งให้นายมาทำกับฉันแบบนี้” ใจก็ภาวนาขออย่าให้เป็นอย่างที่คิดเลย เพราะหากใช่ เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำอย่างไรต่อไป หากมีชีวิตรอดออกไปได้

       ขออย่าให้เป็นอาศิเลยนะคะ เวไม่อยากแจ้งความจับอาศิ

        “คนสวยอยากรู้จริงๆ เหรอ” มันถาม ด้านคนที่แอบมองดูเหตุการณ์อยู่ก็ภาวนาไม่ให้นายกลดว่าใครสั่ง แต่ดูเหมือนว่าคำภาวนาจะไม่เป็นผล

        “อะ...อะไรนะ” เวธกาเสียงขาดห้วง เมื่อโจรชั่วบอกว่าเป็นคำสั่งของลูกสาวย่าหนิม ที่เธอก็รู้ว่าเป็นใครไม่ได้เลยนอกจาก อาศิวรรณ

        ทำไม...ทำไมอาศิต้องทำแบบนี้กับเวด้วยคะ

        “ไม่...ไม่จริง นายโกหก” เสียงของเวธกาเบาหวิว ทว่าไอ้โจรชั่วก็ได้ยินชัด

        “พี่จะโกหกคนสวยไปทำไมล่ะ แต่ท่าทางยาคงเริ่มออกฤทธิ์แล้ว” มันยิ้ม แล้วถอยห่างหลังจากปลดเชือกที่รัดเหยื่อสาวออกหมด จากนั้นมันก็ก้มลงถอดอาภรณ์บนกายของมันทีเหลือออก ด้านเหยื่อสาวก็อาศัยจังหวะมันก้ม ลุกขึ้นใช้เท้าถีบสุดแรงที่มีจนมันหัวชนผนังห้องก่อนที่เธอจะวิ่งแบบไม่คิดชีวิต ส่วนคนที่แอบมองอยู่ก็ตาโต ตกใจ ทำอะไรไม่ถูกไปสักพัก ก่อนจะลอบมองเข้าไปในบ้านร้าง ก็เห็นว่าตอนนี้นายกลดมันยังนอนอยู่กับพื้น

       โง่จริงๆ ไอ้กลด แล้วจะเอาไงต่อเนี่ย แต่ปล่อย      คุณเวหนีไปไม่ได้ ไม่งั้นเข้าคุกกันหมดแน่ อิ๋งรีบวิ่งตามหลานสาวย่าหนิมออกไปจนถึงถนน ก็เห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้วิ่งไปทางบ้าน เธอจึงวิ่งตาม ทว่าวิ่งได้ไม่เท่าไหร่ก็เห็นรถกำลังพุ่งมาด้วยความเร็ว ก่อนที่ร่างของเวธกาจะฟุบลงกับพื้น เมื่อเห็นท่าไม่ดี อิ๋งจึงรีบวิ่งกลับมาที่บ้านร้าง พร้อมกับคิดว่าจะทำอย่างไรต่อ

ด้านเวธกาที่ตกใจกับรถที่พุ่งเข้ามาใส่ระยะประชิดจนเธอเข่าอ่อน ล้มลงกับพื้น แต่พอตั้งสติได้เธอก็รีบขอร้องให้ชายแปลกหน้าช่วยเธอ

        “คุณ! เป็นอะไรหรือเปล่าครับ” นักรบที่รีบลงมาดู ถามอย่างเป็นห่วงระคนตกใจ เพราะเขาก็เดาไม่ถูกว่าชนหญิงสาวหรือไม่ แต่พอมองดูเนื้อตัวแล้วไม่เห็นเลือดก็โล่งใจ  

        “คุณ...คุณช่วยฉันด้วยค่ะ มี...มีคนจะทำร้ายฉัน”     เวธกาพยายามอย่างยิ่งในการพูด เพราะตอนนี้ร่างกายของเธอก็ร้อนรนจากฤทธิ์ยาที่ถูกผสมเข้าไปกับน้ำดื่ม

        “ผมช่วยคุณแน่นอน ไม่ต้องกลัว” ว่าแล้วนักรบก็ถอยห่างออกมาเพื่อมองหน้าหญิงสาวก่อนจะต้องร้องเสียงหลง เมื่อหญิงสาวที่เขาเกือบขับรถชนก็คือลูกสาวของลุงจักรินที่เขากำลังขับรถวนหาบ้านของย่าหนิม เพราะมัวแต่หลงเลยมาซะค่ำ

        “เวธกา!!

        “คุณ...” อยากจะถามว่ารู้จักเธอได้อย่างไร ทว่าเธอก็พูดไม่ออก เพราะฤทธิ์ยาที่กำลังออกฤทธิ์มากขึ้น

        “ขึ้นรถก่อน เวธกา”

        “คุณ...คุณรู้จัก...

        “อย่าเพิ่งพูดอะไรเลย” นักรบพยุงร่างอ่อนแรง เมื่อเห็นว่าตอนนี้มีคนสองคนกำลังวิ่งตรงมาที่เขาและเวธกา และทันทีที่พากันขึ้นรถได้แล้ว เขาก็รีบบึ่งรถหนีหญิงชายที่วิ่งตรงมาทันที ทำเอากลดและอิ๋งถึงกับหัวเสียและโทษกันไปมา

        “เพราะแกคนเดียวเลย ไอ้กลด! แกทำงานพลาด     คุณศิต้องเอาแกกับฉันตายแน่ๆ” อิ๋งยังไม่เลิกบ่นกระทั่งกลับมาถึงบ้านร้าง

        “แล้วจะให้ทำยังไงวะ! ก็มันหนีไปแล้ว”

        “ก็แล้วแกปล่อยให้หนีไปทำไม โง่บรมเลยนะแก แล้วยังดันไปบอกมันอีกว่าใครเป็นคนสั่งให้ทำ นี่ถ้าคุณเวไปแจ้งตำรวจ ได้เข้าคุกหัวโตกันหมดแน่ แกนี่มัน โง่จริงๆ” อิ๋งเข้าตบตีคนงานหนุ่มอย่างโมโห เพราะมันคนเดียวที่จะทำให้ซวยกันไปหมด

        “หยุดนะโว้ย!” คนงานหนุ่มจับสองมือไว้แล้วก็มองสำรวจร่างกายสาวใช้

        “แกมองฉันทำไม ไอ้กลด”

        “เอาเอ็งทำเมียแทนนังหลานสาวย่าหนิมไง” จบคำนั่นสองตาของอิ๋งก็เบิกกว้าง ก่อนจะดิ้นรน แต่ก็เพียงแค่เดี๋ยวเดียวเท่านั้นก็โอนอ่อนไปกับคนงานหนุ่ม ที่เจนจัดเรื่องอย่างว่าไม่เป็นสองรองใคร แต่ใจหนึ่งก็คิดว่าจะทำอย่างไรกับเรื่องที่เกิดขึ้นดี เพราะนังหลานสาวย่าหนิมมันเห็นหน้าเขาเต็มๆ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha