บ่วงร้ายสัมพันธ์สวาท [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ตอนที่ 9 : ตอนที่ 5 [1] rewrite


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

5

 

 

“เวธกา! เธอกำลังทำให้ฉันเสียสมาธิ” เสียงของนักรบปรามผู้ร่วมเดินทางเป็นรอบที่สิบเห็นจะได้ หลังจากเวธกาพยายามเข้ามากอดจูบ ลูบไล้และคลำหน้าตักของเขา จนทำให้ตอนนี้เขาแทบไม่มีสมาธิในการขับรถ รถแฉลบเข้าข้างทางไปก็รอบหลาย

        “คุณ ช่วยฉันหน่อย ฉันเป็นอะไรก็ไม่รู้”

        “ผมก็อยากจะช่วย แต่ตอนนี้ผมขับรถอยู่ ใจเย็นๆ ก่อนได้ไหม” ปากก็ตอบไปมือข้างหนึ่งก็จับพวงมาลัยไป อีกมือก็คอยปัดมือเล็กที่ซนเหลือร้ายออก

        “แต่ฉันทรมาน...ทรมานมากๆ นะคุณ” คราวนี้เวธกาขยับเข้ามาชิด มือของเธอก็เริ่มปลดกระดุมเสื้อของเขาออก นักรบถอนหายใจยาวเหยียด ก่อนจะเหยียบคันเร่ง เพราะอีกไม่เกินสิบนาทีก็จะถึงทางเข้ารีสอร์ทของเพื่อนรักแล้ว

        “เวธกา!!” นักรบตวาดลั่นรถ เมื่อมือซนๆ ของหญิงสาวลูบไล้ส่วนที่พองตัวนูนเด่นบริเวณหน้าขาของเขา ก่อนที่เขาจะเหยียบคันเร่ง แล้วหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้ารีสอร์ท แล้วมุ่งตรงไปยังบ้านพักของเขา

        “คุณ” เวธกาผวาตามเมื่อคนที่เธอกำลังลูบไล้เนื้อตัวของเขาอยู่ เปิดประตูรถหนีไป

        “มานี่เลย!” นักรบเดินมาเปิดประตูอีกฝั่งแล้วจัดการอุ้มร่างเล็กเดินเข้าบ้านพักแล้วตรงไปยังห้องน้ำ จัดการเปิดน้ำราดไปบนตัวของหญิงสาว

        “อย่า” เวธกาพยายามเอาตัวเองหนีจากสายน้ำเย็นๆ ทว่ากลับถูกคนตัวโตจับไว้

        “ลองอาบน้ำไปก่อน เผื่อช่วยได้” แต่ใช่ว่าร่างกายของเขาจะไม่ต้องการเรือนร่างของสตรีเมื่อไหร่กัน ทว่าเขาไม่อยากเอาเปรียบเธอ ในขณะที่เธอแทบไม่ได้สติว่าได้ทำอะไรลงไปบ้าง แล้วถ้าหากเขาช่วยเธอ แล้วตื่นเช้ามาเธอจะจำอะไรได้ไหม

        “ฉันไม่เอาน้ำ ปล่อยฉันนะ ปล่อยสิ ปล่อย” เวธกาโวยวาย แล้วก็เข้าปล้ำกอดอีกคนที่ก็ยืนอาบน้ำทั้งเสื้อผ้าเช่นกัน ก่อนที่เขาจะจัดการถอดชุดที่สวมออกอย่างรวดเร็ว เหลือไว้เพื่อปราการที่ห่อหุ้มแท่งเนื้อเหยียดขยายพร้อมรบเอาไว้

        “อาบน้ำก่อนนะ เผื่อเธอจะดีขึ้น แต่หากไม่ดีขึ้น อย่างน้อยก็ล้างเนื้อล้างตัวเธอให้สะอาดซะก่อน” นักรบบอกอย่างคนที่พยายามใจเย็นอย่างถึงที่สุด เพราะเขาเองก็ปรารถนาอยากปลดปล่อยแล้วเหมือนกัน

        “ไม่อาบน้ำ”

        “เธอนี่! ดื้อจริงๆ แต่ขอบอกไว้ก่อนเลยว่าฉันไม่ผิด เพราะเธอขอให้ฉันช่วยเอง ได้ยินไหมเวธกา” นักรบจับร่างเล็กเขย่าเบาๆ

        “ช่วย...ฉันด้วย”

        “เดี๋ยวจัดให้” นักรบจัดการฉีกเสื้อผ้าของหญิงสาวออกจนหมด แล้วรั้งร่างเล็กเข้ามาประกบจูบ เพียงแค่ไม่นานเขาก็หลงใหลความหวาน สอดลิ้นเกี่ยวพันกับลิ้นนุ่มที่ดูจะไม่มีประสีประสานัก ทว่านั่นก็คือเสน่ห์ ทำให้เขาหลง มือใหญ่ที่ลูบไล้แผ่นหลังเนียนละเอียด  เลื่อนลงไปบีบเคล้นสะโพกงามงอนเล่น ก่อนจะเคลื่อนมาด้านหน้า กอบกุมทรวงอก บีบเคล้นหนักเบาอย่างมีชั้นเชิง

        “อืม...ดีจัง” เมื่อปากหยักหันเหหันไปซุกไซ้และดูดเม้มที่ลำคอจนเกิดรอยแดง เวธกาก็แหงนหน้าครางครวญ ตาปรือ เพราะถูกฤทธิ์ยากระตุ้น ทำให้เธอแอ่นอกเบียดเข้าหามือใหญ่ที่ทั้งบีบทั้งบี้อย่างเมามัน กายเบื้องล่างก็ขยับเบียดเสียดสีกันอย่างเร่าร้อน

        “ฉันก็ไม่เคยรู้สึกดีขนาดนี้เหมือนกัน เวธกา โอ้ว...แม่ตัวแสบ เธอนี่...” นักรบชะงักทุกอย่างลง เมื่อมือแสนซนกอบกุมแท่งเนื้อแข็งปั๋งของเขา เจ้าหล่อนกำแน่นแล้วคลายออกจนเขาเกร็งไปทั้งร่าง

        “โอ้ว...ที่รัก ลูบเบาๆ ที่รัก ไม่ใช่บีบแบบนี้” นักรบเลื่อนมือไปจับมือเล็กแล้วนำทางให้ เดี๋ยวเดียวแม่ตัวแสบก็จัดการได้เองโดยไม่ต้องสอน เขาจึงหันมาดูดเม้มยอดอกสีระเรื่อ ปลุกเร้าอารมณ์คนตัวเล็กที่ก็แหงนหน้าครวญครางดังออกมาเป็นระยะ ไม่ต่างจากเขา

        “อ่า...” เวธกาไม่มีอาการเขินอายอีกแล้ว เธอกดศีรษะของอีกคนให้แนบชิดกับทรวงอกราวกับกลัวเขาจะหนีหายไป ขณะที่นักรบก็ดูดดึงยอดอกแรงๆ เป็นการตอบแทนเช่นกัน

        “ไปที่เตียงกันเถอะ” นักรบถอยห่างเล็กน้อยแล้วย่อตัวลงอุ้มร่างเล็กที่ดูจากสีหน้าแล้วออกจะหงุดหงิดมากด้วยซ้ำ เมื่ออารมณ์หวามชะงัก

        “คราวนี้ไม่มีหยุดแน่ รอรับให้ดีก็แล้วกัน แม่ตัวแสบ” นักรบจัดการวางร่างเล็กลงบนเตียงแล้ว แล้วจับขาเรียวสวยดันแยกออกจากกัน ดอกไม้งามกลางร่างนั่นทำเอาเพลย์บอยหนุ่มกลืนน้ำลายลงคอกันเลยทีเดียว ก่อนจะยื่นมือลูบไล้เนินน้อยๆ ที่ถูกปกคลุมด้วยไรขนสีดำบางเบาด้วยมือสั่นเทา ทั้งที่เขาก็เคยเห็นมาแล้วนักต่อนัก ทว่าไม่เคยมีของใครงดงามเท่านี้เลย

        “สวยจริงๆ” นักรบแลบลิ้นเลียริมฝีปาก ความต้องการมีมากมายจนเขาอยากจะยัดแท่งร้อนๆ เข้าไปในถ้ำสวาทซะเดี๋ยวนี้ แต่เพราะอยากสำรวจเนินเนื้อแสนสวยก่อน เขาจึงต้องยั้งความต้องการของตัวเองไว้ เพื่อจะให้ลิ้นอุ่นซอกซอนสำรวจซอกหลืบด้าน

        “อืม...เร็วๆ หน่อยคุณ อย่าเอาแต่ลูบ ฉันทรมานจะแย่แล้ว” คนพูดเด้งสะโพกเข้าหามือใหญ่

        “ใจร้อนเหลือเกินนะแม่คุณ” สิ้นเสียงแหบพร่า นักรบก็กดใบหน้าลงที่เนินเนื้อแสนสวย แล้วเริ่มให้ลิ้นทำหน้าที่จนสะโพกสวยไม่ติดพื้น พร้อมๆ กับเสียงครางที่ดังขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งเขาลงลิ้นลึกมากเท่าไหร่ เวธกาก็ร้องดังเท่านั้น

        “อ่า...ดีเหลือเกินคุณ เร็วๆ แรงๆ อีก” เธอเร่งเร้าเสียงเบาหวิว ขยับสะโพกสู้จังหวะระรัวลิ้น ที่ช่างให้ความรู้สึกสุดพิเศษเหลือเกิน ทว่า...เธอกลับรู้สึกต้องการมากกว่าลิ้นของเขา

        “ชอบใช่ไหม ที่รัก” นักรบเงยหน้าจากเนินเนื้อแสนสวยขึ้นมาถามเสียงแหบพร่า ก่อนจะเคลื่อนใบหน้าให้มาเสมอกับดวงหน้าเนียน ปากหยักยิ้มนิดๆ ขณะที่คนใต้ร่างก็ขัดใจที่ความหวามชะงัก ก่อนจะแอ่นสะโพกขึ้นสูงเมื่อมีบางสิ่งคืบคลานเข้ามา มันวิเศษอีกแล้ว!

        “อืม...ดี เร็วอีกนิด” 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha