บ่วงร้ายสัมพันธ์สวาท [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ตอนที่ 10 : ตอนที่ 5 [2] rewrite


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

        “แบบนี้ก็ชอบไหม ที่รัก” ชายหนุ่มถามเสียงพร่า ขณะที่ให้นิ้วทำหน้าที่ ก่อนที่เขาจะแนบปากจูบ สอดลิ้นเข้าไปตวัดรีดรัดเอาน้ำหวานจากโพรงปากเล็ก ขณะที่เวธกาก็ดิ้นพล่าน เมื่อจังหวะนิ้วร้ายขยับระรัวเร็ว เธอส่งเสียงครางอื้ออึงในลำคอ เพราะปากถูกปิดทับด้วยจุมพิตเร่าร้อน ก่อนที่นักรบจะถอนจูบออกมาแล้วเกลือกกลิ้งใบหน้ากับหว่างอก แล้วอ้าปากงับยอดถัดสีระเรื่อ ดูดกลืนสลับขบกัดอย่างเมามัน พร้อมๆ กับเสียงกรีดร้องของคนใต้ร่างเมื่อถูกส่งไปถึงจุดหมาย ทว่า...เขารู้ดีว่าแค่นี้ ไม่มีวันหยุดคนใต้ร่างที่ถูกวางยาได้

        “คราวนี้ของจริงแล้วนะทูนหัว” นักรบขยับกายถอยลงไปใช้ลิ้นตวัดเลียปากทางสวาทที่น้ำหวานกำลังหลั่งออกมาอย่างไม่รังเกียจ ทั้งที่เขาไม่เคยทำแบบนี้ให้ใคร แต่กับเวธกาทำเอาเขาหลงลืมข้อความสำคัญนี้ไปจนหมด ทว่าจะให้ถอยกลับตอนนี้ก็ไม่ได้แล้ว นักรบสอดลิ้นลงลึก ทำเอาคนที่เพิ่งได้พักหายใจยังไม่ทันคล่องดี ก็ดิ้นพล่าน ห่อปากครวญครางกับความกระสันซ่านระลอกใหม่

        “อ่า...” มือเล็กวาดสะเปะสะปะมาไปบนกายแกร่ง ก่อนจะเลื่อนลงต่ำแล้วคว้าหมับที่แท่งเนื้อร้อนๆ เวธกาจัดการรูดขึ้นรูดลงด้วยมือ จนเจ้าของกายแกร่งคำรามลั่น

        “ยัยตัวแสบ โอ้ว...เบาๆ” คนบอกเบาๆ ขยับสะโพกสอบสวนกับแรงขยับของมือเล็ก ก่อนที่เขาจะจับมือเล็กให้หยุด เพราะหาไม่แล้วเขาคงได้เสร็จคามือของเธอแน่ๆ

        “ผมไม่ไหวแล้ว ขอจัดของจริงเลยนะ ที่รัก” นักรบขยับให้ได้ท่าที่ต้องการ ดันเรียวขาสวยแยกห่าง เปิดทางให้เขาจดจ่อแท่งเนื้อเข้ากับปากทางสวาท เจ้าของกายแกร่งกลืนน้ำลายดังอึก ให้กับภาพที่แท่งเนื้อของเขากำลังถูกสองกลีบเนินเนื้อดูดกลืนเข้าไป

        “โอ้ว...แน่นเป็นบ้าเลยที่รัก”

        “อือ...” เวธกาหน้าบิดเบี้ยว เพราะกลางร่างเหมือนจะฉีกขาด แต่อาการเสียวซ่านมีมากกว่า เธอจึงร่ำร้องหาแท่งเนื้อร้อนๆ ที่เข้ามาแช่นิ่งอยู่ในตัวของเธอ

        “ไม่ต้องกลัว เวธกา คืนนี้ฉันจะทำให้เธอหมดแรงคาอกฉันแน่ๆ” จบคำนั่นนักรบก็เริ่มบรรเลงเพลิงสวาทแผดเผาร่างเล็ก ที่แม้จะจบยกแรกไปแล้ว ทว่าเวธกาก็ยังร่ำร้องหาแท่งเนื้อไม่หยุดหย่อน ด้านนักรบก็พร้อมรบเสมอ เพราะกลิ่นกายและความคับแน่น ไม่ผ่านชายใดของแม่ตัวแสบทำให้เขามีแรงได้อย่างมหาศาล

 

 

เช้าวันต่อมาที่หน้าบ้านตระกูลโศศิษฐา อิ๋งทำหลบๆ ซ่อนๆ อยู่ตั้งแต่เช้าตรู่แล้ว เพราะเพิ่งรู้สึกตัวเลยรีบกลับมาที่บ้าน แต่ก็มาเจอกับป้าอ่อนที่กำลังตักบาตรอยู่หน้าบ้าน จึงต้องหลบออกไปก่อน กระทั่งป้าอ่อนเข้าบ้านไปแล้วจึงได้รีบเข้าบ้านบ้าง แต่ก็มาสะดุ้งสุดตัว เมื่อป้าอ่อนมาเห็นขณะกำลังไขกุญแจเข้าห้อง

“นังอิ๋ง! ทำลับๆ ล่อๆ ทำไม”

“ป้าอ่อน ถามซะดัง ฉันตกใจนะ”

“ทำเป็นขวัญอ่อน แล้วนี่เอ็งหายหัวไปไหนมาทั้งคืน”

“หายอะไรป้า นี่ฉันเพิ่งตื่น แล้วก็เพิ่งกลับมาจากห้องน้ำหรอก”

“เอ็งอย่ามาโกหกนังอิ๋ง เมื่อคืนมีคนเห็นว่าเอ็งออกไปกับคุณเว” ป้าอ่อนจ้องอย่างจับผิด แล้วก็อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมเช้านี้เจ้านายคนสวยไม่ลงมาใส่บาตร

“มันตาบอดแล้วป้า ฉันไปก่อนนะ”

“หึ! เอ็งนี่...” ป้าอ่อนเอือมระอากับนิสัยโกหกของแม่สาวใช้จนไม่รู้จะเอือมอย่างไรแล้ว ก็เลยไม่อยากจะด่าว่าอะไรออกไป

“ป้าจะไปไหนก็ไปเลย มาจ้องกันอยู่ได้”

“เมื่อวานตอนค่ำ เอ็งกับคุณเวไปไหนมา”

“เปล่า! ไม่ได้ไปไหน” หน้าตาอิ๋งดูมีพิรุธจนป้าอ่อนชักสังหรณ์ใจ เพราะปกติแล้วคุณเวธกาไม่เคยตื่นสายเลย แม้กระทั่งตอนป่วยคุณเวธกาก็ตื่นแต่เช้าตามปกติ

“เดี๋ยวข้าจะมาจัดการเอ็งต่อแน่ๆ ถ้าคุณเวเป็นอะไรไป” ป้าอ่อนวางของในมือลงแล้วรีบเดินไปยังห้องพักเจ้านายสาวด้วยใจร้อนรน ขณะที่อิ๋งก็ยักไหล่ใส่ แล้วรีบเข้าไปอาบน้ำอาบน้ำให้ร่างกายสดชื่น ก่อนจะหวนคิดถึงบทสวาทของคนงานหนุ่ม ที่ทำเอาเธอชักติดใจซะแล้ว เห็นทีต้องแอบออกไปหาให้บ่อยขึ้น

ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูดังระรัวทำให้ฝันแบบหวามๆ ของสาวใช้สะดุ้งลง ก่อนที่เจ้าตัวจะรีบใส่เสื้อผ้าแล้วเดินออกมาเปิดประตูก็เห็นว่าสาวใช้รุ่นเดียวกัน

“แกมาเคาะห้องฉันทำไม นังนกยูง”

“คุณศิให้มาตามไปพบ เร็วๆ ด้วย แล้วก็ระวังตัวไว้เถอะ เช้านี้คุณศิอารมณ์ไม่ดี” บอกกล่าวจบแล้วนกยูงก็รีบเดินไปช่วยงานอ้อมต่อ ที่ตอนนี้กำลังทำความสะอาดชั้นบนอยู่ ด้านอิ๋งก็ถอนหายใจดังเฮือกหลายครั้ง แล้วก็เดินวนอยู่หน้าห้อง คิดหาวิธีไม่ให้ตัวเองต้องเจ็บตัว

เป็นไงเป็นกัน ก็ไอ้กลดมันทำงานพลาดจริงๆ นี่ คิดแล้วก็รีบเดินขึ้นตึกแล้วมาหยุดอยู่หน้าห้องเจ้านายสาว เคาะเบาๆ สองสามทีเจ้าของห้องก็อนุญาต

เพล้ง!     

“โอ๊ย! คุณศิขา คุณศิปาแก้วใส่หัวอิ๋งทำไมคะ” ถามไปก็ยกมือลูบหัวตัวเองปอยๆ น้ำตาคลอเบ้า มันเจ็บมากทีเดียว แต่ก็โชคดีที่ไม่แตก

“แกหายหัวไปไหนมา”

“เอ่อ...โอ๊ย!” อิ๋งล้มคว่ำลงไปทันทีเมื่อศิวรรณเดินเข้ามายกเท้าถีบ

“อย่ามาอ้ำอึ้งนังอิ๋ง หรือแกไปนอนกับผู้ชายล่ะสิ ถึงได้หายหัวไปทั้งคืน ปล่อยให้ฉันนั่งรอฟังข่าวนังเวธกาเกือบเช้า แกนี่...มันน่าจริงๆ” น่าแล้วศิวรรณก็ยกเท้าถีบสาวใช้ไปอีกครั้ง อิ๋งเจ็บและแค้นใจเป็นที่สุด ที่โดนทั้งมือทั้งเท้าของเจ้านาย แต่ก็ต้องข่มกลั้นความแค้นจุกอกเอาไว้ เพราะหากบุ่มบ่ามทำอะไรลงไปตนก็จะตกงานทันที

“อิ๋งเปล่านะคะคุณศิ” อิ๋งลุกขึ้นมาปฏิเสธหน้าตาตื่น

“หึ! ร่านอย่างแกเนี่ยเหรอ ไม่ได้แอบไปนอนกับผู้ชายมา อมมาทั้งโบสถ์ฉันก็ไม่เชื่อแกหรอก แล้วเรื่องนังเวธกาล่ะ มันเป็นยังไง ไอ้กลดทำให้มันท้องหรือยัง”

“เอ่อ...

“นังอิ๋ง!!

“ไอ้กลดมันปล่อยคุณเวหนีไปได้ค่ะคุณศิ โอ๊ย!!” ตอบจบแล้วก็หน้าหัน แล้วก็ล้มคว่ำอีกหนเมื่อศิวรรณยกเท้าถีบสุดแรง ก่อนจะชี้หน้าด่าอย่างหัวเสีย

“โง่จริงๆ ผู้หญิงตัวเท่ามดอย่างนังเวยังปล่อยให้มันหนีไปได้อีก โดยเฉพาะแกนังอิ๋ง โง่ซะไม่มี ที่ไปหาคนไม่ได้เรื่องอย่างไอ้กลดมาทำงาน”

“แต่ไอ้กลดมันบอกจะไปตามหา แล้วจะรีบจัดการตามคำสั่งของคุณศิให้ได้นะคะ มันบอกว่าขอเวลาสักอาทิตย์ แล้วมันจะรีบจัดการงานให้เสร็จ”

“แล้วพวกแกรู้หรือไงว่านังเวมันหนีไปอยู่ไหน หรือว่ามันกลับมาที่บ้าน” ศิวรรณนึกเอะใจ เพราะหลานสาวไม่มีญาติที่ไหนนอกจากที่นี่ เนื่องจากแม่ของมันไม่มีพี่น้อง ส่วนพวกญาติๆ มันก็ไม่ได้ติดต่อกันนานโข จนหลงลืมกันไปหมดแล้วว่าไปอยู่ที่ไหนบ้าง แล้วมีหรือที่เวธกาจะไปที่ไหนได้นอกจากที่นี่

“ตั้งแต่เช้า อิ๋งก็ยังไม่เห็นคุณเวเลยค่ะคุณศิ”

“แกจะไปเห็นได้ยังไง ก็เล่นหายหัวไปนอนกับผู้ชายมาทั้งคืน นังนกยูงมันบอกว่าเห็นแกเพิ่งกลับมาตอนเช้า คงจะสำเริงสำราญมากล่ะสิ”

“เอ่อ...” อิ๋งก็อยากจะบอกอยู่หรอกว่ามันดีแค่ไหนที่ได้นอนกับไอ้กลด แต่ก็เลือกที่จะเงียบดีกว่า

“ไม่ตอบ แสดงว่าผัวแกมันเด็ดดวงมากล่ะสิ งั้นแกก็ไปจ้างมันแทนไอ้กลดซะ นังเวธกาจะได้ท้องสักที” แล้วทีนี่ตนจะหัวเราะให้ลั่นบ้านเลย คอยดูเถอะ!

“จะ...จะดีเหรอคะคุณศิ”

“ต้องดีสิ แกรีบไปบอกมันว่าฉันจะจ้าง”

        “ได้ค่ะคุณศิ ถ้างั้นอิ๋งขอลงไปช่วยงานในครัวก่อนนะคะ”

        “จะไปไหนก็ไป!” ศิวรรณไล่ส่ง ก่อนจะเดินไปหยุดคิดอะไรที่หน้าต่าง บอกเลยว่ารู้สึกอิจฉาสาวใช้ที่ได้มีความสัมพันธ์กับผู้ชาย ผิดกับตนที่รักษาเนื้อรักษาตัวมาตลอด เพียงเพราะอยากให้เป็นวันพิเศษกับคู่หมั้นหนุ่ม แต่อีกฝ่ายกลับไปคว้าเอาคนใช้ในบ้านมาเป็นเมีย ปล่อยตนครองพรหมจรรย์มาจนถึงทุกวันนี้

       ‘เพราะพี่คนเดียว พี่จักริน พี่แช่งฉัน จนฉันไม่ได้แต่งงานกับคุณวิทยา ฉันเกลียดพี่ เกลียดนังลูกสาวของพี่ด้วย เกลียดๆๆ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha