[จบ] จังหวะรักมาเฟีย I ( Mafia's Rhythms Of Love )

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 11 : "บอกรัก" (ต่อ)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

  





273x387

  




 






VI

 < “บอกรัก” >

---ต่อ---


    “พีท...พีท...ไม่..ไหวแล้วคะ”  หนูนาร้องออกไป

    “เหนื่อยมากเลยเหรอ? กลับกันมั้ย?” ปีเตอร์ก้มหน้ามองหนูนาที่หน้าแดงก่ำและหายใจถี่เร็วซึ่งพึ่งวิ่งด้วยกันยังไม่ถึงสองรอบเลย 

   “ไม่เป็นไร...พีท..วิ่งต่อเถอะคะ...เดี๋ยวหนูนา....นั่งรอตรงนี้คะ” พูดไปหอบไปอย่างเหนื่อยมากมาย หนูนาไม่ค่อยได้ออกกำลังกาย ทำแต่งานสำหรับเธอแค่นี้ก็เพียงพอแล้ว 

   “เอางั้นเหรอ...รอตรงนี้อย่าไปไหนนะ” พูดไปพร้อมมองไปรอบๆ และหยุดสายตาที่ชายชุดดำที่อยู่ไม่ไกลมาก และหลี่ตาลงพร้อมพยักหน้าเหมือนให้สัญญาณบางอย่าง ทางฝั่งคนรับสัญญาณนั้นก้มศีรษะลงอย่างเข้าใจ แต่พฤติกรรมทุกอย่างนั้น หนูนาไม่ได้สังเกตเห็นแม้แต่นิดเดียว เพราะยังอยู่ในห้วงความเหนื่อยมากมาย

  “นั่งพักตรงนี้ห้ามไปไหน" พูดพร้อมดึงเธอมานั่งที่ม้านั่งข้างๆทางเท้าใต้ต้นไม้  หนูนาพยักหน้าและปีเตอร์หันหลังและออกวิ่งไป หนูนาเอาหูฟังมาใส่หูนั่งฟังเพลง แน่นอนต้องเป็นเพลงของปีเตอร์ มาร์ส

นั่งคิดถึงย้อนไปตอนที่เธออาบน้ำเสร็จเมื่อเช้านี้ แล้วเดินออกมาในชุดเสื้อคลุม เพราะในตู้ห้องน้ำไม่มีชุดอื่นนอกจากชุดนอนกับผ้าขนหนู เสื้อคลุม เมื่อเดินออกมาชุดสำหรับวิ่งของหนูนาก็ออกแขวนรอนอกตู้  ส่วนปีเตอร์เมื่อเห็นหนูนาเขาก็เดินสวนเข้าห้องน้ำพร้อมชุดวิ่งของเขาในมือเข้าห้องน้ำไป หนูนาก็เดินไปจัดการตัวเอง ชุดวิ่งของเธอจะมีสามชิ้นคือกางเกงขายาว เสื้อกร้ามและเสื้อแขนยาวมีฮูดด้านหลังสีขาวทั้งชุด เหมือนอย่างที่คิดพอดีเป๊ะ และเป็นชุดที่ยังใหม่เธอใส่มันเป็นคนแรก ‘แน่นอนเธอต้องเป็นคนใส่คนแรกเพราะมันเป็นของเธอ’ ทันทีเธอ แต่งตัวเสร็จ ปีเตอร์ก็เปิดประตูห้องน้ำออกมาด้วยชุดที่เหมือนเธอ ต่างกันที่ขนาดและสีเพราะของเขาจะเป็นสีเทา 

 ปีเตอร์เดินไปเปิดลิ้นชักเล็กที่ตู้เสื้อผ้าหยิบบางอย่างคือ ไอพอดพร้อม    หูฟังสองอันออกมา เขาก็เอาติดให้เธออันหนึ่ง และอีกอันของเขา ต่อจากนั้นเขาก็จูงมือเธออกจากห้องไป ที่ตู้รองเท้าหยิบรองเท้าและถุงเท้าให้เธอก่อน และพอดีเป๊ะเหมือนเดิม ‘รองเท้าคู่ใหม่ของเธอ’ 

  ตอนนี้ระหว่างที่นั่งรอปีเตอร์หายเหนื่อยแล้ว เธอก็คิดย้อนไปสองสามวันนี้ไม่น่าเชื่ออีกครั้งว่าตอนนี้เธอกำลังนั่งรอผู้ชาย ที่ผู้หญิงหลายต่อหลายๆคนต่างก็ต้องการ และตอนนี้บอกได้เลยหมายรวมถึงเธอด้วย อดสงสัยไม่ได้ว่าปีเตอร์เป็นแค่นักร้อง นักดนตรีแค่นั่นจริงๆเหรอ เพราะเขามีบุคคลิกบางอย่างที่ทำให้เขาเป็นมากกว่านักร้อง และเมื่อเช้านี้เธอแอบเห็นรอยแผลเป็น เป็นทางยาวประมาณหนึ่งฟุตที่แผ่นหลังเขา ถึงแม้มันจะจางมาก แต่ก็ยังเห็นได้ด้วยตาเปล่าโดยไม่ต้องสังเกตมาก ถ้าเขาเป็นแค่นักร้อง อุบัติเหตุอะไรสร้างรอยแผลแบบนั้นให้เขาได้ คงต้องเก็บความสงสัยที่เพิ่มอีกหนึ่งเรื่องไว้ก่อนอีกแล้ว

หนูนามองไปรอบๆชมทัศนียภาพรอบข้าง สวยจริงๆสวนสาธาณะที่นี้ได้รับการดูแลอย่างดีมากๆ พุ่มไม้บ่งบอกถึงการได้รับการดูแลอย่างดี และมองเห็น   ปีเตอร์วิ่งมาถึงเธอ หนูนายิ้มทันที "อุ้ย!" เมื่ออยู่ๆปีเตอร์วิ่งเข้ามาและมาจุ๊บเบาๆเร็วๆ และวิ่งต่อผ่านเธอไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น หนูนาได้แต่มองตามและยิ้มให้แผ่นหลังนั้น

หนูนายังนั่งรอฟังเพลงรอเขาต่อไป “เอ๊ะ!” เพลงนี้ทำไมไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย หนูนาจะรู้จักและได้ฟังเพลงของเขาทุกเพลงทุกอัลบั้ม แต่เพลงนี้ยังไม่เคยได้ยิน มันเป็นการเล่นและร้องกับเปียโน 

“เป็นการพูดถึงผู้หญิงคนหนึ่ง เขาขอขอบคุณต่อพระเจ้าที่พระองค์สร้างและส่งเธอมาให้กับเขา ทำให้เขารู้แล้วว่า ลมหายใจของเขาต่อจากนี้ไปอยู่เพื่อใคร เขาขอสัญญาต่อพระองค์ ว่าเขาจะทำให้นางฟ้าตนนี้มีความสุขบนโลกมนุษย์ใบนี้ตลอดไป และตอนนี้เขาอยากร้องตะโกนขึ้นไปบนท้องฟ้ายามกลางวัน ในขณะที่เธอยืนอยู่ข้างๆเขาตอนนี้ ว่าผมรักคุณมากเหลือเกิน ผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆตอนนี้ และต่อจากนั้นผมอยากตะโกนขึ้นไปบนท้องฟ้ายามค่ำคืนผู้หญิงที่นอนอยู่ข้างๆว่าผมรักคุณมากเหลือเกิน”

เมื่อเพลงจบลงก็มีเสียงเรียกชื่อเธอ “หนูนา ผมรักคุณ”  หนูนาตาโต ตกใจเพราะมันคือเสียงของปีเตอร์ หนูนาหยิบไอพอดและย้อนกลับอีกครั้งทันที “หนูนา ผมรักคุณ” ย้อนอีกครั้ง “หนูนา ผมรักคุณ” สาเหตุที่เธอต้องย้อนกลับไปอีกครั้งและอีกครั้ง เพราะปีเตอร์พูดบันทึกลงไอพอดนั้น เขาบอกรักเธอเป็นภาษาไทย และแน่นอนสามรอบที่ฟังมันคือเสียงของเขาแน่นอน หนูนาไม่รู้สึกตัวเลยตอนนี้ดวงตาเธอพร่าเลือน เพราะมันมีน้ำตาที่เกิดจากความปลื้มใจและดีใจอย่างที่สุด โดยที่เธอไม่รู้ตัวเลยว่า ปีเตอร์ได้เข้ามานั่งอยู่ข้างๆเธอแล้ว เพราะเมื่อเขาเห็นกริยาท่าทางของเธอตอนที่เขาวิ่งวนกลับมาอีกรอบเขาก็เดาได้ทันทีว่าเธอได้ยินอะไร  

และเมื่อหนูนาเริ่มรู้สึกได้ว่าตอนนี้เธอไม่ได้นั่งอยู่คนเดียว ก็หันไปตามทิศทางที่มีสิ่งใหม่เข้ามาก็เห็นเป็นเขา และเมื่อเธอหันมาปีเตอร์ก็ก้มหน้าเข้ามาพร้อมดึงหูฟังออกมาข้างหนึ่งและกระซิบไปว่า “HAPPY BIRTH DAY” 

เมื่อได้ยินแบบนั้นหนูนาก็โผกอดเขาทันทีและกระซิบข้างหูเขาเบาๆ “Thanks you, I love you” ปีเตอร์เมื่อได้ ยินดังนั้นกอดรัดหนูนาแน่นขึ้นไปอีก เป็นการบอกรักทั้งน้ำตาที่เขารู้สึกได้ว่ามันมาจากส่วนลึกของหัวใจของหนูนา ทั้งคู่ต่างกอดกันอยู่อย่างนั้นจนเวลาผ่านไปสักพัก 

“เรายังมีที่ที่จะต้องไปอีก พร้อมมั้ย?” ปีเตอร์กระซิบเบาๆข้างหู

  “ไปไหนคะ?” ถามออกไปและค่อยๆคลายวงแขนที่โอบกอดปีเตอร์อย่างช้าๆ เหมือนไม่อยากห่างอ้อมอกที่อบอุ่นนั้นเลย

“ไม่บอก...เดี๋ยวก็รู้ ไปกันเถอะได้เวลาแล้ว” พูดพร้อมจูงมือหนูนาเดินไปที่รถทันที

🎸🎤🎶🎼


 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


ฟินมาก
โดย Anonymous | 2 years, 1 month ที่ผ่านมา
  • 5555 ^^ โดย RungArunoThay | 2 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ฟิ้นนนนฟินค่ะ
โดย Anonymous | 2 years, 2 months ที่ผ่านมา
  • ขอบคุณค่ะ โดย RungArunoThay | 2 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ฟินจนจิกหมอนเลยอ่ะ
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
  • 5555 ขอบคุณค่ะ ^^ โดย RungArunoThay | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 3 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ฟิน`~~~~~~
โดย Anonymous | 3 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ร้องไห้เลยอ่ะ T^T
โดย Anonymous | 3 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ชอบค่ะ
โดย Anonymous | 3 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
อร๊ายยยยย
โดย Anonymous | 3 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 3 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 3 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 3 years, 4 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 3 years, 4 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha