[จบ] จังหวะรักมาเฟีย II ( Mafia's Rhythms Of Love )

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 9 : คริสต์มาสอีฟ (50%)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

  





273x387

  




 









XXXIV

< คริสต์มาสอีฟ >


หนูนาเมื่อได้ยินและรับรู้ความรู้สึกจากสายตาที่สามีถ่ายทอดมา เธอพยักหน้ารับรู้และผ่อนแรงการยื้อดึงปีเตอร์ไว้และเดินไปตามแรงจูงของปีเตอร์ เธอทำได้แค่หันไปสบตากับ อีธาน เบนเน็ต และเอ่ยขอโทษเบาๆในขณะที่เดินผ่านเขาออกจากร้านไป

เมื่อเดินมาถึงรถปีเตอร์เปิดประตูให้หนูนาเข้าไป และตัวเขาก็รีบเข้าตำแหน่งประจำหลังพวงมาลัยและออกรถไปทันที และระหว่างทางไม่มีการพูดคุย หนูนาน้ำตาไหลออกมาเพราะความเสียใจแต่ไร้ซึ่งเสียงสะอื้น

เมื่อปีเตอร์ขับเข้ามาถึงคอนโดที่ลานจอดรถเขาก็ลงจากรถทันทีและเดินอ้อมไปจับมือหนูนาเดินเข้าลิพท์โดยที่ไม่มีการพูดคุยอะไรกันรวมถึงการมองหน้ากันของทั้งสองคน แต่เมื่อเข้ามาในลิฟท์ หนูนาอดไม่ได้ที่จะแอบชำเลืองมองปีเตอร์จากเงาสะท้อนในลิฟท์ จึงทำให้สายตาของทั้งสองประสานกันทันที เพราะปีเตอร์มองหนูนาจากเงาสะท้อนในลิฟท์ก่อนอยู่แล้ว 

และไม่มีใครหลบตาใครในขณะที่ตาจ้องตากันโดยผ่านเงาสะท้อนปีเตอร์ก็ไม่ได้ปล่อยมือจากหนูนา ตลอดเวลาตั้งแต่เดินออกมาจากรถ หนูนามองเห็นสายตาของชายที่รู้สึกเจ็บปวด มันยิ่งทำให้เธอรู้สึกแย่ แต่เธอก็คิดว่าจะไม่ยอมแพ้ ครั้งนี้ไม่สำเร็จแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะต้องล้มเหลวทุกครั้ง ความคิดของหนูนาหยุดแค่นั้นเนื่องจากเสียงลิฟท์ เสมือนเป็นระฆังทำให้การสบตากันเป็นอันสิ้นสุด 

เมื่อประตูลิฟท์เปิดออกปีเตอร์ยังคงจูงมือหนูนาให้เดินตาม และเมื่อมาถึงห้องเขาก็ปล่อยมือเธอไว้บริเวณโซฟาและตัวเขาก็เดินต่อจุดหมายคือห้องดนตรีโดยที่ไม่ได้เอ่ยอะไรกับหนูนาซักคำ

“พีท....” หนูนาเรียกปีเตอร์ ความดังเธอมั่นใจว่าเขาได้ยิน แต่ปีเตอร์ไม่แม้แต่จะหยุดและหันหลังมาตามเสียงเรียกนั้น จนไปถึงประตูห้องดนตรีผลักประตูเข้าไปพร้อมปิดลงทันที

หนูนามองตามหลังได้แต่ถอนหายใจ เธอรู้สึกเข่าอ่อนไม่มีแรงเลยลงนั่งที่โซฟาอย่างคนแบบอารมณ์ที่เซ็งที่สุด นี้คงเป็นครั้งแรกที่เธอได้รู้จักอีกอารมณ์หนึ่งของปีเตอร์ จะเรียกอาการแบบนี้ว่าอย่างไรมันเหมือนว่าเขารู้สึกว่าเธอหักหลังเขายังไงไม่รู้จะเรียกว่าโกรธก็ไม่เชิง “เฮ้ย!.....” หนูนาถอนหายใจพร้อมแหงนหน้าพักคอที่พนักโซฟา 

“ตื๊ด...ตื๊ด...ตื๊ด...”  เสียงโทรศัพท์ของหนูนาก็มีเสียงข้อความเข้า หนูนาที่นอนแหงนหน้าหลับตาอยู่หยิบมือถือจากกระเป๋าสะพายใบเล็ก และทันทีที่เห็นข้อความเข้าก็ตาโต นั่งตัวตรงทันที 

“ขอคุยด้วยหน่อยหนูนีน่า รออยู่ข้างล่าง...จาก ET”  บทความนี้หนูนารู้โดยทันทีว่ามาจากใคร เธอหันไปมองที่ประตูห้องดนตรีและกำลังเข้าโหมดการตัดสินใจว่าจะยังไง ว่าควรบอกปีเตอร์ว่าเธอขออกไปข้างนอกหรือจะเดินออกไปและเขียนโน๊ตทิ้งไว้ และหนูนาตัดสินใจเลือกอย่างหลังเพราะเธอคงไม่สามารถตอบคำถามเขาได้ และถ้าเขารู้ก็คงไม่อนุญาต

เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยเธอก็ค่อยๆย่องเดินไปที่ประตูทางออก และรีบกดเรียกลิฟท์ทันที “ถ้าไม่นานคงกลับก่อนที่พีทจะออกจากห้องดนตรี...” หนูนาบ่นพึมพำกับตัวเองในขณะที่ลิฟท์ลงมาข้างล่าง

ปีเตอร์เมื่อเข้ามาในห้องดนตรีพร้อมด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูกเขาไม่ได้โกรธหนูนาแต่เขากลัวและมากด้วย มันทำให้เขารู้ว่าทุกอย่างที่เกี่ยวกับความปลอดภัยของหนูนามันทำให้เขากังวลว่าเขาจะปกป้องเธอไม่ได้   ปีเตอร์เดินไปที่ผนังรูปแม่ของเขา “แม่ครับ...ผมจะต้องทำไง...ถึงจะปกป้องหนูนาให้พ้นจากคนอันตรายนั้น...เธอจะต้องปลอดภัย...” ปีเตอร์พูดสายตาจับจ้องที่ภาพของบาบาร่า เขายืนอยู่อย่างนั้นสายตาจ้องมองที่ภาพรอยยิ้มของแม่ทำให้ย้อนกลับไปคิดถึงเวลาเก่าๆระหว่างแม่กับเขาจนไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน  แต่ก็ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นและย้ายตัวเองไปที่เปียโนและบรรเลงเพลงไปเรื่อยๆ โดยที่ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าตอนนี้เขาอยู่คนเดียว ณ สถานที่แห่งนี้

หนูนาเมื่อลิฟท์นำเธอมาสู่ชั้นหนึ่งอย่างสะดวก ไร้การติดตามและขัดขว้างของบอดิการ์ดของสามี เธอก็รีบเดินไปยังรถที่จอดรออยู่ใกล้หน้าประตูทางเข้าอาคาร แต่เธอไม่จำเป็นต้องมองหาว่ารถคันไหนที่อีธานนั่งมา เพราะดอมคนสนิทของอีธานมายืนรอรับเธอที่หน้าประตู

“เชิญครับ...”ดอม โค้งคำนับพร้อมเอ่ยเชิญและผายมือไปทิศทางที่รถของเจ้านายที่จอดอยู่ หนูนาพยักหน้ารับทราบและเดินไปตามทิศทางนั้นก็เห็นรถรีมูซีนสีดำจอดอยู่ ดอมเปิดประตูให้เธอ 

“สวัสดีค่ะ...คุณอีธาน” หนูนายกมือไหว้แบบประเพณีไทยตามความเคยชิน และตามด้วยรอยยิ้ม

“พ่อจะมีเกียรติพอ...ให้หนูนีน่าเรียกว่าพ่อได้มั้ย?” อีธานกล่าวพร้อมรับไหว้แบบประเพณีไทยเช่นกัน และรู้สึกว่าการไหว้ของคนไทยช่างสวยงามยิ่งนัก

“นายครับ...ขออนุญาตครับ...มีสัญญาณแจ้งเตือนถึงระบบติดตาม” ก่อนที่หนูนาและอีธานจะได้คุยกันต่อ ดอมก็เปิดอินเตอร์คอมมาจากด้านคนขับ 

“หนูนีน่า...เอียน...เขาให้อะไรหนูไว้ติดตัวหรือเปล่า” อีธานถามหนูนาต่อทันทีเมื่อสิ้นเสียงของ ดอม

“เอ่อ...” หนูนาก็ไม่แน่ใจ ก้มมองตัวเอง และเหมือนนึกอะไรออกมาได้ เพราะเธอไม่แน่ใจและสงสัย แต่ก็ไม่เคยกล้าที่จะถามปีเตอร์ หนูนายื่นแขนที่ใส่กำไรข้อมือที่ปีเตอร์ให้ไว้และย้ำเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าอย่าให้อยู่ห่างตัวเด็ดขาดเวลาที่อยู่ห่างจากเขา

อีธานเอื้อมไปหยิบกล่องที่วางอยู่ใกล้ๆพร้อมเปิดฝากล่องออก “หนูถอดไว้ในกล่องนี้ก่อนได้มั้ย...เมื่อเราคุยธุระเสร็จแล้วเดี๋ยวพ่อคืนให้” หนูนาพยักหน้า ไม่รู้สินะว่าทำไมเธอถึงยอมทำตามคำขอนั้น โดยที่การกระทำของเธอมันขัดต่อคำสั่งของสามีสุดที่รัก แต่เธอรู้สึกได้ว่าชายตรงหน้าไม่ได้เป็นอันตรายต่อเธอ

“สัญญาณหายไปแล้วครับ” เสียงดอมแจ้งมาให้ทราบอีกครั้งเมื่ออีธานปิดกล่องและวางไว้ใกล้ๆ

“ว่าแล้วเชียว!...นีน่าสงสัยอยู่ตั้งนาน...แต่ก็ไม่กล้าถามพีท” หนูนาพูดออกมาอย่างเป็นเธอ สร้างรอยยิ้มให้กับอีธาน เพราะเขารู้ถึงความเป็นตัวของตัวเองของหนูนาทำให้คนที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจ

ครืดดดดด../...อุ๊บ...” ก่อนที่จะได้พูดอะไร เสียงท้องของหนูนาก็ดังขึ้นมา หนูนาร้องออกมาอย่างตกใจและรู้สึกอายขึ้นมาทันที ก็เธอยังไม่ได้ทานอะไรเลยตั้งแต่เที่ยง นี้ก็เลยเที่ยงมากว่าสองชั่วโมงแล้ว และก่อนหน้านี้ก็มีเหตุการณ์เกิดขึ้นทำให้ความหิวมันหายไป แต่พอเธอรู้สึกสบายใจขึ้นความหิวก็ก่อตัวทันที

“ขอ...โทษ...คะ” หนูนากล่าวขอโทษพร้อมยิ้มเจื่อนๆ อีธานยิ้มพร้อมกดอินเตอร์คอมบอกจุดหมายปลายทางนั้นคือร้านอาหารที่ใกล้ที่สุด และเมื่อสิ้นเสียงคำสั่งของอีธาน ดอมก็ออกคำสั่งให้การ์ดบางส่วนล่วงหน้าไปก่อนเพื่อเคลียสถานที่




ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


ไม่มีเรื่อง
โดย Anonymous | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ทำไมไม่มีเรื้อเรืีองอะไรเลยค่ะ ว่างเปล่า เรื้อหาไม่ขึ้นเลยค่ะ
โดย Anonymous | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
  • เข้ามาดูใหม่เหรอยัง อาจจะกำลังโหลด มั้งค่ะ หรือน่าจะเป็นที่ระบบ เขากำลังแก้ไข ช่วงนั้นอยู่ โดย RungArunoThay | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha