[จบ] จังหวะรักมาเฟีย II ( Mafia's Rhythms Of Love )

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 10 : คริสต์มาสอีฟ (100%)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

  





273x387

  




 







XXXIV

คริสต์มาสอีฟ 



‘ทางด้าน’ ปีเตอร์ที่บรรเลงเพลงไปหลายเพลงจนไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน และจู่ๆเขาก็หยุดบรรเลงเมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้และเดินออกจากห้องดนตรี และเมื่อเขาออกจากห้องดนตรีมาสิ่งที่พบคือความว่างเปล่าและความเงียบ ปีเตอร์ขมวดคิ้วและเดินต่อไปที่ห้องนอนแต่ก็ว่างเปล่ารวมถึงห้องน้ำ เขาล้วงหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋ากางเกงออกมาและเปิดแอฟเพื่อเช็คสัญญาณติดตาม ปีเตอร์ขบกรามแน่นโดยทันทีเพราะหน้าจอโทรศัพท์ไม่แสดงตำแหน่งอุปกรณ์ติดตาม

ปีเตอร์เดินออกจากห้องนอนพร้อมกับโทรหามาเซลทันที “คุณนีน่าไปไหน?” ประโยคแรกทันทีที่มาเซลรับสาย

“ผมจะลงไปดูกล้องวงจรปิดของอาคารครับ” มาเซลตอบกลับมาอย่างเข้าใจและเร่งจัดการตามที่พูดทันที และไม่เกินสิบห้านาทีเขาโทรหานายของเขา

“คุณนีน่าเดินออกไปเองครับ...เอ่อ!...แล้ว...” มาเซลอ้ำอึ้ง

“แล้ว...อะไร?” ปีเตอร์รู้สึกหงุดหงิด เขากำลังร้อนใจว่าหนูนาจะเป็นอะไร แต่มาเจออ้ำๆอึ้งๆของมือขวา ถ้าอยู่ใกล้ๆ มาเซลคงลงไปนอนอ้ำๆอึ้งๆอยู่กับพื้นแล้วแน่นอน

“คุณดอม...รอรับคุณนีน่าอยู่ที่หน้าประตูทางออกครับ”ปีเตอร์ขบกรามพร้อมสายตาที่ตอนนี้โชคดีว่าเขาอยู่คนเดียว เพราะคงไม่มีใครอยากอยู่ใกล้กับเขาในขณะนี้แน่นอน

“เอาที่อยู่มาเดี๋ยวนี้” ปีเตอร์ออกคำสั่งด้วยเสียงที่เยือกเย็น มาเซลรับคำและจัดการทำตามคำสั่งต่อไปทันที ส่วนปีเตอร์เดินออกจากห้องไปยังลานจอดรถทันที และเมื่อเข้ามาในรถเขาก็นั่งประจำหลังพวกมาลัย รอการแจ้งกลับจากมาเซลถึงจุดหมายที่เขาจะต้องไปเพื่อไปรับคุณภรรยาจอมดื้อกลับ

“นายครับ...เอ่อ...ทางโน้นแจ้งว่าเดี๋ยวเสร็จธุระแล้วจะพาคุณนีน่ากลับมาส่งเองอย่างปลอดภัยครับ” มาเซลหลังจากโทรรายงานก็รอรับระเบิดเวลาที่ใกล้เวลาระเบิดแล้ว แต่ผิดคาดเพราะทางนั้นกลับเงียบและตัดสายเขา มาเซลเองก็ไม่สบายใจตัวเขาก็เป็นห่วงนายหญิงเขาเช่นเดียวกัน

“โธ่โว้ย!!!!!!” ปีเตอร์โกรธมากกับสิ่งที่ได้ยิน ใช่! ตอนนี้เขาโกรธแล้วและรวมถึงหนูนาด้วยที่ขัดคำสั่งเขาเพราะเธอเป็นฝ่ายเดินออกไปเอง ปีเตอร์ตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและกดโทรออกอีกครั้ง


“ตื๊ด...ตื๊ด..”เสียงเรียกเข้าดังเตือนที่โทรศัพท์ของหนูนาเมื่อหนูนาหยิบขึ้นมาดูก็ต้องตกใจเพราะหน้าจอแสดงภาพของสามีพร้อมเสียงเรียกเข้า 

“มีอะไรหรือเปล่า” อีธานเอ่ยถามทั้งๆที่เขาก็พอเดาออกว่ามันคืออะไร เพราะตอนที่มือขวาเข้ามากระซิบว่าลูกชายของเขาต้องการตัวภรรยาเขาคืนเดี๋ยวนี้ เขาก็รู้ได้ทันทีว่าเดี๋ยวลูกชายเขาต้องโทรหาสะใภ้เขาแน่นอน หลังจากที่เขาให้แจ้งกลับไปแบบนั้น

“พี...ท...คะเขาคงทราบแล้วว่าหนูไม่ได้อยู่ในห้อง” หนูนาแจ้งไปโดยที่ยังไม่รู้ว่าปีเตอร์รู้แล้วว่าเธออยู่กับใคร

“หนูอย่าพึ่งรับเลย...ส่งข้อความบอกเขาไปว่า...ทานเสร็จแล้วเดี๋ยวก็กลับ” อีธานแนะนำ หนูนาก็เห็นด้วยเพราะถ้าขืนเธอรับสายตอนนี้มีหวังหูเธอแตกแน่นอน 

“ตื๊ด” เสียงข้อความเข้าไปที่โทรศัพท์ของปีเตอร์ที่ตอนนี้อารมณ์ของเขาไม่ปกติมากเพราะหนูนาไม่รับสายเขา และเมื่อเขาเปิดดูข้อความและอ่านมัน       “แกร็บ!” เสียงของความเสียหายของโทรศัพท์ก็ดังตามมาทันที ตอนนี้โทรศัพท์ของเขาแตกคามือเขาทั้งๆที่เขายังนั่งอยู่ในรถ และมือนั้นก็ไม่คลายลงเลยจากโทรศัพท์กลับบีบมันมากขึ้นจนตอนนี้น้ำสีแดงอุ่นๆไหลออกมาจากฝ่ามือนั้นแล้ว 

“ก๊อก...ก๊อก” ในขณะที่อารมณ์ของปีเตอร์กำลังถึงจุดเดือดมากที่สุดในรอบแปดปี เสียงเคาะหน้าต่างกระจกรถก็ดังขึ้นเป็นมาเซลที่ลงมาหานายที่รถ และเมื่อเขามองผ่านกระจกก็เห็นสภาพโทรศัพท์ของนายพร้อมกับเลือดที่ไหลออกมา

ปีเตอร์เปิดประตูลงมาจากรถ และปล่อยโทรศัพท์ทิ้งลงกับพื้นและเดินกลับขึ้นห้องไป มาเซลได้แต่มองตามและนี้เป็นอารมณ์ที่ทั้งเขาและไม่ว่าใครไม่อยากเข้าใกล้นายตอนนี้แน่นอน มาเซลจัดการดับเครื่องยนต์พร้อมหยิบซากโทรศัพท์และเดินออกมาจากตรงนั้น และไม่ลืมโทรสั่งการให้ลูกน้องนำโทรศัพท์เครื่องใหม่เข้ามาให้

ปีเตอร์เมื่อกลับมาถึงห้องเขาก็นั่งลงที่โซฟากลางห้องสายตาจับจ้องไปที่ประตูทางเข้าโดยไม่สนใจเลือดที่ฝ่ามือที่ไหลออกมาเพียงเล็กน้อยแต่เป็นไปอย่างต่อเนื่อง


หนูนาหลังจากที่ลงมาจากรถของคุณพ่อสามี เธอยังคงยืนอยู่ตรงหน้าประตูทางเข้าอาคารและรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง ขณะที่เธอกำลังยืนรวบรวมกำลังใจอยู่นั้นมาเซลก็เดินมาพอดี และกล่าวเชิญให้หนูนารีบกลับเข้ามา เพราะถ้าเวลายิ่งเนิ่นนานออกไปไม่เป็นผลดีแน่ๆ

“เร็วเถอะครับ...คุณนีน่า” 

“เอ่อ...เขาโกรธมากมั้ยคะ” มาเซลพยักหน้าเป็นคำตอบสำหรับคำถามที่รู้คำตอบกันอยู่แล้ว และเมื่อลิฟท์มาถึงชั้นที่ต้องการ มาเซลรับกล่องมาจากลูกน้องที่ยืนรออยู่หน้าห้องส่งให้หนูนา หนูนารับมาอย่างงงๆ พอมองดูมันเป็น กล่องปฐมพยาบาล 

“เกิด...อะไรขึ้นคะ” หนูนาหันไปมองหน้ามาเซลทันที และรู้สึกหัวใจกระตุกวูบเพราะแน่นอนเธอรู้ทันทีว่ากล่องนี้ต้องเอาไปใช้กับคนในห้องนั้นแน่นอน มาเซลไม่พูดอะไรแต่เอาซากโทรศัพท์มือถือของปีเตอร์ที่มีคราบเลือดแห้งติดอยู่มากมาย หนูนาเห็นดั่งนั้นรีบวิ่งเข้าไปข้างในทันที 

“ผลั๊วะ...”  เสียงผลักประตูของหนูนาและทันทีที่ประตูเปิดออก เธอก็เห็น     ปีเตอร์นั่งอยู่ที่กลางโซฟาสายตาที่เยือกเย็นจับจ้องอยู่ที่เธอ หนูนามองไปที่มือก็ยังเห็นเลือดอยู่โดยที่เจ้าของไม่สนใจเลยสักนิดว่าเลือดจะไหลออกมาหมดตัวแล้ว หนูนารีบเข้าไปหาปีเตอร์ทันที ปีเตอร์มองตามการเคลื่อนไหวของหนูนาตลอดแต่ก็ยังไม่พูดอะไร

“อุ้ย!...”  และทันทีที่หนูนาเข้ามาใกล้ก็ต้องร้องออกมาด้วยความตกใจ เพราะปีเตอร์กระชากแขนหนูนาจนเธอเสียหลักล้มลงนั่งบนตักของปีเตอร์ และเมื่อหนูนาอยู่ในอ้อมกอดเขาปีเตอร์จัดการกับเสื้อผ้าอาภรณ์ของหนูนาทันที           “แคว่ก...แคว่ก” เสียงฉีกขาดของเสื้อผ้าหนูนาดังกึกก้องอยู่ในหูของคนทั้งสองแต่หนูนาก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร 

“ขอหนูนาทำแผลให้พีทก่อนได้มั้ย” ประโยคแรกของหนูนาตั้งแต่เข้ามาในห้องแห่งนี้ แต่ไร้ซึ่งการสนองกลับจากผู้ที่ถูกกล่าวถึง ตอนนี้เนื้อตัวหนูนาเหลือเพียงปราการชิ้นสุดท้ายเพราะที่เหลือกลายเป็นเศษผ้า และการกระทำของปีเตอร์สร้างรอยแดงบนผิวกายของหนูนาที่เกิดจากการเสียดสีของเสื้อผ้าที่ถูกฉีกขาดแต่หนูนาก็ไม่ได้สนใจ ตอนนี้เธอเป็นห่วงแค่แผลที่ฝ่ามือของเขาที่ยังมีเลือดซึมอยู่และตอนนี้เลือดของเขาก็เลอะบนร่างกายเกือบเปลือยของเธอด้วยเช่นกัน

ปีเตอร์ปิดปากของหนูนาด้วยปากของเขาทันทีด้วยความร้อนแรงเพราะเขาทั้งดูดและกัดริมฝีปากอิ่มนั้น บดขยี้อย่างไม่ปราณีพร้อมกับสองมือที่บีบขย้ำดอกไม้ตูมแบบอารมณ์เดียวกัน หนูนายกสองแขนโอบรอบคอปีเตอร์ไว้เพื่อเป็นหลักยึด เพราะความรุนแรงและดุดันของเขานั้นอาจทำให้เธอล่วงลงไปนั่งกองกับพื้นได้ หนูนาไม่ขัดขืนต่อการกระทำนี้เลยสักนิด เธออดทนต่อความเจ็บปวดทั้งบริเวณปากกับหน้าอกที่ตอนนี้มันแทบแหลกคามือของสามีที่รักอยู่แล้ว แต่ใช่ว่ามันจะมีแต่ความเจ็บปวดความเสียวซ่านก็ติดตามมาด้วยเช่นกัน

ปีเตอร์ปลดปล่อยปากอิ่มนั้นเมื่อดูดกลืนกินความหวานพอใจแล้วและไล่ต่ำมาที่ลำคอต่อ หนูนาแหงนหน้าขึ้นเพื่อเปิดทางให้ทั้งเขาและเธอได้หายใจและตอนนี้ปากอิ่มของหนูนาก็เจ่อบวมแดงอย่างเห็นได้ชัด ปีเตอร์ยังไม่ลดละที่ลำคอเล็กนั้นเขาทั้งสูดดมด้วยจมูก จุมพิตด้วยปากหนาเสียงดังไปทั่วห้องทิ้งร่องรอยการสัมผัสไว้อย่างเด่นชัด ดั่งเป็นหินนำทางไม่ต้องกลัวหลงทางเลยทีเดียว

“อ้า...อ้า...อ้า...” หนูนาร้องครางออกมาอย่างเก็บความเสียวซ่านไว้ไม่อยู่ และรัดวงแขนรอบคอปีเตอร์ให้แนบแน่นยิ่งขึ้น 

ปีเตอร์เองเขาก็ทนต่อความอึดอัดของตัวต่อไปไหวเช่นกันเขายกตัวหนูนาโดยที่ให้ขารัดเอวเขาไว้เพื่อย้ายไปที่เบาะรองนั่งที่ได้ทั้งนั่งและนอนบริเวณใกล้ๆนั้น และบรรจงค่อยๆวางหนูนาลงไป และเขาก็ผละจากเธอเล็กน้อยจัดการกับเสื้อผ้าของตัวเองอย่างรวดเร็วทันทีโดยที่ไม่สนแผลบนฝ่ามือเช่นเคย และตอนนี้เขาไม่มีอะไรบนร่างกาย เขาคุกเข่าลงและมองไปที่ร่างกายของหนูนาที่เลอะไปด้วยเลือดของเขาและร่องรอยจากการสัมผัสของเขาทั้งใหม่และเก่ายังคงมีให้เห็น แววตาของปีเตอร์ไม่สามารถบ่งบอกถึงความรู้สึกอะไรได้เลย แต่เขาอยากแน่ใจว่านี้ไม่ใช่ความฝัน หนูนากลับมาหาเขาด้วยความปลอดภัย 

ปีเตอร์ก้มลงและเข้าหาปากอิ่มนั้นอีกครั้ง หนูนาเปิดทางรับลิ้นหนาทันทีและสลับเป็นฝ่ายส่งลิ้นน้อยๆเข้าหาโพรงปากหนาเช่นกัน ในขณะที่ปากทั้งสองกำลังดูดกลืนกันตอบสนองต่อความรู้สึกของกันและกันอย่างไม่ลดละ ปีเตอร์ก็ไล่มือลงต่ำเพื่อปลดปล่อยกุหลาบงามให้เป็นอิสระ หนูนายกสะโพกเล็กน้อยให้ความร่วมมืออย่างเต็มใจ และมือหนึ่งของปีเตอร์ก็ทักทายสัมผัสกุหลาบงามนั้นทันทีที่ชุ่มฉ่ำเปรียบเสมือนน้ำค้าง หนูนาแยกขาออกให้ปีเตอร์เปิดทางสะดวกให้เขาอย่างเต็มที่สองนิ้วของปีเตอร์เข้าไปโดยทันทีขยับเข้าออกตามจังหวะ 

“อ้า...อร้า....” หนูนาร้องครางออกมาทันที ที่ปีเตอร์ให้อิสระกับปากอิ่มนั้น และมาขบกัดอยู่ที่ยอดเกสรดอกไม้ตูมทั้งรั้งทั้งดูด หนูนาแอ่นหน้าอกรับการสัมผัสนั้นอย่างเต็มที่ตอนนี้บนร่างกายของหนูนามีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมามากมายจากการโจมตีของสามีทั้งบนทั้งล่างหนูนาขยับสะโพกเข้ากับจังหวะการเข้าออกของสองนิ้วร้ายกาจของปีเตอร์อย่างลงตัว และรับรู้แก่นกายที่ใหญ่โตพร้อมแล้วสำหรับเธอบริเวณหน้าขาของเธอ

เสียงลมหายใจของปีเตอร์ดังประสานกับเสียงครวญครางของหนูนา แต่ ปีเตอร์ยังรู้สึกไม่ค่อยแน่ใจว่านี้ยังคงเป็นความฝันหรือความจริงถึงแม้จะรับรู้ถึงความรู้สึกเจ็บเล็กน้อยที่แผ่นหลังที่หนูนาจิกเล็บลงไป อย่างต้องการระบายความเสียวซ่านที่เกิดจากการโจมที่รุนแรงและร้อนแรงทั้งข้างบนและข้างล่าง

ปีเตอร์ถอนนิ้วออกจากดอกกุหลาบงามและเอาเข้าปากเพื่อดูดกินความหอมหวานนั้น หนูนามองตามและเขาก็ขยับมานั่งคุกเข่าที่ระหว่างขาเธอและขยับให้ขาเล็กนั้นเปิดทางให้กับเขา ปีเตอร์ยกขาทั้งสองขึ้นพาดไหล่ของเขา ทำให้กุหลาบงามที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยธารน้ำปรากฎอยู่ตรงหน้าเขา ปีเตอร์ไม่รอช้าก้มหน้าดูดดื่มชื่นชมกับดอกไม้ตรงหน้านั้นทันที และสร้างความพึงพอใจให้กับเขาเป็นอย่างมาก ลิ้นอันแสนร้ายกาจของเขากวาดต้อนธารน้ำที่หอมหวานดั่งน้ำผึ้งเข้าปากเขาอย่างไม่รู้จักคำว่าอิ่มและพอเลย

หนูนาทันทีที่ปีเตอร์เข้าหาของรักของหวงของเธออย่างไม่ปราณีสร้างความเร่าร้อนให้กับเธอเป็นอย่างมาก สองมือขย้ำหมอนที่อยู่ใกล้ๆจนหมอนแทบจะแหลกคามือเธอ สองขาของเธอบีบรัดศีรษะที่อยู่ระหว่างขาเธอที่เจ้าของลิ้นร้ายกาจกำลังชอนไช ทั้งดูดเลียกัดสลับไปมา ทำให้หนูนาร้องครางดังกังวาลไปทั่วห้องเพราะความเสียวซ่านที่เธอได้รับจากความสามารถแสนร้ายกาจของเรียวลิ้น

“พีท...หนูนาไม่ไหวแล้ว...เร็วอีก....” หนูนาร้องขอ เพราะเธอใกล้จะมอบสายน้ำแห่งสรวงสวรรค์ของเธอให้กับชายเจ้าของลิ้น,ปากและฟันที่ทำหน้าที่ได้ดีเยี่ยม ปีเตอร์เร่งจังหวะตามคำขอนั้น และเพียงไม่นานเสียงร้องครางดังมาพร้อมกับน้ำทิพย์ที่ไหลออกมาตอบแทนเขา ปีเตอร์ดูดดื่มกินอย่างไม่ตกหล่นแม้แต่    หยดเดียว

“ให้...หนูนา...ปลดปล่อย...พีทบ้าง” หนูนาเปล่งเสียงอันแหบพร่าและสั่นเทาผสมกับเสียงหอบหายใจออกไป ปีเตอร์ค่อยๆบรรจงวางขาของหนูนาลงและเดินไปนั่งที่โซฟาและแหงนหน้าใช้พนักโซฟาเป็นหมอนและหลับตาลง   หนูนาเห็นดั่งนั้นก็คลานเข่าเข้าไปและนั่งคุกเข่าที่พื้นอยู่ที่ระหว่างขาของปีเตอร์ที่เปิดไว้อำนวยความสะดวกให้กับเธออยู่แล้ว หนูนามองแก่นกายที่พร้อมสำหรับเธอ สองมือของหนูนาประคองจับกอบกุมแก่นกายนั้นไว้ และขยับร่างกายที่เปลือยของเธอเข้าไปใกล้แนบชิดปีเตอร์มากขึ้น การกระทำของหนูนาเป็นไปอย่างเชื่องช้าและใจเย็นนั้นกลับสร้างความตื่นเต้นให้กับปีเตอร์มากขึ้น และเมื่อปากอิ่มนั้นเข้าครอบครองที่ยอดอกแกร่งของเขาความอบอุ่นและความชื่นนั้นทำให้จังหวะการเต้นของหัวใจของเขาเต้นถี่เร็วขึ้น แค่การสัมผัสอันน้อยนิดของเธอตอบสนองอารมณ์ความต้องการของเขาได้อย่างน่าพึงพอใจอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง และเมื่อหนูนาดูดเสียงดังที่ยอดอกนั้นยิ่งทำให้สิ่งที่อยู่ในมือของหนูนาแสดงความแข็งแรงมากขึ้นจนหนูนารู้สึกได้ เธอทำการขยับมือรูดผิวหนังด้านนอกแก่นกายนั้นขึ้นลงพร้อมๆกับปากอิ่มที่ทำหน้าที่ 

“โอ้ว...โอ้ว...” ปีเตอร์ร้องครางออกมาอย่างพึงพอใจที่สุด ตอนนี้เขาเริ่มรู้สึกการกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงมากขึ้นแล้ว หนูนาเมื่อได้ยินเสียงแห่งความพอใจของสามีก็เร่งจังหวะการจู่โจมทั้งสองทาง ปีเตอร์กางแขนออกไปวางไว้ที่พนักโซฟาทั้งสองข้างเปิดทางให้ภรรยาเป็นผู้ปลดปล่อยเขาอย่างเต็มที่

เสียงหอบหายใจของสามีที่เกิดจากความเสียวซ่านนั้นเปรียบเสมือนน้ำมันเครื่องชั้นดีที่ช่วยในการขบเคลื่อนการกระทำของหนูนามากขึ้น หนูนาสลับไปดูดดื่มกับยอดหน้าอกแกร่งนั้นโดยไม่ให้น้อยหน้ากัน และมือก็ไม่หยุดทำหน้าที่เช่นกัน

“ใจเย็นๆ...หน่อยที่รัก” ประโยคแรกจากปีเตอร์ตั้งแต่ที่หนูนาย่างเท้ากลับเข้ามาที่นี้ ปีเตอร์ต้องกล่าวเตือนเพราะการจู่โจมของหนูนาเร็วขึ้นเกือบจะทำให้เขาปลดปล่อยที่มือของเธอโดยที่เธอยังทำภารกิจของเธอไม่ครบถ้วน    หนูนาไล่ต่ำลงมาเจอกับหน้าท้องที่เต็มไปด้วยลอนกล้ามเนื้อ หนูนาปล่อยลิ้นน้อยของเธอออกมาสลับกันไปมาทั้งดูดและเลียหยอกล้อผสมกับกัดให้รู้สึกเสียวๆ แบบที่เธอรู้สึกเวลาที่ปีเตอร์ทำกับเธอ และไม่ลืมที่จะตีตราแสดงความเป็นเจ้าของนั้น ปีเตอร์ก้มหน้าลงมามองการกระทำที่เสียวซ่านนั้นยิ่งตอกย้ำถึงโลกแห่งความเป็นจริงมากขึ้นว่าเขาไม่ได้ฝัน แต่หนูนากลับมาหาเขาแล้วจริงๆ และเธอก็ปลอดภัย แถมด้วยความร้อนแรง และเร้าร้อน ณ เวลานี้ด้วย

หนูนาไล่ลงมาถึงสะดือเธอก็จุมพิตแบบดูดดื่มบริเวณโดยรอบของสะดือนั้น “หนูนา...รักผมเดี๋ยวนี้” ประโยคที่สองของปีเตอร์มาพร้อมกับการพยุงตัวเธอขึ้น สุดท้ายความอดทนของปีเตอร์ก็มาถึงทางตัน เขาอดทนต่อภารกิจต่อไปของหนูนาไม่ไหวตอนนี้เขาต้องการออกกำลังเองเสียแล้ว เพราะหนูนาคงไม่มีเรี่ยวแรงพอจะตอบสนองความต้องการของเขาตอนนี้ได้แน่นอน 

หนูนาขึ้นนั่งคร่อมปีเตอร์โดยให้ช่องทางเข้าสู่ดินแดนสวรรค์ทั้งของเขาและเธอเปิดรับและเข้าหากันและกัน เมื่อจุดประสานของทั้งคู่เชื่อมต่อกันแล้ว       ปีเตอร์ดึงขาของหนูนาให้รัดที่รอบเอวเขาและเขาก็ค่อยๆยืนขึ้น หนูนาโอบรอบคอแกร่งนั้นไว้ทันที 

“เดี๋ยวคะ!” หนูนาทักท้วงก่อนเมื่อจุดหมายปลายทางของการเดินทางนี้คือห้องนอน “ขอเอากล่องยาไปด้วย” หนูนาบอกถึงจุดประสงค์ของการทักท้วงทันที เมื่อปีเตอร์จ้องเข้ามาในดวงตาเป็นเชิงถามถึงข้อทักท้วงนั้น

ปีเตอร์พยักหน้าและย่อตัวเล็กน้อย เพื่อให้หนูนาสามารถหยิบกล่องยาได้ เพราะที่เขายอมนั้นคือเขามีแผนในใจกับกล่องยานั้นแล้ว และเมื่อหนูนาได้ตามต้องการเขาก็เดินเข้าห้องนอนไปทันที จังหวะการเดินในแต่ละก้าวทำให้ใบหน้าของหนูนาร้อนผ่าวและแดง เพราะจุดประสานที่เข้าไปจนสุดเพราะปีเตอร์กระชับให้หนูนาแนบแน่นกับเขามาขึ้นการเสียดสีจากจังหวะการเดินและการหยอกล้อของปีเตอร์เกือบจะทำให้หนูนาปลดปล่อยตัวเองทันที

“อ๊ะ..อ๊ะ...ที่รักอย่านะ...” ปีเตอร์รับรู้ได้จากการตอดรัดของหนูนาจึงปล่อยประโยคที่สามออกมา หนูนาหายใจเข้าปอดยาวๆ และโน้มหน้าไปที่ซอกคอหนานั้นและกัดที่บ่าของปีเตอร์เพื่อต้องการระบายอารมณ์และกักเก็บความรู้สึกที่ต้องการปลดปล่อยนั้นไว้ตามคำสั่งของสามี และการกระทำแบบนั้นของหนูนาทำให้ปีเตอร์เร่งฝีเท้าเร็วขึ้น เพราะไม่อย่างนั้นคงเป็นตัวเขาเองที่จะปลดปล่อยเสียเอง และเมื่อมาถึงเตียงใหญ่ในห้องนอนปีเตอร์ก็ดำเนินการต่อทันที หนูนาวาง กล่องปฐมพยาบาล ให้มือเป็นอิสระจากมันเพื่อที่จะได้มาสัมผัสร่างกายของสามีอีกครั้ง ปีเตอร์ขยับสะโพกทันทีเมื่อค่อยๆวางหนูนาให้นอนที่เตียงนุ่ม และเมื่อเขาเริ่มขยับสะโพกสองขาเรียวเล็กนั้นก็เปิดกว้างขึ้นอัตโนมัติเพื่อเปิดรับการสอดประสานเข้าออกตามจังหวะให้แนบแน่นยิ่งขึ้น สองแขนของปีเตอร์ที่คร่อมตัว    หนูนารับน้ำหนักตัวเขาไว้ตอนนี้เกร็งไปทั่วท่อนแขนและเม็ดเหงื่อบนร่างกายของคนทั้งสองดูให้เร่าร้อนมากยิ่งขึ้น 

“อ้า...แรงอีก...เร็วอีก” หนูนาร้องขอเมื่อเธอกำลังจะถึงดินแดนสวาทแล้ว ปีเตอร์จัดให้ตามคำขอนั้นทุกอย่างทุกจังหวะการขยับเข้าออกนั้นเกิดเสียงดังที่เกิดจากการประทะกันของสุดทางแก่นกายกับปากทางสวรรค์ และก็เป็นหนูนาที่ไปถึงก่อนและการตอดรัดนั้นก็ทำให้ปีเตอร์ตามไปติดๆเช่นกัน เสียงประสานที่เปล่งออกมาจากหญิงสาวและชายหนุ่มดังออกมากังวาลทั่วห้องคอนโดหรูใจกลางเมืองนิวยอร์ก แต่มันจะสามารถลบล้างความรู้สึกของปีเตอร์ก่อนหน้าชั่วโมงนี้ได้หรือเปล่า ก็ต้องหลังจากเสียงหอบหายใจของคนทั้งสองคืนเป็นปกติ

ปีเตอร์เมื่อปลดปล่อยสายธารแห่งชีวิตของตัวเองเข้าสู่ตัวหนูนาแล้ว       ก็ผลิกตัวนอนพร้อมกับสลับให้หนูนาขึ้นมานอนซบอยู่บนตัวเขา เพราะเขายังไม่ต้องการถอดแก่นกายออกจากตัวเธอ เพราะเขารู้สึกว่าเขายังไม่ได้กลับสู่โลกความเป็นจริงทั้งร้อยเปอร์เซ็นต์.....

ดวงตาคมเข้มยังคงมองที่ร่างบางที่ซบเรือนร่างเปลือยเปล่าบนตัวเขา มือใหญ่ลูบไล้บนแผ่นหลังเนียนนั้นอย่างอ่อนโยน 


❅❈❅❈❅❈❅❈


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


None
โดย Anonymous | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha