[จบ] จังหวะรักมาเฟีย II ( Mafia's Rhythms Of Love )

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 4 : ชีวิตปกติ (ชั่วคราว) 100%


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

  





273x387

  




 







XXXII

< ชีวิตปกติ (ชั่วคราว) >


“ฮื้ม..ฮื้ม...” หนูนาครางในคออย่างรู็สึกรำคาญและหงุดหงิด เพราะเธอกำลังถูกรบกวนในช่วงสายของเช้าวันรุ่งขึ้น เพราะตอนนี้ปีเตอร์กำลังลอกคราบเธอ 

“คนขี้เซา...ตื่นได้แล้ว” ปีเตอร์พยายามปลุกหนูนาอย่างใจเย็น เพราะเขาต้องหักห้ามใจตัวเองไว้ให้กระทำการแค่ปลุกให้เธอตื่นนอนจริงๆ แต่ดูเถอะคุณภรรยาที่รักผลักใสหลบหลีกเขาเหมือนเด็กๆที่ถูกปลุกในตอนเช้าเพื่อเตรียมตัวไปโรงเรียนไม่ผิดเพี้ยน และที่ทำให้เขาต้องหักห้ามใจอย่างนักก็คงเป็นชุดนอนที่เขาเลือกมาสวมให้เธอเมื่อคืน เป็นชุดกระโปรงที่แทบจะไม่ช่วยปกปิดอะไรเลย กำลังจะทำให้เขาอยากกลับไปใช้วิธีปลุกแบบเดิมๆ 

วันนี้เขามีแพลนอย่างอื่นนอกจากการซ้อมทบทวนท่าเต้นให้กับหนูนา ถ้าการซ้อมจบเร็วเขาอยากจะพาหนูนาออกไปเที่ยวเหมือนคู่รักคนอื่นๆบ้าง ถึงแม้ว่า   หนูนาจะไม่เคยร้องขอสิ่งเหล่านี้ เขาก็ไม่เคยคิดจะมองข้ามมันไป และเขาคิดว่าหนูนาคงคิดถึงความจำเป็นของเขาเป็นหลัก 

“คนบ้า!!!...ตื่นแล้ว!!!!” หนูนาร้องออกมาอย่างหายง่วงอย่างปลดทิ้ง เพราะประโยคที่ปีเตอร์ไปกระซิบอย่างแผ่วเบาแต่ได้ใจความที่ใบหูน้อยๆนั้น หนูนาลุกขึ้นนั่งทันที ตาโตมองต้นเหตุที่นั่งยิ้มมองพฤติกรรมตอบกลับของหนูนาอย่างเอ็นดูด้วยแววตาอ่อนโยน 

“อุ้ย!....” แต่หนูนาต้องร้องออกมาอีกครั้งเพราะทันทีที่ลุกขึ้นนั่ง ร่างกายของเธอไม่มีอะไรหลงเหลือปกปิดเลย แม้แต่ปราการตัวจิ้วที่สำหรับป้องกันจุดสงวนที่อ่อนไหวและเร็วต่อความรู้สึกตอบกลับสัมผัสของผู้ชายตรงหน้า เธอจึงต้องดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกายจนถึงคอ 

“คนบ้า...ทำอะไรก็ไม่รู้...นักร้องจอมหื่น...บ้ากาม...” หนูนาบ่นเบาๆ  ปีเตอร์ก็ยังได้ยินชัดเจน ได้แต่เลิกคิ้วมองเธอเพราะไม่ใช่แค่ตาที่โตของหนูนาในยามอารมณ์ปกติก็คมโตอยู่แล้ว แต่ยามที่เธออายกลับโตขึ้นประกอบกับแก้มสีน้ำผึ้งที่แดงอย่างเห็นได้ชัด มันทำให้เขาอยากล้มแผนแรก และทำตามความต้องการอย่างที่เคยที่ทำเป็นประจำ

“คนอะไร...กินเท่าไหร่ก็ไม่เคยอิ่มและพอได้เลย” ปีเตอร์พูดออกมาตามใจคิด สร้างความงงงวยให้กับหนูนาอย่างมาก “ความหมายก็ตามที่กระซิบ...”

หนูนาอ้าปากค้างตาโต หน้าแดง และร้อนวูบวาบไปทั้งตัวเมื่อหวนคิดถึงประโยคที่เป็นสาเหตุของอาการตาสว่างครั้งนี้ “ถ้ายังไม่ตื่น...หนูนาจะโดนกินทั้งวันอีกครั้งนะ” ที่ตกใจไม่ใช่รังเกียจ หนูนาย้อนไปคิดถึงประสบการณ์ครั้งนั้น.............

มันเริ่มต้นตั้งแต่เช้าตรู่ที่เช้ามากๆ หลังจากที่หนูนาพึ่งจะได้รับอนุญาตจากปีเตอร์ปิดเปลือกตานอนได้แค่ห้าชั่วโมง เธอก็รู้สึกถึงการถูกลุกล้ำบริเวณดอกกุหลาบส่วนตัวด้วยบางอย่างที่เปียกชื้นและลื่นไหลที่มีความสามารถเรียกธารน้ำบริเวณนั้นให้ชุ่มฉ่ำไม่แพ้กัน เมื่อหนูนาค่อยๆรู้สึกตัว เธอก็รับรู้ได้ทันทีมันคือลิ้นที่ร้ายกาจของเขานั้นเองที่กระทำการไม่ปราณีความเป็นหญิงของเธอเลย ทั้งๆที่พึ่งจะได้พักแค่ห้าชั่วโมง แต่การกระทำของปีเตอร์ไม่ได้ทำให้หนูนาถอยหนีแต่อย่างใด ซึ่งตรงกันข้ามหนูนากลับยกสะโพกเข้าหาลิ้นร้ายนั้น พร้อมกับครางในคออย่างพึงพอใจ

ปีเตอร์เมื่อรับรู้ได้ถึงการรู้สึกตัวของหนูนา และได้รับการเปิดทางเพิ่มความสะดวกมากขึ้น ก็เร่งจังหวะการเข้าออกทางสวรรค์มากขึ้นพร้อมสลับดูดหยอกล้อเบาๆกับจุดอ่อนไหวและเร็วต่อความรู้สึกของหนูนา หนูนาเกิดอาการเกร็งไปทั้งตัว สองมือคว้าที่กลุ่มผมดำหนาของปีเตอร์ยึดเป็นที่มั่นพร้อมกดเข้าหาความเป็นหญิงอย่างแนบแน่นพร้อมขยับสะโพกถูไถปากหนาอย่างต้องการระบายความรู้สึกเสียวซ่านไปถึงขั้วหัวใจกับการกระทำนั้นของเขา ปีเตอร์เองก็ตอบสนองกลับความต้องการของหนูนาอย่างเต็มที่ เพราะลิ้นหนาทำหน้าที่อย่างไม่ตกบกพร่อง หนูนาเร่งจังหวะด้วยตัวเองเร็วขึ้น เพียงอีกไม่กี่ครั้งก็ปลดปล่อยเสียงแห่งความสุขออกมา พร้อมด้วยธารน้ำทิพย์เป็นของขวัญให้กับปีเตอร์เป็นการตอบแทนซึ่งเขาเองก็รับไว้อย่างไม่ให้หลุดลอดออกไปแม้แต่หยดเดียว

หนูนานอนหอบหายใจอย่างคนหมดแรง จากประสบการณ์เธอรู้ดีว่ามันแค่เริ่มต้นเท่านั้น ปีเตอร์เมื่อให้หนูนาได้พักหายใจสักครู่ ก็เข้าครอบครองดอกไม้ตูมที่รอเขาอยู่แล้วนั้นทันที หนูนาแอ่นหน้าอกขึ้นโดยอัตโนมัติ ยอดเกสรดอกไม้ตูมชูชันตามการสัมผัสของปีเตอร์อย่างไม่น้อยหน้ากัน ที่เขาทั้งดูดทั้งกัดตามอารมณ์ขสร้างความเจ็บเล็กๆให้หนูนาแต่กลับดึงอารมณ์เสียวซ่านให้หนูนาเป็นอย่างมาก

“พีท...ได้โปรด” หนูนาร้องขอในสิ่งที่ปีเตอร์รู้ดีว่าจะตอบสนองเสนอความช่วยเหลือนี้อย่างไร เพราะตัวเขาเองก็อดทนต่อไปไม่ไหว ปีเตอร์ผละออกจากดอกไม้ตูม ค่อยๆแยกขาหนูนาออกและนำพาตัวตนของตัวเองเข้าใกล้ปากทางสวรรค์ โดยที่ให้หัวขบวนถูไถทำการทักทาย หนูนาครางอย่างพึงพอใจและขยับสะโพกเข้าหาทันที ปีเตอร์จดจ้องที่ดวงตาคมโต สายตาประสานสื่อถึงความรักที่ต่างก็มีให้กัน ปีเตอร์อมยิ้มเล็กน้อยและเข้าสู่ประตูสวรรค์อย่างรวดเร็วและดุดันตามอารมณ์ที่ก่อเกิดขึ้นในร่างกาย ปีเตอร์ครางออกมาพร้อมกับหนูนา และเขาก็ทำการขยับสะโพกเข้าออกอย่างรวดเร็ว เพราะหนูนายังคับแคบตอดรัดเขาตลอดเวลา เกิดเสียงบรรเลงที่กระทบกันบริเวณจุดสัมผัสของปากทางสวรรค์ ประสานกับเสียงหายใจถี่เร็วจากทั้งเขาและเธอ 

สองมือของหนูนายึดที่แขนสองข้างของปีเตอร์ที่คร่อมตัวเธอไว้ ความเสียวซ่านภายในร่างกายของหนูนาทำให้เธอระบายออกมา กดจิกกรงเล็บที่ต้นแขนของปีเตอร์จนเกิดรอยแดงและถลอกที่เกิดจากกรงเล็บนั้น เพราะตอนนี้ในห้วงของความรู้สึกและความคิดของหนูนามีแค่ปีเตอร์ชายที่สร้างความเสียวซ่านให้ร่างกายของเธอ หนูนายอมรับอย่างไม่มีเงื่อนไขว่าปีเตอร์ทำให้เธอเสพย์ติดสิ่งนี้อย่างถอนตัวไม่ขึ้น แต่มันต้องเป็นปีเตอร์เท่านั้นชายที่เป็นรักแรกและรักสุดท้ายของเธอ

“พีท...” หนูนาครางเรียกเมื่อเธอต้องการปลดปล่อย

“ที่รัก...พร้อม...กัน” สิ้นเสียงแหบพร่าและเซ็กส์ซี่ของปีเตอร์ หนูนาร้องกรี๊ดออกมาพร้อมธารน้ำทั้งของเธอและปีเตอร์หลั่งไหลออกมา ปีเตอร์ยันตัวเองไว้เมื่อปลดปล่อยความอุ่นวาบเข้าสู่เส้นทางสวรรค์และหอบหายใจแต่สายตายังคงจับจ้องที่ดวงตาคมโตของหญิงสาวใต้ร่าง โดยที่ยังสอดประสานกัน 

“หนูนาผมรักคุณ” 

“รู้แล้วค่ะ” หนูนายกสองแขนโอบรอบคอปีเตอร์ทันทีพร้อมรอยยิ้ม       “หนูนาจะให้สิ่งที่ดีที่สุดกับพีทเพียงคนเดียว...เพราะหนูนาก็รักพีทมาก...และมากกว่าชีวิตของตัวเอง...”

ปีเตอร์ยิ้มพร้อมโน้มหน้าให้ปากอิ่มประกบปากหนาของตัวเอง เพื่อดูดดื่มแลกเปลี่ยนความหอมหวานของกันและกัน และในวันนั้นทั้งวันทั้งสองคนไม่มีกิจอื่นให้ต้องทำต่างก็ถ่ายทอดมอบความรักให้กันและกัน แม้แต่กิจกรรมระหว่างมื้ออาหารทั้งสามมื้อของพวกเขา หนูนาก็ไม่พ้นต้องเปลี่ยนสภาพเป็นอาหารให้ปีเตอร์กินแลกเปลี่ยนกับสิ่งยังชีพให้กับเธอ 

และหลังจากนั้นสองวันหนูนาสร้างกำแพงอย่างแน่นหนาและยืนยันอย่างเอาจริงว่าเธอต้องขอพัก ซึ่งปีเตอร์ก็ยินยอมอย่างง่ายดายแบบต้องมีการแลกเปลี่ยนโดยที่เธอต้องนอนเปลือยกายท่อนบน เขาอนุญาตให้เธอเลือกใส่อะไรก็ได้เพียงชิ้นเดียว และแน่นอนเธอต้องเลือกปราการตัวจิ๋วปกปิดความเป็นหญิง 

“คนลามก” ประโยคเดียวที่เธอกล่าวออกไปหลังจากที่ปีเตอร์ยืนยันเงื่อนไข 

“จะไม่ตกลงก็ได้...” ปีเตอร์กล่าวยิ้มๆ “เขายอมรับว่าเขาไม่ใช่แค่รักมากแต่พ่วงมาด้วยความหลงในทุกอย่างที่เป็นเธอ...ทุกๆอย่าง” 


หนูนารีบลุกนั่งทันทีและหันไปมองสามี ปีเตอร์แต่งตัวเรียบร้อย            นั้นหมายความว่าเขาตื่นนานแล้ว 

“ทำไมถึงตื่นเช้าจัง!คะ?” หนูนาถามออกไปอย่างสงสัย “พีท...ทำไม?”

“วันนี้เราจะออกไปข้างนอก...แต่ก่อนจะออกไปผมอยากทบทวนท่าเต้นและรายละเอียดสำหรับการถ่ายมิวสิควีดีโอในวันพรุ่งนี้” ปีเตอร์อธิบายยืดยาว ซึ่งน้อยนักที่เขาจะพูดประโยคยาวๆ 

“อ๋อ...คะ...หนูนาขอถามอีกคำถามนะคะ”

“ได้...แต่กติกาเดิมยังคงถือปฎิบัติ” 

“คนบ้า!...ทำอย่างอื่นไม่เป็นแล้วหรือไง” หนูนาร้องบ่นและหน้าแดง ทำไมนะเธอต้องเขินและอายทุกครั้งที่    ปีเตอร์พูดถึงเรื่องพวกนี้ 

“ก็น่ารักมากมายทำไม” 

“ใครสอน...ให้พีทของหนูนาพูดจาแบบนี้เป็นกับเขาด้วย...เก่งจังนะคะ”

“นั่นถือเป็นคำถามหรือเปล่า” ปีเตอร์พูดพร้อมขยับตัวเข้ามาใกล้ๆ 

“คนบ้า!...เบี่ยงเบนประเด็นเก่งที่สุดเลยนะ...คุณสามีที่รัก” หนูนาพูดพร้อมขยับตัวหนีและลงจากเตียงทันที “หนูนาไม่อยากรู้แล้วไปอาบน้ำดีกว่า”     หนูนาพูดและเดินเข้าไปใกล้ปีเตอร์ มือหนึ่งประคองผ้าห่มพันกายไว้เพราะเธอเปลือยเปล่าอยู่นั้นเอง ส่วนอีกมือก็เอื้อมไปที่จมูกโด่งของชายตรงหน้าพร้อมจับบีบ “น่าหมั่นไส้ที่สุด” และวิ่งเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งผ้าห่มไว้หน้าห้องน้ำ อย่างเคย ปีเตอร์ยิ้มและมองตามเดินไปหยิบผ้าห่มมาพับและเก็บเตียงนอนเรียบร้อย

เมื่อเวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมงหนูนาเดินออกมาจากห้องน้ำในชุดเสื้อคลุม ไร้วี่แววของปีเตอร์ แต่บนเตียงนอนที่เก็บเรียบร้อยแล้วมีเสื้อผ้าของเธอเป็นเสื้อไหมพรมคอเตาแขนยาวสีน้ำตาลกับกางเกงยีนส์สีเข้มวางเตรียมไว้ ในเดือนธันวาคมใกล้ถึงวันคริสต์มาสและวันสิ้นปีอากาศจะเย็นมาก ปีเตอร์จะพาเธอออกไปข้างนอก เสื้อผ้าที่เขาเลือกให้ค่อนข้างรัดกุมและต้องให้ความอบอุ่นกับร่างกายเธอเป็นอย่างมาก เมื่อหนูนาแต่งตัวและแต่งหน้าอ่อนๆเรียบร้อยก็เดินออกจากห้องนอน เห็นปีเตอร์อยู่ที่ครัวคงกำลังเตรียมอาหารเช้า หนูนาเดินไปนั่งที่ประจำที่หน้า       เคาท์เตอร์ และมองเขาที่สวมผ้ากันเปื้อนและกำลังจัดเตรียมอาหารเช้าใกล้เสร็จแล้ว

“มองอะไร”จู่ๆปีเตอร์ก็พูดขึ้นมาพร้อมกับยกถ้วยซุปมาวางตรงหน้าหนูนา

“มอง...ความโชคดีของตัวเองคะ” ปีเตอร์เลิกคิ้วกับคำตอบของหนูนา

“ทำไมถึงเลือกหนูนาคะ” หนูนาถามในสิ่งที่อยากรู้มาตลอด

“แล้วทำไมหนูนาถึงเลือกผม” ปีเตอร์ตอบคำถามด้วยการตั้งคำถามกลับ หนูนาขมวดคิ้วกับคำตอบของปีเตอร์ทันที

“ขี้โกง!...หนูนาถามพีทก่อนนะคะ”

“ไม่เห็นเป็นไร...หนูนาก็ตอบมาก่อนสิ” หนูนาขมวดคิ้วอย่างใช้ความคิด ปีเตอร์มองใบหน้าท่าทางครุ่นคิดของหนูนา และอมยิ้มอย่างขบขัน

“หนูนา...ไม่ทราบคะ...ไม่มีเหตุผล...แค่ความรู้สึกว่าต้องเป็นพีทเท่านั้น” หนูนาตอบออกไป

“นั้นแหละคำตอบของผม...แค่ความรู้สึกและหัวใจมันบอกว่าต้องเป็น  หนูนาเท่านั้น...และอีกอย่างก็คือ!...หนูนารู้ตัวมั้ยว่าหนูนามีอะไรเหมือนกับแม่ของผม ท่านเป็นคนที่สดใส ใจดี ใครที่ได้อยู่ใกล้มีแต่ความสบายใจและความสุข ผมรู้สึกโชคดีที่ผู้หญิงที่เคียงข้างผมเป็นแบบนั้น และหนูนาก็เป็นแบบนั้น ” ปีเตอร์พูดพร้อมสบตายืนยันคำพูดว่าทุกอย่างคือความจริง

“ขอบคุณนะคะ” ปีเตอร์เลิกคิ้วสงสัยอีกครั้ง เมื่อจู่ๆก็ได้รับการขอบคุณจากภรรยา 

“ก็ขอบคุณที่พีทรักและจริงใจกับหนูนา ทั้งๆที่หนูนาเป็นผู้หญิงธรรมดาพ่วงความกำพร้ามาด้วย แต่หนูนากลับโชคดีมากที่เติบโตมาท่ามกลางคนที่รัก     หนูนาและหนูนาก็รักพวกเขารวมถึงพีทด้วย” หนูนาอธิบายด้วยรอยยิ้มอย่างมีความสุขที่มาจากใจจริง

“หนูนาอยากรู้มั้ยว่าพ่อแม่ของหนูนาเป็นใคร” ปีเตอร์ถามออกไป เพราะเรื่องนี้เขาสามารถจัดการให้กับหนูนาได้อย่างไม่อยากลำบาก แต่ที่เขาไม่ดำเนินการในเรื่องนี้ก่อนหน้านี้ เขาต้องถามความสมัครใจของหนูนาก่อน เพราะเขาเคารพสิทธิ์ในเรื่องนี้ของหนูนา

“ไม่ค่ะ...” หนูนาส่ายหน้าปฎิเสธ หนูนาอธิบายต่อ “หนูนารักท่านทั้งสองนะคะ...ในฐานะบุพการี...คุณแม่วันดีจะสอนพวกเราให้เคารพรักบุพการีของเราทุกคน...และท่านบอกว่าในชีวิตจริงมันไม่ง่ายอย่างที่คิด...ทุกคนล้วนแล้วแต่มีเหตุผลในการกระทำของตัวเอง...พ่อแม่ของเราก็เช่นกัน...การที่ท่านให้กำเนิดเราก็ถือว่าท่านก็รักเราเช่นกัน...หนูนาคิดว่าท่านคงยังไม่พร้อม...และเมื่อไหร่ที่ท่านพร้อมท่านคงมาหาหนูนาเองค่ะ” ปีเตอร์พยักหน้ารับทราบพร้อมโน้มหน้าไปจุมพิตหน้าผากเนียนนั้นอย่างให้กำลังใจ 

“ทานอาหารเช้ากัน...เดี๋ยวจะได้ทบทวนท่าเต้นให้หนูนา”

“ว่าแต่พีทจะพาหนูนาไปไหนคะ?”

“เที่ยว”

“เที่ยว?...เราไปเที่ยวด้วยกันได้หรือคะ?” หนูนาหันไปถามอย่างแปลกใจเป็นที่สุด

“ได้สิ...และไม่ใช่แค่เรา...”

“พีท...หมายความว่ายังไง”

“ทานได้แล้ว...เจ้าหนูทำไม...เดี๋ยวก็รู้”

หนูนากำลังจะอ้าปากถามต่อ แต่ปีเตอร์หยุดคำถามของหนูนาโดยการจิ้มฮอกดอกชิ้นพอดีคำใส่เข้าไปในปากของหนูนาแทน “กินซะ” หนูนาเคี้ยวตุ้ยๆ แบบไม่สบอารมณ์แต่ก็ยอมหยุดและกินอาหารเช้าอย่างเอร็ดอร่อย 

🎸🎤🎶🎼

“คุณแม่วันดี!!!!....นีออน!!!!!” หนูนาร้องออกมาพร้อมโผเข้ากอดหญิงสาวที่กล่าวถึงทันที เพราะเมื่อเช้าพอทานอาหารเช้าเรียบร้อย ปีเตอร์ก็ทบทวนการเต้นให้กับเธอ แต่เนื่องจากเธอไม่เคยลืมมันเลยจึงทำให้ทุกอย่างผ่านไปอย่างรวดเร็วและสบายๆ “ใครจะลืมได้ละท่าเต้นของตัวเองเพลงของตัวเอง”  หนูนากล่าวหลังจากที่     ปีเตอร์กล่าวชมเธอเมื่อทุกอย่างผ่านไปอย่างสมบูรณ์แบบ

“ดีใจจังเลยค่ะ...ขอบคุณนะคะ”หนูนากล่าวแสดงความรู้สึกกับคุณแม่วันดีและนีออน และประโยคหลังหันไปกล่าวกับปีเตอร์พร้อมรอยยิ้มที่รอคอยอยู่แล้ว

“สวัสดีครับคุณปีเตอร์...คุณหนูนา” เอกวุฒิกล่าวทักทายผู้ที่มาใหม่ทั้งสองคน และหันไปพยักหน้าเล็กน้อยทักทายกับมาเซลที่ตามมาด้วย

“สวัสดีค่ะ/สวัสดีครับ” ผู้มาใหม่ทั้งสามกล่าวทักทายกลับ

“พีท...มีแผนยังไงคะ” หนูนาถามทันที เพราะพอทราบมาแล้วว่าวันนี้เขาจะพาเธอและทุกคนเที่ยวตามที่เขาได้แจ้งไว้เมื่อเช้า

“เชิญครับ...ผมเตรียมทุกอย่างไว้แล้วครับ” มาเซลเป็นฝ่ายพูดแทนนาย พร้อมเปิดประตูรถตู้เชิญทุกคน คุณแม่วันดี หนูนา และนีออน เข้าไปนั่งด้านหลังด้วยกัน ส่วนแถวหน้าเป็นปีเตอร์กับเอกวุฒิ เมื่อทุกคนขึ้นรถเรียบร้อยมาเซลปิดประตูและหันไปมองรอบๆ และเมื่อเห็นสิ่งที่มองหาก็ขึ้นประจำตำแหน่งหลังพวงมาลัยทันที

“นีออน...หนูนาขอถามอะไรหน่อยสิ” หนูนาหันไปพูดเบาๆ กับเพื่อนสาวเป็นภาษาไทย

“อะไรหรือจ๊ะ”

“เอ่อ...หนูนา...รู้สึกคุ้นหน้าคุณวุฒิยังไงไม่รู้...แต่นึกไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหนมาก่อน”

“เหรอจ๊ะ...ก็คงใช่ถ้ามีเวลาสะดวกกว่านี้นีออนจะบอกหนูนานะจ๊ะ...” นีออน มองหน้าเพื่อนสาวและอดอมยิ้มกับความรู้สึกนี้ของหนูนาไม่ได้ เพราะสิ่งที่หนูนารู้สึกมันถูกต้อง หนูนากับคุณเอกวุฒิเคยเจอกันมาก่อน เพราะตอนแรกที่เธอได้เจอเขานั้น เธอก็รู้สึกไม่ต่างไปกับหนูนา แต่ตอนนี้เธอรู้ความจริงแล้ว 

หนูนาพยักหน้าและหันไปมองชายสองคนด้านหน้าทั้งสองกำลังคุยกัน ดู    ปีเตอร์ให้ความสนใจสิ่งที่เอกวุฒิพูดให้ฟังเป็นอย่างมาก เพราะเขามีการซักถามในสิ่งที่ต้องการเคลียในข้อสงสัย หนูนาก็ได้ยินไม่ค่อยชัดแต่เสียงแว่วมา น่าจะเกี่ยวกับเกาะอะไรสักอย่าง และปีเตอร์ก็สนใจเป็นอย่างมาก

และเมื่อมาถึงจุดหมายแรกมันคือ เอ็มไพร์สเตท หนูนาตื่นเต้นพอๆกันกับอีกสองสาว เพราะถึงแม้ตัวเธอจะมาอยู่ที่นี้หลายเดือน แต่เธอก็ยังไม่มีเวลาและโอกาสได้ท่องเที่ยวเลยนี้จึงเป็นครั้งแรก และที่ทำให้เธอมีความสุขล้นเหลือเพราะคนที่เธอรักมากในชีวิตต่างก็ร่วมเดินทางมาเที่ยวกับเธอเช่นกัน จุดชมวิวที่แสนวิเศษ และต่อจากนั้นมาเซลก็พาไปต่อที่ พิพิธภัณฑ์มาดามทรูโซ,พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโปลิทัน,พิพิธภัณฑ์อนุสรณ์สถานตึก World Trade และที่ต้องมาและขาดไม่ได้คือเทพีสันติภาพ ตลอดทั้งวันทั้งเที่ยวทั้งกินและจบด้วยการ Shopping 

ตลอดเวลาของการท่องเที่ยวในสถานที่ต่างๆ ถึงแม้ในสายตาของหนูนาจะมองเห็น มาเซลเป็นบอดิการ์ดสำหรับทุกคนแค่คนเดียว แต่เธอก็รับรู้และรู้สึกได้ว่ารอบๆตัวของเธอนั้น ยังมีการ์ดคนอื่นๆของปีเตอร์อีกแน่นอน เพราะทุกครั้งที่มีการเยือนสถานที่ท่องเที่ยวที่ถัดไป ทั้งปีเตอร์และมาเซลจะได้รับข้อความเข้ามาก่อนที่พวกเธอจะไปต่อที่อื่นๆ นั้นแสดงว่าปีเตอร์จะส่งคนเข้าไปเคลียพื้นที่ก่อนว่าทุกอย่างปลอดภัย ถึงจะมีการเดินทางต่อ

และในบางเวลาก็จะมีแฟนเพลงมาขอถ่ายรูปด้วย แหละนี้คงเป็นสาเหตุว่าทำไมปีเตอร์ถึงบอกว่า “มาเที่ยวด้วยได้”  เพราะเวลาการถ่ายรูปคู่ของเธอกับเขามันเหมือนกับว่าเธอเป็นแฟนเพลงของเขา เพราะทุกคนก็เหมือนเป็นครอบครัวคนไทยมาเที่ยวและเจอเขา ปีเตอร์จะไม่ปิดบังตัวตนของเขาเลย เพราะเขาใส่แค่แว่นตาดำ จนหนูนาอดถามเขาไม่ได้

“พีท...ทำไมถึงไม่อำพรางตัวบ้างคะ?”

“ผมไม่ได้ทำอะไรผิด...แล้วทำไมต้องทำอย่างนั้น” หนูนาได้แต่รับฟังและไม่มีข้อคิดเห็นใดๆ เพราะคำตอบของเขามันชัดเจนแต่เธอก็ยังอดกังวลไม่ได้อยู่ดี  

ปีเตอร์ตัวเขาเองก็ไม่ได้มีโอกาสมาเที่ยวแบบนี้เช่นกัน ตัวเขาก็อดสนุกและมีความสุขไปกับหนูนาด้วยและความอบอุ่นที่ได้มาเที่ยวกันเป็นครอบครัว ใช่! เขารู้สึกอย่างนั้นจริงๆครอบครัว นางฟ้าตนนี้ได้นำพาความสุขที่เขาไม่คิดว่าจะมีอีกแล้วมามอบให้เขา แล้วทำไมเขาต้องอำพรางตัวเองจากคนบนโลกด้วย ในเมื่อเขาไม่กลัวที่จะต้องสูญเสียอะไรทั้งนั้นยกเว้น “เธอคนนี้”


มื้อเย็นนี้ปีเตอร์ได้ให้จัดการจองร้านอาหารทั้งร้านเพื่อเป็นการส่วนตัวเฉพาะครอบครัวเขา เขาได้แจ้งกับหนูนาและทุกคนว่าเย็นนี้คุณตาไมเคิลจะมาร่วมรับประทานกับพวกเราด้วย รวมถึงสมาชิกในวงพร้อมเจนนี่และแคทรีน  และไรอัลบอกว่าเขาจะพาเอมม่าบุตรสาวเพียงคนเดียวของเขามาด้วย หนูนาดีใจเป็นอย่างมากที่จะได้มีโอกาสได้เจอสาวน้อยเอมม่า เพราะปีเตอร์บอกว่าขอชดเชยที่ต้องยกเลิกงานเลี้ยงฉลองการแต่งงานของเขาและเธอ ทุกคนจึงพร้อมกันมาอย่างเต็มใจและดีใจเป็นอย่างมาก


❅❈❅❈❅❈❅❈


">



">


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


หนุ่
โดย Anonymous | 1 year, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 3 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
รอนะรอจะรอนะค่ะ
โดย Anonymous | 3 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha