เชลยรักซาตานร้าย

โดย: ณรีรัช



ตอนที่ 5 : แกล้ง...รัก


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 5

รถยนต์หรูแล่นเข้ามาในคฤหาสน์ใหญ่โต และวนเข้ามาจอดที่หน้าบันไดทางขึ้นคฤหาสน์ ลูซิโอ้รีบลงมาเปิดประตูให้กับเจ้าพ่อหนุ่ม เฮคเตอร์ก้าวเท้าลงจากรถ และลงมาหยุดยืนตรงหน้าบันได ลูซิโอ้เดินอ้อมมาเปิดประตูให้ชาริมา แต่เธอไม่ยอมลงจากรถยังคงนั่งนิ่งหน้ายับยู่ยี่อย่างไม่สบอารมณ์

“ไม่อยากลงแล้วเหรอ ไหนเมื่อสักครู่ฉันเห็นเธออยากลงนักหนา นี่ฉันเปิดโอกาสให้แล้ว ลงมาสิ” เฮคเตอร์หันไปมองหญิงสาว เธอยังคงนั่งนิ่งหน้างอง้ำอยู่ในรถ เขายืนรอเธอสักพัก จนเริ่มทนความดื้นรั้นของเธอไม่ไหว จึงก้าวเข้าไปคว้าแขนของเธอ แล้วฉุดกระชากให้เธอลงจากรถหรูอย่างแรง

ชาริมาที่ไม่ทันได้ตั้งตัว เมื่อโดนฉุดอย่างแรง เธอจึงเสียหลักเกือบล้มลงไปนั่งจับกบอยู่บนพื้น ดีที่ว่าเฮคเตอร์คว้าตัวเธอเอาไว้ได้ทัน ชาริมาจึงตกอยู่ในอ้อมกอดของเขา ทุกๆ อย่างโดยรอบสงบนิ่งราว 2 นาที เมื่อสายตาของคนทั้งคู่มองประสานกันจนเกือบจะเกิดประจุลบบวก

ชาริมามองใบหน้าของซาตานร้ายที่ห่างจากใบหน้าของเธอไม่เกินคืบ    เธอหยุดการเคลื่อนไหวทุกสิ่ง แล้วจ้องมองใบหน้าคมสัน ราวกับว่าดวงตาคมสีน้ำตาลเข้มคู่นี้กำลังร่ายมนต์สะกดเธออยู่

เฮคเตอร์จ้องลึกไปในดวงตาหวานฉ่ำที่สั่นระริก เขากำลังเคลิบเคลิ้มไปกับความงามบนใบหน้าของหญิงสาวที่ช่างบรรจงสรรสร้างมา จนเผลอก้มโน้มใบหน้าเข้าหาใบหน้าหวาน แต่แล้วก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อโดนมือเรียวเล็กผลักใบหน้าของเขาออกอย่างแรง

ปล่อยอย่ามาโดนตัวฉัน!” ชาริมาผลักใบหน้าของเฮคเตอร์ออกอย่างแรง จนใบหน้าเขาสะบัดไปตามมือของเธอ

เฮคเตอร์รู้สึกเสียหน้าที่ถูกปฏิเสธต่อหน้าของลูกน้องนับสิบที่ยืนรายล้อมอยู่ จึงปล่อยตัวเธอออกจากอ้อมแขน แล้วเอามือหนาไปกำข้อมือเล็กของชาริมาแน่น แล้วเดินลากขึ้นบันไดไปด้วยอารมณ์โกรธ อย่างไร้ความปราณีเฮคเตอร์ก้าวยาวๆ ตรงไปยังห้องนอนของเขาที่อยู่ชั้นบน

 “มานี่เลยแม่ตัวดี ท่ามากนักนะ ฉันอยากจะรู้นัก ว่าเธอจะอวดดีได้นานสักแค่ไหนเชียว ถ้าต้องดิ้นพร่านอยู่ใต้ร่างของฉัน!” เสียงของเฮคเตอร์ตะวาดใส่ชาริมาลั่นคฤหาสน์ จนคนรับใช้ที่อยู่รอบๆ รีบเดินหนีออกไป ด้วยรู้ว่าเจ้านายของตนกำลังอยู่ในอารมณ์โกรธและไม่ควรที่จะเข้าใกล้

 “ปล่อยฉันนะ ไอ้บ้า ไอ้คนบ้าอำนาจ รังแกได้แม้กระทั่งผู้หญิง ปล่อย! ” ชาริมาที่กึ่งเดินกึ่งวิ่ง ตามแรงฉุดของเฮคเตอร์ เธอร้องตะโกนด่าเขาเสียงดังลั่นคฤหาสน์อย่างไม่ลดละ

เฮคเตอร์หยุดแล้วหันกลับมากระทันหัน กรามหนาบดกันแน่นจนนูนขึ้นเป็นสัน เมื่อได้ยินคำด่าว่าจากปากเล็กๆของหญิงสาว ชาริมาที่กำลังรีบก้าวตามแรงฉุดดึง  เธอชนเขากับแผงอกแกร่งของเขาอย่างจัง  เฮคเตอร์กอดรัดร่างบางเอาไว้ มือหนาอีกข้างบีบจับไปที่คางเล็กๆ ออกแรงบีบล็อคใบหน้าของเธอเอาไว้ เขาจ้องใบหน้าหวานด้วยสายตาที่ดุดัน แล้วพูดเสียงต่ำเล็ดลอดไรฟันจนคนที่อยู่ในอ้อมแขนเริ่มกลัว

“ฉันปล่อยเธอแน่ แต่ปล่อยบนเตียงนะ เธอจะต้องโดนฉันปล่อยบนเตียงเท่านั้น” เฮคเตอร์พูดจบก็สะบัดมือออกจากคางของชาริมาอย่างแรง แล้วเอามือหนาจับไปที่ข้อมือของหญิงสาว แล้วก้าวยาวๆ ฉุดลากเธอขึ้นไปชั้นบน และเข้ามาในห้องของเขาจนสำเร็จ

เฮคเตอร์จัดการเหวี่ยงตัวเธอไปที่เตียงกว้างอย่างแรง ชาริมาโดนเหวี่ยงไปนอนคุดคู้อยู่บนเตียงนอน เธอเจ็บจนจุก จะดิ้นตัวไปมาแทบจะไม่ไหว  แต่ก็ยังฝืนพลิกตัวขยับหนีเขา ไปนั่งกอดเข่าด้วยความหวาดกลัวอยู่ที่หัวเตียงอีกฝากฝั่ง

“ปล่อยฉันนะไอ้บ้า แกทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง ฉันไปทำอะไรให้แก ปล่อยฉัน ปล่อย ฉันทำผิดอะไรนักหนา แกถึงทำกับฉันแบบนี้ ฮือ ฮือ ฮือ” ช่าริมาร้องไห้ฟูมฟายด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ

เฮคเตอร์หยุดชะงัก เขาเริ่มได้สติ ใช่สิมันรุนแรงไปแล้ว นี่เขากำลังโกรธจนหน้ามืดตามัว ทำร้ายจิตใจของผู้หญิงคนหนึ่งได้ขนาดนี้เลยเหรอ  เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาจึงเดิ่นดุ่มๆ ออกจากห้องไปและปิดประตูเสียงดังลั่น    ปัง!

“เฝ้าเอาไว้ให้ดี อย่าให้เธอหนีออกมาได้ ถ้าฉันกลับขึ้นมาแล้วไม่เจอเธอ  แกสองคนเตรียมไปเฝ้าพระเจ้าได้เลย” เฮคเตอร์สั่งลูกน้องที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าห้องของเขาเสียงเข้ม  แล้วเดินลงไปที่ห้องทำงานด้านล่าง

ชาริมานั่งร้องไห้ร้องด่าว่าเฮคเตอร์ไม่หยุด จนเมื่อเวลาผ่านไปสักพัก  เธอเริ่มหยุดนิ่งแล้วคิดหาวิธีหนีเอาตัวรอด เธอเดินออกไปตรงนอกระเบียง มองลงไปยังชั้นล่างสุด แต่แล้วก็กลับเปลี่ยนใจเอาดื้อๆ เพราะความสูงของตัวตึกและไหนจะยังพวกบอดี้การ์ดที่เดินเพ่นพ่านไปมาอีก

 ทางเดียวที่จะหนีได้คือประตู แต่จะออกไปยังไงดีล่ะริมาคิดสิ ริมาคิด ...ป่วย ใช่สิ!  เราต้องป่วย เป็นอะไรดีล่ะ...  ปวดท้อง! เราต้องปวดท้อง ใช่! ปวดเลยริมา ปวด!’

ชาริมาคิดได้ดังนั้นเธอวิ่งมาใกล้ๆ ประตูแล้วเริ่มร้องครางโอดโอยเสียงดังลั่นห้อง

“โอ๊ย... ช่วยด้วย ช่วยฉันที ฉันปวดท้อง โอ๊ย...” ชาริมาแน่ใจว่าบอดี้การ์ดที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าห้องได้ยินเสียงของเธอ  เธอรอฟังเสียงความเคลื่อนไหวทางด้านนอกห้อง จนเริ่มได้ยินเสียงการขยับตัวของการ์ดที่เฝ้าอยู่ เธอรีบวิ่งไปกลับนอนคุดคู้ที่เตียงนอน  แล้วนอนเอากุมท้องบิดตัวไปมาแสดงท่าทางอาการปวดให้การ์ดของเฮคเตอร์เชื่อ ว่าเธอปวดท้องจริงๆ

“คุณเป็นอะไรรึเปล่าครับ เดี๋ยวผมไปตามนายให้นะครับ” บอดี้การ์ดคนหนึ่งวิ่งเข้ามาถามด้วยท่าทีเป็นห่วง เมื่อเห็นท่าทางของหญิงสาว เขากลัวว่าเธอจะเป็นอะไรไปแล้วจะโดนเจ้านายอาละวาดใส่ บอดี้การ์ดเตรียมจะวิ่งออกไป แต่ต้องหยุดชะงักเพราะชาริมาเรียกเขาไว้

“นี่คุณไม่ต้องก็ได้ ฉันแค่ปวดท้องโรคกระเพาะน่ะ ที่นี่พอมียาโรคกระเพาะมั๊ย ไปเอามาให้ฉันหน่อยสิ นะแค่กินยานอนสักพักก็หายแล้ว ไปเอามาให้ฉันหน่อยนะ ฉันขอร้อง โอ๊ย... ฉันปวดจริงๆ นะ โอ๊ยยย” ชาริมาแสร้งทำเอามือกุมท้องบิดตัวไปมา ทำหน้าเหยเกด้วยความเจ็บปวด

“ครับเดี๋ยวผมจะไปเอาที่คุณแม่บ้านมาให้ รอสักครู่นะครับ” บอดี้การ์ดเห็นก็นึกสงสาร เขารีบเดินออกจากห้องไปและตรงดิ่งลงไปหาแม่บ้านทันที

เฮคเตอร์ที่เดินออกมาจากห้องทำงาน เห็นบอดี้การ์ดคนที่เขาสั่งให้เฝ้าประตูห้องของเขาเอาไว้วิ่งลงมา จึงดักเรียกถาม “ใครให้แกลงมา ฉันสั่งให้แกทำอะไร แกกล้าขัดคำสั่งฉันเหรอ” เขาตะวาดลูกน้องลั่น

“คุณผู้หญิงข้างในห้องเธอปวดท้องเป็นโรคกระเพาะครับ เธอขอให้ผมมาเอายาแก้โรคกระเพาะไปให้เธอ ผมก็เลยรีบวิ่งลงมาขอที่คุณแม่บ้านครับนาย” บอดี้การ์ดรีบรายงานเฮคเตอร์แล้วยืนก้มหน้านิ่ง

“งั้นแกไปเอายาที่เทเรซ่ามาให้ฉัน เดี๋ยวฉันจะเข้าไปดูเธอเอง” เฮคเตอร์สั่งลูกน้องแล้วรีบก้าวยาวๆ ไปที่ห้องของตนเอง

“ครับ” บอดี้การ์ดรีบเดินไปเอายาที่แม่บ้านทันที

ชาริมานั่งนิ่งบนเตียง เธอแนบหูฟังกับบานประตู จนเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าวิ่งลงบันไดไป เธอก็ค่อยๆ หมุนลูกบิดประตูอย่างเบามือที่สุด  และค่อยๆเปิดประตู ชาริมาโผล่หน้าออกไปดูต้นทาง เธอเหลียวซ้ายแลขวา และมองดูโดยรอบ จนเมื่อเห็นว่าไม่มีใคร จึงรีบก้าวเท้าออกมาและเดินตรงมาที่บันไดอย่างเร็วที่สุด

เฮคเตอร์ที่กำลังเดินขึ้นบันไดมาจนกือบจะถึงชั้นบนสุด เขาเห็นชาริมาโผล่หน้าออกมานอกห้อง เขารีบเดินไปยืนแอบข้างๆ แจกันใบใหญ่ที่ตั้งอยู่ตรงหัวมุมห้องตรงข้ามกับบันได

 ‘ฤทธิ์มากนักนะแม่ตัวดี เดี๋ยวเถอะฉันจะลงโทษให้สาแก่ใจฉันเลยคอยดู

ขาริมาเดินมาใกล้จะถึงบันได เธอชะงักเท้า แล้วเดินไปที่ราวระเบียง ก้มมองด้านล่างโดยรอบ พอเห็นว่าไม่มีใครก็รีบเดินไปที่บันไดโดยเร็ว

เฮคเตอร์ที่ยืนแอบข้างแจกัน พอชาริมาเดินมาถึง เขาจัดการคว้าข้อมือของเธอเอาไว้อย่างรวดเร็ว “จะไปไหน ปวดท้องไม่ใช่เหรอ” เฮคเตอร์จ้องหน้านักโทษที่คิดหนี ด้วยสายตาดุดัน

ชาริมาตกใจที่โดนคว้าข้อมือเอาไว้ พอเห็นว่าเป็นเฮคเตอร์หน้าเธอหุบลงเหลือแค่สองนิ้ว ไม่กล้าที่จะมองหน้าของเขาได้แต่ก้มหน้างุดๆ คิดหาคำตอบเพื่อเอาตัวรอด      ...ทำยังไงดีล่ะทีนี้...

“มองหน้าฉัน! ว่ายังไง ฉันถามทำไมไม่ตอบ หายปวดท้องแล้วใช่มั๊ยชาริมา” เฮคเตอร์เอามือบีบจับยกคางของชาริมา เพื่อให้เธอเงยหน้าขึ้นมาสบสายตากับเขา แล้วถามเธอเสียงเข้มจนเกือบจะตวาดใส่ เขาจ้องมองเธอด้วยสายตาดุๆ ชาริมากลัวจนทำหน้าไม่ถูก น้ำใสๆ เริ่มเอ่อล้นปริ่มจะไหลออกมาจากดวงตาทั้งสองข้าง

 “ยังค่ะ ฉะ...ฉัน หะ...เห็นว่า คะ...คะ...คนของคุณ ไม่มาสะ...สักที กะ...ก็เลยเดินอะ...ออกมาดูค่ะ” ชาริมากลัวสายตาของเฮคเตอร์ที่จ้องมองคาดคั้นเอาคำตอบ เธอตอบออกไปเสียงตะกุกตะกักจนฟังไม่เป็นคำ

“อืม... งั้นเหรอ?” เฮคเตอร์พยักหน้าเบาๆ เขาหรี่ตามองหญิงสาว และสังเกตุท่าทีของเธอที่ยืนสงบนิ่ง ไม่มีแม้แต่อาการเจ็บปวดใด

“ค่ะ” ชาริมารีบตอบออกไปอย่างรวดเร็ว เธอยืนสงบนิ่ง ไม่กล้าแม้แต่จะกระดิกตัว

“ปวดมากมั๊ย” เฮคเตอร์ถามกลับหญิงสาวตรงหน้าเสียงเรียบ

“มากค่ะ มากที่สุดเลย” ชาริมารีบพยักหน้า พร้อมๆ กับตอบออกไปอย่างรวดเร็วโดยไม่ทันยั้งคิด

“ไหนล่ะ อาการปวดท้อง ฉันก็เห็นเธอปกติดีนี่” เฮคเตอร์เอาหน้าเข้ามาใกล้ๆ แล้วตรวจดูท่าทางอาการเจ็บปวดตามที่หญิงสาวบอก

“ฉะ...ฉัน ระ...เริ่มดีขะ...ขึ้นแล้วคะ...ค่ะ” ชาริมาตอบออกไปเสียงสั่นๆ   เธอเริ่มกลัวว่าเขาจะจับผิดเธอได้

“ถ้าอย่างนั้นคนป่วยก็ต้องกินยา มา... ฉันจะเอายาให้เธอกินเอง และถ้ายังไม่หายฉันจะเรียกหมอมาตรวจ” เฮคเตอร์พูดเน้นๆ เสียงดังและหนักแน่น เขาหันไปมองลูกน้องที่กำลังเดินยกถาดยาและแก้วน้ำขึ้นมาให้เขา

 ชาริมายืนนิ่งอึ้ง   เขาช่างรู้ทันไปซะทุกเรื่อง แล้วจะทำยังไงต่อดีนะ

ลูกน้องของเฮคเตอร์ยื่นถาดยาแก้โรคกระเพาะให้กับเฮคเตอร์  ชาริมาหันไปมองยาอย่างหวาดหวั่น

“นี่ยาแก้โรคกระเพาะ กินซะ” เฮคเตอร์หยิบถ้วยยาที่วางอยูบนถาด แล้วยื่นให้ชาริมา แต่เธอส่ายหน้าไปมาปฎิเสธเขา

ฉัน... ไม่... ชาริมายังไม่ทันจะพูดจบคำก็ต้องหยุดชะงัก

“ไม่กินไม่ได้! ต้องกิน!” เฮคเตอร์ตะวาดลั่น เขาต้องการจัดการคนตรงหน้าให้อยู่หมัด จะได้ไม่คิดที่จะหนีอีก  แสบนักนะ ตัวแค่เนี๊ยะ

“ฉันหายแล้วค่ะ” ชาริมาก้มหน้านิ่ง เธอยังคงดื้อรั้นปฏิเสธเขา

เฮคเตอร์จัดการล็อคตัวเธอเอาไว้ เขาใช้มือบีบปากของเธอให้อ้ากว้างๆ  เทยาลงไปในปากของเธอ แล้วกรอกน้ำตามลงไปจนหมดแก้ว เลอะเปรอะเปื้อนไปทั่วทั้งใบหน้าหวาน จนชาริมาสำลักน้ำ เขาจึงปล่อยเธอออก

“อย่าโกหกฉัน! ฉันไม่ชอบและอย่าคิดที่จะหนีอีก เพราะเธอไม่มีโอกาสจะได้ก้าวขาออกจากที่นี่ เธอต้องอยู่คอยบริการฉัน จนกว่าจะหมดหนี้หรือจนกว่าฉันจะเบื่อ ถ้าฉันไม่ปล่อยเธอก็ไปไม่ได้! เอาตัวไป!” เฮคเตอร์ตะวาดกลับชาริมาเสียงดังลั่น แล้วหันไปสั่งลูกน้องเสียงเข้มแล้วเดินลงบันไดไปโดยไม่หันกลับมามองเธอ

“ครับ” ลูกน้องของเฮคเตอร์รับคำแล้วรีบลากแขนของชาริมาไปที่ห้องนอนของเจ้านายทันที

“ไม่นะ! ปล่อยฉัน! ปล่อย! ไอ้บ้า! ไอ้คนบ้าอำนาจ! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ! ปล่อย!” ชาริมาร้องไห้ฟูมฟาย โวยวายเสียงดังลั่นคฤหาสน์

จนเมื่อได้เวลาอาหารเย็น เฮคเตอร์สั่งให้ลูกน้องของตนไปตามชาริมา มาทานอาหารกับเขา ชาริมาปฏิเสธเธอบอกว่ายังไม่หิว เฮคเตอร์จึงนั่งทานอาหารคนเดียวจนอิ่ม แล้วสั่งเด็กรับใช้เก็บล้างให้หมด เขาจะปราบพยศแม่ตัวดีซะหน่อย คนดื้อต้องโดนลงโทษ!

เวลาผ่านไปจนมืดค่ำ ชาริมานั่งเอามือกุมท้องด้วยความหิว ท้องของเธอเริ่มร้องประท้วง ชาริมาเริ่มเดินไปมา มองหาขวดน้ำภายในห้องเพื่อดับความหิว แต่ก็ไม่มีน้ำอยู่ภายในห้องซักขวด

“ไม่น่าอวดเก่งเล๊ย... ริมา เขาอุส่าใจดีให้กินอาหารแล้ว ยังทำหยิ่งอีก อดเลย หิวจังโอ๊ย...หิว” ชาริมาเริ่มบ่นพึมพำเดินไปมาภายในห้อง

เสียงของเฮคเตอร์คุยกับการ์ดที่อยู่หน้าห้อง ชาริมาได้ยินเธอรีบวิ่งไปนั่งที่โซฟาหรูทันที ประตูห้องถูกเปิดออกเฮคเตอร์ก้าวเข้ามาในห้อง เธอทำทีเป็นมองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่สนใจเฮคเตอร์ที่กำลังเดินถือถาดอาหารเข้ามา บนถาดอาหารมีขนมปังเอแคร์ที่อบออกมาใหม่ๆ จานเบ้อเริ่มส่งกลิ่นหอมกรุ่นตลบอบอวนไปทั้งห้อง และแซนวิชปลาทูน่าที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ อีกสองสามชิ้น และยังมีนมอุ่นอีกแก้วใหญ่ และน้ำเปล่าอีกหนึ่งแก้ว เฮคเตอร์วางถาดอาหารลงตรงหน้าเธอ

“เอ้า!...  ฉันว่าเธอคงหิวจนไส้จะพันกันแล้วมั๊ง กินสิ ฉันไม่ใส่ยาพิษหรอกนะ ตราบใดที่เธอยังใช้หนี้ไม่หมด ฉันจะดูแลเธออย่างดีแน่นอน ฉันรับรอง” เฮคเตอร์นั่งไขว่ห้างเอามือกอดอกมองคนตรงหน้า

“ฉันไม่หิว คุณเอากลับไปเถอะ” ชาริมาพูดปฏิเสธเขาออกไปอย่างนั้นแหละ แต่ความเป็นจริงแล้ว กลิ่นเอแคร์หอมมากก... จนเธอต้องหลับตาสูดกลิ่นของมันเข้าปอด เพื่อดับความหิว  เรื่องอะไรจะกิน เสียหน้าแย่เลย เชอะทีอย่างนี้จะมาง้อ ไม่มีทางซะหรอก

“งั้นเหรอ ฉันเอาวางไว้ตรงนี้ละกัน ถ้าเธอหิวก็ทานได้นะ แต่ถ้าเธอไม่ทานก็ไม่เป็นไร สักครู่ฉันจะให้เด็กมาเก็บออกไปละกัน อ่อ... ระวังโรคกระเพาะกำเริบนะ ฉันขี้เกียจป้อนยาเธออีก ฮ่า ฮ่า ฮ่า” เฮคเตอร์ลุกขึ้นยืนแล้วเดินหัวเราะออกไปอย่างอารมณ์ดี  

ชาริมาตะโกนด่าเขาลั่นห้อง “ไอ้บ้า! ไอ้คนบ้า! ออกไปเลย! ไป!

พอประตูถูกปิด ชาริมาหันกลับมาหาถาดอาหารตรงหน้า เธอก้มสูดกลิ่นเอแคร์เข้าเต็มปอด “ฮืม... หอม... หิว ไม่ไหวแล้ววว” ชาริมาเอามือหยิบเอแคร์เข้าปากและยกแก้วนมดื่มตาม เธอกำลังทานอย่างเอร็ดอร่อย

เฮคเตอร์ยืนนิ่งนับเลขถอยหลังอยู่หน้าห้อง 5...4...3...2...1 เขาเปิดประตูเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็ว ชาริมาที่กำลังหยิบลูกเอแคร์เข้าปาก เธอรีบอมเอแคร์ไว้หมดทั้งลูก และหันหน้าหนีออกไปทางด้านนอกหน้าต่าง อาการรีบกลืนทำให้เธอสำลักเล็กน้อย จนต้องเอามือทุบอกตัวเองเบาๆ

เฮคเตอร์เห็นอาการของชาริมาแล้วแอบขำเธอ แต่เขาอยากแกล้งเธออีกสักนิด  “ชาริมาเธอเป็นอะไร ให้ฉันช่วยมั๊ย”  เฮคเตอร์ทำทีจะเข้าไปช่วย ชาริมารีบเอามือโบกปฏิเสธ และส่งเสียงอู้อี้ อมขนมในปากส่ายหน้าไปมา อย่างกับกลัวว่าเขาจะรู้ว่าเธอทานขนมเข้าไป

เฮคเตอร์ยกยิ้ม แกล้งอีกสักหน่อยน่า 

เขาถามชาริมาอีกรอบ “แน่ใจนะว่าไม่เป็นอะไร”

ชาริมาส่ายหน้าปฏิเสธแทนคำพูด แล้วรีบเดินไปผลักตัวของเขาให้ออกจากห้องไป เฮคเตอร์สงสารไม่อยากจะแกล้งจึงเดินออกไป ชาริมาถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอรีบเดินกลับไปยกแก้วนมขึ้นมาดื่ม แล้วเคี้ยวขนมในปากต่อ แต่แล้วเธอก็ต้องสำลักยกใหญ่อีกครั้งเมื่อ...

เฮคเตอร์เปิดประตูเข้ามาอย่างเร็ว เขาเห็นชาริมากำลังยกแก้วนมดื่มอยู่ เขาหัวเราะออกมาอย่างผู้ชนะ “ฮ่า ฮ่า ฮ่า หิวก็ทานสิคุณ แอบทานแบบนี้ระวังจะติดคอตาย เอ้าสำลักใหญ่แล้วให้ผมช่วยมั๊ย” ชาริมารีบโบกมือปฏิเสธทั้งที่ยังสำลักอยู่ เธอโบกมือไล่เขา เฮคเตอร์หัวเราะเสียงดังลั่นห้อง แล้วเดินกลับออกไป

 

เฮคเตอร์เดินยิ้มร่าออกมาจากห้อง และเดินลงไปชั้นล่าง ปล่อยให้เธอทานอาหารตามสบาย เขาเดินลงมาถึงชั้นล่างเดินตรงไปที่ห้องทำงาน ผิวปากอย่างอารมณ์ดี จนลูซิโอ้และวินเซนเต้มองหน้ากันอย่างแปลกใจ เพราะพวกเขาไม่ได้ยินเสียงผิวปากจากเจ้านายของเขามานานหลายปีแล้ว

....................................................................................


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


ชอบพระเอกจัง
โดย Anonymous | 2 years, 9 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ชอบๆ
โดย Anonymous | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ติดตาม ชอบๆๆ
โดย Anonymous | 3 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha