เหมันต์(Hill of love)

โดย: ช่อพิกุล



ตอนที่ 2 : เขาเป็นใคร 1


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ก๊อกๆ! ก๊อกๆ!

เสียงเคาะประตูห้องดังอย่างต่อเนื่องอีกหลายครั้งจนคนที่นอนอยู่ในห้องซึ่งกำลังหลับฝันดีอยู่ ต้องงัวเงียตื่นขึ้นมาเปิดปรตู

“ใครวะ มาเคาะประตูเอาป่านนี้ มันกี่โมงกี่ยามแล้วเนี่ย”

เพราะตื่นขึ้นมาใหม่ๆ สมองจึงไม่ทันได้คิดถึงความปลอดภัยของตนเอง จึงรีบเปิดประตูห้องออกไปด้วยความรำคาญ

ผาง!

อึ้งงงงงงงงงง!

นี่เธอยังไม่ตื่นอีกเหรอเนี่ย ทำไมหนนี้ถึงได้หลับยาวจัง

ชนัญญามองเข้าไปในห้องของตนเองก็พบว่า นี่มันก็ห้องเช่าของเธอนี่นา พอมองออกไปข้างนอก ก็เห็นเพื่อนข้างห้อง เดินออกมากับแฟนของเขาผ่านหน้าเธอไป จึงได้เงยหน้าขึ้นมาจ้องใบหน้าของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าอีกที พร้อมขยี้ตาแรงๆ

ขยี้ตาแล้วเงยหน้ามอง สองสามรอบ เขาก็ยังยืนอยู่ที่เดิม

มันคงไม่ใช่ความจริงแน่ๆ ในเมื่อผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ หน้าตาหล่อเหลาผิดมนุษย์มนา ขนาดว่าผู้ชายในรูปโปสเตอร์ข้างฝาที่เธอคิดว่าหล่อที่สุดแล้ว แต่ผู้ชายตรงหน้าเธอตอนนี้ กลับหล่อบาดตาบาดใจยิ่งกว่า หล่อจนลืมหายใจ หล่อจนนึกอยากจะเป็นลมแล้วซบลงที่อกของเขาเลย

รู้สึกเหมือนจะเป็นฝันซ้อนฝันนะ ฝันแรกเธอเจอเขาตอนถูกรถชนที่ถนนใหญ่ เขาช่วยรับเธอเอาไว้ก็เลยรอดตายมาได้

เฮ้ย! หรือว่าเราตายไปแล้ว!’ ชนัญญาใจเต้นตุ้บๆ ใจหายใจคว่ำตกใจกับความคิดของตนเอง

“ไม่จริง ไม่จริงแน่ๆ หนูจะตายตอนนี้ไม่ได้นะคุณพระคุณเจ้า หนูยังไม่ได้ตอบแทนบุญคุณพ่อแม่ ยังไม่ได้ตอบแทนผู้มีพระคุณเลย และหนูอายุยังน้อยอยู่เลย ได้โปรดอย่าเพิ่งเอาหนูไปเลยนะคะ หนูยังอยากมีชีวิตต่อ หนูยังอยากเจอ ผะ...ผู้ชายในฝัน” ก็เขานี่ล่ะ หล่อยิ่งกว่าผู้ชายในฝันเสียอีก แต่เธอรู้ว่ามันไม่ใช่ เธออยากเจอผู้ชายในฝันตัวเป็นๆ ไม่ใช่ในฝันแบบจับต้องไม่ได้แบบนี้

ว่าแล้วก็เอื้อมมือออกไปสัมผัสใบหน้าคมคร้ามที่ทำเอาเธอลืมหายใจไปชั่วขณะ

จับต้องได้นี่นะ

“คุณ คุณเป็นคนหรือเปล่า”

เงียบ

“คุณ ไม่ได้ยินที่ฉันถามเหรอคะ”

เงียบ

“อ้อ ลืมไป คุณเป็นชาวต่างชาตินี่นา”

แล้วคนที่กำลังสังสัยว่าตนเองกำลังตื่นหรือว่าฝันอยู่ก็ถามหนุ่มแปลกหน้าด้วยภาษาอังกฤษออกไป

“คุณ เป็นคนหรือเปล่าคะ”

เขายิ้มแล้วตอบว่าใช่

“ก็แปลว่า ฉันยังไม่ตายน่ะสิ”

เขายิ้มให้แล้วก็ตอบว่าใช่อีก

“แสดงว่าคุณช่วยชีวิตฉันเอาไว้เหรอคะ”

ชายหนุ่มยิ้มแล้วส่ายหน้า ทำเอาคิ้วเรียวสวยบนดวงตากลมโตน่ามองย่นเข้าหากันด้วยเครื่องหมายคำถาม

“พระเจ้าช่วยคุณเอาไว้” เขาบอกเสียงทุ้มน่าฟัง

“ขอบคุณพระเจ้าค่ะ”

ตายจริง! เพิ่งนึกขึ้นได้ นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วเนี่ย เธอบอกเจ๊ว่าจะไปรับลูกทัวร์ที่บริษัทนี่นา

ร่างเล็กในชุดนอนที่ใครคนหนึ่งเปลี่ยนชุดให้ รีบวิ่งผลุบเข้าไปในห้อง โดยลืมที่จะปิดประตูห้อง แต่ก็รีบวิ่งกลับมา ก็เห็นว่าหนุ่มแปลกหน้าสุดหล่อ เดินเข้ามาอยู่ในห้องของเธอแล้ว

ไม่เป็นไรน่า จำได้ว่าเขาช่วยชีวิตเธอเอาไว้นี่นา ถึงเขาจะบอกว่าพระเจ้าช่วยเธอเอาไว้ก็เถอะ เขาน่าจะเป็นคนดี ถึงเลวก็ให้อภัยอะนะ หล่อขนาดนี้ หวังว่าเขาคงไม่ใช่พวกโรคจิตตามข่าวที่เคยอ่านเจอหรอกนะ

แต่พอไปดูนาฬิกา

“อ้าว นี่มันเพิ่งจะสองทุ่มเองนี่นา เฮ้ย... แล้วผู้ชายที่ยืนอยู่ ใช่ผีหรือเปล่าวะเนี่ย บรื๋อ”

ชนัญญาค่อยๆหันไปมองข้างหลังช้าๆ แต่อย่าเลย... ก้มมองลอดขาตนเองดีกว่า จะได้รู้กันไปเลย ว่า เขาเป็น ผี หรือ คน

...เธอไม่ได้บ้านะ...

ก้มมองสักครู่ก็ยืดตัวตรง อมยิ้มออกมาอย่างโล่งอก

“ยังยืนอยู่ในท่าเดิม แค่กอดอก แต่ไม่กลับหัว ค่อยยังชั่ว ไม่ใช่ผอสะหระอีแน่นอน”

เมื่อสบายใจขึ้นแล้วจึงเดินเข้ามาหาชายหนุ่มใหม่

“เมื่อกี้ฉันนึกว่าเช้าแล้ว ที่ไหนได้ เพิ่งจะสองทุ่มเอง ว่าแต่คุณมาส่งฉันถูกที่ได้ยังไงคะ”

เขายิ้ม แล้วมองไปที่กระเป๋าสะพายใบเล็กของเธอ

“อ้อ คงดูจากที่อยู่ในบัตรประชาชน แต่เอ๊ะ? ในบัตรมันเป็นที่อยู่ที่บ้านนอกของฉันนี่ แล้วคุณรู้ได้ยังว่าฉันอยู่ที่นี่และห้องนี้” เอาล่ะสิ ชักไม่ไว้ใจแล้ว

“ผมถามคนแถวนี้ ว่าคุณอยู่ที่ไหน”

“อ้อ แล้วไป” ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก นึกว่าเขามีความสามารถพิเศษ นั่งมองจากทางในได้เสียอีก

“แต่ดึกๆแบบนี้ คุณไม่ควรเข้ามาในห้องนี้กับฉันตามลำพังนะคะ ฉันเสียหายระรู้หรือเปล่า”

“ผมขอพักด้วยสักคืนได้ไหม”

“ห๋า! ขอกันง่ายๆแบบนี้เลยเหรอ ฉันยังไม่รู้จักคุณด้วยซ้ำ แถมคุณยังเป็นคนต่างชาติ แถมฉันก็พักอยู่ในห้องเช่านี้คนเดียว ฉันจะไว้ใจคุณได้ยังไง”

“คุณไว้ใจผม ไม่อย่างนั้นคุณคงไล่ผมออกจากห้องตั้งแต่นาทีแรกที่คุณเห็นผมยืนอยู่ในห้องนี้แล้ว”

เออ จริงด้วยสิ ทำไมเราถึงได้ซื่อบื้อแบบนี้วะ หรือโดนรถชนจนสมองกระทบกระเทือนไปหมดแล้ว

“ก็ตอนแรกฉันนึกว่าคุณเป็นผีนี่ ฉันยังตกใจอยู่เลย แต่ตอนนี้ ฉันมีสติแล้ว ช่วยกรุณาออกไปจากห้องของฉันด้วยค่ะ”

“ผม อยู่ดูแลคุณตั้งแต่ตอนที่คุณสลบจนมืดค่ำ ตอนนี้ผมเลยไม่รู้จะไปหาห้องเช่าได้ที่ไหน ที่นี่ห้องพักก็เต็มหมดแล้ว”

คำอธิบายของชายหนุ่มทำให้ชนัญญาใจอ่อนยวบ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha