เหมันต์(Hill of love)

โดย: ช่อพิกุล



ตอนที่ 4 : จะไว้ใจเขา(เรา)ได้ไหม 1 nc++++


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

เกือบหน้าทุ่ม สองหนุ่มสาวก็มายืนอยู่หน้าห้องพักเล็กๆ ชนัญญาไขกุญแจเข้าไป แอบหายใจเข้าลึกๆแล้วพ่นลมออกมาเบาๆ หลับตานึกถึงพ่อแก้วแม่แก้ววินาทีหนึ่งจึงหันหน้ามาเผชิญกับ ไซมอน โรซัลเญ หนุ่มลูกครึ่งปากีสถาน-อิตาลี เขาแนะนำชื่อกับเธอเมื่อตอนที่เดินหาหอพักกัน

        “มิสเตอร์ไซมอน โรซัลเญ คือว่าห้องของฉันมันเล็กมาก แล้วก็มีเตียงเดียว ฉะนั้น คืนนี้คุณต้องนอนบนโซฟาตัวนี้นะ” โชคดีที่ยังมีโซฟาอยู่หนึ่งตัว เอาไว้รับแขกที่มาเยือน ไม่อย่างนั้นเขาคงได้นอนพื้นแน่ๆ

        ชายหนุ่มพยักหน้ารับทราบ

        “ฉันจะนอนแล้วนะ มันดึกแล้ว”

        เขาพยักหน้าอีก ผู้ชายคนนี้พูดน้อยจริงๆ

        ถอดเสื้อกันหนาวออกแขวนที่ตู้เสื้อผ้า กำลังจะก้าวขึ้นเตียง ชนัญญาก็ตกใจเมื่อหันไปมองรูมเมทชายที่หล่อมากที่สุดคนแรกของเธอ

        “มิสเตอร์ นั่นคุณกำลังจะทำอะไรน่ะ”

        “ถอดชุด นอน” เขาบอก

        “อย่าบอกว่าคุณจะใส่แต่กางเกงในนอนล่ะ” ถามแบบหันข้างให้ ไม่กล้ามองเต็มตา ทั้งที่อยากจะมองอยู่เหมือนกัน

        “ใช่ ผมไม่มีชุดเปลี่ยน”

        “ฉันรู้แล้ว แต่ฉันมีกางเกงเลอยู่ตัวหนึ่ง เดี๋ยวฉันเอามาให้” แม้จะเคยผ่านมือชายมาแล้ว หรือผ่านสายตาของเขามาแล้ว แต่เธอก็ยังอายอยู่ดี

        หญิงสาวเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า พยายามไม่มองไปยังคนที่กำลังถอดชุดออก พอเจอกางเกงเลก็ยื่นให้ชายหนุ่มโดยไม่มองหน้า

        นี่เธอจะไว้ใจเขาได้ไหม ถึงจะถูกสเปคแต่อย่ามาข่มขืนกันนะเว้ย ขอดีๆก็ได้ นี่คือคิดในใจนะ เอาเข้าจริงๆก็ไม่กล้าหรอก ใครอยากจะไปมีอะไรกับคนแปลกหน้าที่เพิ่งรู้จักกันไม่ทันข้ามวันล่ะ

        “ผมสวมกางเกงแล้ว” เขาบอกเมื่อยังเห็นเธอหันหลังให้

        เจ้าของห้องคนสวยและใจดีหันมามอง

        ผู้ชายอะไรหล่อบี้ขยี้หัวใจเธอแบบนี้ ผู้ชายหล่อๆในโปสเตอร์ของเธอทั้งห้องก็ยังเทียบไม่ติดเลย หล่อสุดๆ ปากก็น่าจูบ แววตาวาววับนั่นก็ทำเอาใจแทบละลาย

        “แล้วคุณไม่เปลี่ยนชุดเหรอ”

        เฮ้ย เขาเดินมาใกล้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย ชิดเลย

        “มะ...ไม่ ฉันใส่ชุดไหนนอนก็ได้”

        “คุณไม่รู้สึกระบมบ้างเหรอ” เขาถามนัยน์ตาอ่อนโยนคล้ายจะเป็นห่วงเธอจริงๆ

        จริงด้วยสิ เธอโดนรถชนนี่นา เธอลืมระบมไปได้ยังไงเนี่ย พอมานึกได้ตอนนี้ก็โอ๊ยยยย... ปวดต้นขาข้างขวาที่โดนชนชะมัด ถ้าไม่ได้นวดก่อนนอนพรุ่งนี้เธอคงลุกไปทำงานไม่ไหวแน่ ทำไงดี จะนวดโดยมีเขามองดูอยู่อย่างนี้น่ะเหรอ

        “ถอดชุดออก เดี๋ยวผมนวดยาให้ คุณมียานวดไหม” ถามพรางมองค้นหา จนต้องมองตามสายตาของเขา

        “ฉันมียาหม่องค่ะ และฉันทายาเองได้”

        “ร่างกายซีกขวาของคุณคงระบมเหมือนกัน คุณนวดเองไม่ถนัดหรอก”

        เออ เขาก็พูดยาวๆเป็นเหมือนกันนะ แต่ที่ตั้งใจพูดนี่ เพราะอยากแต๊ะอั๋งเธอหรือเปล่าเนี่ย แต่ว่าตอนนี้ โอย... เธอรู้สึกระบมไปหมดทั้งตัว อยากนอนแล้ว ไม่น้งไม่นวดมันแล้ว

        “เดี๋ยวสิ อย่าเพิ่งนอน เอายามาให้ผมก่อน”

        “ไม่เอาดีกว่า คุณไปพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้ฉันก็หายแล้ว”

        “ไม่หายหรอก ถ้าไม่นวดยา ผมนวดให้” เขายังดึงดัน

        “แต่ ว้ายๆ คุณจะทำอะไรฉัน”

        ชายหนุ่มจัดการถอดชุดให้เธอไวมาก ไม่ถึงนาทีเรือนร่างขาวผ่องในวงแขนแข็งแรงก็เหลือเพียงชุดชั้นในสองผืนเท่านั้น

        คนที่ถูกจับถอนขนหอบหายใจหนัก ทั้งเหนื่อยทั้งอาย แต่รู้สึกเหนื่อย ระบมมากกว่า

        “ลองก้มดูที่ต้นขาของคุณสิ”

        ก้มมองตาม

        “โอ้โห มันช้ำน่ากลัวมากเลยค่ะ แต่ว่าฉันจะนวดเอง”

        “ไปเอายามา ผมนวดให้ ถ้าดื้อ ผมปล้ำนะ”

        ชนัญญาแทบช็อก อึ้งกับคำสั่งของคนที่กำลังกอดรัดเธออยู่

        จะยอมให้นวด หรือให้ปล้ำดีวะ

        “โอเคค่ะ เดี่ยวฉันเอายามาให้ ปล่อยก่อนค่ะ”

        เขายอมปล่อย

        พอเป็นอิสระ ก็รีบเดินไปคว้าผ้าห่มมาคลุมร่างตนเองก่อน แล้วเดินไปเอายาในถุงพลาสติกที่วางกองๆในตระกร้าพลาสติกสีฟ้า มายื่นให้เขา แล้วมองตาคมไม่กะพริบ แบบกล้าๆกลัวๆ มันใจเต้นแรงแปลกๆ

        “นอนตะแคงบนที่นอนสิครับ”

        “วะ...ว่าไงนะคะ” ยังมึนๆงงๆอยู่

        เขาชี้มือไปบนที่นอน

        “นอนตะแคงบนนั้น แล้วเลิกผ้าขึ้น ผมจะนวดให้”

        “เอ่อ คือว่าฉันทำเองได้” นี่เธอกำลังบอกตัวเองหรือว่าบอกเขากันแน่วะ ทำไมเสียงมันค่อยแบบนี้

        “เร็วสิครับ อย่าดื้อ”

        คราวนี้แววตาของเขาเปลี่ยนไป มันมีแววดุนิดๆ ข่มขวัญหน่อยๆ มันทำให้หัวใจของแม่ม่ายยังสาวอย่างชนัญญาใจเต้นแรงขึ้นไปอีก

        “คุณจะไม่ปล้ำฉันแน่นะ”

        “ไม่”

        “โอเค” บอกแล้วเดินไปนอนบนเตียงเหมือนถูกสะกดจิต แต่ยังห่มผ้าอยู่ ก็มันหนาวนี่ โดยเฉพาะคืนนี้ อากาศค่อนข้างหนาวเย็นเป็นพิเศษ หนาวจนสั่นแล้วเนี่ย

        “คะ...คุ้ณ”

        เขาเลิกผ้าให้ พอเธอหันมามองเขาก็ส่งสายตาคำสั่งแกมบังคับมาให้ ราวกับกำลังสั่งให้เด็กดื้อทำตาม

        คนที่ทั้งง่วง ทั้งเหนื่อย ทั้งระบมหลับตาปี๋ พอมือกร้านเริ่มแตะที่ต้นขาที่ไวต่อความรู้สึก ขนคิงก็ลุกซู่ไปทั่วร่าง ร่างเล็กตัวเกร็งโดยอัตโนมัติ แล้วปล่อยให้ชายหนุ่มบรรเลงนิ้วไปบนเรียวขาของเธอตามอำเภอใจ

        เพียงแค่นาทีเดียวที่เขาบรรจงนวดให้ มันช่างผ่อนคลาย เบาหวิวเหมือนจะลอยได้

ผู้ชายอะไรก็ไม่รู้ทั้งหล่อแถมนวดเก่งชะมัด แบบนี้ไม่ต้องลงมือข่มขืนหรอก ยอมซะเลยดีไหม ไม่ๆ เรามีเลือดไทยครึ่งหนึ่งแถมเป็นผู้หญิง เราต้องรักนวลสงวนตัวสิ ยอมง่ายไปเดี๋ยวเขาดูถูกเอาได้

        “ดีขึ้นไหมครับ”

        เงียบ

        “ชาน่า” เสียงทุ้มมากระซิบที่ริมใบหูเล็ก เมื่อหล่อนเงียบไป

        “หลับแล้วเหรอชาน่า”

        ชาน่า เขาชอบชื่อนี้ของหล่อน และชอบความเป็นคนมีจิตใจดีของหล่อน แต่หล่อนไว้ใจคนง่ายไปหน่อย หากเป็นผู้ชายคนอื่น จะยอมแข็งทื่อโดยไม่ทำอะไรเธอเหมือนเขาเหรอ

        “ชาน่า หากคุณไม่ช้ำระบมแบบนี้ ผมอาจไม่ใจดีกับคุณก็ได้”

        ดวงตาคมซึ้งทอดมองเรือนร่างที่โผล่พ้นผ้าห่มออกมา นึกอยากจะดึงผ้าผืนใหญ่นี่ออกไปให้พ้นร่างขาวๆเนียนๆนี่อยู่เหมือนกัน แต่ก็กลัวว่าหล่อนจะหนาว ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทยนี่อากาศเย็นสบายสำหรับเขา แต่คงหนาวสำหรับคนไทยส่วนใหญ่

        คว้าง!

        อยู่ๆคนที่หลับง่ายเพราะเหนื่อยและระบม ก็พลิกกลับมานอนหงายในท่าที่ผ่อนคลาย มันทำให้ผ้าห่มเลิกออกจากร่างขาวผ่อง เผยให้เห็นความเย้ายวนชวนมองทำให้ไซมอนตะลึงลาน อดไม่ได้ที่จะลอบมองคนหลับอย่างเผลอไผล มองจนไฟราคะในกายมันร้อนรุ่มขึ้นมา

        “ชาน่า” กระซิบแผ่ว

        “หนาว”

        เขาไม่รู้หรอกว่าหล่อนพูดว่าอะไร แต่ริมฝีปากที่ขยับเล็กน้อย มันปั่นป่วนอารมณ์ของเขามากเหลือเกิน นึกอยากจะ...

        จูบ...

        แล้วจูบแสนหวานก็ประทับลงไปแผ่วเบาอย่างไม่อาจห้ามใจ

        “อือม” คนหลับละเมอออกมาเบาๆ ยกมือขึ้นโอบรอบลำคอแข็งแรงที่โน้มลงมาคล้ายกำลังคล้อยตาม แต่... เปล่าหรอก เธอกำลังฝันถึงไซมอน โรลซัลเญ จริงๆ

        “ชาน่า!” อึ้งเล็กน้อยเมื่อหญิงสาวจูบตอบ

        โอว ไม่น่าเชื่อ เธอฝันถึงไซมอน เขากำลังจูบเธอ และกำลังจูบแบบเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ อย่าเพิ่งตื่นเลยนะ ขอฝันต่อจนจบแล้วกัน

        “ชาน่า อย่ายั่วผมสิ คุณระบมอยู่นะ”

        “ไม่ ฉันไม่เป็นไร ได้โปรดกอดฉันได้ไหม ฉันหนาว กอดแน่นๆ อาร์... แล้วก็รักฉัน” ร่างเล็กแอ่นโค้งเป็นสะพานเข้าแนบชิดอกเปลือยของชายหนุ่ม

        เมื่อถูกเนื้อสาวเสียดสี แล้วเขาจะหยุดเพียงแค่นี้ได้อย่างไร

        พรุ่งนี้ก็ต้องจากกันแล้ว ขอให้เขาสร้างความทรงจำดีให้กับหล่อนสักครั้ง คงไม่เป็นไร

        แม่สาวร้อนรัก

        “ไซมอน”

        “ชาน่า”

        ชนัญญารับจุมพิตแสนหวานของผู้ชายในฝันอย่างดื่มด่ำ หัวใจเต้นกระหน่ำเมื่อใบหน้าหล่อคมเลื่อนลงไปดอมดมที่ดอกบัวคู่งามของเธอ ปลายลิ้นชื้นอุ่นๆโลมเล้าไปยังฐานดอกไม้ตูมเต่ง มือกร้านข้างหนึ่งก็ยกขึ้นมากอบกุมบีบนวดให้รู้สึกวาบหวามซ่านสยิว และสุดเสียวเมื่อปลายนิ้วกดลงบนปลายยอดที่เริ่มหดแข็งตามแรงราคะที่ชายหนุ่มเป็นผู้จุดขึ้น

        “อ๊า ไซมอน”

        สองเต้างามอวบอัดถูกปลุกเร้าด้วยเรียวลิ้นร้ายกาจและปลายนิ้วปราดเปรื่องอย่างต่อเนื่องเนิ่นนาน พากายสาวสะท้อนสะท้าน ไหวระริกด้วยไฟกฤษณามืดดำ ที่นำพาให้เธอดำดิ่งสู่ห้วงพิศวาสที่ไม่อาจหยุดยั้งได้อีกต่อไป อยากให้ทำต่อให้สุด อยากให้เขา...

        “อ๊า... ไซมอน โอว... ไซมอน ไซมอน” ชื่อของชายหนุ่มถูกขานไม่หยุดหย่อน เรียกเสียงกระเส่ามากขึ้นเมื่อ ร่างใหญ่เลื่อนกายลงเบื้องล่าง มือสองข้างจับเรียวขาของเธอแยกออกจากกัน จากนั้นก็ ดึงแพนตี้ตัวน้อยของเธอทิ้งไปอย่างง่ายดาย แล้วแทรกจมูกโด่งเป็นสันลงใจกลางที่นาผืนน้อยที่แห้งขอดของเธอมานาน

        “โอ้ว อ๊า... อ๊ะ... ไซมอน อย่าค่ะ อย่า...! อาซ์” ลิ้นร้อนที่ห่อแหลมฉกลงไปในแอ่งสวาท ชำแรกแทรกลึกสู่ร่องเสียว ที่ทำเอาหญิงสาวร้องเสียงหลงออกมาด้วยความเสียวซ่านเกินบรรยาย เสียวจนเกือบจะเห็นสวรรค์รำไรอยู่แล้ว

        “ได้โปรดไซมอน ฉันไม่ไหวแล้ว อ๊า... มะ...จะไม่ไหวแล้ว โอว...” ร่างเล็กดิ้นพล่านไปด้วยความต้องการ เธอต้องการเขาต้องการมากเหลือเกิน มันแค่ในฝัน เธอจะทำอะไรก็ได้นี่นา

        “ชาน่า คุณจะเจ็บนะ ถ้า...”

        หญิงสาวส่ายหน้า เธอยอมเจ็บ ขอเพียงแค่เขาสอดประสานเข้ามา ขอแค่เขาไปต่อให้สุด เธอยอมตาย

 

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha