เล่ห์รักอำพรางใจ มีหนังสือทำมือ

โดย: อติญา / เก-ลิน / เราพิมพ์ / ผู้ซึ่งเข้ามาแทน / มะลิก้านแดง



ตอนที่ 1 : 1 (1/3)


ตอนต่อไป

                สองมือเล็กที่ซีดขาวตามเอกลักษณ์ของชาติพันธุ์สั่นระริกอยู่ตลอดเวลาโดยไม่มีทีท่าว่ามันจะหยุด ไม่รู้ว่าเป็นเวลานานแค่ไหนแล้วที่ร่างเพรียวบางของหญิงสาวถูกชายแปลกหน้าพาตัวมานั่งอยู่ในเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำนี้ ท้องฟ้าที่โอบล้อมเจ้าแมงปอยักษ์พาหนะจำเป็นช่างมืดมิดไม่ต่างกับจิตใจของเธอเลยแม้แต่น้อย

                “อีกห้านาทีเราจะถึงจุดหมาย” เสียงพูดลอยๆ จากผู้ชายหนึ่งในสองคนผู้มีใบหน้าเหมือนกันอย่างกับแกะ เขาทั้งสองคนนั่งจ้องเธอไม่ยอมวางตานับตั้งแต่วินาที่แรกที่จับเธอยัดเข้ามาในเจ้าแมงปอยักษ์บ้าๆ นี่

                “...”

               หญิงสาวไม่ได้เอื้อนเอ่ยวาจาตอบกลับ เพียงแค่ละสายตาจากมือขาวที่เปรอะเลอะไปด้วยโลหิตแห้งเกรอะกรังจำนวนมากไปยังใบหน้าหล่อเหลาที่นิ่งเฉยไม่แสดงอารมณ์นั้นเพียงเล็กน้อย ก่อนจะหลุบตากลับมามองยังจุดเดิมที่เธอจ้องมันมาตลอดระยะเวลาการเดินทาง

                “ของใช้ส่วนพระองค์อยู่ภายในที่พัก หากองค์หญิงประสงค์ในสิ่งใดเพิ่มเติมสามารถแจ้งที่ข้าพระองค์ทั้งสองได้ตลอดเวลา” ชายคนหนึ่งพูดขึ้นเมื่อเดินประกบเธอมาจนถึงบ้านชั้นเดียวหลังเล็กๆ สีขาวที่เปิดไฟสว่างจ้าไปทั้งหลัง มันตั้งอยู่โดดเดี่ยวไม่ว่าจะมองซ้ายมองขวาก็ไม่เห็นดวงไฟที่บ่งบอกว่ามีที่พำนักอาศัยอื่นใดอยู่ในบริเวณนี้

               หูเล็กๆ สัมผัสได้ถึงเสียงคลื่นที่สาดซัดเข้ากระทบฝั่ง จมูกของเธอได้กลิ่นไอที่แสนสดชื่นของท้องทะเล ดวงดาวนับร้อยทอแสงระยิบระยับกระจัดกระจายอยู่บนแผ่นฟ้าที่มืดมิด หากเป็นช่วงเวลาอื่นหญิงสาวอาจจะเพลิดเพลินกับภาพที่ตนเองได้เห็นอยู่ตรงหน้า แต่ในช่วงเวลาที่แสนจะหม่นหมองเพราะการสูญเสียพระบิดาอันเป็นที่รักไปต่อหน้าต่อตา ธรรมชาติที่งดงามไม่อาจกอบกู้ความรู้สึกของเธอให้ดีขึ้นมาได้เลยแม้เพียงสักเศษเสี้ยว

               เธอไม่รู้เลยว่าพวกเขาพาเธอมาอยู่ในส่วนใดของโลกอันแสนจะกว้างใหญ่ใบนี้ คนที่ช่วยเธอมาจะประสงค์ดีหรือประสงค์ร้ายเพราะจากเหตุการณ์สุดแสนจะเลวร้ายที่เพิ่งพบพานมามันสอนให้เจ้าหญิงจากแดนไกลได้เรียนรู้ว่า ไม่มีใครเลยที่จะสามารถไว้เนื้อเชื่อใจได้ ไม่เว้นแม้กระทั่งคนใกล้ตัวอย่างน้าสาวแท้ๆ ของพระองค์เอง

               “หากคุณทั้งสองจะกรุณาช่วยทำตามที่เราขอจะได้ไหม” น้ำเสียงอ่อนหวานแต่แฝงไปด้วยความสั่นเครือหลุดออกมาจากริมฝีปากสีแดงสดราวผลแอปเปิ้ลทำให้สองบอดี้การ์ดหนุ่มต้องสบตากันด้วยความสงสัย

                “สิ่งแรกที่เราต้องการคือขอให้เลิกเรียกเราว่าองค์หญิง ที่นี่ไม่ใช่ดินแดนไฮ วอดูรัส ดังนั้นเราจึงเป็นคนธรรมดาไม่มียศถาบรรดาศักดิ์ใดๆ ทั้งสิ้น ตอนนี้เราไม่เหลือสิ่งใดที่บ่งบอกว่าตัวเราเป็นเจ้าหญิงอีกต่อไปแล้ว”

                “ถ้าเป็นความประสงค์ขององค์หญิง กระหม่อมทั้งสอง...”

                “เราบอกว่าให้เลิกเรียกเราว่าองค์หญิง จงเรียกชื่อของเราแค่ล็อตตี้ เราชื่อล็อตตี้” หญิงสาวเจ้าของเรือนกายบอบบางผิวขาวซีดราวกับกระดาษเอ่ยปากออกมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่เจ้าตัวพยายามจะทำให้มันฟังแล้วดูหนักแน่น แต่คนที่ได้ฟังนั้นทราบดีว่าบัดนี้ทั้งร่างกายและจิตใจของเธอช่างอ่อนล้าเหลือกำลัง

                “หากคุณล็อตตี้ต้องการเช่นนั้นเราสองคนก็ยินดี” ชายหนุ่มผมทองผู้มีลักยิ้มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สุภาพ

                “ขออภัยที่เสียมารยาทไม่ได้แนะนำตัว ผมเนตัน และนี่พี่ชายฝาแฝดชื่ออีตัน เราทั้งสองคนรับคำสั่งจากคุณทรอยด์ให้ดูแลคุณล็อตตี้ในระหว่างที่พักผ่อนอยู่บนเกาะแห่งนี้”

               ถึงแม้ชายหนุ่มจะแนะนำตัวให้เธอรู้จักอย่างเป็นทางการแต่มันเป็นการยากน่าดูถ้าจะแยกว่าใครเป็นใครในตอนนี้ สมองของเธอทั้งพร่าเบลอและหนักอึ้งเกินกว่าจะจดจำสิ่งใดได้

               “ผมราบว่าคุณล็อตตี้อาจมีคำถามมากมายที่ต้องการทราบคำตอบ แต่ขอให้วางใจว่าตลอดระยะเวลาที่คุณพักอยู่ที่นี่คุณจะปลอดภัย ไม่มีใครจะอาจหาญมาทำร้ายคนในความดูแลของคุณทรอยด์ได้ คำถามของทุกคำตอบเจ้านายของเราจะเป็นคนตอบให้คุณล็อตตี้ได้ทราบในวันพรุ่งนี้นะครับ” ฝาแฝดคนที่มีลักยิ้มบอกกับเธอ

               “เวลานี้คุณล็อตตี้คงต้องการพักผ่อน เราสองคนขอตัวก่อนแต่ถ้าหากต้องการสิ่งใดเพียงแค่กดกริ่งที่อยู่ตรงโต๊ะรับแขก เราคนใดคนหนึ่งจะมาพบคุณโดยเร็วที่สุด ราตรีสวัสดิ์” สองบอดี้การ์ดฝาแฝดยืนมองให้ร่างระหงของเจ้าหญิงจากดินแดนเล็กๆ ที่ชื่อไฮ วอดูรัส เดินลับตาหายเข้าไปในห้องพักที่มีเพียงห้องเดียวในบ้านหลังนี้ก่อนจะจัดการปิดประตูให้แน่นหนา

               อีตันและเนตันเดินตรวจตรารอบๆ บ้านจนแน่ใจว่าค่ำคืนนี้เจ้าหญิงพลัดถิ่นจะสามารถพำนักได้อย่างปลอดภัยไม่มีสิ่งใดมารบกวนจึงจัดการเรียกบอดี้การ์ดอีกทีมให้มารับช่วงรักษาความปลอดภัยในยามค่ำคืนต่อจากพวกเขา เพราะฝาแฝดตระกูลฮันท์จะต้องเข้าไปรายงานเหตุการณ์ในวันนี้ให้ผู้เป็นนายได้ทราบ

               

               ร่างเปลือยเปล่าที่ขาวซีดยืนสำรวจตัวเองอยู่ภายในห้องน้ำ หญิงสาวสยายผมยาวสีแดงเพลิงหยิกขอดเป็นลอนที่มีความยาวถึงหัวเข่าออกจากการขมวดรั้งเป็นมวย ทั้งสองมือ ตลอดจนลำคอ และใบหน้าบางส่วนมีคราบเลือดแห้งกรังแต่เจ้าของเรือนร่างอันงดงามนี้ไม่ได้มีบาดแผลหรือร่องรอยการถูกทำร้ายใดๆ นอกจากรอยช้ำเล็กน้อยที่ลำคอและข้อมือขาวซีด

               เพราะโลหิตสีแดงฉานนี้ไม่ใช่ของเธอแต่เป็นของกษัตริย์ ฟรีดิช อัลเลน ผู้เป็นพระราชบิดา พระองค์ถูกปลงพระชนม์จากหญิงใจคดที่แสนชั่วช้าและราชองครักษ์ผู้เป็นชู้รักของเธอ น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลรินออกมาจากนัยน์ตาสีเขียวมรกต เมื่อเจ้าหญิงชาร์ล็อต โรซาลี อัลเลน คิดถึงภาพเหตุการณ์ที่พระองค์ได้พบเห็นมากับตาตัวเองเมื่อไม่กี่ชั่วโมงมานี้

               

               องค์หญิงถูกปลุกให้ตื่นกลางดึกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือและตื่นตระหนกของนางสนองพระโอษฐ์ แต่ไม่ทันที่พระองค์จะได้ขยับพระวรกายไปไหน และไม่ทันได้ถามถึงสาเหตุที่คนสนิทมาปลุกพระองค์ในยามวิกาลเช่นนี้ ชายกำยำหลายสิบคนก็บุกเข้ามาพร้อมฉุดกระชากร่างงามให้เดินออกมาทิศทางที่มุ่งหน้าไปยังห้องบรรทมของพระราชบิดา

               ตลอดทางเดินนั้นช่างเงียบงันประหนึ่งว่าปราสาทที่ใหญ่โตและเก่าแก่นี้ร้างจากผู้คน มีแต่ชายชุดดำปิดหน้าปิดตา

เดินถืออาวุธกันขวักไขว่แล้วคนของพระบิดาล่ะ ราชองครักษ์ ทหาร หรือนางกำนัลทั้งหลายหายไปอยู่ที่ไหนหมด เกิดอะไรขึ้นกับข้าราชบริพารของพระองค์กันแน่

 

                “ท่านพ่อ!

                “ล็อตตี้!

               เมื่อพ่อลูกพบหน้ากันองค์หญิงพยายามปรี่เข้าหาพระบิดาที่ถูกพันธนาการร่างด้วยเชือกเส้นหนาติดกับเก้าอี้ตัวโต แต่ร่างของชายฉกรรจ์ที่ปกปิดใบหน้ากลับมาขวางร่างเพรียวบางของเจ้าหญิงที่แสนบอบบางเอาไว้

                “มาแล้วหรือล็อตตี้หลานรัก” น้ำเสียงเย็นเยียบที่น่ารังเกียจดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัด ผู้คนนับสิบในห้องนี้ไม่มีใครเอ่ยวาจาออกมาเลยนอกจากผู้หญิงคนนี้ ผู้หญิงที่เพียงได้ยินแค่เสียงก็รู้ว่าเธอเป็นใคร

                กรงเล็บแหลมคมคว้าหมับเข้าที่ลำคอขาวผ่อง เจ้าของมือเล็กที่โปนไปด้วยกระดูกออกแรงจิกเพียงเล็กน้อยผิวเนื้อที่บอบบางก็ขึ้นรอยช้ำห้อเลือด

                “บอบบางเหมือนแม่ของเจ้าไม่มีผิด ราชินีซานดรินาผู้แสนจะบอบบาง อ่อนแอ และโง่” น้ำเสียงเหยียดหยามถูกพ่นออกมาจากริมฝีปากบางที่เคลือบไว้ด้วยลิปสติกสีชมพูอ่อนหวานที่ช่างขัดแย้งกับจิตใจอันโสมมของคนพูดเสียเหลือเกิน

               ผู้หญิงตรงหน้าลอกเลียนแบบพระมารดาของของเจ้าหญิงชาร์ล็อตมาทุกกระเบียดนิ้ว ทั้งการแต่งตัว การแต่งหน้า สีผมหรือแม้แต่กลิ่นน้ำหอม แต่ไม่ว่าจะพยายามลอกเลียนเช่นไรภาพที่ออกมานั้นกลับไม่ได้ดูใกล้เคียงกับความงามขององค์ราชินีซานดรินาผู้ล่วงลับเลยแม้แต่น้อย อารีแอนยังคงเป็นหญิงสาวรูปร่างผอมบางที่มีจิตใจหยาบช้า และมักใหญ่ใฝ่สูงคนเดิม เธอชิงชังทุกสิ่งทุกอย่างที่ซานดรินาเป็น และริษยาในทุกสิ่งอย่างที่ผู้เป็นพี่สาวได้ครอบครอง

               โดยเฉพาะเจ้าชายรูปงามในอดีตที่ปัจจุบันนี้พระองค์ดำรงตำแหน่งกษัตริย์ปกครองอาณาจักรแห่งขุนเขา ไฮ วอดูรัส และตำแหน่งราชินีที่พี่สาวคนเดียวของเธอได้ไปครอบครอง สองเรื่องนี้อาริแอนแสนจะจงเกลียดจงชังยิ่งนัก

               “หยุดหมิ่นเกียรติพระมารดาของเรา” ริมฝีปากจิ้มลิ้มแค่นเสียงพูดแม้จะอึดอัดและเจ็บปวดจากการถูกบีบด้วยมือสกปรกนี้ แต่พระองค์ไม่อาจทนให้ใครล่วงเกินพระมารดาที่ล่วงลับได้แม้จะเป็นเพียงแค่วาจา

               “คนตายไปแล้วก็ตายไปสิ ไม่ต้องห่วงหรอกนะล็อตตี้หลานรักเพราะอีกครู่เดียวกษัตริย์ฟรีดิช อัลเลนผู้ยิ่งใหญ่ และพระธิดาหัวแก้วหัวแหวนก็จะตามไปเจอกับราชินีขี้โรคในนรก” พูดจบมือที่ผอมเป็นหนังหุ้มกระดูกของอารีแอน ผู้เป็นน้าสาวแท้ๆ ขององค์หญิงชาร์ล็อตก็ผลักร่างของพระองค์ลงไปกองอยู่บนพื้นเบื้องหน้าพระราชบิดา

               “อยากจะลากันก่อนลงนรกไหมเพคะราชาผู้ยิ่งใหญ่กับเจ้าหญิงรัชทายาทลำดับที่หนึ่ง” อาริแอนเดินตรงมายังร่างล่ำสันของราชาผู้ถูกพันธนาการแน่นหนา ดวงตาของเธอเลื่อนลอยคล้ายคนเสียสติแต่ที่เลวร้ายที่สุดคือในมือที่ปูดโปนนั้นถือมีดเล่มเล็กอยู่

               “ทำไม ท่านน้า... ทำไม” องค์หญิงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือโดยมิอาจหักห้ามได้

               “กล้าถามนะชาร์ล็อต ทั้งหมดมันเพราะแม่แกคนเดียวถ้าแม่แกไม่เสนอหน้ามายั่วยวนเจ้าชาย ป่านนี้คนที่เป็นราชินีก็ต้องเป็นน้าอาริแอนคนนี้” สายตาที่เปล่งประกายด้วยแรงอาฆาติจิกมองมายังใบหน้าที่ขาวซีดของเจ้าหญิงผู้เป็นหลานแท้ๆ

               “ฉันเจอพ่อแกก่อนที่แม่แกจะแย่งชิงเขาไป พอเจ้าชายรูปงามพบกับสาวน้อยนักเรียนนอกที่เพิ่งเรียนจบมาหมาดๆ เขาก็หันไปสนใจหล่อน แต่งงานแล้วก็มีแกออกมานี่ไง” อาริแอนย้อนคิดถึงอดีตที่แสนขมขื่น

 

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักสำหรับการติดตามและการสนับสนุน

ฝากผลงาน E-Book เรื่องที่วางจำหน่ายแล้วไว้ในอ้อมใจด้วยนะคะ

 

#

 

#

กลรักพันธนาการใจ (มีนา + นันท์นลิน)

E - Book MEB Market  <<<CLICK

E - Book OokBee  <<<CLICK

 

#

ลวงรักพันธนาการร้อน

E - Book MEB Market  <<<CLICK

E - Book OokBee  <<<CLICK

 

#

หนี้ร้ายพันธนาการรัก (สิงหา + พิมพ์อุมา)

E - Book MEB Market  <<<CLICK

E - Book OokBee  <<<CLICK

 

อยากเม้าท์กับติญา <<<CLICK


ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


ตอนแรกก็น่าสนใจแล้ว
โดย orb | 1 year, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สนุกมากเเระมีความสุข
โดย Anonymous | 2 years, 7 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
เรื่องนี้น่าจะสนุกมากเลยนะค่ะ ตอนแรกก็ออกจะสนุกแล้วนะค่ะ
โดย Anonymous | 2 years, 7 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
เขียนนิยายเยอะๆๆนะคะชอบอ่านมาก และสนุกมากๆๆด้วยคะ
โดย Anonymous | 2 years, 7 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
เขียนได้ดีมาก
โดย Anonymous | 2 years, 9 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ต้องสนุกแน่นๆๆ
โดย Siripanan | 2 years, 9 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ุสนุกมากๆค่า
โดย Anonymous | 2 years, 9 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สนุกมากก
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สนุกอ่ะ
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สนุกมากเลย
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
รอๆๆๆๆๆ
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha