เล่ห์รักอำพรางใจ มีหนังสือทำมือ

โดย: อติญา / เก-ลิน / เราพิมพ์ / ผู้ซึ่งเข้ามาแทน / มะลิก้านแดง



ตอนที่ 4 : 2 (1/3)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

                กลับไปพักผ่อนก่อนเถอะครับนาย แผลที่แขนน่าจะต้องได้รับการทำความสะอาดแล้วล่ะครับ” แฝดน้องผู้มีอุปนิสัยเคร่งขรึม พูดน้อยเดินเข้ามาตามเจ้านายหนุ่มเมื่อเวลาเลยเที่ยงคืนมาหลายชั่วโมงแล้ว ร่างล่ำสันของชายหนุ่มยังคงนั่งปักหลักอยู่ข้างเตียง มือทั้งสองข้างยังกอบกุมมือบางคนคนที่หลับใหลเอาไว้ไม่ยอมปล่อย

                “แล้วอีตันไปไหนล่ะ” ทรอยด์ถามขึ้นมาเมื่อเห็นว่าเนตันเดินเข้ามาหาเขาตามลำพัง ปกติแล้วหากไม่มีคำสั่งให้แยกกันไปทำภารกิจฝาแฝดคู่นี้ไม่เคยจะห่างกันเลยสักนาที

                “อีตันกลับไปที่ห้องทำงานของเจ้านายเพราะคนของเรามีรายงานเข้ามา และที่สำคัญเจ้าชายเฮนริเกก็เพิ่งติดต่อมาเมื่อสักครู่ใหญ่ๆ ทุกอย่างกำลังเริ่มคลี่คลายเจ้าชายแค่อยากจะแน่ใจว่าคุณล็อตตี้ปลอดภัยดีก็เท่านั้น” เนตันรายงานสถานการณ์ระหว่างที่เจ้านายมานั่งเฝ้าหญิงสาวด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ เขาต้องการให้ทรอยด์ไปพักผ่อนเสียบ้างเพราะตัวเขาเชื่อว่าเมื่อหญิงสาวตื่นขึ้นมาจะต้องมีเรื่องราวให้ทำอีกมากมายแน่นอน

                “อืม... ให้ใครเตรียมอุปกรณ์ทำแผลให้ทีก็แล้วกัน อันที่จริงได้นอนพักสักสองสามชั่วโมงคงจะดี” ร่างของบุรุษหนุ่มผิวสีแทนเซเล็กน้อยขณะที่หยัดกายขึ้นจากพื้นข้างเตียง ซึ่งมันอาจจะเกิดจากการที่เขานั่งคุกเข่าเฝ้าคนที่นอนหลับอยู่เป็นเวลานาน แถมยังมาบวกเข้ากับร่างกายที่อ่อนล้าเพราะไม่ได้นอนหลับพักผ่อนเต็มตาเลยตั้งแต่ได้ข่าวว่าสถานการณ์ในบ้านเมืองของเจ้าหญิงชาร์ลอตไม่ค่อยจะสู้ดี

                ไม่ใช่แค่เขาเพียงคนเดียวที่จับตาดูความเคลื่อนไหวของหญิงที่ชื่ออาริแอนผู้มีศักดิ์เป็นน้าแท้ๆ ของเจ้าหญิงและราชองครักษ์การ์กอสคนสนิทที่สุดขององค์ราชา งานนี้ได้รับความช่วยเหลือและความร่วมมือจากหลายฝ่ายทั้งคนในอาณาจักรไฮ วอดูรัสอย่างองค์ชายเฮนริเก พระองค์มีกำลังพลและอาวุธครบมือแต่ไม่อาจดำเนินการผลีผลามได้ จึงขอร้องแกมบังคับให้เขาเข้าร่วมแผนการช่วยเหลือเจ้าหญิงในครั้งนี้

                “ขอบใจนายมาก” ทรอยด์เอ่ยขอบคุณเมื่อมือหนาที่มีรอยสักบนหลังมือข้างซ้ายยื่นมาให้เขาใช้จับเป็นหลักยึดในการยืน สองฝาแฝดเป็นทั้งเพื่อนและบอดี้การ์ดที่แสนซื่อสัตย์ ชายหนุ่มทั้งสามคนอยู่ด้วยกันมานานจนบางครั้งไม่ต้องเอ่ยอะไรให้มากความแค่มองตาก็รู้ว่าใครอยู่ในอารมณ์ไหน

                “ไปพักผ่อนกัน ทั้งนายแล้วก็อีตันจำครั้งสุดท้ายที่นอนหลับเต็มอิ่มได้รึเปล่า” ทรอยด์พูดกับเนตันก่อนที่จะเดินนำเขาออกมายังหน้าบ้านสีขาวหลังเล็ก

                “เจ้านายกลับไปก่อนเถอะครับ ผมขอดูแลความเรียบร้อยอีกสักหน่อยแล้วจะตามไป” เนตันพูดก่อนจะส่งข้อความบางอย่างผ่านโทรศัพท์มือถือก่อนจะหันไปหาการ์ดที่ยืนสังเกตการณ์อยู่หน้ารั้วบ้าน

                “เฮ้! พี่ชายกลับบ้านไปนอนกันเถอะทางนี้มีคนดูแลมากพออยู่แล้ว” คนเป็นเจ้านายคว้าแขนรั้งคอแฝดน้องผมทองแล้วเกาะบ่าเขาเอาไว้ พลางดันร่างหนาที่มีความสูงพอๆ กัน ให้เดินตรงไปยังรถที่จอดอยู่

                “อย่าลีลาน่ามาขับรถให้หน่อย แขนชักจะไม่ไหวละ” ชายหนุ่มยอมสารภาพเสียงอ่อยๆ บาดแผลกระสุนถากที่แขนคงจะเริ่มอักเสบเพราะมันชักจะเริ่มปวดขึ้นมา

                “ก็ได้... ทำแผลเสร็จจะให้ชงนมแล้วกล่อมเข้านอนด้วยเลยไหมล่ะไอ้หนู” เนตันเอื้อมมือไปขยี้ผมสีน้ำตาลเข้มอย่างขำๆ ไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวหรือเกรงใจเลยทั้งที่คนตรงหน้ามีตำแหน่งเป็นเจ้านาย

                “ได้ทีก็เอาใหญ่” ทรอยด์พูออย่างไม่ใส่ใจนักเพราะเขาเองรู้อยู่แก่ใจว่าที่ฝาแฝดตระกูลฮันท์ทำให้เขาทั้งหมดเพราะความเป็นห่วง

 

                “มาตรงนี้เลยไอ้หนู มาทำแผล” คราวนี้เป็นอีตันที่เรียกเขาเสียเสียงดัง ขนาดยังไม่ทันโผล่หน้าเข้าบ้านแฝดคนพี่ก็ตะโกนเรียกเอาไว้เสียก่อน

                มือใหญ่ของอีตันที่มีรอยสักบนหลังมือขวากดบ่าหนาของเจ้านายที่เขารักไม่ต่างกับน้องชายแท้ๆ ให้นั่งลงบนโซฟาภายในห้องรับแขกทันทีที่ชายหนุ่มเดินมาหา ก่อนจะใช้กรรไกรอันคมตัดแขนยาวของเสื้อที่ทรอยด์สวมทิ้งไป

                “ไหนว่าแค่ถาก หัวกระสุนฝังอยู่นี่” อีตันใช้นิ้วมือที่สวมถุงมือยางเรียบร้อยแล้วจิ้มไปที่แขนใหญ่แรงๆ บาดแผลของชายหนุ่มถูกห้ามเลือดอย่างลวกๆ ปากแผลเริ่มบวมแดงเพราะมีการอักเสบ โชคดีที่หัวกระสุนฝังอยู่ตื้นๆ เลยไม่เป็นอันตรายสักเท่าไรนัก

                “เจ็บ! จิ้มมาได้ไอ้พี่เวร!” ทรอยด์สบถเบาๆ

                “เอายาชาไหม?” อีตันสบตาน้องชายต่างสายเลือดเล็กน้อยก่อนจะเอื้อมไปคว้ามีดผ่าตัดคมกริบมากระชับไว้ในมือ

                “ปากยังด่าได้ฉันว่าไม่ต้องใช้หรอก ควักออกมาสดๆ นั่นแหละ” คราวนี้เป็นเสียงของเนตันที่เดินออกมาจากทิศทางของห้องครัว ในมือเขาถือขวดวิสกี้ราคาแพงเอาไว้ มือใหญ่ค่อยๆ เปิดฝาขวดแล้วเทน้ำสีอำพันใส่แก้วส่งให้กับทรอยด์

                “แค่นี้ก็พอ” ชายหนุ่มสาดแอลกอฮอล์รสชาติละมุนลิ้นลงคอรวดเดียวหมดแก้วก่อนจะพยักหน้าให้อีตันหมอจำเป็นจัดการกับหัวกระสุนที่ฝังอยู่ในต้นแขนซ้ายของเขาออกเสียที

                อันที่จริงหากไม่ได้มาทำงานกับเขาอีตันอาจจะไปเป็นหมออยู่ที่โรงพยาบาลไหนสักแห่งก็เป็นได้ ฝาแฝดคนโตที่ดูภายนอกจะขี้เล่นและอารมณ์ดี ใครจะเดาได้ว่าอันที่จริงเขาเรียนจบแพทย์มาจากมหาวิทยาลัยชั้นนำติดอันดับโลก ส่วนเนตันนั้นคงเป็นอาจารย์สอนดนตรีอยู่ในมหาวิทยาลัย แฝดน้องนั้นเชี่ยวชาญเรื่องดนตรีคลาสสิคซึ่งมันช่างโรแมนติกขัดกับใบหน้าที่นิ่งขรึมและเรียบเฉยของเจ้าตัวยิ่งนัก

 

                เคร้ง!

                เสียงโลหะกระทบกันหมายความว่าอีตันคีบหัวกระสุนออกใส่ถาดอลูมิเนียมเรียบร้อยแล้ว เนตันที่นั่งจ้องการผ่าตัด

แบบดิบๆ ของพี่ชายไม่วางตารินวิสกี้เติมลงในแก้วแล้วส่งให้ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้านายอีกครั้ง ซึ่งทรอยด์ก็รับมันไปแล้วส่งแก้วเปล่ากลับคืนให้แฝดน้องแทบจะทันที

                “อึ่ก! เบามือหน่อยก็ได้นะไอ้พี่จอมโหด” นี่เป็นครั้งที่สองที่ชายหนุ่มสบถใส่อีตัน

                “โอ๊ย! ไอ้!

                “ถ้าแหกปากอีกครั้งเดียวฉันจะเอาเข็มนี่เย็บปากนายด้วย ใครเขาสั่งสอนให้ทิ้งแผลกระสุนฝังในเอาไว้จนมันอักเสบระบมแบบนี้วะไอ้หนู จริงๆ นายจะทิ้งไว้ถึงพรุ่งนี้เย็นก็ได้จะได้เป็นหนองแล้วก็ติดเชื้อ” อดีตหมอหนุ่มบ่นคืนเสียงดังก่อนจะทำการปิดแผลและพันผ้าก๊อซเอาไว้ให้

                “ล้างแผลทุกวัน แล้วก็อย่าให้โดนน้ำเพราะถ้าเน่าก็ตัดทิ้งสถานเดียว”

                “เตือนตัวเองหรือไงเรื่องล้างแผลถ้าพี่ไม่ทำแล้วใครจะทำฮะอีตัน” ทรอยด์ถามพลางเลิกคิ้วทำท่ากวนประสาท

                “ให้เนตันทำ” แฝดพี่โบ้ยปากไปยังแฝดน้องแต่เนตันกลับส่ายหัวดิก พลางขยับแขนเทวิสกี้เพิ่มลงในแก้วของตัวเอง ของทรอยด์ และแก้วสุดท้ายของอีตัน

                “ทำเป็นแต่ล้างแก้วเหล้า เรื่องล้างแผลคงต้องขอบายนะไอ้พี่ชาย ส่วนนายไอ้น้องชายสมควรจะต้องไปนอน ถามจริงๆ เหอะทรอยด์นายส่องกระจกครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่สารรูปนี่ดูไม่จืด” เนตันบ่นหน้าตายไปตามประสาพี่ชายที่เป็นห่วงน้อง

                “นับวันยิ่งบ่นเหมือนแม่เนาะ” ชายหนุ่มที่อ่อนวัยสุดพูดขำๆ เพราะคำพูดของฝาแฝดคนน้องนั้นนี่ถอดคำของมาดามฮันท์มาชนิดที่ว่าไม่มีผิดเพี้ยน

                “ถ้าแม่มาอยู่นี่นายไม่โดนแค่บ่นหรอกรับรองว่าหูนายจะต้องโดนบิดยานแน่ๆ เลิกเพ้อเจ้อแล้วมาช่วยกันเก็บข้าวของไม่กี่ชั่วโมงก็จะเช้าแล้ว พี่ง่วง” อีตันเริ่มรำคาญเจ้าแฝดน้องกับทรอยด์ที่เถียงกันงุ้งงิ้งจึงพูดตัดบทเอาเสียดื้อๆ ทั้งสองคนเลยหุบปากแล้วมาช่วยพี่ชายคนโตจัดการข้าวของให้เข้าที่ อีตันเก็บอุปกรณ์ผ่าตัดของเขาไปทำการฆ่าเชื้อ เนตันจัดการใส่ถุงมือแล้วเก็บข้าวของที่เปื้อนเลือดใส่ขยะที่แยกไว้ต่างหากเพื่อรอการกำจัด ส่วนคนที่เจ็บตัวก็ทำแค่เดินเอาขวดเหล้าไปเก็บเข้าตู้ในครัวและเอาแก้วไปใส่ไว้ในอ่างล้างจาน

                หลังจากที่จัดการเก็บกวาดทำความสะอาดเรียบร้อยแล้วชายหนุ่มทั้งสามก็แยกย้ายไปยังห้องนอนของตนเอง ทุกคนทั้งเหนื่อยล้า และเครียดกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นค่อนข้างมาก ถึงพวกเขาจะระงับการสูญเสียไม่ได้ทั้งหมดแต่ทำให้มันเกิดขึ้นน้อยที่สุดก็นับว่าดีที่สุดแล้ว

                ทรอยด์ค่อยๆ เช็ดเนื้อเช็ดตัวที่มีคราบเลือดแห้งกรังติดอยู่ตามส่วนต่างๆ ของร่างกายด้วยความระมัดระวัง แม้อยากจะนอนแช่น้ำอุ่นให้กล้ามเนื้อได้ผ่อนคลายความเมื่อยล้า แต่เพราะแผลนี้ห้ามโดนน้ำเขาเลยไม่อยากจะเสี่ยงให้สองฝาแฝดต้องมานั่งบ่น

               

                ก๊อก ก๊อก ก๊อก

                เสียงเคาะประตูทำให้คนที่กำลังเตรียมตัวจะเข้านอนลุกออกมาเปิดประตู เป็นอีตันที่ยืนทำหน้ากวนประสาทอยู่หน้าห้อง ในมือของเขามีถาดใส่แก้วน้ำและถ้วยเล็กๆ บรรจุยาอยู่สองตามเม็ด

 

                “ลืมไปว่ายังไม่ได้เอายาให้กิน นี่ยาแก้ปวดกับยาแก้อักเสบ” ชายหนุ่มผมทองยื่นถาดเล็กๆ มาตรงหน้าทรอยด์ก่อนจะหลุบตามองที่ถาดสลับกับใบหน้าอันหล่อเหลาของคนที่เป็นทั้งเจ้านายและน้องชาย ประหนึ่งกำลังออกคำสั่งว่าถ้าไม่ยอมกินยาก็ไม่ต้องไปนอน

 

 

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักสำหรับการติดตามและการสนับสนุน

ฝากผลงาน E-Book เรื่องที่วางจำหน่ายแล้วไว้ในอ้อมใจด้วยนะคะ

 

#

 

#

กลรักพันธนาการใจ (มีนา + นันท์นลิน)

E - Book MEB Market  <<<CLICK

E - Book OokBee  <<<CLICK

 

#

ลวงรักพันธนาการร้อน

E - Book MEB Market  <<<CLICK

E - Book OokBee  <<<CLICK

 

#

หนี้ร้ายพันธนาการรัก (สิงหา + พิมพ์อุมา)

E - Book MEB Market  <<<CLICK

E - Book OokBee  <<<CLICK

 

อยากเม้าท์กับติญา <<<CLICK


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha