เล่ห์รักอำพรางใจ มีหนังสือทำมือ

โดย: อติญา / เก-ลิน / เราพิมพ์ / ผู้ซึ่งเข้ามาแทน / มะลิก้านแดง



ตอนที่ 15 : 5 (3/3)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“ปกติ เวรยามแน่นหนาดี ส่วนคุณล็อตตี้ก็ปิดไฟเงียบอยู่ในห้องไม่ได้ออกมาเลยตั้งแต่ช่วงบ่าย เกรย์คอยเข้าไปดูในบ้านเป็นระยะๆ ถ้ามีอะไรผิดปกติก็จะรายงานมา” เนตันใช้หน้านิ่งๆ แสดงละครได้แนบเนียน คำพูดเรียบๆ ของแฝดคนรองทำให้น้องชายคนเล็กหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก

“จะตามไปเฝ้าอะไรขนาดนั้นหวังว่าจะไม่ไขกุญแจเข้าไปดูอีกนะ” น้ำเสียงทุ้มสะบัดด้วยแรงอารมณ์ที่เริ่มจะคุกรุ่น

“ถ้านายอนุญาตเกรย์คงไขเข้าไปแบบไม่ลังเลเลยล่ะ คนเขาดูแลของเขามาอย่างดีก็ย่อมจะเป็นห่วงกันเป็นเรื่องธรรมดา” อีตันสบโอกาสรีบต้อนให้เหยื่อจนมุมทันที

“ถ้าเกรย์มันเข้าไปอีกฉันจะยิงมันทิ้ง ต่อไปไม่ต้องให้เกรย์เข้าไปในบ้านแล้วให้คนอื่นดูแลแทน” อยู่ดีๆ ทรอยด์ก็ลุกพรวดพราดทำท่าจะเดินออกไปจากห้องทำงาน อีตันจึงต้องรีบตะโกนใส่ไฟอีกเล็กน้อย

“สรุปเมื่อเย็นคุณล็อตตี้ไม่ได้ออกมากินอาหารนะ”

 

ปัง!

สิ้นเสียงของอีตัน ทรอยด์ก็ปิดประตูห้องทำงานเสียดังลั่น สองแฝดนั่งสบตากันอย่างรู้ใจก่อนจึงต่อสายหาเกรย์แจ้งความคืบหน้าอากัปกิริยาของเจ้านายหนุ่มพร้อมบอกคำสั่งล่าสุด ถึงแม้เกรย์จะอดเป็นห่วงเจ้าหญิงชาร์ล็อตไม่ได้แต่หากเจ้านายจะสั่งให้เขาไปทำหน้าที่อื่นก็จำเป็นต้องทำ

 

“โตป่านนี้ถ้าไม่รู้จักกินข้าวกินปลาก็ไม่รู้จะว่ายังไง” ทรอยด์เดินบ่นระหว่างทางที่เดินกลับไปยังห้องนอนส่วนตัว ชายหนุ่มเดินตรงเข้าไปยังห้องน้ำจัดการกระชากเสื้อผ้าที่ติดกายให้หลุดออกอย่างรวดเร็วก่อนจะพาร่างแกร่งหนาไปยืนสงบสติอารมณ์อยู่ใต้สายน้ำที่เย็นฉ่ำ

“ทำไมต้องหงุดหงิดด้วยวะ” ทรอยด์ยังคงไม่เข้าใจว่าทำไมต้องโมโหเวลาที่พี่ชายฝาแฝดพูดถึงเกรย์กับคู่หมั้นของเขา จะว่าไปแล้วทั้งสองคนก็ดูจะสนิทสนมและเป็นห่วงเป็นใยกันเหลือเกิน พวกนั้นคงไม่ได้ทำอะไรบ้าๆ ลับหลังเขาหรอกนะ

ยิ่งคิดยิ่งโมโหสายน้ำเย็นๆ ก็ไม่อาจจะช่วยดับความหงุดหงิดที่เจ้าตัวไม่ทราบสาเหตุได้ ทรอยด์ที่ไม่รู้จะทำอะไรให้มันหายจากอาการแบบนี้เขาจึงรีบอาบน้ำเช็ดตัวและเช็ดผมจนแห้งแล้วก็ล้มตัวลงนอนทันที

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ” เสียงหวานเอ่ยทักเมื่อได้ยินเสียงกุกกักในห้องครัว เธอคิดว่าเป็นคุณเกรย์กำลังเตรียมอาหารเช้าให้เธอ แต่เมื่อเท้าบอบบางเดินเข้าไปก็ต้องขมวดคิ้วด้วยท่าทางสงสัย คนที่อยู่ในห้องครัวเล็กนั้นเป็นสตรีวัยกลางคนที่สวมชุดแม่บ้าน

“สวัสดีค่ะ” หญิงสาวเอ่ยทักอีกครั้งเมื่อเห็นว่าหญิงสาวที่ตนเองไม่คุ้นหน้ากำลังสาละวนอยู่กับบางอย่างในอ่างล้างจานจนไม่ได้สนใจว่ามีคนเข้ามา

“อุ๊ย!” หญิงคนนั้นสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันหน้ามาส่งรอยยิ้มที่อบอุ่นให้กับเธอ

“สวัสดีค่ะคุณล็อตตี้ ดิฉันเป็นแม่ครัวของที่นี่ชื่ออันดาค่ะ”

“สวัสดีค่ะคุณอันดา” หญิงสาวทักทายด้วยถ้อยคำสุภาพจนแม่ครัวที่ได้ยินกิตติศัพท์เรื่องความไม่ถือตัวของเจ้าหญิงที่แสนบอบบางตรงหน้ายิ้มกว้างมากขึ้นไปอีก

“เรียกป้าอันดาก็ได้ค่ะ ไม่ต้องเรียกคุณหรอกป้าเกรงใจ” อันดากล่าวออกมาด้วยความเกรงใจจริงๆ เพราะทราบดีว่าหญิงสาวคนนี้แท้จริงเธอมีฐานะทางสังคมเช่นไร

“ได้ค่ะป้าอันดา แล้วคุณเกรย์ไปไหนหรือคะ” ร่างเล็กทรุดตัวนั่งบนโต๊ะอาหารที่มีอาหารเช้าวางอยู่ก่อนจะเอ่ยปากถามถึงบอดี้การ์ดที่ที่คุ้นเคยผู้ดูแลเธอเป็นอย่างดีมาตลอด

“เจ้านายให้คุณเกรย์ไปทำงานส่วนอื่นคะ เชิญคุณล็อตตี้ทานอาหารเช้านะคะเดี๋ยวตอนเที่ยงป้าจะกลับมาจัดการจานชามให้”

สายตาคมมองตามร่างท้วมของป้าอันดาออกไป เธอเข้าใจว่าธีโอดอร์ คู่หมั้นของเธอน่าจะเป็นคนออกคำสั่งพวกนี้ เขาคงคิดว่าเธออยู่สุขสบายเกินไปแล้วกระมัง แม้อาหารเบื้องหน้าจะหน้าตาน่าทานและเธอก็รู้ดีว่ารสมือของป้าอันดานั้นแสนอร่อยแค่ไหน แต่ความหม่นเศร้าที่กำลังเกาะกุมจิตใจทำให้ลิ้นเล็กๆ ไม่รับรู้รสชาติของอาหารเจ้าหญิงน้อยฝืนทานได้เพียงนิดหน่อยก็กลืนมันลงคอต่อไปอีกไม่ได้

อาหารมื้อกลางวันก็ยังคงเป็นอยู่เช่นเดิมป้าอันดาเข้ามาจัดการกับอาหารที่เธอแทบจะไม่แตะต้องในมื้อเช้า จัดเตรียมอาหารมื้อกลางวันเอาไว้ให้ ล็อตตี้ โรส ฝืนหยิบขนมปังเนื้อนุ่มมาทานได้แค่เพียงแผ่นเดียวก็ไม่แตะต้องอาหารอย่างอื่นอีกเลย เธอไม่ได้ร้องไห้ เธอไม่เคยทำร้ายตัวเอง หญิงสาวแค่ซุกตัวอยู่มุมห้องนอนกับกองหนังสือที่เธอเลือกมาจากชั้นในห้องรับแขก

หนังสือเป็นมิตรแท้ที่ดีเสมอมาสำหรับล็อตตี้ โรส ทุกครั้งที่เธอถูกพระบิดาตำหนิ หรือถูกน้าอาริแอนค่อนขอดเรื่องความสามารถเด็กหญิงผมแดงก็จะไปซ่อนตัวอยู่ในห้องหนังสือนั่งอยู่กับพื้นริมหน้าต่างบานกว้าง เลือกหยิบเล่มที่เธอสนใจมาจากชั้นตั้งใจอ่านทุกตัวอักษรเพื่อให้ตัวเองลืมความหม่นเศร้าที่กำลังก่อตัวขึ้นในจิตใจ

 

ด้านอันดาก็รายงานทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในบ้านเล็กสีขาวให้ฝาแฝดตระกูลฮันท์ได้ทราบ นางค่อนข้างกังวลเพราะเมื่อช่วงกลางวันคุณล็อตตี้ผู้แสนน่ารักออกมาทานอาหารกลางวันคือขนมปังเพียงแผ่นเดียว หลังจากนั้นเธอก็ไม่ได้ก้าวขาออกมาจากห้องนอนอีกเลย

และแน่นอนเรื่องทั้งหมดก็ถึงหูของทรอยด์อย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มรอให้ถึงเวลามื้อค่ำหลังจากจัดการอาหารรสเลิศของตัวเองเรียบร้อยก็เดินหน้าขึงตึงขึ้นรถขับออกไปยังเส้นทางที่มุ่งหน้าไปยังบ้านสีขาวหลังเล็กทันที

ภายในบ้านเงียบเชียบไฟดวงเดียวที่เปิดอยู่คือไฟในห้องนอน ชายหนุ่มก้าวยาวๆ ไปดูที่ห้องครัวก่อนเขากะไว้แล้วว่าอาหารเย็นต้องยังไม่ถูกแตะต้อง เมื่อเห็นว่าเป็นไปตามที่เขาคิดไว้ทรอยด์ก็หันหลังกลับไปยังห้องนอนทันที ประตูบานใหญ่ไม่ได้ล็อกและคนตัวโตก็ไม่คำนึงถึงมารยาทเปิดประตูเดินพรวดพราดเข้าไปหายายเด็กเจ้าปัญหาทันที

“ทำไมไม่ยอมกินข้าว” ทรอยด์ถามเสียงห้วนเมื่อเห็นว่าเจ้าหญิงน้อยของเขานั่งอ่านหนังสืออยู่ที่พื้นข้างเตียง ยายเด็กประหลาดที่นั่งมีเยอะแยะไม่ไปนั่งจะมานั่งซุกอยู่ที่พื้นทำไมก็ไม่รู้

“ยังไม่หิวค่ะ” เธอพูดโดยที่ไม่ยอมเงยหน้ามามองคู่สนทนาเลยแม้แต่นิดเดียว นั่นยิ่งทำให้คนที่อารมณ์ไม่ดีเป็นทุนเดิมทวีความหงุดหงิดขึ้นอีกเป็นเท่าตัว

“อย่ามาทำตัวมีปัญหา”

“เราไม่ได้ทำ”

“อย่าเถียง!

ทรอยด์ขึ้นเสียงจนคนตัวเล็กสะดุ้งเฮือก ไม่คิดว่าเขาจะใช้น้ำเสียงเช่นนี้กับเธอ

“คู่หมั้นกลับมาก็จะเรียกร้องความสนใจหรอ มันไม่ได้ผลหรอกนะก่อนหน้าฉันจะกลับมาเธอก็กินอิ่มนอนหลับดี อย่างนี้ถ้าไม่เรียกทำตัวมีปัญหาก็แสดงว่าเธอกำลังเรียกร้องความสนใจจากฉันนะเจ้าหญิงน้อย”

“ทำไมคุณไม่พูดดีๆ กับเราบ้าง” น้ำเสียงหวานที่สั่นเครือทำให้ชายหนุ่มที่กำลังกรุ่นโกรธอ้าปากค้างกลางอากาศ คำพูดเจ็บแสบที่เตรียมจะสาดใส่หน้าขาวๆ ของคนดื้อด้านถูกกลืนกลับเข้าไปในคอเสียอย่างนั้น

“เราขอโทษที่มารบกวน เราขอยืนยันคำเดิมถ้าคุณไม่ต้องการที่จะรับดูแลเราก็ช่วยส่งเรากลับบ้าน” ความอัดอั้นทั้งหมดพังทลาย ดวงหน้าสวยแหงนมองชายตรงหน้าด้วยสายตาตัดพ้อ คู่หมั้นที่เธอแอบคิดว่าเขาน่าจะเป็นที่พึ่งสุดท้ายก็ไม่ได้ต้องการเธอ เหมือนที่ตลอดชีวิตนี้เธอก็ไม่ได้เป็นที่ต้องการหรือยอมรับจากใครๆ แม้ว่าเธอจะพยายามแค่ไหนก็ตาม

“ถ้าทำตัวดีๆ มันก็ไม่มีปัญหา” ชายหนุ่มยังแถข้างๆ คูๆ อันที่จริงยายขี้มูกยืดก็พูดถูกตั้งแต่กลับมาเจอหน้ากันเขาไม่เคยพูดดีกับเธอเลยสักคำ แล้วทำไมมันถึงออกมาเป็นอย่างนี้ได้วะ

“ส่งเรากลับบ้านเถอะนะแล้วเราจะถอนหมั้นให้ เราสัญญาด้วยเกียรติอันน้อยนิดของตัวเราเอง” เจ้าหญิงผู้บอบบางแปรเจตนาของคนตรงหน้าผิดไปหมด เธอรู้สึกอ่อนล้าทั้งร่างกายและจิตใจ หญิงสาวเพิ่งเสียบิดาไปโดยไม่มีวันกลับแถมยังต้องมาอยู่แบบหลบๆ ซ่อนๆ ภายใต้การดูแลของคู่หมั้นที่ไม่เต็มใจแถมยังจ้องจะหาเรื่องเธอทุกครั้งที่เจอหน้า

“จะไม่มีใครได้ไปไหนทั้งนั้น เธอต้องอยู่ที่นี่” แม้จะอึ้งกับคำว่าถอนหมั้นแต่ทรอยด์ก็ยังเอาเสียงดังเข้าข่ม มันถูกที่เขาไม่เคยเต็มใจหรือเห็นดีกับการหมั้นหมายนี้ แต่ตลอดสิบปีที่ผ่านมาเขาก็ไม่เคยมีเรื่องถอนหมั้นอยู่ในหัวเลยแม้แต่ครั้งเดียว

“ถ้าอย่างนั้นขอปลอกคอให้เราด้วยก็แล้วกัน ขังเราไว้ในบ้าน มีคนมาให้อาหารสามมื้อ ถ้ามีปลอกคอกับสายจูงเราก็ไม่ต่างจากสุนัขเลยแม้แต่น้อย” น้ำเสียงเจือสะอื้นกรีดเข้าไปถึงใจด้านๆ ของคนฟัง นี่เขาทำอะไรลงไปยายเด็กขี้แยถึงจินตนาการไปได้ไกลขนาดนี้

“ล็อตตี้ โรส” เขาครวญชื่อเธอเสียงแผ่ว

“เราอยากอยู่คนเดียวถ้าคุณจะกรุณานะคะธีโอดอร์"



ล็อตตี้ โรส กับพี่ทรอยด์มีอีบุ๊คแล้วฝากอุดหนุนด้วยนะคะ

#

E-Book MEB Maeket

E-Book OokBee

 

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักสำหรับการติดตามและการสนับสนุน

ฝากผลงาน E-Book เรื่องที่วางจำหน่ายแล้วไว้ในอ้อมใจด้วยนะคะ 

#

 

#

 E - Book MEB Market  <<<CLICK

 

#

E - Book OokBee  <<<CLICK

 

อยากเม้าท์กับติญา <<<CLICK

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


สนุก
โดย saonok | 1 week, 3 days ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
พี่ อติญา มีเพจในเฟสบุ๊ก ใหมคะอยากจะเข้าไปติดตามข่าวสารค่ะ
โดย Anonymous | 10 months, 3 weeks ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ชอบค่ะ
โดย Anonymous | 1 year ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
อยากรู้นัก จะปากหนัก ใจแข็งได้นานเท่าไหร่
โดย nitima | 2 years, 7 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ใจร้ายยยยย
โดย Anonymous | 2 years, 9 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ใจร้าย
โดย Anonymous | 2 years, 9 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สนุกค่ะ..พระเอกหล่อ ดุ
โดย Anonymous | 2 years, 9 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ชอบมากคะ
โดย Anonymous | 2 years, 9 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ชอบค่ะ
โดย Anonymous | 2 years, 9 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ชอบค่ะ
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สงสารนางเอกมาก
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สนุกมากค่ะ
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha