เมียบ้านไร่

โดย: Lantana-Pakakrong



ตอนที่ 1 : บทนำ


ตอนต่อไป

 

เมียบ้านไร่

 

แมนฮัตตัน รัฐนิวยอร์ค

ห้องนอนในคอนโคหรูใจกลางมหานครใหญ่อันดับหนึ่งของโลกกำลังลุกร้อนเป็นไฟ

อ่า จอม ฮื้อออ” คู่หญิงชายโรมรันเสมือนแข่งมวยปล้ำ หญิงสวย ชายงามสลับกันอยู่ด้านบนด้านล่างนานนับชั่วโมง

โอ้ววว/กรี๊ดดด” ในที่สุดไฟเสน่หาที่ถูกจุดขึ้นมาก็ดับมอด พวกเขาจับจูงปลดปล่อยความใคร่ ความกระหายที่อัดแน่นในตัว หญิงสาวนามว่า เจนจิรา ใช้นิ้วเรียวนุ่มที่ไม่เคยสัมผัสงานหนักมาก่อนในชีวิตลูบไล้แผ่นหลังกว้างใหญ่ของหนุ่มข้างกายไปมา

เขาทำให้เธอสุข อิ่ม ไม่เหมือนชายคนใด

จะนอนต่อหรือไปส่งผมที่สนามบิน” จอมทัพ ธนบดินทร์ ลูกชายของมหาเศรษฐีติดอันดับท๊อป 10 ของเมืองไทยสอบถามว่าที่คู่หมั้นของตนเอง จอมทัพไม่มีปัญหาเรื่องที่จะมอบตำแหน่งภรรยาที่ถูกต้องให้กับหล่อน เจนจิราเธอสวย หุ่นดี ฉลาด และที่สำคัญทรัพย์สมบัติ ฐานะทางสังคมของหล่อนไม่ได้ด้อยไปกว่าเขาเลย ตลอด 6 เดือนที่หล่อนมาเรียนหลักสูตรผู้บริหารรุ่นใหม่ระยะสั้นที่นี่ยิ่งทำให้เขามั่นใจมากขึ้น

เขาและเธอเข้ากันได้ดีมากในทุกๆท่า...เฮ้ย! ไม่ใช่...ในทุกๆเรื่องต่างหาก

จอมทัพเรียนป.ตรีเเละป.โทที่นี่ เเละเรียนจบมาเกือบจะครบปีเเล้ว จอมทัพเลือกที่จะใช้ชีวิตอิสระ ท่องเที่ยว ปาร์ตี้ จีบสาวไปวันๆไม่ยอมกลับบ้านตามคำสั่งของบุพการี...จนเมื่ออาทิตย์ก่อน พ่อของเขาส่งตั๋วเครื่องบินกลับไทยพร้อมเงินสดที่จะส่งให้เขาเป็นก้อนสุดท้าย...ครั้งนี้บิดามารดาไม่ได้ขู่เหมือนครั้งที่ผ่านมา เพราะบัตรเครดิต 5 ใบของเขาถูกระงับถาวร...นั่นเท่ากับว่าพ่อและเเม่ใช้แผนไม้ตายกับเขาจริงๆ

ไปสิคะที่รัก ว่าที่คู่หมั้นอย่างเจนจะไม่ไปส่งที่รักกลับบ้านเกิดเมืองนอนของเราได้อย่างไร” หล่อนจีบปากจีบคอพอเป็นพิธี ก่อนเดินเปือยนวยนาดเข้าห้องน้ำ เสือร้ายอย่างจอมทัพทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ หากเขาไม่กลัวตกเครื่องในอีกสามชั่วโมงข้างหน้า ชายหนุ่มคงตามไปจัดการเสือสาวช่างยั่วในห้องน้ำสัก 2-3 รอบเป็นแน่

 


สนามบิน

เสียงเรียกจากเจ้าหน้าที่แจ้งให้ผู้โดยสารขึ้นเครื่องนิวยอร์ค-ฮ่องกงเป็นครั้งสุดท้าย หนุ่มหล่อสาวสวยจูบลากันอย่างไม่เเคร์ใครเดินผ่านไปผ่านมา...แน่ล่ะ ที่นี่คือประเทศเสรี ไม่มีกฏเกณฑ์ ขนบธรรมเนียมเหมือนกับเมืองไทย และไม่มีใครสนใจพวกเขาหรอก

"อีก 3 เดือนเจอกันที่เมืองไทยนะคะ อย่าให้เจนจับได้ว่าเเอบไปมีกิ๊กเด็ดขาด ไม่อย่างนั้น..." ชีทำท่าทางปาดคอเเสนสยอง

"โธ่ ไม่มีหรอกครับ" หนุ่มหล่อเเสร้งทำหน้าเจ้าเล่ห์ เขาจะยอมรับเธอเป็นภรรยาในอนาคตจริงแต่คงไม่ใช่ในเร็ววันนี้หรอก อาจจะอีก 3 ปีหรือ 5 ปีข้างหน้า

"ไม่อยากเชื่อ จอมนะร้ายกาจ" เพื่อนชาวไทยที่นี่รู้จักเขาทั้งนั้น เพื่อนสาวบางคนก็รู้จักเขาดีเยี่ยมก่อนเจนจิราเสียอีก...ยิ่งเขาร้าย เเพรวพราว ฮอตในบรรดาสาวๆมากเท่าไหร่ ไฮโซสาวเจนจิราก็ยิ่งชอบใจขึ้นเท่านั้น หากเธอเป็นคนหยุดเขาได้ มันคือความภาคภูมิใจหนึ่งในชีวิต

"อีก 3 เดือนเจอกันครับ แล้วจะโทรหา ผมไปนะ บาย" วายร้ายรีบชิ่งหนี แก็งค์เพื่อนหลายคนเคยบอกว่าเขาเป็นตัวลื่น ลื่นไหลยิ่งกว่าปลาไหลไฟฟ้า

 


เหลือเวลาสอบอีก 5 นาที” อาจารย์ฝ่ายปกครองหน้าดุส่งเสียงบอกเวลา...วิชาภาษาอังกฤษวิชาสอบไล่ตัวสุดท้ายของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 กำลังจะสิ้นสุดลง นีรดาตรวจสอบความถูกต้องของชื่อ-สกุล รหัสนักเรียน ไล่เช็คตัวข้อสอบ เมื่อถูกต้องสมบูรณ์แล้วก็ลุกเพื่อนำข้อสอบและกระดาษคำตอบของเธอไปส่งให้อาจารย์หน้าดุที่ยืนส่งเสียงหน้าห้องเรียน ครู่ที่สอดสายตาเฝ้าดูพฤติกรรมการสอบของเด็กๆ

เย้ เย้ /กรี๊ดด/โอ้ยยย” สอบเสร็จสักที เสียงดัง เสียงโห่ร้องดีใจ เสียงร้องโหยหวนเมื่อรู้ว่าพลาดในการสอบดังไปทั่วอาคาร 5 ของโรงเรียนแห่งหนึ่ง จากนั้นเพื่อนหญิงเพื่อนชายต่างเดินกันเป็นกลุ่มๆ ออกจากโรงเรียน รวมถึงตัวนีรดาด้วย

เอี๊ยดดด! รถกะบะโหลดต่ำ จอดเทียบหน้าฟุตบาทที่เด็กสาวยืนอยู่ นีรดาแปลกใจไม่นาน กระจกไฟฟ้าก็ถูกลดลง ปรากฏใบหน้าสวยของเด็กสาวสวยเฉี่ยวเเต่งกายเช่นเดียวกับเธอ

นิ่ม กลับไปก่อนเลยนะ ฉันจะไปเดินห้างกับพี่เต แล้วค่ำๆพี่เต้จะไปส่ง” อรวรรณพูดเพียงเท่านั้น รถแต่งเครื่องแรงพร้อมออกตัวไปทันที พี่เต้ คงจะเป็นแฟนใหม่ของอรวรรณอีกตามเคย...ในเมื่อไม่ต้องรอกลับบ้านพร้อมกับน้องสาวต่างพ่อต่างแม่แล้ว นีรดาก็กระชับกระเป๋าเดินห้ามสะพานลอยไปรอรถสองแถวอีกฝั่ง

สองแถวจอดสนิท เธอเร่งสองเท้านำเงินไปจ่ายให้ลุงขับรถสองแถว ก่อนเดินเข้าซอย จุดหมายคือบ้านห้องแถวที่อยู่เข้าไปลึกครึ่งกิโล บ้านเช่าของครอบครัวที่ประกอบไปด้วยสมาชิก 4 คน พ่อ น้าอิงอร อรวรรณ และเธอ

ปริ้น! ร่างน้อยหันไปตามเสียงแตรรถจักรยานยนต์เสียงคุ้น

พ่อ” แม้เห็นเพียงหมวกกันน๊อคแต่จำได้แม่นยำ นีรดายิ้มด้วยความดีใจ

ขึ้นมาสินิ่ม” นพพรพยักหน้าไปยังเบาะหลังมันเงา นีรดาขึ้นนั่ง สองแขนกอดรอบเอวผู้เป็นบิดา

ซิ่งเลยจ้ะพ่อ” เป็นคำพูดแซวแต่นพพรก็เร่งเครื่องไปด้วยความเร็วจริงๆ

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า” แล้วเสียงหัวเราะสดใสของสองพ่อลูกก็ดังไปจนสุดทาง รถจอดหน้ารั้วบ้าน นพพรหิ้วถุงใหญ่ในตะกร้าลงมา

สอบเป็นอย่างไงบ้างลูก

นิ่มสอบผ่านแน่นอนจ้ะพ่อ หายห่วงได้เลย” หน้าตาของลูกสาวมีความมั่นใจ ตัวเขาเองก็มั่นใจอยู่แล้ว นีรดาสอบเข้ามหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งในกรุงเทพได้แล้ว แม้จะกู้เงินกยศ รอไว้ตั้งแต่ ม.ปลาย แต่นพพรก็ยังหนักใจอยู่ไม่น้อย เพราะรายจ่ายและหนี้สินที่ล้นพ้นตัวอาจจำเป็นต้องให้บุตรสาวหยุดพักการเรียนชั่วคราว

พ่อซื้ออะไรมาจ๊ะ เยอะแยะเลย” ถุงใหญ่ถูกวางบนโต๊ะญี่ปุ่นตัวเล็ก...ส่งผลให้มันยิ่งดูเล็กลงไปอีก

ปลาเผาลูก ซื้อมาฉลองให้นิ่มกับอรโดยเฉพาะเลยนะ ว่าแต่อรทำไมไม่กลับมาพร้อมนิ่มล่ะลูก”

อรไปเที่ยวกับเพื่อนๆเขา เห็นบอกว่าจะกลับค่ำๆ” นีรดาปรับแต่งคำพูดให้ดูน่าฟังมากขึ้น

อ่อ คงจะฉลองเลี้ยงส่งกันตามประสา แล้วนิ่มไม่ไปกับเพื่อนๆบ้างล่ะลูก”

ไม่ดีกว่าค่ะ นิ่มรีบกลับมาช่วยน้าอิงดีกว่า เห็นบอกว่าช่วงนี้งานเยอะ” ภรรยาคนใหม่ของพ่อชื่ออิงอร มารดาของอรวรรณ นางรับจ้างอยู่ร้านซักรีดผ้าให้กับโรงแรม โรงพยาบาลเอกชนต่างๆที่อยู่ถัดไปอีกซอย เจ้าของร้านใจดีหากนีรดาไปช่วยก็จะให้เงินเพิ่มเติมพิเศษทุกวัน

ถ้าพ่อหาเงินไม่ทันวันรายงานตัว นิ่มจะโกรธพ่อมั้ยลูก” นพพรแทบกลืนปลาเผาเจ้าอร่อยไม่ลง บุตรสาวจะมีชีวิตที่ดีกว่านี้หากไม่เกิดมาเป็นลูกของเขา

นิ่มบอกพ่อแล้ว นิ่มพักการเรียนก็ได้จ้ะ นิ่มจะช่วยพ่อใช้หนี้พวกหมวกดำเองและเก็บเงินเอาไว้เรียนปีหน้าก็ได้”พวกนั้นเป็นหนี้นอกระบบ ดอกเบี้ยสูงเหมือนการปล้น ตั้งแต่ที่มหาวิทยาลัยประกาศผล พ่อต้องวิ่งรถตั้งแต่เช้ามืดจนดึกดื่นทุกวัน นีรดาไม่อยากให้บิดาหักโหมเกินไป...แต่ห้ามเท่าไหร่ท่านก็ไม่ยอมฟัง

อย่าเพิ่งคิดมากเลยลูกเหลือเวลาอีกตั้งเดือนกว่าๆจะถึงวันรายงานตัว เอากินสิ กินสิเนื้อติดพุงของโปรดนิ่มเลยนี่นา” แล้วสองพ่อลูกก็กินข้าวกับปลาเผาด้วยกันอย่างเอร็ดอร่อย ก่อนที่นพพรจะไปส่งลูกน้อยที่ร้านซักรีด ส่วนตัวเขาเองไปวิ่งรถในช่วงเย็นต่อ...ช่วงเวลานี้จนถึง 4 ทุ่มลูกค้าจะเยอะเป็นพิเศษ

 


อื้อออ พอแล้วพี่เต”

อีกหน่อยสิน้องอรจ๋า น้องอรของพี่หอม หวานทั้งตัว” หนุ่มเจ้าของเต้นท์รถมือสองนามว่าเตวิทย์ในตัวอำเภอยังพรมจูบแสนอ่อยอิ่ง

พอแล้วจ้ะ อรต้องเข้าบ้านแล้วก่อนแม่กับพ่อนพจะกลับมา” อรวรรณปัดป้องอย่างมีจริต

ดูสิ! บ้านมืดจี๋ ยังไม่มีใครกลับมาเลย ต่อหน่อยนะที่รัก”

ไม่ได้พี่เตเมาแล้วนะ แล้วพรุ่งนี้ตอนสายๆต้องมารับอรไปทานข้าวด้วย เข้าใจ๋

ขอรับสุดที่รักของพี่” เนื้อสาวหวาน สดๆแบบนี้คงอีกหลายเดือนกว่าเขาจะเบื่อ

ดีมาก เมาแล้วห้ามซิ่งนะพี่เต จุ๊บ จุ๊บ” อรวรรณจูบลาเเล้วลงจากรถก็เป็นเวลาที่อิงอรและนีรดาเดินกลับเข้าบ้านพอดี

นั่นใครมาส่งนะยัยอรมารดาถามเสียงเรียบ ทั้งๆที่นางรู้อยู่เต็มอกว่าคงไม่พ้นผู้ชายรายใหม่ของลูกสาวแน่นอน

เพื่อนสิแม่ อรฝากบอกนิ่มไว้แล้วนี่น่า ...ว่ากลับค่ำๆ เพื่อนจะมาส่งเอง” เพราะฉะนั้นเธอไม่ผิด

เออ เออ เข้าบ้านกินข้าวกินปลากัน วันๆเหนื่อยจะเป็นลม แกทั้งสองคนก็หาผัวที่มันรวยๆหน่อยสิวะ พี่นพกับกูจะได้ไม่ต้องลำบากทำงานงกๆอย่างนี้” อิงอรบ่นกระเสาะกระเสะ แกงหน่อไม้และไก่ทอดถูกจัดวางเป็นอาหารมื้อดึก อรวรรณอาบน้ำตามด้วยนอนดูทีวีไม่คิดจะเหลียวแลอาหารตรงหน้า เพราะเธอเพิ่งกลับจากร้านเหล้าที่มีอาหารราคาแพงหลายอย่างกินอิ่มสบายท้องที่สำคัญไม่ต้องเสียตังค์สักบาทเลยด้วย

 

ป้าอิง ป้าอิงโว้ยยยย” เด็กชายตัวเล็กๆผิวดำกร้านวิ่งหน้าตื่นเข้ามาในบ้าน

มีอะไรไอ้แดง เรียกเสียงดังซะกูตกอกตกใจ”

ลุงนพ ลุงนพถูกรถชนตรงถนนใหญ่หน้าปากซอย”

พี่นพ/พ่อออ” ความตกใจชั้นสุดเกิดขึ้นกับนีรดา หญิงสาวไม่ถามอะไรต่อ นอกจากรีบพาตัวเองไปยังจุดเกิดเหตุอย่างเร็วที่สุด รถของพ่อกระเด็นเข้าไปในบ้านร้านค้า ส่วนตอนนี้เจ้าหน้าที่กำลังนำร่างที่ห่อไว้ด้วยผ้าขาวทั้งตัวเข้าไปในรถมูลนิธิ

พ่อออออ” นีรดากรี๊ดลั่น เธอเห็นแค่เพียงรองเท้าผ้าใบหุ้มส้นสีดำที่เธอเพิ่งซักให้ท่านเมื่อ 2 วันก่อนเท่านั้น

รถออกมาจากซอยครับคุณตำรวจ เเต่ขับเร็วมาก

ดูท่าทางเหมือนคนเมาด้วย

ครับ ร่างน้านพลอยไปไกลเลย

ผมเองไม่ทันมองทะเบียนรถ

หลายเสียงหลายคนกำลังวิพากย์วิจารณ์เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างหนัก

นิ่มเอ๊ยย หักอกหักใจเถอะลูก พ่อเอ็งไปสบายแล้ว” ทุกอย่างอื้ออึงไปหมดในสมอง นีรดาตาลอยไม่รับรู้ไม่ได้ยินเสียงอะไรอีกแล้ว เธอจับจ้องอยู่กับถุงผ้าเล็กๆที่ป้าเจ้าของร้านค้าเพิ่งจับยัดใส่มือ

ถุงเงินของพ่อ...ที่เธอเย็บให้เป็นของขวัญวันเกิดปีที่แล้ว

เงินของพ่อ...ที่หามาอย่างยากลำบากเพื่อให้เธอได้เรียนสูงๆ

 

"ถ้าพ่อหาเงินไม่ทันวันที่นิ่มรายงานตัว นิ่มจะโกรธพ่อไหมลูก" ประโยคเมื่อตอนเย็นที่ท่านกล่าวกับเธอวนเวียนอยู่ในใจ

 

ตอนนี้ไม่มีอีกเเล้ว พ่อผู้เป็นที่รักเพียงหนึ่งเดียวในชีวิตถูกพรากให้จากไปอย่างไม่มีวันกลับ

ไม่จริงงงงงงงงง” ประสาทการรับรู้ทุกอย่างของนีรดาสิ้นสุดลง

 


รถแท็กซี่เขียวเหลืองจอดสนิทหน้าประตูรั้วบ้านหลังใหญ่ แบงก์ห้าร้อยถูกส่งให้ลุงคนขับที่ช่วยเหลือยกกระเป๋าใบโต 3 ใบลงจากรถ

ไม่ต้องทอนนะลุง” จอมทัพบอกกล่าวพร้อมกับประตูรั้วบ้านเปิดออก

คุณหนู คุณหนูของนมจริงด้วยๆ พ่อคุณกลับมาทำไมไม่บอกให้คนไปรับล่ะค่ะ นั่งแท็กซี่ให้ลำบากทำไม” นมจันทร์บ่นไม่หยุดตั้งแต่เดินออกมา นางลูบใบหน้า ผมนุ่มของคนตรงหน้าด้วยความคิดถึง

สวัสดีครับนม นมของผมที่ยังบ่นเก่งเหมือนเดิมเลยนะ” คนแก่แจกค้อนใหญ่ให้ทันควัน แต่จอมทัพบีบนวด หยอกล้อไม่ห่าง

ไม่ต้องมาสนใจนม สาวๆที่โน้นคงทำให้คุณหนูลืมคนที่บ้านหมดแล้ว”

โธ่ นมก็...มันไม่เหมือนกันสักหน่อย ว่าแต่คุณพ่อคุณแม่อยู่หรือเปล่าครับ

ออกไปทำงานทั้งคู่ค่ะ เข้าไปคุยกันต่อในบ้านเถอะค่ะคุณหนูแดดข้างนอกมันร้อน นายชัย นายชัยเดี๋ยวขนกระเป๋าพวกนี้ตามไปในบ้านด้วย”

ครับนมจันทร์” รปภ.หนุ่มวัยยี่สิบปลายรับคำ

 

ภายในบ้านธนบดินทร์ทุกอย่างยังอยู่ในสภาพเดิม จอมทัพจำได้ว่าครั้งล่าสุดที่เขากลับมาเยี่ยมบิดา มารดาคือเมื่อ 3 ปีที่แล้ว

สาคูไส้หมูค่ะ ของโปรดของคุณหนูแต่ไม่รู้เดี๋ยวนี้ยังจะยังชอบอยู่หรือเปล่า

ชอบครับนม ชอบเหมือนเดิมนั่นแหละ” จอมทัพเอาอกเอาใจ

นั่งทานนะคะ เดี๋ยวคุณท่านทั้งสองคงจะมาถึง”

อ้าว ไหนนมบอกว่าคุณพ่อคุณแม่ออกไปทำงานไงล่ะครับ” นี่ยังไม่ถึงเที่ยงวันเลยจะกลับมาได้อย่างไง

คุณหนูก็... นมโทรไปรายงานเองล่ะคะ” ครั้งนี้ผู้สูงวัยเป็นคนหลบหน้าหลบตาเสียเอง

ถ้าไม่โทรไปบอก จะรู้เหรอว่าลูกชายของฉันกลับมาถึงบ้านแล้ว” เสียงนั้นทรงพลัง ก่อนร่างสง่างามจะปรากฏตัว

คุณแม่/คุณพ่อ” จอมทัพกรอกสายตาขึ้นมองบน ถึงบ้านไม่ถึงครึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ เขากำลังจะโดนพายุใหญ่ถล่มเล่นงานแล้ว

จำพ่อ จำแม่ของแกได้ด้วยเหรอไอ้ตัวแสบ ถ้าเงินไม่หมดคงไม่คิดจะกลับบ้านใช่ไหม” ประธานกรรมการบริหารของบริษัทชื่อดังกล่าวประชดประชันตัวลูกชายคนเดียวอย่างอดไม่ได้

คุณพ่อก็พูดเกินไป ผมแค่พักผ่อน เที่ยวเล่นกับเพื่อนก็เท่านั้น ตั้งใจเอาไว้ว่าเดือนหน้าจะกลับบ้านเราอยู่แล้ว” พ่อปลาไหลแถไปมา

อมทั้งวัดทั้งพระก็ไม่เชื่อ กลับมาก็ดีแล้วจะได้มาเริ่มเรียนรู้งานที่บริษัทของเราสักที”

โห่! อะไรกันครับ มาถึงจะไม่คิดให้ผมพักก่อนหรือไง” จอมทัพโอดโอยขยับตัวไปนั่งเกาะแขนมารดา

ไม่ต้องมาอ้อนแม่เหมือนเด็ก ครั้งนี้แม่เห็นด้วยกับคุณพ่อ”

คุณแม่ก็ด้วยอีกคนเหรอครับ” ท่าทางจะเกิดปัญหาใหญ่แล้วสิเรา...เฮ้อ!

อาทิตย์หน้าเริ่มเรียนรู้งานได้เลย จะให้เจ้ากรประกบเราไม่ห่าง” กรหรือคุณากรเพื่อนสนิทของจอมทัพสมัยประถมและมัธยมถึงตอนนี้ก็ยังติดต่อกันเสมอมา

คุณพี่คะ คุณพี่ลืมไปแล้วเหรอคะว่าจะให้ตากรไปจัดการเรื่องไร่ส้มของน้องที่เชียงใหม่อาทิตย์หน้าเหมือนกัน”

เออจริงสิ พี่ก็ลืมไปแล้ว”

ไร่ส้มอะไรครับคุณแม่ นี่บริษัทเรามีธุรกิจไร่ส้มด้วยเหรอครับ” ไม่เคยได้ยินเรื่องแบบนี้มาก่อน

จะว่าอย่างนั้นก็ได้ คือเจ้าของเดิมเขามากู้เงินจากคุณตา กระทั่งคุณตาเสียจนมาถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่มีเงินมาคืน ครบ 10 ปีพอดีไร่ส้มนั้นเลยตกมาเป็นของแม่” ท่านเล่าที่มาที่ไปให้ลูกชายรับฟัง

อ่อ อย่างนี้นี่เอง แล้วแม่จะให้เจ้ากรมันไปทำไมครับ

เจ้าลูกคนนี้ ก็ให้คุณากรไปศึกษา ไปประเมินทุกๆอย่างดู ว่าจะเอายังไงต่อไปกับธุรกิจจะขายทิ้งหรือบริหารต่อ” บิดาอธิบายเสริม

ผมขอไปทำงานนี้เองนะครับคุณแม่ อยากเป็นเที่ยวเชียงใหม่อยู่เหมือนกัน”

เอ๊ะเจ้านี่ มูลค่าไร่เป็นร้อยๆล้านนะ ถ้าไปเรียนรู้จริงๆแกต้องไปเรียนรู้ให้ถึงหน้าที่คนงานเก็บส้มเลย หน้าตาอย่างแกอย่ามาทำคุย พ่อไม่อนุญาต”

คุณพ่อให้เวลาไอ้กรนานแค่ไหนครับจอมทัพไม่ยอมเเพ้ง่ายๆ

“3 เดือน ถามทำไมจอมทัพตาลุกวาวยังมีเวลาเที่ยวเตร่อีก 3 เดือน เห็นๆชัดว่ามันดีกว่าไปเรียนรู้งานที่บริษัทในอาทิตย์หน้าตั้งเยอะ

ผมสัญญาว่าทุกอย่างจะได้ข้อสรุปภายใน 2 เดือนครับ คุณแม่จะได้กำไรสูงสุดจากการไปศึกษางานไร่ส้มครั้งนี้ของผม” คุณหญิงอภิรดีมองท่าทางขึงขังของบุตรชายด้วยแววตาชื่นชม...หากตัดความกระล่อนเจ้าเล่ห์ออกไป ลูกชายของเธอถอดเเบบผู้เป็นสามีมาชัดๆ

แม่ตกลง แต่จะให้คุณากรไปคุมลูกด้วย”

น้องหญิง!” คุณกองทัพไม่เห็นด้วยเลย

เอาเถอะคะคุณพี่ ปล่อยลูกเป็นอิสระอีกหน่อยจะเป็นอะไรไป”

แต่มีข้อแม้ว่า เวลาอีก 1 เดือนที่เหลือผมจะใช้ชีวิตได้อย่างอิสระนะครับ”

นั่นไง! ว่าแล้วเชียว” แล้วท่านทั้งสองก็พลาดท่าในความกระล่อนของลูกชายอีกจนได้

 


งานศพของนายนพพร แก้ววิไล วัย 43 ปีถูกจัดอย่างเรียบง่าย ณ วัดใกล้บ้าน สวดพระอภิธรรมศพทั้งหมด 3 คืนก็ทำการฌาปณกิจ โดยคนร้ายซึ่งเป็นเจ้าของเต้นรถมือสองชื่อดังหลบหนีการจับจุมของเจ้าหน้าที่ตำรวจ

หยุดร้องห่มร้องไห้ได้แล้วไอ้นิ่ม พี่นพเขาหมดทุกข์หมดโศกแล้ว แต่พวกเรานะสิยังมีทุกข์โศกต้องเผชิญกันต่อ” นางอิงอรเงยดูยอดเมรุที่ปกคลุมไปด้วยควันสีขาวหม่น

จ้ะ น้าอิง” เสียงเด็กสาวแหบแห้งแทบฟังไม่รู้เรื่อง

ข้าจะนำเงินทำบุญที่ได้ไปจ่ายค่าค้างพี่เขียว ค่าเช่าบ้านพี่ชาติแล้วหลังจากนั้นเราจะหนีไปจากที่นี่” แผนการทุกอย่างถูกบอกให้ลูกเลี้ยงได้ฟัง

น้าอิง...”

ไม่มีพี่นพสักคน พวกเราอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้วไอ้นิ่มเอ๊ย พวกหมวกดำมันไม่เอาพวกเราไว้แน่ๆ แกกับยัยอรจะเดือดร้อนที่สุด” อิงอรนอนคิดมาตลอด 3 คืนที่ผ่านมา

ข้าบอกยัยอรให้เก็บข้าวของรอที่บ้านแล้ว พรุ่งนี้เช้าเก็บกระดูกพี่นพเสร็จ พวกเราจะไปจากที่นี่กันเลย” นีรดาทำหน้าสลด เธอเคยเห็นพวกเจ้าหนี้นอกระบบโหดร้ายมาแล้วกลับตา แต่มันเกิดกับครอบครัวของน้าข้างบ้าน...หนีไปเหมือนที่น้าอิงบอก คงเป็นวิธีที่ดีที่สุดแล้วจริงๆ อิงอรพอจะมีญาติพี่น้องอยู่ทางภาคเหนือ

ไปตายเอาดาบหน้าสักครั้ง...จะเป็นไรไป



ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha