พิศวาสตีตรา จบแล้ว

โดย: วีนัส ละอองดาว/ยติยา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 1 : หลานสุดแสบ


ตอนต่อไป

 

ร่างเล็กรีบวิ่งเข้าไปสวมกอดพ่อกับแม่ด้วยความดีใจ นางสาวจิรธิดา วงศ์สกุล หรือ ลูกหว้า วัยเกือบยี่สิบปีร่างเล็กเปราะบางผมสีดำขลับดวงตากลมโตฉายแววสดใสปากอิ่มชมพูน่าจูบใบหน้าเรียวไข่โครงหน้าสวยรับมาจากผู้เป็นแม่มาทั้งหมดแต่ทว่าร่างเล็กของเธอไม่ได้เล็กไปหมดทุกสัดส่วนเสียหมด

“คุณพ่อขาคุณแม่ขา”

“มีอะไรตัวแสบ”ชาวินขยี้ศีรษะลูกรักเล่นจนหัวฟู

“คิดถึงค่ะ”

“ตัวแสบของบ้านเราปากหวานจริงต้องการอะไรหรือเปล่า”ธิดารัตน์แซวลูกสาวที่โตแล้วยังทำตัวเป็นเด็กอ้อนโน้นนี่ตลอด

“อยากได้น้อง!”

ชาวินขยิบตาหวานใส่ธิดารัตน์พร้อมส่งยิ้มให้ลูกสาวที่พูดถูกใจตนเองที่สุด

“ไม่ต้องมองเลยเพราะคุณไม่มีน้ำยาเองต่างหาก”

“ผมขยันปล้ำ…เฮ้ย…ปั้มทุกวันนี่คุณแอบคุมหรือเปล่า”ชาวินจับร่างธิดารัตน์ยกขึ้นนั่งตักของตนอวดความหวานให้ลูกดู

“อ้าย! คนบ้าอายลูกบ้างสิคะ”

“ไม่อายครับลูกเราไม่ได้ดูเสียหน่อยใช่ไหมตัวแสบ”

“ไม่เห็นค่ะไม่เห็นเลย”ลูกหว้ายกมือขึ้นปิดตาตัวเองไว้แกล้งตอบมารดาออกไป

“หยุดเลยทั้งพ่อและลูกไม่งันจะไม่บอกข่าวดีนะ”

“หือข่าวดีอะไรเหรอครับ”

“ข่าวดี! อย่าบอกนะคะว่า…”ลูกหว้าปล่อยมือออกจากหน้าตัวเองแล้วพูดเสียงใสดีใจกับสิ่งที่ตัวเองคิดและได้รับคำตอบจากธิดารัตน์ที่พยักหน้ายิ้มหวานมาให้ทั้งพ่อและลูก

“จริงเหรอครับ! เย้! ในที่สุดน้ำยาของผมก็ยังไม่หมดผมดีใจที่สุดเลยครับลูกพ่อ”ชาวินร้องออกมาอย่างดีใจแล้วทาบมือหนาลงบนท้องที่เริ่มนูนขึ้นมา

“เย้! ลูกหว้าจะมีน้องแล้วดีใจที่สุดเลยค่ะน้องพี่เกิดมาเมื่อไหร่พี่จะสอนให้เราแต่งตัวทาแป้งนะ”

“เซี้ยวจริงเชียว น้องพึ่งจะได้แค่สองเดือนเองยังไม่รู้เพศหรอกนะ”

“บ้านเรากำลังจะมีข่าวดียัยแสบของเราก็เรียนจบแล้วส่วนที่รักก็จะมีลูกโอ๊ย…ผมดีใจที่สุด”

งานเลี้ยงต้อนรับสมาชิกใหม่และยินดีกับลูกหว้าถูกจัดขึ้นภายในบ้านหลังไม่ใหญ่มากมายของชาวินที่ผันตัวเองมาเป็นชาวสวนทำสวนผักผลไม้ขายพอมีเงินเก็บเงินฝากและถึงแม้ลูกหว้าจะไม่ใช่ลูกแท้ๆของทั้งคู่แต่พวกเขาก็รักเธอเหมือนลูกในไส้เหตุการณ์เกิดขึ้นเมื่อสิบห้าปีที่แล้ว

ชาวิน วงศ์สกุล จริงๆแล้วเป็นเจ้าพ่อค้าอาวุธที่ถูกกฎหมายของเมืองไทยเพราะธุรกิจที่กำลังรุ่งเรืองสร้างรายได้อย่างมหาศาลทำให้ชาวินมีศัตรูตามล่าไม่น้อยอยู่วันหนึ่งวันที่เขาถูกหุ้นส่วนหักหลังส่งคนลอบทำร้ายจนปางตายทำให้ชาวินกระเสือกกระสนหนีตายจนได้พบกับ

ธิดารัตน์ เจ้าของไร่ธิดาจังหวัดเชียงรายเพราะได้ธิดารัตน์ดูแลจนหายดีเป็นปกติทำให้เขากลับไปแก้แค้นล้างบางคนที่มันเคยทำร้ายและได้ให้สัญญากับธิดารัตน์เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้นเขาจะกลับมาระหว่างเดินทางกลับทำให้เขาได้เห็นเด็กสาวคนหนึ่งยืนร้องไห้ข้างรถยนต์ที่จอดนิ่งอยู่ข้างถนน

“หนูร้องไห้ทำไม”ชาวินจอดรถแล้วลงมาหาเด็กสาวคนนั้นที่เนื้อตัวเปื้อนเลือด

“ฮื้อ…ฮื้อ…พ่อกับ…แม่หนู…ฮื้อ”ชาวินหันไปมองในรถอีกครั้งก็เจอร่างชายหญิงถูกยิงตายคาที่ชาวินอุ้มร่างเด็กน้อยขึ้นแล้วพาไปที่รถของตัวเอง

“ไปอยู่กับฉันนะต่อไปนี้ฉันคือพ่อเดี๋ยวเราจะไปหาแม่กันไม่ร้องนะหนูชื่ออะไร”

“ฮื้อ…ฮึก…ลูกหว้าค่ะ”

ชาวินพาลูกหว้าเดินทางไปหาธิดารัตน์แต่ก็เกิดเหตุไม่คาดคิดขึ้นเมื่อมีคนรู้ว่าชาวินแอบชอบพอกับธิดารัตน์จนเธอโดนหางเลขไปด้วยพอดีที่มีคนช่วยเธอไว้ได้ชาวินแทบทรุดเมื่อรู้ว่าธิดารัตน์โดนหางเลขจากธุรกิจของตนจนมีชายหนุ่มคนหนึ่งพาเขามาพบกับดวงใจอีกครั้งเขาก็คือ ธีรกานต์ อัครเดช พ่อเลี้ยงกาน ที่มีอำนาจมากที่สุดของจังหวัดเชียงรายด้วยความถูกชะตาต้องกันทำให้ทั้งคู่ร่วมสาบานเป็นพี่น้องกันมีทุกข์ย่อมช่วยเหลือมีสุขต้องแบ่งปัน

……………………………………


 “อาส์...โอ้ว…โยกอีก…ซี๊ด”

เสียงครางลั่นระหว่างพ่อเลี้ยงกานและคู่ขาคนใหม่ล่าสุดดังคับห้องนอนหรูบนเซฟเฮาส์ภายในตัวเมืองกรุงเทพที่พ่อเลี้ยงกานซื้อไว้สำหรับมาพักตอนที่มาเคลียร์งานขนส่งที่ท่าเรือ เรือนร่างอวบอั๋นขยับโยกย้ายด้วยลีลารักเร้าร้อนของสาวมากประสบการณ์บนตัวพ่อเลี้ยงหนุ่มที่เรียกใช้บริการเล็บสีแดงสดกรีดตามแผงอกกว้างเป็นลอนกล้ามน่าหลงใหลผิวสีแทนกำลังสวยยิ่งทำให้พ่อเลี้ยงหน้าโหดดุดันแถมยังเร่าร้อนยามอยู่บนเตียงใบหน้าหล่อครึ้มด้วยเคราเล็กน้อยเงยหน้าขึ้นเมื่ออารมณ์พิศวาสมาถึงขีดสุดมือหนาจับมั่นที่เอวคอดเสยสะโพกสอบสวนตามแรงกระแทกลงมา


“ซี๊ด…พ่อเลี้ยงขา…อาส์”

“อีกนิด…อาส์…โอ้ว”

แรงกระแทกทั้งลงและสวนกับครั้งสุดท้ายทำให้ทั้งคู่กระตุกเกร็งธารารักถูกฉีดพ่นใส่อุปกรณ์ป้องกันจนหมด“พ่อเลี้ยงกาน” ธีรกานต์ อัครเดช ที่อายุกับหน้าตาไม่ให้ความสมดุลกันเลยเมื่อพ่อเลี้ยงกานยังคงความหล่อเหลาเพิ่มเติมด้วยความแข็งแรงชนิดร้อยแรงม้ายังไม่อยากเทียบใบหน้าหล่อเข้มตามลูกเสี้ยวอังกฤษที่ได้รับมาจากผู้เป็นย่าด้วยเพราะทำงานในไร่ประกอบกับเป็นเจ้าของท่าเรือส่งออกที่เป็นงานเสริมทำให้เขาต้องไว้หนวดข่มลูกน้องให้พวกมันกลัวผิวแทนแขนล่ำกล้ามท้องเป็นลอนน่าลูบไล้สาวๆต่างหลงใหลเพียงแค่ขอได้สัมผัสนิดหน่อยก็ชื่นใจแล้วพ่อเลี้ยงกานพลิกร่างคู่ขาให้ลงจากตัวเองมือหนาจัดการถอดอุปกรณ์ป้องกันออกแล้วเดินไปทางห้องน้ำ

“เสร็จธุระของคุณแล้วออกไปซะ ส่วนเงินคนของผมโอนให้เรียบร้อยแล้ว”คู่ขายิ้มหวานหยาดเยิ้มให้แต่พ่อเลี้ยงกานหันหลังไม่สนใจเดินเข้าไปชำระร่างกายของตัวเอง

เมื่อออกมาจากห้องน้ำก็พอดีกับเสียงร้องของอุปกรณ์สื่อสารดังขึ้น หมายเลขที่โชว์ขึ้นทำให้พ่อเลี้ยงหนุ่มกดรับทันที

“มีอะไรไอ้น้องชาย”

(“ไม่มีอะไรโทรมาไม่ได้เหรอไง”)เสียงกวนประสาทดังตามสายมาทุกครั้งถ้าไม่มีเรื่องดีน้องชายร่วมสาบานจะไม่มีทางคุยล้อเล่นแน่นอน

“กวน!”

(“ฮา ฮา มีข่าวดีจะบอก...ผมกำลังมีลูกแล้ว”)น้ำเสียงตื่นเต้นจากปลายสายทำให้พ่อเลี้ยงกานยิ้มออกมาอย่างดีใจก่อนจะเอ่ยแซวเมื่อชาวินพร่ำหาวิธีทำให้ภรรยาตัวเองท้อง

“บ๊ะ! น้ำยาดีแล้วเหรอวะ”

(“อ้าวพี่ พูดแบบนี้เจอกันหน่อยไหม”)

“กลับไปถึงเมื่อไหร่ จะจัดให้เลย”

(“ฮา ฮา ไม่ต้องแค่ฝากยายตัวแสบสักสองเดือนหน่อยพอดีมีลูกแล้วอยากพาลูกไปเที่ยวสักสองเดือน”)

“ไอ้นี่ งั้นไม่ไปมันจนคลอดเลยวะ”

(“เข้าท่าดีเหมือนกันกลับมายายตัวแสบจะได้เล่นกับน้องเลย”)

“เอ่อ...ประชดโวย! แล้วจะมาเมื่อไหร่”

เมื่อคิดถึง ธิดารัตน์ ภรรยาของชาวินคนที่ทำให้เขาและชาวินได้เจอกันและร่วมสาบานเป็นพี่น้องกันก็ต้องขอบคุณเธอจริงๆที่ให้น้องชายที่ซื่อสัตย์กับเขา แล้วไหนจะหลานสาวนอกสายเลือดที่ติดมาด้วยอีก แค่คิดถึงเธอพลันร่างกายใหญ่ก็ตื่นตัวอย่างประหลาดทั้งๆที่ปลดปล่อยมันออกมาแล้วแท้ๆ ถ้าได้มาอยู่ด้วยกันคงเป็นเรื่องไม่น้อย

(“พี่กลับขึ้นมาเมื่อไหร่”)

“วันนี้ทำไม”

(“งั้นมะรืนยายตัวแสบจะไปหานะครับ ขอบคุณครับ”)

ชาวินชิงวางสายเพราะรู้ว่าผู้เป็นพี่คงไม่ปฏิเสธแถมลูกหว้ายังรักธีรกานต์มาก พ่อเลี้ยงกานมองหน้าจอมือถือตัวเองแล้วต้องกลุ้ม เมื่อยายตัวแสบอย่าง ลูกหว้ากำลังจะไปอยู่ในความดูแลของเขาในวันมะรืนนี้ แค่กิตติศัพท์ตัวแต่เล็กจนโต ก็ต้องทำให้เขากุมขมับนวดเบาๆ

“ลูกหว้าตัวแสบ!”

……………………………………

“คุณพ่อจะให้ลูกหว้าไปอยู่กับคุณลุงขาเหรอคะ”เสียงหวานหยดของลูกสาวตัวแสบดังขึ้นจากด้านหลังทำให้ชาวินหันมองลูกสาวตัวแสบก่อนจะเดินเข้าไปหา

“ใช่ค่ะลูกหว้าไปอยู่กับลุงกานก่อนนะพ่อจะพาแม่ไปตรวจท้อง”ชาวิน

พาลูกหว้าเดินกลับหาธิดารัตน์ที่กำลังจัดอาหารสำหรับงานเลี้ยง

“ตรวจท้องต้องไปโรงพยาบาลค่ะ ลูกหว้าอยากไปดูน้อง”

“อันนี้ตรวจพิเศษสำหรับคุณพ่อครับตัวแสบ ไปช่วยคุณแม่ทำอาหารเถอะ”

ชาวินเลี่ยงตอบคำถามลูกหว้าเพราะลูกสาวของเขามักอยากรู้อยากเห็นเสียทุกอย่าง ร่างเล็กของลูกหว้าเดินไปหาธิดารัตน์ช่วยเตรียมอาหารงานเลี้ยงเล็กๆแต่ทว่าสุขสันต์เต็มไปด้วยรอยยิ้มที่จะมีอยู่ตลอดไป

“คุณแม่ขา ลูกหว้าจะได้ไปเที่ยวไร่อัครเดชด้วยค่ะ คุณพ่อขาจะให้ลูกหว้าไปอยู่...อื้อ สองเดือนค่ะ”เสียงพูดของลูกสาวทำให้เธอหันมองหน้าสามีตาเขียว

“คุณค่ะ ที่ลูกหว้าพูดคืออะไรคะ”

“ที่รักขา อย่ามองแบบนั้นสิคะ ผมแค่อยากให้ลูกไปพักผ่อนหลังเรียนจบลูกจะได้ไปทำงานกับพี่กานด้วยไงครับ”

“งานที่สวนก็มีให้ลูกดูแลแทนก็ได้ไม่เห็นต้องไปไหนเลยค่ะ”คนเป็นเมียไม่เข้าใจสามีที่อยากจะพาออกกำลังกายทุกวันจะได้คลอดเจ้าตัวเล็กง่าย

“ไม่เป็นค่ะ คุณแม่ขาลูกหว้าอยากไปหาลุงขาด้วย คิดถึ๊ง คิดถึงค่ะ”ปากอิ่มของลูกหว้าพูดตามที่ใจคิดจนคนเป็นแม่เริ่มใจไม่ดีกลัวลูกหว้าจะไปทำอะไรพี่กานเข้าให้

"ก็ได้ค่ะ แต่ลูกต้องสัญญากับแม่ว่าห้ามซน ห้ามดื้อต้องเชื่อฟังลุงกานนะคะ"ธิดารัตน์เอ่ยขอคำสัญญากับลูกหว้า

"รับทราบค่ะ ลูกหว้าจะไม่ดื้อไม่ซน!”

“เก็บของเสร็จหรือยังลูกเดี๋ยวสายนะพ่อต้องรีบไปส่งแม่อีก”ชาวินถาม

ลูกหว้าที่เตรียมกระเป๋าเสื้อผ้าและของอื่นๆอีกมากมายทำอย่างกับจะไปอยู่ถาวรเสียอย่างนั้น

“เสร็จแล้วค่ามาแล้ว”ร่างเล็กกะทัดรัดถือข้าวของพะลุงพะลังจนผู้เป็นพ่อต้องจับมาถือไว้ให้

“ทำไมมันเยอะละลูกไปแค่สองเดือนไม่ใช่ไปอยู่ตลอดเลย”

“กระเป๋านี้ครีมบำรุงผิวค่ะอันนี้เสื้อผ้าอันนี่…บลาๆ”เพราะมีลูกหว้าเป็นลูกมาตลอดทำให้พ่อแม่บุญธรรมประคบประงมดูแลอย่างดี

“เตรียมหมดแล้วใช่ไหมลูกพ่อเอาขึ้นรถเลยนะแม่รอนานแล้ว”ชาวินช่วยถือของส่วนตัวมากมายของลูกหว้าขึ้นรถแล้วขับรถยนต์ออกไปมุ่งหน้าสู่ไร่อัครเดช

ตลอดระยะเวลาเกือบชั่วโมงเสียงคุยของลูกหว้าที่พยายามคุยกับน้องที่อยู่ในท้องของธิดารัตน์รถยนต์หรูจอดสนิทตรงด้านหน้าเรือนไม้สักขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่านบนพื้นไร่ที่กว้างใหญ่ไพศาลร่างเล็กของลูกหว้าเดินลงจากรถมา แม่บ้านเข้ามาทำความเคารพญาติของพ่อเลี้ยง

“คุณพ่อกับคุณแม่ไปก่อนนะคะ”ชาวินบอกลูกหว้าที่ยืนรอส่งอยู่

“บ๊ายบายค่ะ”ลูกหว้าโบกมือลายืนมองดูรถยนต์ที่ห่างไปไกลสุดทางเข้าไร่ก่อนจะหันหลังเตรียมเข้าบ้าน

“ห้องคุณลุงขาอยู่ไหนคะ”ลูกหว้าถามแม่บ้านที่ยืนส่งยิ้มมาให้

“อยู่ด้านบนห้องซ้ายมือค่ะ”

“ขอบคุณค่ะ”ลูกหว้ายกมือไหว้ขอบคุณตามมารยาทจนแม่บ้านคนนั้นยิ้มแล้วยิ้มอีกอย่างชื่นชม



ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"อ่านจบแล้วอย่าลืมให้กำลังใจกันด้วยนะคะ"

วีนัส ละอองดาว/ยติยา


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha


สนุกค่ะ
โดย ta_nattanan2 | 1 year ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สนุกดีคะ
โดย Anonymous | 2 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สนุกมากค่ะชอบนะคะ
โดย Anonymous | 2 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
เพิ่งลองเข้ามาอ่านจ้ะ
โดย Anonymous | 2 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สนุกคะ
โดย Anonymous | 2 years, 3 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 2 years, 5 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 2 years, 5 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 2 years, 5 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 2 years, 5 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 2 years, 5 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 2 years, 7 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สนุกค่ะ
โดย Anonymous | 2 years, 7 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
โอวว
โดย Anonymous | 2 years, 7 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
อ่านด้วยๆ งุงิ
โดย Anonymous | 2 years, 7 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
อ่านๆๆ
โดย Anonymous | 2 years, 7 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha