Ever Living Fire ไฟรักนิรันดร์

โดย: อักษรามณี



ตอนที่ 1 : บทที่ 3 ชีวิตที่ไร้อิสรภาพ



บทที่ ชีวิตที่ไร้อิสรภาพ

 

เสียงแหบเบาลอดออกมาจากริมฝีปากแห้งผาก ร่างเล็กบอบบางยังอยู่ในท่านั่งหลังพิงผนัง เธอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้และหลับในท่านั้นโดยแทบไม่รู้สึกตัว และจู่ ๆ ดาราวดีก็รู้สึกไร้เรี่ยวแรงขึ้นมาในฉับพลัน ร่างกายของเธอเหมือนทะเลทรายที่สายน้ำระเหิดแห้ง อาจเป็นเพราะเธอไม่ยอมแตะอาหารหรือแม้แต่น้ำสักหยดที่อเล็กซานำมาให้ตั้งแต่เมื่อวาน

เธอนอนหลับไม่รู้สึกตัวก่อนมาถึงที่นี่หลายชั่วโมงและไม่มีอาหารตกถึงท้องเลยแม้แต่น้อยเดียว ดวงตาคู่งามหม่นแสงเหลือบมองร่างสูงสง่าที่ย่อตัวลงอยู่ต่อหน้าเธอ หญิงสาวเห็นใบหน้าคมคายที่รอยยิ้มเหยียดพร่าพรายอยู่บนใบหน้าของเขา หากแต่สักครู่ดวงตาของโธมัสก็เปลี่ยนเป็นสีเข้มเมื่อเขาเห็นอาหารในถาดยังไม่พร่องเลยแม้แต่นิดเดียว

“คุณยังไม่กินอะไรเลยหรือ ยูบีอา”

“ฉันไม่หิว”

ตอบแล้วหันหน้าไปอีกทาง มือเรียวที่ถูกพันธนาการกุมกันไว้แน่นและกดเกร็ง แต่แล้วใบหน้างามก็ต้องหันไปหาเขาเพราะถูกบีบบังคับด้วยนิ้วแกร่งที่กดคางเรียวเอาไว้

“อย่าอวดดีกับผม! ถ้าคิดว่าจะประท้วงด้วยการไม่กินอะไรเลยคุณจะตายเสียเปล่า”

“คุณต้องการอย่างนั้นนี่ไม่ใช่เหรอคะ โธมัส”

นัยน์ตาสีน้ำตาลของดาราวดีรื้นน้ำหากก็ฉายประกายกล้า หญิงสาวเม้มริมฝีปากไว้แน่น

“คุณอยากให้ฉันตายนี่ไม่ใช่หรือคะ...บางทีมันอาจจบทุกอย่าง จบความแค้นที่คุณมีต่อพ่อของฉันได้”

“ไอ้ระยำนั่นมันไม่สนใจความเป็นความตายของใครหรอก!

ใบหน้าคร้ามคมก้มลงมาเกือบชิดและนิ้วแกร่งที่จับคางของหญิงสาวไว้กดแน่นขึ้นกว่าเดิม เรียวปากอิ่มระริกอ้าออกโดยไม่ได้ตั้งใจ ชั่วขณะของความคิดโธมัสกลับนึกถึงรอยจุมพิตที่เขายัดเยียดให้เธอเป็นครั้งแรก ดาราวดีจูบผู้ชายไม่เป็นด้วยซ้ำแต่ความหอมหวานนั้นยังทิ้งร่องรอยไว้ในปากของเขา

“คุณอาจจะเป็นลูกของเฟอร์นันโดก็จริง แต่ก็ไม่ใช่ลูกแท้ ๆ พนันกันมั้ยล่ะว่าถ้าให้คุณอยู่แล้วมันต้องลำบากหรือถ้าหากคุณตายแล้วมันจะอยู่รอด ไอ้เลวนั่นมันต้องเลือกอย่างหลัง”

“เขาเลี้ยงฉันมา คุณไม่มีวันเข้าใจ”

“ผมเข้าใจดีทุกอย่าง”

“แต่คุณไม่เคยรู้จักพวกเรา”

“ผมไม่รู้หรอกว่าคุณใช้ชีวิตอยู่กับเฟอร์นันโดยังไง แต่รู้ไว้ด้วยว่าพ่อของคุณมันมีสันดานของสัตว์ร้าย มันไม่เคยไว้ชีวิตใครที่ขวางทางมัน”

“ปล่อยฉันไป!

ดาราวดีโพล่งออกมาด้วยความอัดอั้น หญิงสาวสะอื้นหากก็ไร้เสียงโหยให้มีแต่ร่างกายที่ไหวสะเทือนด้วยความเจ็บปวดเกินจะกดกลั้น หากแต่ยิ่งเธอแสดงความทุกข์ออกมามากเท่าไหร่ก็เหมือนยิ่งทำให้เขาสะใจได้มากเท่านั้น  โธมัสแสยะยิ้มร้าย

“ผมจะปล่อยคุณ...ก็ต่อเมื่อ...ผมอยาก”

“โธมัส...อื๊อ!

ท้ายทอยของหญิงสาวถูกมือแกร่งดันไว้เพื่อให้ดวงหน้าแสนสวยเข้าไปชิดติดใบหน้าของเขา จอมซาตานฝังรอยจูบลงบนกลีบปากที่ยังบวมช้ำอีกครั้ง เขาบังคับให้ริมฝีปากอิ่มงามอ้าออกเพื่อรับลิ้นหนาที่ฉกเข้าไปและรุกรานในปากเล็กอย่างเอาแต่ใจและบีบคั้น ดาราวดีพยายามยกมือขึ้นดันหน้าอกของเขาไว้แต่ก็ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าต้องยอมให้เขาจาบจ้วงเธอด้วยความกักขฬะและดิบร้าย

“โธมัส...ปล่อย...ปล่อย!

พอปากเป็นอิสระหญิงสาวก็ร้องออกมาเสียงดัง หากแต่ใครจะช่วยเธอได้ในเมื่อบนหอคอยแห่งนี้ยามดึกสงัดมีเพียงเธอและเขาสองคน หญิงสาวรู้สึกได้ถึงความพลุ่งพล่านทางอารมณ์ที่ไหลเวียนในเลือดเนื้อของเขา โธมัสฉกริมฝีปากลงบนริมฝีปากของเธออีกนับครั้งไม่ถ้วนจนหญิงสาวเริ่มอ่อนแรง ลิ้นหนาที่รุกรานราวกับอัดแน่นด้วยความเคียดแค้น ริมฝีปากของเขาบดขยี้ลงบนกลีบปากอิ่มครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างไร้ปราณี

“โธมัส...โธมัส...”

เสียงแหบโหยลอดออกมาจากกลีบปากที่ถูกปลดปล่อยจากการครอบครองด้วยความหยาบเถื่อนก่อนร่างบางจะค่อย ๆ อ่อนยวบและใบหน้างามเอียงซบกับอกกว้างอย่างไร้เรี่ยวแรง

“ยูบีอา...ยูบีอา!

โธมัสกอดร่างแน่งน้อยที่ตอนนี้หมดสติไปแล้วไว้กับอก เขาพยายามเขย่าตัวเธออีกหลายครั้งหากดาราวดีก็ไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบ

“ยูบีอา...ให้ตายเถอะ...โดนจูบแค่นี้ถึงกับเป็นลมไปเลยรึ”

ชายหนุ่มสบถออกมาเสียงดังแต่แขนแกร่งกลับโอบกอดร่างที่อยู่ในอ้อมแขนไว้แน่นก่อนที่เขาจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาดึงสมาร์ทโฟนออกจากกางเกงและโทรออก

“อเล็กซา...ขึ้นมาบนหอคอย...ตอนนี้เลย!

 




เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


อัพเร็วๆน้าาาา
โดย Anonymous | 4 years, 7 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha