หนี้ร้ายพันธนาการรัก (ซีรีส์ รักพันธนาการ) มีหนังสือทำมือ

โดย: อติญา / เก-ลิน / เราพิมพ์ / ผู้ซึ่งเข้ามาแทน / มะลิก้านแดง



ตอนที่ 2 : 1 (2/3)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

        “บ้าเอ๊ย!!!! ใครมาแหกปากแถวนี้วะหรือจะเป็นคุณพิมพ์อุมา” ชาครกัดฟันพูดพลางเร่งสาวเท้าย่ำลงบนพื้นดินชื้นแฉะไปหาต้นเสียง ตามติดๆ มาด้วยดนัยที่หยิบปืนกระบอกสั้นมากระชับไว้ในมือ

ปัง!!! ดนัยยิงปืนขึ้นฟ้าเมื่อเห็นภาพตรงหน้าว่าหญิงสาวคนหนึ่งนอนสิ้นสติอยู่ท่ามกลางกลุ่มคนงานในไร่ หนึ่งในนั้นกำลังฟอนเฟ้นร่างขาวอย่างมันมือ ฝั่งชาครก็วิ่งเข้าหาร่างที่หมดสติพร้อมยกขาถีบชายที่คร่อมร่างพิมพ์อุมาเข้าเต็มแรง

“หาเรื่องตายแล้วมั๊ยพวกเอ็ง ใครให้เอ็งมาทำแบบนี้ในไร่กรคุณานนท์ กับคนของนายน้อย”

พลั่ก!!! ดนัยคว้าตัวชายที่ร่วงอยู่ที่พื้นมาฟาดซ้ำด้วยด้ามปืน “ไอ้แสง พวกเอ็งทำบ้าอะไรกัน เก็บของออกไปให้หมดอย่าให้ข้าเห็นหน้าพวกเอ็งสี่คนที่นี่อีก”

พลั่ก พลั่ก!!! ดนัยฟาดหมัดใส่ปากคนงานที่เหลือคนละหมัดเพื่อความเสมอภาค

ถุ๊ย!!! ก็มันให้ท่าพวกข้าเองนะ ไม่เชื่อเอ็งถามพวกมันสิ” แสงถ่มน้ำลายลงพื้นแล้วเถียงเสียงดังพร้อมพยักพเยิดไปทางลูกน้องคนงานของตนให้ร่วมกันกล่าวโทษพิมพ์อุมา

ปัง!!! เสียงปืนจากมือของชาครส่งผลให้แสงเข่าทรุดลงกับพื้น เลือดชั่วไหลพลั่กๆ ออกจากบาดแผลที่ต้นขา

“พวกมึงทำระยำไม่พอ ยังไปใส่ร้ายผู้หญิงเค้า ไสหัวไปจากไร่เดี๋ยวนี้ไม่ต้องให้กูพูดซ้ำอีก” เสียงเหี้ยมลอดไรฟันของชาครที่มาพร้อมกับแววตาแข็งกร้าวบ่งบอกว่าของขึ้นจริงๆ

“หรือมึงอยากจะให้ไปบอกนายน้อยแล้วให้นายเป็นคนยิงหัวพวกมึงทิ้งทีละคน”

“ปะ ปะ ไป.... ไป พวกข้าจะไปเดี๋ยวนี้” คนงานสองคนพากันหามร่างร่อแร่ของแสงออกไปมุ่งหน้าไปยังถนนใหญ่ ทั้งหมดรีบเร่งหนีให้พ้นวิถีกระสุนของชาครและดนัยที่ไม่รู้จะทะลุลำกล้องออกมาเมื่อไหร่

                “เอาไงดีล่ะพี่” ดนัยเอ่ยปากพลางจัดเสื้อผ้าของหญิงสาวให้เข้าที่ กางเกงยีนส์ขายาวของเธอยังอยู่กับที่ จะมีก็เพียงเสื้อเชิ้ตถูกที่ฉีกจนกระดุมขาดตลอดแนว เสื้อชั้นในถูกรั้งขึ้นเหนือเต้าอวบ ร่างบอบบางที่ขาวราวน้ำนมบัดนี้บนแก้มทั้งสองข้างมีรอยแดงห้านิ้วขึ้นเด่นชัด ดวงตาที่ปิดสนิทบวมช้ำ แพขนตาดกหนายังเปียกชุ่มด้วยคราบน้ำตา มีเลือดซึมที่มุมปาก ตามเนื้อตัวโดยเฉพาะลำคอและเนินอกอิ่มมีแต่รอยแดงห้อเลือดน่ากลัว ซึ่งชายหนุ่มมั่นใจว่าพรุ่งนี้มันจะกลายเป็นรอยเขียวช้ำแน่นอน

“เอ็งพาไปเรือนใหญ่ให้ป้าผกาช่วยดูก่อน ข้าจะไปรายงานนายน้อยที่ห้องทำงาน แต่เดี๋ยวจะโทรไปสั่งงานไอ้ยศหน่อย”

“ไม่อยากจะคิดนะพี่ ถ้าเรามาไม่ทันมันจะเป็นยังไง” ดนัยถอนใจพร้อมช้อนร่างบางอุ้มเดินฝ่าสายฝนกลับไปยังบ้านหลังใหญ่ ส่วนชาครเดินนำหน้าหนุ่มรุ่นน้องและกดโทรศัพท์ถึงยิ่งยศลูกสมุนมือดีอีกคนของนายน้อย

“ไอ้ยศ พวกไอ้แสงสี่คนที่ปากทางเข้าไร่มึงช่วยไปเก็บให้เกลี้ยง...ตอนนี้เลย”

“พี่ไม่บอกว่าเก็บจะได้ยิงกรอกปากแม่งให้ดิ้นซะตรงนั้น” ดนัยกล่าวอย่างขัดใจ

“เก็บแล้วก็ต้องกวาดให้สะอาด ต่อให้เราเก็บก็ต้องตามไอ้ยศมากวาดอีกทีสู้ให้มันทำจนเสร็จไม่ดีกว่ารึ?”

“มึงพาคุณพิมพ์อุมาไปหาป้าผกา ข้าจะไปหานาย” ชาครบอกเมื่อทั้งสองเดินมาถึงหน้าเรือนใหญ่ก่อนที่ดนัยจะอุ้มร่างหญิงสาวที่หมดสติแยกไปอีกทาง

 

                ก๊อก ก๊อก...ก๊อก  ก๊อก ก๊อก “ป้าผกา เปิดประตูทีครับ ผมนัยเอง” ดนัยเคาะประตูเร่งรัว ตะโกนเสียงดังเรียกป้าผกาซึ่งเป็นคุณแม่บ้านประจำตึกใหญ่ ที่จริงป้าแกดูแลความเรียบร้อยให้นายน้อยทั้งไร่นั่นแหละ  เพราะแกเป็นคนเก่าคนแก่ของบ้านกรคุณานนท์ที่เลี้ยงดูนายทั้งสามมาแต่อ้อนแต่ออก

 “มาแล้วพ่อนัย ค่ำมืดแล้วจะมาคิดถึงอะไรป้าตอนนี้ล่ะพ่อคุณ” หญิงวัยกลางคนเปิดประตูพลางกล่าวอย่างอารมณ์ดี แต่พลันสายตามองเห็นร่างของผู้หญิงที่อยู่ในวงแขนของดนัย ป้าผกาถึงกับเอามือทาบอกอุทานเสียงดังด้วยอารามตกใจ

พ่อนัย!!! แม่หนูที่มาหานายน้อยเมื่อเย็นนี่ มานี่เลยพาเข้าไปห้องรับรองชั้นล่างเดี๋ยวป้าไปเตรียมอุปกรณ์ทำแผลแล้วจะตามไป” นางกล่าวพร้อมกับเดินผละออกไปเพื่อหายาและอุปกรณ์ปฐมพยาบาลเพื่อไปดูแลหญิงสาว

                ดนัยวางร่างบอบบางในวงแขนลงบนเตียงนุ่ม ยืนรอป้าผกาเข้ามาทำแผลซึ่งไม่นานนักคุณแม่บ้านใหญ่ก็เข้ามาในห้องพร้อมกระเป๋ายาใบใหญ่ และวันดีสาวใช้อีกคนมาพร้อมกับเสื้อผ้าในมือ

“พ่อนัยออกไปก่อนป้ากับวันดีต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็ทำแผล เสร็จแล้วป้าจะเรียกนะ อย่าลืมเปลี่ยนเสื้อผ้าล่ะเปียกไปทั้งตัว”

“ครับป้า” ดนัยบอกเมื่อเดินออกจากห้องโดยไม่ลืมที่จะปิดประตูให้สนิท

 

                ปัง!!! นายน้อยแห่งไร่กรคุณานนท์ ตบโต๊ะจนชาครหูอื้อ ซักวันเขาคงจะต้องไปเช็คระบบประสาทหากเจ้านายยังขยันทำเสียงดังสนั่นลั่นกระดูก ค้อน ทั่ง โกลน ในหูวันละหลายๆ รอบแบบนี้

“มึงว่าไงนะ พวกไอ้แสงจะรุมโทรมยัยจิ๋วนั่น เออ!!! ไปเดินอ่อยจนได้เรื่อง พลาดจากเจ้านายไปจะไปเอาลูกน้องใจคอจะไม่เลือกเลยรึไงวะ” สิงหากล่าวเหยียดพิมพ์อุมา หญิงสาวที่ถูกเปลี่ยนตัวมาใช้หนี้โดยฝีมือคุณนายปานระพี ซึ่งตามข้อตกลงแล้วยัยคุณนายผีพนันนั่นจะส่งลูกสาวมาให้ขัดดอกจนกว่าจะหาเงินมาใช้หนี้ได้ ปากบอกว่าลูกสาวชายหนุ่มก็คิดหวังจะได้เชยชมแม่สาวทรงสะบึมลูกสาวคนเดียวที่เปรี้ยวจี๊ดอย่างระวีวรรณ ที่ในวงสังคมเม้าท์กันให้แซ่ดว่าเจ้าหล่อนไม่ได้แซ่บแค่หน้าตา แต่ลีลาบนเตียงยังแซ่บยังสะท้านทรวง

 ปกติชายหนุ่มค่อนข้างเลือกหญิงสาวขึ้นเตียง ในกรณีระวีวรรณนั้นเขาแค่อยากพิสูจน์ว่าหล่อนจะแซ่บสมคำร่ำลือหรือไม่ ตั้งหน้าตั้งตาคอยมาหลายเดือนพอมาวันนี้คนที่ส่งมาดันไม่ใช่สาวทรงโตที่รอคอย มากลายเป็นยัยหน้าจืดที่ตาโตยังกะไข่ห่าน ดวงตาสีนิลดำขลับคู่นั้นที่เขามองทีไรก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายจะกระตุกแปลกๆ ไหนทรวดทรงที่บอบบางจิ๋วหลิวยังกะม้าแคระ คิดแล้วแม่งหงุดหงิดอยากจะจับยัยจิ๋วนั่นมาเขย่าให้ตายคามือที่ทำให้เขาร่วงจากสวรรค์

                “นายน้อย ผมว่าคุณพิมพ์อุมาไม่ได้เจตนาจะทำอย่างที่นายน้อยว่านะครับ” ชาครแสดงความคิดเห็น

“เออ ไม่ทันไรก็เข้าข้างกัน ไปๆ มาๆ จะฟาดลูกน้องกูหมดไร่แล้วมั๊งยัยนี่ ผู้หญิงดีๆ ที่ไหนจะเสนอหน้ามาหาผู้ชายเองแบบนี้” สิงหาสะบัดหน้าอย่างอารมณ์เสีย ลูกน้องแต่ละคนนี่ยังไง บอกให้ไล่ไปเสือกไปพากลับมาแถมเข้าข้างกันซะดิบดี

“ถ้านายน้อยไปเห็นสภาพเธอ นายน้อยก็น่าจะเข้าใจครับ ว่าผมไม่ได้เข้าข้าง” ชาครยังคงเอ่ยกับเจ้านายด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ ตามแบบของเขา ความสามารถพิเศษของมือขวาอย่างชาครคือไม่ว่านายน้อยจะมาอารมณ์ไหน เขารับมือได้หมด

                ก่อนที่นายน้อยเจ้าอารมณ์จะปะทะคารมกับมือขวาคนสนิทอีกยก เสียงเคาะประตูจากภายนอกห้องทำงานก็ดังขึ้นขัดจังหวะ “เข้ามา” ชายหนุ่มเอ่ยปากอนุญาต แล้วก็เป็นดนัยนั่นเองที่เดินเข้ามาพร้อมซองเอกสารสีน้ำตาลในมือ

“พี่เอกฝากเอกสารมาให้นายครับ พอดีมีแม่ม้าจะตกลูกพี่เอกเลยต้องไปดู” ดนัยเอ่ยปากเพื่อคลายข้อสงสัยของเจ้านายหนุ่มเพราะในสายตาเจ้านายเหมือนมีคำถามว่าเอกสารด่วนที่ตนต้องการทำไมมาอยู่ในมือเขาได้

“เออ รู้ดียังไม่ได้ถามซักคำ ไหนมาดูกันซิว่าสาวน้อยแสนหวานของพวกเอ็งมีเบื้องหลังเบื้องลึกยังไงถึงเสนอหน้ามาใช้หนี้แทน” สิงหารับซองเอกสารแล้วเดินไปนั่งที่โซฟาบุหนังตัวยาว

“นัย  ที่มึงจ้องหน้ากูนี่สงสัยอะไร” สิงหาเอ่ยถามเมื่อไอ้ลูกน้องมือซ้ายคนสนิทเล่นจ้องหน้าเขาไม่วางตา

“เอ่อ นายจะไม่ถามอาการคุณพิมพ์อุมา ซักหน่อยหรอครับ” ดนัยถามพร้อมทำหน้าขมวดคิ้วใส่นายน้อย แล้วหันไปหลิ่วตาใส่มือขวารุ่นพี่

ซึ่งจะว่าไปแล้วนายน้อยและชาครเปรียบเสมือนพี่ชายของดนัยมากกว่า เพราะเขาและชาครเติบโตมาพร้อมๆ กับสามหนุ่มแห่งตระกูลกรคุณานนท์ เรียกว่าหัวหกก้นขวิดมาด้วยกัน ตอนนี้นายน้อยกำลังคิดอะไรอยู่ทำไมพวกเขาจะไม่รู้

“เออ ยัยจิ๋วนั่นเป็นยังไง” เอาวะ เปิดช่องมาให้ถามเขาก็ถามตามมารยาท แต่ทำไมในใจมันลุ้นนักวะกะอีแค่ผู้หญิงคนนึง ล่อนเป็นใครก็ไม่รู้มาโดนทำมิดีมิร้ายในเขตพื้นที่ของเขาก็เท่านั้น

“เออ ผมว่านายน้อยไปดูเองเถอะครับ” ดนัยไม่วายเล่นลิ้นยั่วอารมณ์คนตัวใหญ่ที่เขามันใจว่ากำลังหวั่นไหวเพราะผู้หญิงตัวเล็กที่ป้าผกาปฐมพยาบาลอยู่

นัย!!! ถ้ามึงจะกวนประสาท...เอาซักจริงๆ มั๊ย?” พูดจบสิงหาก็ยกเท้าทั้งสองข้างขึ้นพาดโต๊ะรับแขก กระดิกเท้าไปมาพร้อมทำหน้าเอาเรื่อง

“ใครจะกล้าครับนายน้อย เรื่องหมัดหนักนี่ไม่มีใครเกิน” ดนัยสั่นหัวปฏิเสธข้อเสนอของเจ้านายแบบไม่ต้องคิด

“ตอนนี้ป้าผกากำลังดูแลคุณพิมพ์อุมา เธอสลบไป แต่เท่าที่ประเมินด้วยสายตาเธอยังไม่ได้โดนรุมโทรมแค่โดนซ้อมและล่วงเกินภายนอกเท่านั้น ว่าแต่เอกสารในซองนั่นเป็นข้อมูลของคุณพิมพ์อุมาหรือครับนายน้อย”

“ยุ่ง!!! เจ้านายหนุ่มกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ พลางก้มหน้าอ่านเอกสารในมืออย่างรีบเร่ง ใจดวงน้อยๆ กระตุกวาบเมื่อเห็นภาพถ่ายตรงหน้า ดวงตาสีนิลที่ร่าเริงคู่นั้นกับรอยยิ้มที่สดใส เส้นผมเงางามสีดำด้านหน้าตัดเป็นผมหน้าม้าเสมอคิ้วส่วนด้านหลังสยายยาวคลุมสะโพกทำให้เขาอยากมอง และสัมผัสเธอ งานสืบสาวราวเรื่องและสืบค้นข้อมูลเอกอนันต์ไม่เคยทำให้เขาผิดหวังสักครั้งเลยจริงๆ ชัดเจน รวดเร็วเสมอ

“ฟังนะคุณพิมพ์อุมาของพวกเอ็งน่ะ เค้าชื่อเล่นชื่อขนมผิง เป็นลูกติดผัวใหม่คุณนายปานระพี อายุ 24 ทำงานออกแบบลายผ้าให้บริษัทส่งออกที่กรุงเทพฯ” ชื่อขนมผิงรึ? ชื่อน่ากินเหมาะกับตัวเลยนะยัยจิ๋ว...อยากจะรู้นักว่าตัวเธอจะหวานเหมือนชื่อรึปล่าว สิงหาคิดถึงหญิงสาวในใจแต่แสดงออกทางสีหน้าชัดเจน ท่าทางอมยิ้มแบบนี้ทำให้สมุนเอกซ้ายขวาขยิบตาให้กันอย่างรู้ทัน

“งั้นคุณนายเธอก็ไม่ได้ทำผิดข้อตกลงเรื่องส่งลูกสาวมาเป็นดอกเบี้ยให้นายน้อย ก็รับเธอไว้สิครับ” ชาครแสดงความคิดเห็น

“ผมก็คิดเหมือนพี่ชาครนะครับนายน้อย คุณนายนั่นบอกว่าลูกสาวแต่ไม่ได้บอกนี่ว่าคนไหน” 

ดนัยออกเสียงยุอีกแรง

“ไม่ได้อยากเอาคนนี้ กูจะเอาระวีวรรณใจคอพวกมึงจะให้กูนอนกับม้าแคระหรอ? ตัวก็เล็ก ท่าทางก็พยศซะขนาดนั้น” คำก็จิ๋ว สองคำก็ม้าแคระ ลูกน้องส่ายหัวอย่างระอากับความเอาแต่ใจของสิงหา ไม่รู้ว่าเจ้านายกำลังจะเล่นอะไรทั้งๆ ที่เจ้าตัวเก็บอาการสนใจในตัวของสาวเจ้าไว้ไม่มิดขนาดนี้

“งั้นยืดเวลาให้ละกัน เอาเป็นว่าในช่วงที่เจ็บตัวเพราะเรื่องมันก็เกิดในไร่เรา เดี๋ยวใครๆ  เค้าจะหาว่าใจดำกับผู้หญิง ถ้าหากยัยจิ๋วนั่นหายดีแล้ว ส่งไปทำงานในครัวใหญ่ช่วยทำอาหารให้คนงาน ที่พักให้นอนเรือนพักเก่า” พูดจบชายหนุ่มก็เดินออกจากห้องทำงานเดินตรงไปห้องพักของพิมพ์อุมาทันที

 

“เป็นยังไงมั่งครับป้าผกา” ชายหนุ่มเปิดประตูหลังจากเคาะอยู่สอง สามครั้ง แต่ไม่มีเสียงตอบรับจากคนในห้องเลย

          ยังไม่ทันที่คุณแม่บ้านใหญ่จะตอบคำถาม ชายหนุ่มที่เพิ่งก้าวขาเข้ามาในห้องก็พูดเสียงเครียดกับลูกน้องที่เดินตามหลังมาติดๆ

“ปล่อยพวกไอ้แสงไปใช่มั๊ย?” สองมือกำหมัดแน่น ขบกรามจนเป็นสันนูนเพื่อระงับอารมณ์โกรธที่กำลังพลุ่งพล่าน

“ถามว่าปล่อยพวกไอ้แสง...ไป...ใช่...มั๊ย” มันกล้ามากที่ทำกับผู้หญิงของเขา ในเขตพื้นที่ของเขา

เอ่อ...ยัยจิ๋วนี่เป็นผู้หญิงของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่วะ? ไม่รู้ล่ะ...ชายหนุ่มคิดอย่างหัวเสีย คนที่อยู่ในไร่กรคุณานนท์เป็นคนของเขาทั้งหมดแหละ ยัยนี่ก็ใช่

“ปล่อยครับ ปล่อยให้ไอ้ยศเก็บ...กวาด” ชาครตอบเสียงดังฟังชัดเพราะมั่นใจว่าคำตอบของตนเป็นคำตอบที่นายน้อยต้องการ

“พรุ่งนี้ถ้าอาการไม่ดีขึ้นให้ตามหมอ วันดีนอนเฝ้าในห้องนี้ถ้ามีอะไรให้ชาครหรือดนัยไปบอกฉันทันที”

คุณแม่บ้านใหญ่และสาวใช้ต่างทำหน้างวยงงกับคำสั่งที่ออกจากปากขอนายน้อย มีเพียงชาครและดนัยเท่านั้นที่สบตากันแล้วยกยิ้มมุมปากเบาๆ เห้อ...สงสัยนายน้อยกำลังจะหาเรื่องให้ตัวเองกระชุ่มกระชวยในหัวใจ

 

เรื่องนี้มี E-Book แล้วอย่าลืมแวะไปอุดหนุนกันนะคะ

 

 ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักสำหรับการติดตามและการสนับสนุน

ฝากผลงาน E-Book เรื่องที่วางจำหน่ายแล้วไว้ในอ้อมใจด้วยนะคะ

 #

 

#

 E - Book MEB Market  <<<CLICK

 

#

E - Book OokBee  <<<CLICK

 

#

E - Book Naiin <<<CLICK

 

#

E - Book Hytexts <<<CLICK

 

 #

E - Book se-ed

 

#

E - Book ebooks.in.th

 

 

อยากเม้าท์กับติญา <<<CLICK

 

 

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


ฟินนน
โดย Anonymous | 2 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สนุกมาก
โดย Anonymous | 2 years, 5 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ผู่ชายในนิยาย นี่ดีเน้อะ ปกป้องคนรัก.. แต่ชีวิตจริง บางคน เห็นผญ.โดนตบ ก็ยืนดู 555สันดาน.
โดย Anonymous | 3 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สนุกมากค่า
โดย Anonymous | 3 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ชอบมากๆอ้ะะ ชอบอ่านนิยายแนวนี้😄
โดย Anonymous | 3 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
อ่านแล้วอยากอ่านต่อ
โดย Anonymous | 3 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สนุกมากอะ
โดย Anonymous | 3 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 3 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
อ้ายยย ตอนนี้ก็ฟินนนนนนนนนน
โดย Anonymous | 3 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ว้าวกำลังสนุกเลย
โดย Anonymous | 3 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
จบอีกตอน
โดย Anonymous | 3 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
หายง่วงเลย
โดย Anonymous | 3 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha