หนี้ร้ายพันธนาการรัก (ซีรีส์ รักพันธนาการ) มีหนังสือทำมือ

โดย: อติญา / เก-ลิน / เราพิมพ์ / ผู้ซึ่งเข้ามาแทน / มะลิก้านแดง



ตอนที่ 4 : 2 (1/3)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

               พิมพ์อุมากลับมาเก็บเสื้อผ้าข้าวของในห้องพักอย่างอย่างเร่งรีบ แหงสินายนั่นสั่งเธอให้เก็บของภายในสิบห้านาที แค่เดินกลับมาจากห้องซักรีดก็เกือบห้านาทีแล้วบ้านนี่ใช่จะแคบ โชคยังดีที่เธอเก็บข้าวของเป็นระเบียบเลยไม่ต้องวุ่นวายตามเก็บกวาด เพียงแค่เปิดกระเป๋าแล้วเอาทุกอย่างจัดวางลงไปไม่กี่นาทีก็สามารถลากกระเป๋าใบโตออกมารอที่หน้าบ้านได้ทันตามเวลา

                “วู้!!! เกือบไปแล้วสิผิงเอ๊ย ถ้ามาช้ากว่านี้นึกภาพไม่ออกเลยว่าแกจะเจออะไร” หญิงสาวเป่าลมออกจากปากและพูดกับตัวเองด้วยความโล่งใจ ยกมือเล็กเรียวขึ้นซับเหงื่อใต้ผมหน้าม้าเบาๆ

                “คุณพิมพ์อุมา” เสียงทุ้มดังมาจากด้านหลัง หญิงสาวหันไปตามเสียงเรียก นี่มันผู้ชายคนที่โยนเธอออกจากบ้านไปวันนั้นนี่ ตานั่นสั่งคนมาโยนเธออีกรอบหรอ จะไล่ก็พูดกันดีดีสิ เอะอะก็ใช้กำลัง แผลเก่ายังไม่หายเลยนะ!!!

                “นายน้อยให้ผมมาพาคุณไปทำงาน คราวก่อนยังไม่ได้ทำความรู้จักกันเลย ผมดนัยครับ” ชายหนุ่มพูดพร้อมคลี่ยิ้มบางๆ “เชิญคุณพิมพ์อุมา ตามผมมาทางนี้ครับ” เขาพูดต่อพร้อมยื่นมือมายกกระเป๋าใบโตของเธอเดินนำหน้าไป

                “ที่จริงไม่ต้องเรียกชื่อฉันเต็มยศขนาดนั้นก็ได้ เรียกผิงเฉยๆ เถอะค่ะ ยังไงฉันก็แค่คนงานในไร่คนนึงจะมาเรียกชื่อจริงกันก็ดูจะแปลกๆ” เธอพูดขณะก้าวเท้าถี่ๆ ตามหลังดนัย เขาไม่ได้เดินเร็วแต่ช่วงขาแกร่งยาวมันทำให้การเดินแต่ละก้าวของเขามันยาวกว่าเธอมาก เขาเดินก้าวนึงเท่ากับของเธอสามก้าวเลยมั๊ง ใครมาเห็นภาพตอนนี้คงจะขำที่หญิงสาวร่างเล็กเดินสาวเท้าถี่ๆ จนดูเหมือนจะเขย่งก้าวกระโดดเพื่อให้ทันชายหนุ่มที่ก้าวเดินเรื่อยๆ อยู่ข้างหน้า ผมยาวดำขลับที่รวบไว้เป็นหางม้าสูงด้านหลังแกว่งซ้ายขวา ขึ้นลงตามจังหวะก้าวเดิน

                เธอเดินสาวเท้าเร็วๆ ตามหลังชายหนุ่มมาทางด้านหลังห้องซักรีด เดินลัดเลาะตามทางเล็กๆ ที่ใช้กรวดหยาบๆ ปูเป็นทางเดิน โดยทั้งสองใช้ไปเวลาเดินจากเรือนใหญ่เกือบสิบนาทีก็ถึงที่หมาย

“งั้นผมจะเรียกคุณว่าผิง งั้นผิงเรียกผมว่าพี่นัยก็ได้ใครๆก็เรียกผมแบบนั้น” พูดจบ...ขายาวๆ ก็พาเธอมาหยุดอยู่หน้าบ้านไม้ชั้นเดียวหลังหนึ่ง จะเรียกว่าบ้านก็ไม่ถูกนักมันเหมือนห้องแถวซะมากกว่า ห้องแถวไม้นี้มีประตูอยู่สามบ้านดูท่าแล้วมันน่าจะถูกแบ่งออกเป็นห้องๆ ตามจำนวนประตูที่เห็น

                ดนัยไขกุญแจเปิดประตูห้องสุดท้าย นำกระเป๋าเธอเข้าไปวางในนั้นแล้วหันมายื่นกุญแจให้ พิมพ์อุมาแบมือรับกุญแจมาถือไว้พลางก้าวขาเข้าไปในห้องกวาดตามองสภาพแวดล้อมของที่อยู่ใหม่ มันเป็นห้องสี่เหลี่ยมขนาดกำลังดี ในห้องไม่มีอะไรเลยนอกจากชั้นไม้วางของเล็กๆ ที่แบ่งเป็นชั้นไว้สี่ชั้น กับราวเล็กที่น่าจะเอาไว้แขวนผ้าหนึ่งอัน ถึงภาพรวมของห้องแถวนี้มันจะเก่าก็ยังพอสะอาดอยู่บ้าง ดูแล้วก็สมศักดิ์ศรีลูกหนี้อย่างเธอดี

                “เดี๋ยวซักพักวันดีน่าจะเอาที่นอนมาให้ ส่วนห้องน้ำอยู่ด้านหลัง เดี๋ยวผิงล็อกกุญแจห้องให้เรียบร้อยผมจะพาไปดูโรงครัว”

                “ค่ะ” เธอตอบเขาไปแค่นั้น ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะพูดอะไรออกมาดี ไม่ว่านายน้อยของไร่จะสั่งให้ทำอะไรเธอก็คงต้องทำ ไม่ใช่ว่าเธอจะจิตใจดีหรือปลื้มอกปลื้มใจกับภาระหน้าที่ที่ได้รับ แต่ทั้งหมดที่เธอทำเพราะอยากช่วยลบล้างรอยหม่นหมองในแววตาของผู้เป็นบิดา ในวันที่ท่านเรียกเธอเข้าไปพบเพื่อแจ้งข่าวให้รู้ถึงสถานะการเงินของครอบครัว แววตาท่านเศร้า...ไม่เหลือเค้ารอยยิ้มอารมณ์ดีเหมือนคุณพ่อคนเดิมของเธอเลย...

 

                “ผิงช่วยไปทำงานกับคุณสิงหาที่ไร่กรคุณานนท์ ให้พ่อหน่อยนะ ระหว่างนี้พ่อจะรีบหาเงินไปใช้คืนคุณสิงหาเค้า” บิดากล่าวโดยไม่สบตาเธอเลยแม้แต่น้อย ท่านก้มหน้าประสานมือไว้บนตัก

                “คุณพ่อคะ.....”

                “จะไปก็รีบๆ ไป นี่เจ้านายใหม่ของหล่อนเค้าอุตส่าห์ใจดี...ส่งตั๋วเครื่องบินให้นั่งไปเชียงใหม่เลยนะยะ” คุณนายปานระพี แหวใส่ทันทีที่เธอกำลังอ้าปากถาม

                “ผิงคิดว่าผิงควรรู้ ว่าบ้านเราไปเป็นหนี้เค้าได้ยังไง...คุณพ่อบอกผิงได้มั๊ยคะ?” พิมพ์อุมา เอื้อมมือไปกระชับมือแกร่งของผู้เป็นพ่อ บีบเบาๆ เพื่อถ่ายทอดความรู้สึกห่วงหาอาทรให้ท่าน

                คุณนายต้นเรื่องยังคงขึ้นเสียงใส่หญิงสาว “มันไม่ใช่ธุระกงการอะไรของหล่อน!!! บอกให้ทำอะไรหล่อนก็ไปเถอะย่ะ...จะมาต่อความยาวสาวความยืดทำไม”

                “ผมคิดว่าลูกสาวผมควรจะต้องรู้” คฑาวุธถอนใจยาว ก่อนปรายตามองภรรยาใหม่

                “ลูกสาวคุณนี่แตะนิดแต่หน่อยไม่ได้เลยนะ อยากจะพูดอะไรคุณก็พูดไปเถอะ หล่อนก็อย่าลืมไปขึ้นเครื่องให้ตรงเวลา” พูดจบนางก็สะบัดหน้าเดินฟึดฟัดจากไป ทิ้งให้สองพ่อลูกได้มีโอกาสอยู่กันตามลำพังในรอบหลายปี

                “พ่อขอโทษ...”

                “คุณพ่อบอกผิงมาเถอะค่ะ” หญิงสาวย้ำประโยคเดิม เธออยากรู้ที่มาที่ไปและมูลค่าของหนี้ก้อนนี้ เธอมั่นใจว่าถ้าเรื่องราวไม่ถึงที่สุดบิดาคงไม่ตามตัวเธอให้มาช่วยเหลือเช่นนี้

                ผู้เป็นบิดาสบตาบุตรสาวอันเป็นที่รัก...ความรู้สึกต่างๆ ถาโถมเข้ามาในจิตใจ  นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่มีโอกาสได้อยู่กับลูกสาวคนเดียวตามลำพังแบบนี้...นานแค่ไหนแล้วที่ไม่เคยได้เอ่ยปากถามสารทุกข์สุขดิบของเธอเลย  แต่นี่เพียงแค่ยกหูโทรศัพท์ พูดสั้นๆ ไม่กี่ประโยค พิมพ์อุมาก็รีบเก็บกระเป๋า  เดินทางกลับมาหาบิดาที่บ้านเกิดทันที แล้วจะไม่ให้เขารู้กระดากอายได้อย่างไร...เมื่อภาระหนี้สินทั้งหมดเธอไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้อง

                “คือ...น้าปานเค้า...” เพียงแค่นี้เธอก็เข้าใจชัดเจนจากทีท่าที่อึกอักของผู้ให้กำเนิด

                “...หนี้จากบ่อนใช่มั๊ยคะ?”  ใช่........เธอรู้มาโดยตลอด  ถึงพฤติกรรมติดการพนันของภรรยาใหม่พ่อ และลูกสาวที่ฟุ้งเฟ้อจนกู่ไม่กลับ

                “พ่อขอโทษ...พ่อไม่นึกว่ามันจะลุกลามขนาดนี้  น้าปานเค้าบอกพ่อว่าแค่เล่นแก้เหงา...จนเมื่อสองเดือนก่อนคุณสิงหาเค้ามาที่นี่ มาบอกว่าเค้าต้องยึดบ้านเรา  เพราะน้าปานติดหนี้เค้าอยู่ห้าสิบล้าน...ผิงพ่อยอมเสียบ้านที่แม่เค้ารักไม่ไปได้...แต่พ่อไม่รู้จะหาวิธีไหน................”

                “เลยต้องให้ผิงไปทำงานกับเจ้าหนี้ของคุณน้าแทน...แล้วคุณรวิล่ะคะ” เธอเอ่ยถามถึงพี่สาวต่างสายเลือด ตั้งแต่กลับมาบ้านเธอยังไม่เห็นระวีวรรณเลย...........ยิ่งตอนนี้บิดาทำท่าทีอึกอักทำให้เธอไม่อยากซักไซ้อะไรต่อ

                “ผิงจะไปทำงานให้เองค่ะ บ้านนี้เป็นบ้านที่คุณแม่รักมากและผิงเองก็รักบ้านนี้ ที่สำคัญผิงรักคุณพ่อ........”

 

     “ถึงแล้ว!!!...นี่โรงครัวที่ทำงานใหม่ของเรา” เสียงเรียกของดนัย กระตุกสติของขนมผิงให้หลุดจากภวังค์

                “เอ่อ...พี่นัยว่าอะไรนะคะ พอดีผิงได้ยินไม่ชัด”

                ชายหนุ่มยิ้มน้อยๆ ให้กับหน้าเหม่อๆ ของหญิงสาว ได้ยินไม่ชัดอะไรล่ะ...เธอไม่ได้ฟังที่เขาพูดซักนิด นี่ก็เดินตาลอยมาตลอดทาง

“พี่บอกว่าถึงแล้ว โรงครัวที่ทำงานของผิง”

                “อ๋อ ค่ะ” สาวน้อยพยักหน้าหงึกหงัก

                “เป็นคนพูดน้อยหรอ”

                “ทำไมหรอคะ?” เธอสงสัยกับคำถามแปลกๆ ของเขา

                “ก็เวลาพูดอะไรด้วยผิงก็ตอบแค่ ค่ะ แล้วก็ค่ะ พี่ก็เลยสงสัยว่าผิงเป็นคนพูดน้อยรึปล่าว”

จริงๆ ก็อยากจะบอกเขาไปว่าเธอเป็นคนช่างเจรจา แต่ในสถานการณ์แบบนี้...เธอไม่ค่อยอยากพูดอะไรก็แค่นั้น

“ผิงแค่ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรก็เท่านั้นค่ะ  แล้วที่นี่ผิงต้องทำอะไรบ้างคะ” เมื่อไม่รู้จะพูดอะไรเธอก็เปลี่ยนไปถามถึงงานการที่เธอต้องรับผิดชอบจะดีกว่า

“เดี๋ยวป้าวิหัวหน้าแม่ครัวที่นี่จะบอกเองว่าต้องทำอะไร ป้าวิแกจะเป็นคนดูแลตอนผิงทำงานที่นี่”

“ที่ไร่เราจะมีครัวใหญ่สองครัวที่นี่จะเป็นครัวล่าง มีอีกที่นึงอยู่ตีนเขานู่นเป็นครัวบนจะเปิดเฉพาะมื้อกลางวัน”“พนักงานและคนงานในไร่จะมีสวัสดิการฟรีอาหารสามมื้อทุกวันทำงาน หากวันไหนมีล่วงเวลาก็มีอาหารมื้อดึกเพิ่ม

อีกมื้อนึง ครัวล่างนี่คนจะเยอะช่วงเช้ากับเย็น...เพราะช่วงกลางวันคนงานจะขึ้นไปที่ครัวบนกันเป็นส่วนมาก” ดนัยอธิบายข้อมูลเบื้องต้นของไร่ให้หญิงสาวได้ทราบ

                “แล้วพนักงานกับคนงานในไร่มีกี่คนคะ ครัวที่นี่กว้างมากๆ เลย” หญิงสาวเอ่ยถามด้วยความกระตือรือร้น นอกจากบริเวณครัวที่กว้างขวางเอาการ เธอยังเห็นโต๊ะและม้านั่งสำหรับรับประทานอาหารตั้งเป็นแถวอยู่อีกหลายสิบตัว

                “ก็ห้าหกร้อยคนมั๊ง...แต่ทั้งหมดไม่ได้มาทำงานทุกวัน  ที่สำคัญคนงานก็ไม่ได้มากินข้าวพร้อมกันทุกคนหรอก  ที่นี่เราทำงานกันเป็นกะ หมุนเวียนคนเข้าทำงานแล้วแต่ช่วงของผลผลิต” หญิงสาวพยักหน้าเป็นการแสดงว่าเธอเข้าใจในสิ่งที่เขาพูด

                “ป้าวิมาพอดี ป้าครับผมพาผู้ช่วยคนใหม่มาให้ป้าครับ ผิงนี่ป้าวิแม่ครัวใหญ่ของที่นี่...ป้าวิครับนี่ขนมผิง  นายน้อยให้มาช่วยงานป้า ฝากด้วยละกันผมต้องกลับไปที่สำนักงานแล้ว...ป้าอย่าลืมไปเลือกผักที่สำนักงานนะครับคนงานน่าจะเก็บมาไว้ให้แล้ว” 

                “ผิง...มีเรื่องสำคัญอีกอย่างที่นายน้อยสั่ง  แล้วเธอต้องทำตามอย่าเคร่งครัดห้ามมีข้อแม้...ระหว่างที่เธอทำงานอยู่ที่นี่จะไปไหนก็ได้ในบริเวณไร่  แต่ห้ามออกไปนอกไร่เด็ดขาด...ถ้ามีความจำเป็นต้องต้องมาขอกับนายน้อยก่อน...ทุกครั้ง” 

               พูดจบชายหนุ่มก็เดินไปจากโรงครัวขึ้นรถกระบะสี่ประตูคันโตที่จอดทิ้งไว้ทันที

 
เรื่องนี้มี E-Book แล้วอย่าลืมแวะไปอุดหนุนกันนะคะ

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักสำหรับการติดตามและการสนับสนุน

ฝากผลงาน E-Book เรื่องที่วางจำหน่ายแล้วไว้ในอ้อมใจด้วยนะคะ

 #

 

#

 E - Book MEB Market  <<<CLICK

 

#

E - Book OokBee  <<<CLICK

 

#

E - Book Naiin <<<CLICK

 

#

E - Book Hytexts <<<CLICK

 

 #

E - Book se-ed

 

#

E - Book ebooks.in.th

 

 

อยากเม้าท์กับติญา <<<CLICK

 

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


ชอบบบมากค่ะ
โดย Anonymous | 2 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ผิงไมไม่ลงกับดนัยไปเลยล่ะ555
โดย Anonymous | 2 years, 3 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 3 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 3 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
อ่านมาถึงตอนที่สี่ละสนุกมากเลย
โดย Anonymous | 3 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สนุกจริงๆอะ
โดย Anonymous | 3 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สนุกมากเลยค่ะ
โดย Anonymous | 3 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha