หนี้ร้ายพันธนาการรัก (ซีรีส์ รักพันธนาการ) มีหนังสือทำมือ

โดย: อติญา / เก-ลิน / เราพิมพ์ / ผู้ซึ่งเข้ามาแทน / มะลิก้านแดง



ตอนที่ 5 : 2 (2/3)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

หญิงสาวพนมมือไหว้ผู้สูงวัยด้วยกิริยานอบน้อมตามแบบฉบับของสตรีผู้ได้รับการอบรมมาอย่างดีพอสมควร แม่พิมพ์ของเธอเคยสอนไว้  เวลาไปไหนอยากให้ใครรักใคร่เอ็นดูต้องหัดมือไม้อ่อน แล้วก็ยิ้มเยอะๆ
“สวัสดีค่ะป้า  ให้หนูเริ่มทำอะไรดีคะ”
“ไหว้พระเถอะนังหนู ชื่ออะไรนะเราน่ะ...เห็นเค้าว่ากันว่ามาจากกรุงเทพรึ” หญิงสูงวัยรับไหว้อย่างอารมณ์ดี
“หนูชื่อขนมผิงค่ะ ป้าจะเรียกผิงเฉยๆ ก็ได้  หนูมาจากกรุงเทพฯ แต่จริงๆ บ้านหนูอยู่ลำปางนี่เองค่ะ”
“มิน่าผิวพรรณนี่ขาวจัดเชียว เคยทำครัวมาบ้างมั๊ย” นางพูดพร้อมเดินนำร่างบางอ้อนแอ้นเข้าไปในส่วนห้องครัวที่ใช้เตรียมอาหาร ในนี้เป็นสถานที่ที่น่าตื่นตาตื่นใจมากสำหรับหญิงสาว ในครัวมีผู้หญิงอยู่อีกสี่ห้าคน กำลังช่วยกันล้างและหั่นเตรียมเครื่องปรุง บางคนก็กำลังปรุงอาหารในหม้อใบใหญ่
กลางห้องครัวมีโต๊ะสำหรับเตรียมอาหารขนาดใหญ่น่าจะยาวซักสามเมตรได้ ไหนจะหม้อ กระทะ กะละมัง เครื่องครัวที่แขวนอยู่ที่ผนังล้วนมีขนาดใหญ่มาก ถ้าไม่ใช่ว่าเคยติดสอยห้อยตามแม่พิมพ์ไปช่วยงานบุญที่วัดเธอก็นึกไม่ออกว่าจะเห็นหม้อไซส์ยักษ์ขนาดนี้ได้ที่ไหน  อีกด้านของผนังเป็นชั้นกระจกสูงจรดผนัง มีถ้วย จาน ชาม วางเก็บอย่างเป็นระเบียบอยู่เต็มตู้
“เคยช่วยคุณแม่มาบ้าง ปกติเวลาอยู่หอที่กรุงเทพฯก็ทำกับข้าวกินเอง.....แต่หนูไม่เคยทำกับข้าวให้คนเป็นร้อยกินมาก่อนเลยค่ะ” หญิงสาวตอบพร้อมยิ้มอายๆ ด้วยกลัวจะถูกตำหนิหากทำอะไรขัดหูขัดตาขึ้นมา
“ฮ่า ฮ่า เคยทำก็แปลกสิ เอ้าทุกคนวันนี้ป้ามีผู้ช่วยใหม่มา...ชื่อหนูผิง  นายน้อยให้มาช่วยทำครัว”
“เดี๋ยวป้าให้สาวมันช่วยสอนงาน เอ้าแม่สาวมาพาอิหนูนี่ไปสอนหน่อย อยากให้ช่วยทำอะไรก็บอก...แต่อย่าลืมบอกเวลาทำงานให้ด้วยล่ะ เช้าเริ่มกี่โมงเย็นเลิกกี่โมง...เดี๋ยวข้าจะไปดูผักมาเพิ่มซักหน่อย”
“สวัสดีค่ะพี่สาว...สวัสดีค่ะทุกคน” ยังคงมามุกเดิม...ไหว้ไว้ก่อนแม่สอนไว้  พี่สาวเป็นผู้หญิงร่างสูงผิวติดคล้ำนิดๆ ดูอารมณ์ดีเพราะสังเกตจากยิ้มกว้างที่หญิงรุ่นพี่มอบให้เธอ
“เอ้า หวัดดีๆ ที่นี่เค้าอยู่แบบกันเองเอ็งไม่ต้องขยันไหว้พวกข้าหรอก มันไม่ชิน” สิ้นเสียงของพี่สาวทุกคนก็หัวเราะกันครื้นเครง เฮ้อ...อย่างน้อยโชคก็ยังเข้าข้างเธอที่ยังได้เจอเพื่อนร่วมงานดีๆ
“ที่นี่ตอนเช้าจะเริ่มทำทำกับข้าวมื้อเช้าตั้งกะตีห้า โรงครัวเปิดสามเวลา  หกโมงครึ่งถึงแปดโมง...เที่ยงเปิดสิบเอ็ดโมงถึงบ่ายโมง...ตอนเย็นนี่ห้าโมงเย็นถึงหกโมงครึ่ง แล้วทุกวันก็จะต้องเตรียมข้าวของที่จะใช้วันรุ่งขึ้นให้เรียบร้อย ตอนเช้าจะได้ไม่วิ่งวุ่นกัน ถ้ามีมื้อดึกก็จะว่ากันอีกที...ส่วนมากไม่เกินห้าทุ่มหรอก”
“บางทีก็มีจัดปิ่นโตไปส่งที่สำนักงานบ้างบางทีที่งานมันเยอะๆ ช่วงส่งผักไปเมืองนอก”
“คนในครัวมีหน้าที่ทำกับข้าว แล้วก็ดูแลความสะอาดพวกโต๊ะเก้าอี้ พื้นที่ในโรงครัวทั้งหมด งานล้างจานชามคนงานจะจัดการกันเอง ใครกินใครก็ล้างทุ่นแรงได้เยอะ  พวกเราแค่เก็บจานชามที่ทำความสะอาดแล้วเข้าตู้ทุกเย็น แล้วก็เอามาจัดเรียงก่อนเวลาอาหารแค่นั้นเอง”  พี่สาวอธิบายไปขณะที่มือก็สาละวนเด็ดขั้วพริกขี้หนูในกระจาด
“ไปหยิบหมวกมาเก็บผมแล้วก็ถุงมือในตู้กระจกตู้แรกน่ะ ถุงมือเอามาใส่ตอนเด็ดพริกนี่ พริกมันเยอะเด็ดไปเด็ดมามันจะแสบมือ ส่วนผมเผ้าก็เก็บให้เรียบร้อยมันจะได้ไม่ร่วงลงกับข้าวเดี๋ยวเขาจะหาว่าเราทำเสน่ห์ใส่ ฮ่า ฮ่า”
“ในครัวเรามีกันอยู่เจ็ดคนอย่างที่เห็น ป้าวิแกเป็นเจ๊ใหญ่ มีพี่ ป้าน้อย พี่บัว พี่สมจิต อ้อมใจ แล้วก็ออมสินหลานป้าวิตอนนี้มันไปจ่ายตลาดอยู่”
ขนมผิงก้าวเท้าไปยังตู้กระจกที่พี่เลี้ยงบอก หยิบหมวดคลุมผมพลาสติกใบใหม่ออกมาจากซองใส ดึงถุงมือพลาสติกชนิดบางออกมาจากห่ออีกหนึ่งคู่ ขมวดผมหางม้าที่มัดไว้เป็นมวยหลวมๆ แล้วคลุมด้วยหมวกพลาสติก จากนั้นเดินไปล้างมือที่อ่าง ซับด้วยผ้าจนแห้ง สวมถุงมือแล้วเดินไปช่วยสาวเด็ดขั้วพริก
“เย็นนี้จะทำกับข้าวอะไรบ้างหรอจ๊ะ”
“แกงเขียวหวานหมู ไชโป๊วหวานผัดไข่ แล้วก็ผัดผักรวม ปกติกับข้าวมีมื้อละสามอย่าง แต่ตอนกลางวันจะมีขนมหวานเพิ่ม” ป้าน้อยหญิงร่างท้วมเป็นคนตอบ
“พริกนี่จะเด็ดเก็บไว้ตำน้ำพริกแกง แล้วก็ทำพวกน้ำพริก ใส่ต้มยำผัดเผ็ดอะไรก็ว่าไป ถ้ามีเวลาก็เตรียมเอาไว้ พริก หอม กระเทียมของพวกนี้ใช้กันทุกวัน ปอก ล้างเก็บใส่ตู้เย็นไว้กะว่าให้พอใช้สองสามวัน จะใช้ทีไม่ต้องวุ่นวายปอกกันบ่อยๆ”
หญิงสาวผมสันตัดซอยอย่างทันสมัยที่ตอนแรกสะละวนกับการปรุงอาหารในหม้อใบใหญ่เดินลงมานั่งข้างๆ ขนมผิง
“ฉันชื่ออ้อมใจ ดูท่าเราจะรุ่นๆ เดียวกัน...ตอนอยู่กรุงเทพฯ ทำงานอะไรหรอ”
“ผิงออกแบบลายผ้าให้บริษัทส่งออก เค้าจะเอาลายที่ผิงคิดไปพิมพ์ลงบนผ้าส่งไปขาย” หญิงสาวคิดถึงงานที่รัก ดวงตาสีนิลมีแววหม่นเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่จะรีบเร่งเดินทางมาที่ไร่กรคุณานนท์ เธอได้โทรศัพท์ไปหาดลกมลเพื่อนสาวคนสนิทให้ช่วยลางานกับเจ้านาย โดยให้เหตุผลว่าที่บ้านมีปัญหา จนเวลาล่วงมาเป็นสัปดาห์เธอยังไม่ได้ติดต่อไปหาเพื่อนอีกเลย  ไม่รู้ป่านนี้งานการของเธอจะเป็นยังไงบ้าง
ที่สำคัญคือยังไม่ได้ติดต่อไปหาบิดาเพราะโทรศัพท์มือถือของเธอแบตหมดไปตั้งแต่วันที่เธอนอนหมดสติอยู่ ตัวเธอเองก็มัวแต่ไปช่วยป้าผกากับวันดีทำงานจนลืมไปว่าต้องชาร์ตแบต...เดี๋ยวคืนนี้ค่อยชาร์ตละกันพรุ่งนี้เช้าจะได้โทรหาคุณพ่อ
“ฟังดูเป็นงานน่าสนใจแถมคงจะยากมากเลยเนาะ แต่ทำครัวนี่ก็น่าสนใจ สนุก แถมได้กินทั้งวันไม่ได้หยุดปากเลยแหละ” อ้อมใจพูดติดตลก
เพี๊ยะ! พี่สาวตีแขนอ้อมใจเบาๆ “เอ็งก็พูดซะพวกข้าดูตะกละเลยนะนังอ้อมใจ”
“เฮ๊ย!!! มือเป็นพริกคิดว่าฉันจะแสบมั๊ยพี่สาว แหม่...ทีงี้มาทำเป็นเขิน ตอนกินไม่เห็นเขินเลยนะ”  สิ้นเสียงของอ้อมใจ สาวน้อยสาวใหญ่ในครัวก็หัวเราะกันเสียงดัง
“กลับมาแล้วววววววววว!!! คึกคักกันจังเลยนะวันนี้ เสียงหัวเราะดังไปถึงปากทางเข้าไร่โน่นเลยนะ” เด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มส่งเสียงดังมาถึงห้องครัวก่อนก่อนที่ร่างสูงโปร่งจะขยับกายมาถึงซะอีก
“มาช่วยกันยกของหน่อยเร็ว แขนจะหลุดละเนี่ย!!!” เด็กสาวถักเปียสองข้างเดินหอบข้าวของพะรุงพะรังเต็มสองมือมาวางลงที่โต๊ะเตรียมอาหากลางห้องครัว เสร็จแล้วทำท่าสะบัดแขนประหนึ่งว่ามันเมื่อยล้าซะเหลือเกิน
“นี่ใครอ่ะ” พอเด็กสาวหันมาเจอหน้าพิมพ์อุมาปุ๊บก็ทำหน้างงเลยทีเดียว
“หวัดดีจ๊ะ  ออมสินใช่มั๊ย”
“เดี๋ยวๆ ไปช่วยกันยกของก่อนเหอะนะ เดี๋ยวค่อยกลับมาคุยกัน”  ออมสินตัดบทง่ายๆ แล้ววิ่งแน่บออกไปจากครัวทันที
“ไอ้ออมมันม้าดีดกะโหลกยังงี้แหละ มันวิ่งไปวิ่งมา...เดินไม่ค่อยจะเป็นกับเขาหรอก เดี๋ยวก็ชินเองแหละ”  พี่บัวบอกก่อนเดินตามออมสินไปอีกคน
หลังจากช่วยกันขนอาหารสดที่ออมสินซื้อเข้ามาในครัวเรียบร้อยแล้ว เด็กสาวก็ทำหน้าที่ซักเธอซะสะอาด แต่ละคำถามนี่มีตั้งแต่พื้นๆ ชื่ออะไร...เรียนจบรึยัง...ทำงานที่ไหน...มีแฟนมั๊ย..รวมไปถึงคำถามเด็ดที่เล่นเอาคนฟังจุกไปเหมือนกัน
“เค้าว่ากันว่า”  คำถามขึ้นต้นประโยคสุดฮิต เขาเล่าว่า เขาว่ากันว่า
“พี่ผิงมาทำงานใช้หนี้นายน้อยจริงป่ะ”
“ไอ้ออมมมม!!!” เสียงประสานจากกลุ่มแม่ครัว
“ก็ได้ยินมาแบบนี้จริงๆ นี่ คนที่บ้านใหญ่พูดกันให้ทั่วว่าพี่ผิงน่ะมาขายตัวใช้หนี้ ถามใครใครเค้าก็รู้ อุ๊บ!!!” ปากหนอปากไอ้ออมสินหาเรื่องใส่ตัวแล้วมั๊ย
หน้าหวานของพิมพ์อุมาถึงกับถอดสี!!!
“......................................................”
“ถ้าพี่ทำแบบนั้น ออมคิดว่าพี่จะมานั่งอยู่ในครัวนี่มั๊ยล่ะ”
เธอตอบเด็กสาวอย่างใจเย็น...ไม่ผิดที่คนตรงหน้าจะคิดอะไรเช่นนั้น ปากคนมีก็พูดกันไปในเมื่อเธอไม่ได้ทำแบบนั้นก็ไม่ต้องสนใจ แต่มันจะอดได้มั๊ยล่ะ...อย่างมากเธอคงแค่หงุดหงิดใจที่ใครต่อใครพากันเข้าใจเธอผิด
“ก็ว่างั้นแหละ เรื่องขายตัวใช้หนี้มันมีแต่ในนิยายน้ำเน่าเนาะ...พี่ว่าป่ะ” ออมสินพูดพลางดึงผมเปียยาวของตนแก้เก้อ
“ไอ้ออมสินนนนนน!!!!!!!!!!!!” เสียงประสานจากกลุ่มแม่ครัวดังขึ้นเป็นหนที่สอง คราวนี้ดังกว่าครั้งแรกเยอะเลย
“ถ้าไม่เงียบปากข้าจะเอาตะหลิวตีปากเอ็ง...เลิกพูดมาก ไปตามป้าวิซิไปเลือกผักซะนานไม่รู้ไปติดใจหนุ่มที่สำนักงานรึปล่าว” พี่สาวพูดเบี่ยงประเด็นอย่างจงใจ เพราะสบตาหญิงสาวต้นเรื่องข่าวลือแล้วสัมผัสได้ว่า เธอคงทำคำถามบาดใจได้อีกไม่นานนัก
และไม่ว่าขนมผิงจะมาทำงานที่ไร่กรคุณานนท์ด้วยเหตุผลอะไร ไม่ใช่เรื่องที่แม่ครัวอย่างพวกเธอต้องไปสนใจ...ตราบใดที่เจ้าตัวไม่ได้นำพาความเดือดร้อนมาให้ แต่ที่สำคัญไปกว่าคือเรื่องที่เกี่ยวข้องกับนายน้อยจะไปสอดรู้เห็นทีจะไม่งาม พาลจะหาเรื่องตกงานกันซะเปล่าๆ
ป้าวิกลับเข้าครัวมาราวๆ บ่ายสามโมง ซึ่งเหล่าแม่ครัวทั้งหลายเตรียมอุปกรณ์และวัตถุดิบสำหรับปรุงอาหารเย็นไว้เรียบร้อยแล้ว กับข้าวอย่างแกงเขียวหวานสองหม้อยักษ์ก็เสร็จเรียบร้อยด้วยฝีมืออ้อมใจ รอเพียงอุ่นร้อนอีกครั้งแล้วโรยผักตกแต่งอีกนิดหน่อยก็พร้อมจะตักแจกจ่ายได้
หลังจากป้าวิกลับเข้าครัวมาไม่นาน รถของคนงานก็ขนผักใส่เข่งมาส่งเต็มท้ายกระบะ
“ผักพวกนี้คนงานจะเก็บให้อาทิตย์ละครั้งสองครั้ง แต่บางอย่างก็เก็บวันต่อวัน อย่างผักที่มันเก็บไว้ได้นานๆ อย่างฟักทอง หอมใหญ่ แครอท มันฝรั่ง กระหล่ำดอก จะมาอาทิตย์ละหนเราก็ต้องเอามาเก็บไว้ดีๆ”
“ถ้าพวกคะน้า ผักบุ้ง ผักกาดขาวนี่จะมาวันต่อวัน ถ้าวันไหนอยากได้อะไรเพิ่มก็จดรายการให้ออมสินมันไปบอกที่สำนักงาน รุ่งขึ้นจะมีคนจัดการให้”
“อยู่ในไร่ผักหญ้านี่ไม่เคยได้ซื้อ  ไปตลาดทีก็ซื้อแต่ไข่ เนื้อหมู เนื้อไก่ไปตามเรื่อง”  ป้าวิอธิบายเพิ่มเติม
การได้อยู่ในครัวเพียงเวลาสั้นๆ ทำให้ขนมผิงทึ่งกับเรื่องราวต่างๆ มากมาย แม่ครัวเหล่านี้นี่มหัศจรรย์มากในความคิดของเธอ เพราะการบริหารจัดการและปรุงอาหารเลี้ยงคนหลายร้อยนี่ยุ่งยากเอาเรื่อง แต่พวกเธอช่วยกันคนละไม้ละมือทำให้งานยุ่งยากพวกนี้แลดูเป็นเรื่องเล็กนิดเดียว

 

อยากเม้าท์กับติญา <<<CLICK



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


😋😋
โดย Anonymous | 1 year, 3 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
รับได้ที่ไหนค่ะ
โดย Nootth | 1 year, 9 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ชอบ
โดย Anonymous | 2 years, 4 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ชอบมากค่ะ
โดย Anonymous | 3 years, 5 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 3 years, 5 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ติดวางโทรศัพท์ไม่ลง
โดย Anonymous | 3 years, 5 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
กนุกค่ะ
โดย Anonymous | 3 years, 5 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ติดงอมแงม
โดย Anonymous | 3 years, 5 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha