หนี้ร้ายพันธนาการรัก (ซีรีส์ รักพันธนาการ) มีหนังสือทำมือ

โดย: อติญา / เก-ลิน / เราพิมพ์ / ผู้ซึ่งเข้ามาแทน / มะลิก้านแดง



ตอนที่ 11 : 4 (2/3)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“ฉันขอติดรถพี่เอกออกไปเองค่ะ  ฉันจำเป็นต้องซื้อของใช้ส่วนตัวจริงๆ” พี่เอก!!! ยัยม้าแคระนี่มีพี่กี่คนกันนะ  ตั้งแต่พี่นัย  แล้วนี่พี่เอก  สนิทสนมกับคนง่ายเหลือเกินแม่คุณ
“ผิงขอโทษพี่เอกนะคะ...ที่จริงผิงไม่น่าออกไปเลย” ทีกับเขาเธอเรียกแทนตัวเองว่าฉัน  แต่กับผู้ชายคนอื่นผิงอย่างนั้น ผิงอย่างนี้ พี่คะ  พี่ขา  หงุดหงิดโว๊ยยยย!!!! ชายหนุ่มสบถในใจ...และมือใหญ่ที่ไวกว่าความคิดเอื้อมไปฉุดกระชากแขนเรียวของหญิงสาวให้หันมาเผชิญหน้า  เลื่อนมือจากแขนมาจับไหล่บางของเธอไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง  ก่อนออกแรงเขย่าจนเธอหัวสั่นหัวคลอน...ข้าวของในมือเธอหล่นกระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง
“วันนี้เห็นทีฉันจะต้องสั่งสอนให้เธอรู้ว่า  การขัดคำสั่งนายน้อย...จะได้รับโทษยังไง”
“เอกอนันต์  ออมสิน  กลับไปซะ”
พูดจบเขาก็เหวี่ยงร่างบางจนเซถลา  เธอไม่ทันตั้งหลักด้วยความมึนงงจากการถูกเขย่าส่งผลให้ร่างบางล้มลงบนพื้นปูนกลิ้งอยู่บนพื้นอย่างไม่เป็นท่า  สองมือน้อยท้าวลงบนพื้นโดยอัตโนมัติ  เมื่อเนื้อนิ่มๆ  ปะทะกับพื้นปูนฝ่ามือของเธอทั้งสองข้างจึงได้แผลถลอกมีเลือดซิบ แขนข้างขวาที่รับน้ำหนักมากกว่าพับลงไปทาบพื้น  ก่อนที่ร่างบางจะล้มทับแขนของตัวเอง
“โอ๊ย!!!.......”
พิมพ์อุมาร้องเมื่อความปวดแปลบแล่นมาที่แขนขวา  น้ำตาหยดโตที่พยายามกลั้นไว้หยดลงบนแก้มใสอย่างที่เจ้าตัวไม่สามารถหยุดมันได้
“ไอ้นัย  พาแม่นี่ไปกลับไปห้องพัก...ห้ามออกมานอกห้อง...ไม่ต้องทำงาน...ไม่ต้องกินข้าว...จนกว่าฉันจะสั่ง” สิ้นเสียงกัมปนาท  ดนัยจึงประคองหญิงสาวขึ้นจากพื้นพาเธอเดินออกจากที่เกิดเหตุไปด้วยความทุลักทุเล  เพราะเธอเอาแต่ร้องให้สะอึกสะอื้นอย่างรุนแรง
“สิงห์ฉันว่าแกทำเกินไปนะ...น่าจะฟังน้องผิงบ้าง” เอกอนันต์พูดขึ้น  ตอนนี้เขาให้ออมสินกลับที่พักไปแล้ว  บริเวณลานจอดรถหน้าบ้านจึงเหลือเพียงแค่เขา  และเจ้านายเพียงสองคน
“ไม่ต้องพูด!!!...ไม่ได้อยากฟัง.....”  สิงหาตอบเสียงขุ่น
“ไม่ฟังก็ไม่เป็นไร...ฝากเก็บข้าวของน้องผิงให้ด้วยละกัน...นายเป็นคนทำมันตก” พูดจบแล้วเขาก็เดินจากไป.....ทิ้งนายน้อยเพื่อนรักไว้คนเดียว
สิงหาหันหลังชักเท้าตั้งใจจะเดินเข้าบ้าน  แต่ก็เปลี่ยนใจหันหลังกลับมามองกองข้าวของที่เขาทำกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น  มือหนาค่อยๆ หยิบของใส่ถุงที่ตกอยู่ทีละชิ้น ทีละชิ้น
“ของบ้าอะไรฮะยัยม้าแคระ...มันสำคัญถึงขนาดต้องขัดคำสั่งฉันออกไปซื้อ” ชายหนุ่มบ่นไประหว่างก้มเก็บข้าวของไปเรื่อยๆ ความโกรธยังวิ่งขึ้นเป็นริ้วๆ โดยที่เจ้าตัวก็ไม่เข้าใจว่าทำไม

ย้อนกลับไปเมื่อช่วงบ่าย  สิ่งแรกที่เขาทำเมื่อกลับมาถึงไร่ด้วยพลังเหยียบมิดไมล์ของชาคร  คือถามถึงลูกหนี้สาวเจ้าของผมหน้าม้าที่ตามไปหลอนอยู่ในสมองเขาตลอดเวลา  แต่คำตอบที่ได้ก็ทำให้ชายหนุ่มหงุดหงิด...เธอออกไปข้างนอกกับไอ้เอก  ทั้งๆ ที่เขาสั่งไว้
ยัยม้าแคระ...นี่เธอบ้าหรือเธอโง่ที่กล้าขัดคำสั่งเขา...ความคิดทั้งหมดทั้งมวลที่ตีกันอีรุงตุงนังในหัวเขาต้องหยุดลง  เมื่อนิ้วมือเรียวยาวของเขาหยิบห่อพลาสติกที่ตกระเกะระกะอยู่บนพื้นขึ้นมา...
ดวงตาสีน้ำตาลของเขาเป็นประกายระยับ...เพ่งมองของที่อยู่ในมือพลางคิดทบทวนถึงประโยคที่เธอบอกกับเขาถึงสาเหตุที่ต้องขัดคำสั่ง...สายตาคมเพ่งมองภาพของที่หล่นเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้นอีกครั้ง
“ฉันขอติดรถพี่เอกออกไปเองค่ะ  ฉันจำเป็นต้องซื้อของใช้ส่วนตัวจริงๆ”
นี่เขาทำบ้าอะไรลงไป...เขาโกรธหล่อนที่ออกไปซื้อชุดชั้นใน  แล้วก็ผ้าอนามัยเนี่ยนะ!!!  นี่ยัยจิ๋วไปหอบซื้อของพวกนี้มาเป็นโหลๆ  เธอคงตั้งใจไว้แล้วว่าแอบออกไปครั้งเดียวต้องซื้อของใช้ส่วนตัวของผู้หญิงมาให้พอใช้ไปได้อีกนาน...
สิงหาก้าวขายาวๆ  รีบเร่งเก็บของทั้งหมดใส่ถุงแล้วหิ้วข้าวของทั้งหมดกลับเข้าบ้าน  เรียกหาสาวใช้เสียงดังลั่น!!!
“วันดี  วันดี!!!  ฉันเรียกได้ยินมั๊ย...หายไปไหนนะ”
“มาแล้วค่ะนายน้อย” สาวใช้วิ่งกระหืดกระหอบออกมาจากในครัวมายืนก้มหน้าหลบสายตาเจ้านาย  เพราะจากเหตุการณ์ที่หน้าบ้านเมื่อซักครู่.....เด็กสาวดูออกว่านายน้อยของไร่ไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะถูกใครขัดใจ
“ของในถุงนี่...พรุ่งนี้เอาไปให้ขนมผิงด้วย...”
วันดีมองหน้าเจ้านายหนุ่มด้วยแววตาสงสัยใคร่รู้  เมื่อกี้นี่ตวาดพี่ผิงซะดังลั่น...แถมสั่งลงโทษอีกต่างหาก  ตอนนี้ดันมาสั่งให้เอาของไปให้  อารมณ์ไหนของเขากันนะ
เมื่อเห็นสายตาของสาวใช้ที่แสดงออกถึงความสงสัยอย่างชัดเจนนั้น  สิงหาจึงแกล้งเปลี่ยนหันเหความสนใจไปยังเรื่องอื่น
“เดี๋ยวฉันจะเข้าไปห้องทำงาน  เอากาแฟตามเข้าไปให้ด้วย” 
“.....แล้วบอกทุกคนว่าห้ามเข้าไปรบกวน  ข้าวเย็นก็ไม่ต้องตั้งโต๊ะ...ฉันไม่กิน!!!” พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินไปห้องทำงาน  ส่งท้ายอารมณ์ที่ยังคุกรุ่นด้วยเสียงกระแทกประตูปิดดังปังใหญ่  ได้ยินแบบนี้วันดีจึงต้องรีบทำตามคำที่เจ้านายสั่งไว้โดยเร็ว
ด้านขนมผิงที่ถูกดนัยหิ้วปีกกลับมายังห้องพักได้ครู่ใหญ่  ยังคงนั่งสะอึกสะอื้นอยู่มุมห้อง  เธอรู้ว่าเธอผิดที่ขัดคำสั่งเจ้านาย  แต่สิ่งที่เธอไม่เข้าใจเลยก็คือทำไมสิงหาไม่สนใจจะฟังในเรื่องที่เธอต้องการอธิบาย  ทำไมเขาต้องทำร้ายร่างกายเธอ 
สองมือที่ถลอกจากแรงกระแทกและรอยครูดที่พื้นปูน  บัดนี้กำลังแดงก่ำ  เลือดที่ซึมจากบาดแผลเล็กๆ  ที่กระจายทั่วฝ่ามือนุ่มนิ่มนั้นกำลังแห้งตึง  ส่งผลให้เจ้าของมือเล็กปวดตุบๆ ที่สองมือ  และแขนขวาก็มีอาการเจ็บแปลบๆ  ทุกครั้งที่ขยับตัว
ดนัยยืนมองหญิงสาวด้วยสายตาเป็นห่วง  นี่เธอนั่งร้องไห้แบบนั้นมาจะสิบนาทีโดยที่ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด  แถมแรงสะอื้นยังทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ  เปลือกตาคู่สวยบวมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด  แถมยังแดงช้ำจนแทบจะเท่าบาดแผลที่ฝ่ามือ
“ผิงพักผ่อนนะ  อยากได้อะไรมั๊ย?” หญิงสาวช้อนตาคู่สวยที่ช้ำไปด้วยน้ำตามองชายหนุ่มตรงหน้า  ตอบเสียงสั่นแทบไม่เป็นคำ
“พี่นัยกลับไปเถอะค่ะ  เจ้านายสั่งไว้ให้ผิงอยู่ในนี้ ไม่ให้ผิงออกไปไหน  พี่นัยทำตามที่นายน้อยสั่งเถอะนะคะ”
“.....แต่.....พี่ต้องล็อคประตูข้างนอกนะ  ถ้านายน้อยให้ผิงออกมาได้เมื่อไหร่พี่จะให้ออมสินรีบมาหาทันที” 
ดนัยยืนมองร่างบางที่ยังคงตัวสั่นด้วยแรงสะอื้นต่อไปอีกซักพัก  จนแน่ใจว่าเธอไม่มีทางหยุดร้องหรือหันมาสนใจเขา  ชายหนุ่มปิดประตูแล้วล็อคกุญแจจากภายนอก  ทิ้งให้หญิงสาวตัวเล็กๆ  ที่อยู่ในห้องนั่งร้องไห้จนอ่อนเพลียแล้วหลับไปบนพื้นไม้เย็นเยียบนั้นทั้งน้ำตา

ก๊อก  ก๊อก  ก๊อก
เสียงเคาะประตูหน้าห้องส่งผลให้ร่างแกร่งของนายน้อยที่กำลังนั่งใจลอยถึงกับสะดุ้ง!!!
“ฉันบอกว่าห้ามรบกวนไงวันดี  นี่พูดภาษาคนไม่เข้าใจกันใช่มั๊ย!!!”
“นี่ป้าเองค่ะนายน้อย...ขอป้าเข้าไปนะคะ” ไม่ทันรอเสียงอนุญาต  ร่างท้วมของหญิงสูงวัยก็เปิดประตูห้องทำงานเข้ามาทันที  ด้วยความที่เขารักและเคารพป้าผกาเหมือนเป็นมารดาอีกคน  สิงหาจึงไม่ได้แสดงอาการณ์ฉุนเฉียวเอาแต่ใจเช่นที่ทำใส่บุคคลอื่น
“กลับมานานรึยังคะนายน้อย  ป้ามาถามว่าเย็นนี้จะทานอะไรคะ” ป้าผกาเดินมายิ้มหวานให้เขา  แต่สายตาของหญิงผู้ผ่านประสบการณ์ชีวิตมามากกว่ากลับกำลังจับพิรุธเขาอยู่
“ผมไม่ทานฮะป้า  พอดีผมไม่ค่อยหิว” 
“นายน้อยไม่หิว  ก็ใช่ว่าคนอื่นจะไม่หิวเหมือนนายน้อยนะคะ” เมื่อโดนจี้จุดเข้าเต็มๆ  แบบนี้ ชายหนุ่มเข้าใจได้ทันทีว้าป้าผกาเข้ามาหาเขาในห้องทำงานด้วยเหตุผลใด
“ถ้าป้าจะมาพูดเรื่องยัยนั่น  ผมแค่ลงโทษเพราะเธอขัดคำสั่ง.....พรุ่งนี้เช้าจะให้ดนัยเปิดประตูห้องให้ละกันครับ”
“แต่หนูผิงก็เจ็บตัวถึงขนาดเลือดตกยางออก  ไม่รู้ที่ล้มนั่นแขนจะขัดจะเคล็ดรึปล่าว  ป้าเพิ่งรู้ว่าการผลักหนูผิงจนล้ม...เป็นหนึ่งในวิธีการลงโทษของนายน้อยด้วย”  นางยังคงไล่จี้ชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
“นายน้อยของป้าเป็นคนมีเหตุผล...ใช่มั๊ยคะ” 
“แล้วป้าจะให้ผมทำยังไงล่ะครับ” ชายหนุ่มถามอย่างจนมุม  ตัวเล็กๆ  ของขนมผิงกระเด็นไปได้ไกลขนาดนั้นเพราะเขาผลักเธอแรงจริงๆ  นี่นา
“ป้าก็ไม่รู้หรอกค่ะ  แต่ข้าวของของหนูผิง  นายน้อยน่าจะเอาไปคืนเธอด้วยตัวเอง  เสื้อผ้าป้าจะให้แม่วันดีเค้าซักรีดเตรียมเอาไว้ให้นะคะ” ผู้สูงวัยกว่ากล่าวจบแล้วเดินจากไป  ทิ้งให้สิงหานั่งถอนหายใจและครุ่นคิดอยู่คนเดียว
จนเวลาล่วงไปหลายชั่วโมง  ในสมองชายหนุ่มยังคงฉายภาพใบหน้าและดวงตาหวานซึ้งที่เปียกชุ่มน้ำตาวนไปวนมาซ้ำๆ  ซึ่งเจ้าตัวเองก็หาสาเหตุไม่ได้ว่าทำไม  เขาหยุดคิดถึงพิมพ์อุมาไม่ได้จริงๆ  ความรู้สึกเจ็บแปลบๆ  เกาะกุมจิตใจที่แข็งกร้าว  เพียงแค่ผู้หญิงคนนึงร้องไห้เขาไม่ควรไปใส่ใจ  แต่ก็อย่าลืมสิผู้หญิงคนนั้นต้องร้องไห้เพราะเขาเป็นคนทำร้ายร่างกายเธอ
นี่มันก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอต้องเสียน้ำตาเพราะการกระทำที่ไร้เหตุผล  คราวแรกชายหนุ่มสั่งให้โยนเธออกไปนอกบ้าน  ไล่เธอไปให้พ้นจากไร่จนทำให้เธอต้องเกือบโดนย่ำยีจากผู้ชายใจสัตว์พวกนั้น  ส่วนครั้งนี้เธอต้องร้องไห้เพราะอารมณ์ฉุนเฉียวแบบไม่มีเหตุผลของชายหนุ่ม .....

 

 

อยากเม้าท์กับติญา <<<CLICK

 

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


สงสารนางเอกผิงมากคะ
โดย Anonymous | 1 year ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สงสารผิงเลย😳😳นายน้อยจะอารมณ์ร้อนไปไหนนน
โดย Anonymous | 2 years, 3 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
เขียนดีมากคะ่
โดย Anonymous | 3 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
พระเอกใจร้ายยย😭😭😭😭😌
โดย Anonymous | 3 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สงสารนางเอกจัง😢😢😢😢😢
โดย Anonymous | 3 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
พระเอกใจร้ายจังง
โดย Anonymous | 3 years, 3 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สงสารผิงจัง
โดย Anonymous | 3 years, 3 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 3 years, 4 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ด้วยย
โดย Anonymous | 3 years, 4 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
หนุกๆ
โดย Anonymous | 3 years, 4 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha