หนี้ร้ายพันธนาการรัก (ซีรีส์ รักพันธนาการ) มีหนังสือทำมือ

โดย: อติญา / เก-ลิน / เราพิมพ์ / ผู้ซึ่งเข้ามาแทน / มะลิก้านแดง



ตอนที่ 11 : 4 (2/3)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

                “ฉันขอติดรถพี่เอกออกไปเองค่ะ  ฉันจำเป็นต้องซื้อของใช้ส่วนตัวจริงๆ”

                พี่เอก!!! ยัยม้าแคระนี่มีพี่กี่คนกันนะ  ตั้งแต่พี่นัย  แล้วนี่พี่เอก  สนิทสนมกับคนง่ายเหลือเกินแม่คุณ

                “ผิงขอโทษพี่เอกนะคะ...ที่จริงผิงไม่น่าออกไปเลย” 

      ทีกับเขาเธอเรียกแทนตัวเองว่าฉัน  แต่กับผู้ชายคนอื่นผิงอย่างนั้น ผิงอย่างนี้ พี่คะ  พี่ขา  หงุดหงิดโว๊ยยยย!!!! 

                ชายหนุ่มสบถในใจ...และมือใหญ่ที่ไวกว่าความคิดเอื้อมไปฉุดกระชากแขนเรียวของหญิงสาวให้หันมาเผชิญหน้า  เลื่อนมือจากแขนมาจับไหล่บางของเธอไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง  ก่อนออกแรงเขย่าจนเธอหัวสั่นหัวคลอน...ข้าวของในมือเธอหล่นกระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง

                “วันนี้เห็นทีฉันจะต้องสั่งสอนให้เธอรู้ว่า  การขัดคำสั่งนายน้อย...จะได้รับโทษยังไง”

                “เอกอนันต์  ออมสิน  กลับไปซะ”

     พูดจบเขาก็เหวี่ยงร่างบางจนเซถลา  เธอไม่ทันตั้งหลักด้วยความมึนงงจากการถูกเขย่าส่งผลให้ร่างบางล้มลงบนพื้นปูนกลิ้งอยู่บนพื้นอย่างไม่เป็นท่า  สองมือน้อยท้าวลงบนพื้นโดยอัตโนมัติ  เมื่อเนื้อนิ่มๆ  ปะทะกับพื้นปูนฝ่ามือของเธอทั้งสองข้างจึงได้แผลถลอกมีเลือดซิบ แขนข้างขวาที่รับน้ำหนักมากกว่าพับลงไปทาบพื้น  ก่อนที่ร่างบางจะล้มทับแขนของตัวเอง

                “โอ๊ย!!!.......” 

     พิมพ์อุมาร้องเมื่อความปวดแปลบแล่นมาที่แขนขวา  น้ำตาหยดโตที่พยายามกลั้นไว้หยดลงบนแก้มใสอย่างที่เจ้าตัวไม่สามารถหยุดมันได้

                “ไอ้นัย  พาแม่นี่ไปกลับไปห้องพัก...ห้ามออกมานอกห้อง...ไม่ต้องทำงาน...ไม่ต้องกินข้าว...จนกว่าฉันจะสั่ง” 

     สิ้นเสียงกัมปนาท  ดนัยจึงประคองหญิงสาวขึ้นจากพื้นพาเธอเดินออกจากที่เกิดเหตุไปด้วยความทุลักทุเล  เพราะเธอเอาแต่ร้องให้สะอึกสะอื้นอย่างรุนแรง

                “สิงห์ฉันว่าแกทำเกินไปนะ...น่าจะฟังน้องผิงบ้าง” 

     เอกอนันต์พูดขึ้น  ตอนนี้เขาให้ออมสินกลับที่พักไปแล้ว  บริเวณลานจอดรถหน้าบ้านจึงเหลือเพียงแค่เขา  และเจ้านายเพียงสองคน

                “ไม่ต้องพูด!!!...ไม่ได้อยากฟัง.....”  สิงหาตอบเสียงขุ่น

                “ไม่ฟังก็ไม่เป็นไร...ฝากเก็บข้าวของน้องผิงให้ด้วยละกัน...นายเป็นคนทำมันตก” 

     พูดจบแล้วเขาก็เดินจากไป.....ทิ้งนายน้อยเพื่อนรักไว้คนเดียว

                สิงหาหันหลังชักเท้าตั้งใจจะเดินเข้าบ้าน  แต่ก็เปลี่ยนใจหันหลังกลับมามองกองข้าวของที่เขาทำกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น  มือหนาค่อยๆ หยิบของใส่ถุงที่ตกอยู่ทีละชิ้น ทีละชิ้น

                “ของบ้าอะไรฮะยัยม้าแคระ...มันสำคัญถึงขนาดต้องขัดคำสั่งฉันออกไปซื้อ” 

     ชายหนุ่มบ่นไประหว่างก้มเก็บข้าวของไปเรื่อยๆ ความโกรธยังวิ่งขึ้นเป็นริ้วๆ โดยที่เจ้าตัวก็ไม่เข้าใจว่าทำไม

                ย้อนกลับไปเมื่อช่วงบ่าย  สิ่งแรกที่เขาทำเมื่อกลับมาถึงไร่ด้วยพลังเหยียบมิดไมล์ของชาคร  คือถามถึงลูกหนี้สาวเจ้าของผมหน้าม้าที่ตามไปหลอนอยู่ในสมองเขาตลอดเวลา  แต่คำตอบที่ได้ก็ทำให้ชายหนุ่มหงุดหงิด...เธอออกไปข้างนอกกับไอ้เอก  ทั้งๆ ที่เขาสั่งไว้

     ยัยม้าแคระ...นี่เธอบ้าหรือเธอโง่ที่กล้าขัดคำสั่งเขา...ความคิดทั้งหมดทั้งมวลที่ตีกันอีรุงตุงนังในหัวเขาต้องหยุดลง  เมื่อนิ้วมือเรียวยาวของเขาหยิบห่อพลาสติกที่ตกระเกะระกะอยู่บนพื้นขึ้นมา...

                ดวงตาสีน้ำตาลของเขาเป็นประกายระยับ...เพ่งมองของที่อยู่ในมือพลางคิดทบทวนถึงประโยคที่เธอบอกกับเขาถึงสาเหตุที่ต้องขัดคำสั่ง...สายตาคมเพ่งมองภาพของที่หล่นเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้นอีกครั้ง

 

     “ฉันขอติดรถพี่เอกออกไปเองค่ะ  ฉันจำเป็นต้องซื้อของใช้ส่วนตัวจริงๆ”

 

     นี่เขาทำบ้าอะไรลงไป...เขาโกรธหล่อนที่ออกไปซื้อชุดชั้นใน  แล้วก็ผ้าอนามัยเนี่ยนะ!!!  นี่ยัยจิ๋วไปหอบซื้อของพวกนี้มาเป็นโหลๆ  เธอคงตั้งใจไว้แล้วว่าแอบออกไปครั้งเดียวต้องซื้อของใช้ส่วนตัวของผู้หญิงมาให้พอใช้ไปได้อีกนาน...

     สิงหาก้าวขายาวๆ  รีบเร่งเก็บของทั้งหมดใส่ถุงแล้วหิ้วข้าวของทั้งหมดกลับเข้าบ้าน  เรียกหาสาวใช้เสียงดังลั่น!!!

     “วันดี  วันดี!!!  ฉันเรียกได้ยินมั๊ย...หายไปไหนนะ”

     “มาแล้วค่ะนายน้อย” 

     สาวใช้วิ่งกระหืดกระหอบออกมาจากในครัวมายืนก้มหน้าหลบสายตาเจ้านาย  เพราะจากเหตุการณ์ที่หน้าบ้านเมื่อซักครู่.....เด็กสาวดูออกว่านายน้อยของไร่ไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะถูกใครขัดใจ

     “ของในถุงนี่...พรุ่งนี้เอาไปให้ขนมผิงด้วย...”

     วันดีมองหน้าเจ้านายหนุ่มด้วยแววตาสงสัยใคร่รู้  เมื่อกี้นี่ตวาดพี่ผิงซะดังลั่น...แถมสั่งลงโทษอีกต่างหาก  ตอนนี้ดันมาสั่งให้เอาของไปให้  อารมณ์ไหนของเขากันนะ

     เมื่อเห็นสายตาของสาวใช้ที่แสดงออกถึงความสงสัยอย่างชัดเจนนั้น  สิงหาจึงแกล้งเปลี่ยนหันเหความสนใจไปยังเรื่องอื่น

      “เดี๋ยวฉันจะเข้าไปห้องทำงาน  เอากาแฟตามเข้าไปให้ด้วย” 

     “.....แล้วบอกทุกคนว่าห้ามเข้าไปรบกวน  ข้าวเย็นก็ไม่ต้องตั้งโต๊ะ...ฉันไม่กิน!!!

     พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินไปห้องทำงาน  ส่งท้ายอารมณ์ที่ยังคุกรุ่นด้วยเสียงกระแทกประตูปิดดังปังใหญ่  ได้ยินแบบนี้วันดีจึงต้องรีบทำตามคำที่เจ้านายสั่งไว้โดยเร็ว

 

     ด้านขนมผิงที่ถูกดนัยหิ้วปีกกลับมายังห้องพักได้ครู่ใหญ่  ยังคงนั่งสะอึกสะอื้นอยู่มุมห้อง  เธอรู้ว่าเธอผิดที่ขัดคำสั่งเจ้านาย  แต่สิ่งที่เธอไม่เข้าใจเลยก็คือทำไมสิงหาไม่สนใจจะฟังในเรื่องที่เธอต้องการอธิบาย  ทำไมเขาต้องทำร้ายร่างกายเธอ 

     สองมือที่ถลอกจากแรงกระแทกและรอยครูดที่พื้นปูน  บัดนี้กำลังแดงก่ำ  เลือดที่ซึมจากบาดแผลเล็กๆ  ที่กระจายทั่วฝ่ามือนุ่มนิ่มนั้นกำลังแห้งตึง  ส่งผลให้เจ้าของมือเล็กปวดตุบๆ ที่สองมือ  และแขนขวาก็มีอาการเจ็บแปลบๆ  ทุกครั้งที่ขยับตัว

     ดนัยยืนมองหญิงสาวด้วยสายตาเป็นห่วง  นี่เธอนั่งร้องไห้แบบนั้นมาจะสิบนาทีโดยที่ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด  แถมแรงสะอื้นยังทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ  เปลือกตาคู่สวยบวมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด  แถมยังแดงช้ำจนแทบจะเท่าบาดแผลที่ฝ่ามือ

     “ผิงพักผ่อนนะ  อยากได้อะไรมั๊ย?”

     หญิงสาวช้อนตาคู่สวยที่ช้ำไปด้วยน้ำตามองชายหนุ่มตรงหน้า  ตอบเสียงสั่นแทบไม่เป็นคำ

     “พี่นัยกลับไปเถอะค่ะ  เจ้านายสั่งไว้ให้ผิงอยู่ในนี้ ไม่ให้ผิงออกไปไหน  พี่นัยทำตามที่นายน้อยสั่งเถอะนะคะ”

     “.....แต่.....พี่ต้องล็อคประตูข้างนอกนะ  ถ้านายน้อยให้ผิงออกมาได้เมื่อไหร่พี่จะให้ออมสินรีบมาหาทันที” 

     ดนัยยืนมองร่างบางที่ยังคงตัวสั่นด้วยแรงสะอื้นต่อไปอีกซักพัก  จนแน่ใจว่าเธอไม่มีทางหยุดร้องหรือหันมาสนใจเขา  ชายหนุ่มปิดประตูแล้วล็อคกุญแจจากภายนอก  ทิ้งให้หญิงสาวตัวเล็กๆ  ที่อยู่ในห้องนั่งร้องไห้จนอ่อนเพลียแล้วหลับไปบนพื้นไม้เย็นเยียบนั้นทั้งน้ำตา

 

     ก๊อก  ก๊อก  ก๊อก 

     เสียงเคาะประตูหน้าห้องส่งผลให้ร่างแกร่งของนายน้อยที่กำลังนั่งใจลอยถึงกับสะดุ้ง!!!

     “ฉันบอกว่าห้ามรบกวนไงวันดี  นี่พูดภาษาคนไม่เข้าใจกันใช่มั๊ย!!!

     “นี่ป้าเองค่ะนายน้อย...ขอป้าเข้าไปนะคะ” 

     ไม่ทันรอเสียงอนุญาต  ร่างท้วมของหญิงสูงวัยก็เปิดประตูห้องทำงานเข้ามาทันที  ด้วยความที่เขารักและเคารพป้าผกาเหมือนเป็นมารดาอีกคน  สิงหาจึงไม่ได้แสดงอาการณ์ฉุนเฉียวเอาแต่ใจเช่นที่ทำใส่บุคคลอื่น

     “กลับมานานรึยังคะนายน้อย  ป้ามาถามว่าเย็นนี้จะทานอะไรคะ” 

      ป้าผกาเดินมายิ้มหวานให้เขา  แต่สายตาของหญิงผู้ผ่านประสบการณ์ชีวิตมามากกว่ากลับกำลังจับพิรุธเขาอยู่

      “ผมไม่ทานฮะป้า  พอดีผมไม่ค่อยหิว” 

      “นายน้อยไม่หิว  ก็ใช่ว่าคนอื่นจะไม่หิวเหมือนนายน้อยนะคะ” 

     เมื่อโดนจี้จุดเข้าเต็มๆ  แบบนี้ ชายหนุ่มเข้าใจได้ทันทีว้าป้าผกาเข้ามาหาเขาในห้องทำงานด้วยเหตุผลใด

     “ถ้าป้าจะมาพูดเรื่องยัยนั่น  ผมแค่ลงโทษเพราะเธอขัดคำสั่ง.....พรุ่งนี้เช้าจะให้ดนัยเปิดประตูห้องให้ละกันครับ”

     “แต่หนูผิงก็เจ็บตัวถึงขนาดเลือดตกยางออก  ไม่รู้ที่ล้มนั่นแขนจะขัดจะเคล็ดรึปล่าว  ป้าเพิ่งรู้ว่าการผลักหนูผิงจนล้ม...เป็นหนึ่งในวิธีการลงโทษของนายน้อยด้วย”  นางยังคงไล่จี้ชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

     “นายน้อยของป้าเป็นคนมีเหตุผล...ใช่มั๊ยคะ” 

     “แล้วป้าจะให้ผมทำยังไงล่ะครับ” 

     ชายหนุ่มถามอย่างจนมุม  ตัวเล็กๆ  ของขนมผิงกระเด็นไปได้ไกลขนาดนั้นเพราะเขาผลักเธอแรงจริงๆ  นี่นา

     “ป้าก็ไม่รู้หรอกค่ะ  แต่ข้าวของของหนูผิง  นายน้อยน่าจะเอาไปคืนเธอด้วยตัวเอง  เสื้อผ้าป้าจะให้แม่วันดีเค้าซักรีดเตรียมเอาไว้ให้นะคะ” 

     ผู้สูงวัยกว่ากล่าวจบแล้วเดินจากไป  ทิ้งให้สิงหานั่งถอนหายใจและครุ่นคิดอยู่คนเดียว

     จนเวลาล่วงไปหลายชั่วโมง  ในสมองชายหนุ่มยังคงฉายภาพใบหน้าและดวงตาหวานซึ้งที่เปียกชุ่มน้ำตาวนไปวนมาซ้ำๆ  ซึ่งเจ้าตัวเองก็หาสาเหตุไม่ได้ว่าทำไม  เขาหยุดคิดถึงพิมพ์อุมาไม่ได้จริงๆ  ความรู้สึกเจ็บแปลบๆ  เกาะกุมจิตใจที่แข็งกร้าว  เพียงแค่ผู้หญิงคนนึงร้องไห้เขาไม่ควรไปใส่ใจ  แต่ก็อย่าลืมสิผู้หญิงคนนั้นต้องร้องไห้เพราะเขาเป็นคนทำร้ายร่างกายเธอ

                นี่มันก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอต้องเสียน้ำตาเพราะการกระทำที่ไร้เหตุผล  คราวแรกชายหนุ่มสั่งให้โยนเธออกไปนอกบ้าน  ไล่เธอไปให้พ้นจากไร่จนทำให้เธอต้องเกือบโดนย่ำยีจากผู้ชายใจสัตว์พวกนั้น  ส่วนครั้งนี้เธอต้องร้องไห้เพราะอารมณ์ฉุนเฉียวแบบไม่มีเหตุผลของชายหนุ่ม .....

 
เรื่องนี้มี E-Book แล้วอย่าลืมแวะไปอุดหนุนกันนะคะ
 

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักสำหรับการติดตามและการสนับสนุน

ฝากผลงาน E-Book เรื่องที่วางจำหน่ายแล้วไว้ในอ้อมใจด้วยนะคะ

 #

 

#

 E - Book MEB Market  <<<CLICK

 

#

E - Book OokBee  <<<CLICK

 

#

E - Book Naiin <<<CLICK

 

#

E - Book Hytexts <<<CLICK

 

 #

E - Book se-ed

 

#

E - Book ebooks.in.th

 

 

อยากเม้าท์กับติญา <<<CLICK

 

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


สงสารนางเอกผิงมากคะ
โดย Anonymous | 10 months, 2 weeks ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สงสารผิงเลย😳😳นายน้อยจะอารมณ์ร้อนไปไหนนน
โดย Anonymous | 2 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
เขียนดีมากคะ่
โดย Anonymous | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
พระเอกใจร้ายยย😭😭😭😭😌
โดย Anonymous | 3 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สงสารนางเอกจัง😢😢😢😢😢
โดย Anonymous | 3 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
พระเอกใจร้ายจังง
โดย Anonymous | 3 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สงสารผิงจัง
โดย Anonymous | 3 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 3 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ด้วยย
โดย Anonymous | 3 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
หนุกๆ
โดย Anonymous | 3 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha