หนี้ร้ายพันธนาการรัก (ซีรีส์ รักพันธนาการ) มีหนังสือทำมือ

โดย: อติญา / เก-ลิน / เราพิมพ์ / ผู้ซึ่งเข้ามาแทน / มะลิก้านแดง



ตอนที่ 12 : 4 (3/3)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

               “นัย  เอากุญแจห้องขนมผิงมาให้ฉันที่ห้องทำงาน...เดี๋ยวนี้!!!

                เร็วเหมือนใจสั่งได้ดนัยไม่ปล่อยให้นายน้อยต้องรอนาน  เพียงอึดใจเดียวหลังจากวางสายเขาก็รีบบึ่งมาที่บ้านใหญ่มุ่งตรงไปห้องทำงานเพื่อยื่นกุญแจดอกเล็กใส่มือเจ้านายทันที 

     “กุญแจครับนายน้อย...จะไปดูน้องผิงหรอครับ”  เขาถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

                “พรุ่งนี้เช้าฉันจะไปเปิดประตูเอง...ขอบใจ”

                “ครับนาย.....ถ้าไม่มีอะไรผมขอตัวก่อนนะครับ”  สิงหาพยักหน้าตอบรับลูกน้องหนุ่ม

                “แต่ถ้านายจะไปดูน้องผิงคืนนี้...อย่าลืมพกกระเป๋ายากับไฟฉายไปหน่อยนะครับ...ทางมันมื๊ด...มืด”

            “ไอ้........” 

     ไม่จำเป็นต้องรอฟังเสียงด่าไล่หลังดนัยรีบสาวเท้าเดินออกจากห้องทำงานของเจ้านายทันที...เป็นห่วงก็บอก...ไม่เห็นจะต้องทำมาเป็นเก๊ก...ดนัยคิดพลางหัวเราะในลำคอ

                “.........ก็แค่ไปดูจะยากตรงไหนวะ” 

     สิงห์หนุ่มพูดกับตัวเอง  พลันผุดลุกจากเก้าอี้ทำงานเดินตรงไปยังตู้ยาที่มีตำแหน่งอยู่ในห้องครัว  หยิบกระเป๋ายาใบย่อมมาเปิดเช็คด้านในว่ามียาและอุปกรณ์ที่เขาต้องการครบหรือไม่  เขาไม่รู้หรอกว่าต้องใช้อะไรบ้าง  ดูจากท่าล้มคว่ำของเธอเขาคงต้องใช้อุปกรณ์ทำแผล  ยาทาแก้ฟกช้ำ  แล้วก็ยาแก้ปวด  เมื่อสำรวจจนแน่ใจแล้วว่ามีของตามที่ต้องการสิงหาจึงปิดกล่องยา  แล้วเดินมาหยิบไฟฉายเดินออกจากบ้านใหญ่มุ่งหน้าไปยังห้องพักของหญิงสาวทันที

                ใช้เวลาไม่นานเขาก็เดินมาหยุดอยู่หน้าห้องพักห้องที่สามของห้องแถวไม้ชั้นเดียว  มันตั้งโดดเดี่ยวอยู่ท่ามกลางความมืดของยามราตรี...ให้ตายสิทำไมเธอไม่รู้จักเปิดไฟหน้าห้องไว้นะ  มืดขนาดนี้ไม่รู้จักกลัวอันตรายบ้างรึไงกัน  พอไขกุญแจเปิดประตูห้องได้ชายหนุ่มก็ใช้ไฟฉายส่องหาสวิชไฟจนพบแล้วยื่นนิ้วแกร่งเอื้อมไปกดเปิด

                เมื่อไฟในห้องสว่างขึ้น  ภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้าก็ทำให้ใจของสิงห์หนุ่มหนุ่มกระตุกวาบ  ร่างเล็กๆ  ของพิมพ์อุมาขดตัวอยู่บนพื้นที่มุมห้อง  เขารีบคลี่ปูที่นอนปิกนิกที่พับเก็บไว้อย่างเรียบร้อยลงบนพื้น ก่อนเข้าไปช้อนร่างเธอขึ้นมาวางบนที่นอน  จัดท่าทางที่คิดว่าจะทำให้หญิงสาวนอนสบายที่สุดแล้วลุกไปปิดประตูห้องลงกลอนแน่นหนา 

                ใบหน้าเล็กๆ  มีสีแดงเรื่อไปทั้งใบหน้า  ที่บวมช้ำหนักคงเป็นดวงตาที่บ่งบอกว่าผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก  ริมฝีปากเล็กๆ  ที่เขาคิดมาตลอดว่ามันช่างน่าจูบบัดนี้ริมฝีปากล่างบวมแดงแตกแห้งและเต็มไปด้วยรอยฟันเล็กๆ  เขายื่นมือแกร่งที่กำลังสั่นน้อยๆ  จับมือเล็กน่าทะนุถนอมนั้นขึ้นมา  ทั้งสองมือเต็มไปด้วยร่องรอยของบาดแผล  เศษดินเศษปูน  และเลือดแห้งกรังเป็นสะเก็ดเล็กๆ เต็มฝ่ามือ

                ขวดน้ำเกลือล้างแผลถูกเปิดออก  สิงหาบรรจงล้างบาดแผลที่มือน้อยจนสะอาดใส่ยารักษาแผลสดให้อย่างเบามือ  แขนขวาบริเวณที่พ้นแขนเสื้อออกมามีรอยช้ำที่เริ่มจะออกสีแดงอมม่วง  ชายหนุ่มไม่แน่ใจว่าพื้นที่ในร่มผ้าที่เขามองไม่เห็นเธอจะได้รับบาดเจ็บด้วยหรือเปล่า 

.....แล้วก็เป็นมือแกร่งคู่นั้นที่ทำงานไวกว่าความคิดของเขาเสมอ เขาค่อยๆ  เอื้อมมือไปถอดเสื้อยืดที่หญิงสาวสวมอยู่ ร่างหมดสติที่ตัวอ่อนปวกเปียกไม่เอื้อให้เขาทำงานได้อย่างถนัดนัก  กว่าจะถอดเสื้อยืดตัวเล็กนั้นออกได้สิงหาถึงกับต้องปาดเหงื่อเลยทีเดียว

                “ให้ตายเหอะ!!!...ในนี้พัดลมซักตัวยังไม่มี  เธอนอนเข้าไปได้ยังไงนะขนมผิง” 

     เขาบ่นระหว่างสำรวจเนื้อตัวหญิงสาวที่ตอนนี้ร่างเปลือยท่อนบนของเจ้าตัวขาวผ่องสู้แสงไฟ  ชายหนุ่มต้องกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ  ระหว่างสำรวจบาดแผลตามเนื้อตัวและแขน  อกอวบนุ่มที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยบราลูกไม้สีสวยก็ทำให้เขาต้องไขว้เขวเผลอละสายตามาลอบมองมันบ่อยๆ  เห็นจะมีแต่แขนและข้อศอกข้างขวาของเธอที่ถลอกและเป็นรอยช้ำน่ากลัว  มันอาจจะหักก็ได้...ไว้พรุ่งนี้เขาจะพาเธอไปหาหมอ

                เพื่อเป็นการปกปิดจุดดึงดูดความสนใจไม่ให้สติของเขากระเจิดกระเจิงไปมากกว่านี้  ชายหนุ่มจึงหยิบผ้าห่มผืนบางที่วางอยู่มาคลุมร่างบางที่เปลือยท่อนบนด้วยฝีมือเขาเอาไว้  ก่อนปลดตะขอกางเกงยีนส์ที่มีรอยขาดที่เข่าของเธอออก  เพื่อสำรวจหาบาดแผลที่เรียวขาสวยเป็นลำดับต่อไป  ขาขาวเนียนทั้งสองข้างของขนมผิงไม่มีร่องรอยช้ำ  มีเพียงเข่าข้างขวาที่ถลอกเล็กน้อย  ชายหนุ่มจึงทำความสะอาดแผลที่หัวเข่าและข้อศอกให้เหมือนที่ทำกับฝ่ามือน้อยๆ สองข้าง 

                หน้าผากของหญิงสาวมีเหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดกระจายไปทั่ว  ผมยาวสลวยสีดำชื้นเหงื่อลู่แนบติดไปกับเนื้อตัว  เมื่อเขาเอาหลังมืออังหน้าผากเกลี้ยงนูนนั้นดู  ความร้อนที่แผ่ออกมาทำให้ชายหนุ่มถึงกับต้องนั่งเกาหัว...

     “อย่าบอกนะว่าเป็นไข้  ทำไงดีวะเนี่ย!!!.....นอนนิ่งแบบนี้จะกินยาเข้าไปยังไง”

     “งั้นเช็ดตัวก่อนละกัน.....” 

     ร่างแกร่งสมชายของสิงหาเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวผืนเล็กที่แขวนอยู่บนราวตากผ้า  เปิดประตูเดินออกไปยังห้องน้ำที่อยู่ด้านหลัง  ซักผ้าแล้วบิดจนหมาด  แล้วตักน้ำมาอีกหนึ่งขันเดินถือกลับเข้ามาในห้อง

     ความเย็นของน้ำที่สัมผัสลงบนใบหน้าส่งผลให้หญิงสาวพยายามขยับตัวหนี...ส่งเสียงอืออาในลำคอ

     “อย่าเพิ่งดิ้นตอนนี้...ใจคอจะดื้อยันตอนไม่สบายเลยหรอยัยม้าแคระ” 

     ชายหนุ่มอดบ่นใส่เธอไม่ได้  ปากก็บ่นแต่มือใหญ่หนาก็ทำหน้าที่เช็ดตัวเธอไปเรื่อยๆ  แขนแกร่งพยุงตัวเธอขึ้นเล็กน้อยเพื่อให้นิ้วเรียวยาวสอดเข้าไปใต้แผ่นหลังสะกิดตะขอบราสีสวยนั้นให้หลุดออก...

     เขาต้องพยายามตั้งสติ  ข่มใจ ไม่โยนผ้าเช็ดตัวทิ้งแล้วเปลี่ยนไปตั้งหน้าตั้งตาฟัดอกอวบขาวที่ประดับด้วยเม็ดทับทิมสีหวานล่อตาล่ออยู่ตรงหน้า เช็ดตัวท่อนบนว่าลำบาก  เช็ดตัวท่อนล่างนี่เล่นสิงห์หนุ่มเกร็งจนแทบลืมหายใจ  ก็ความเป็นหญิงกลางกายของพิมพ์อุมามันอวบนูนจนดันกางเกงชั้นในชิ้นลูกไม้บางของเธออกมาอย่างเห็นได้ชัด

     “ทำยังกะไม่เคยเห็นผู้หญิงแก้ผ้า...มันก็เหมือนๆ  กันหมดแหละ” 

     เขาพูดปลอบใจตัวเองขณะเอานิ้วแกร่งเกี่ยวรูดอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายบนร่างสาวเจ้าลงมา...สวยเป็นบ้า...เขาครางในใจ  รีบๆ  เช็ดให้มันเสร็จไปสิวะ เสียเวลาชะมัด  ความฟุ้งซ่านในหัวผุดขึ้นไปมายามเห็นร่างเปลือยเปล่านั้นอย่างเต็มตา  มือใหญ่ใช้ผ้าเช็ดตัวปัดป่ายไปตามขาเรียวขาวอย่างทุลักทุเล.....กว่าจะเสร็จเหงื่อก็ชื้นเต็มหลังชายหนุ่ม

 

     เฮ่อ!!!......เสร็จซักที............” 

     เสียงถอนหายใจยาวเหยียดถูกพ่นออกมาเมื่อจัดการคลุมร่างเปลือยของขนมผิงด้วยผ้าห่มผืนบาง  เขาหยิบยาแก้ฟกช้ำมาทาให้ที่แขน  จากนั้นจึงเลือกหยิบชุดนอนกระโปรงยาวที่พับอยู่ใกล้ราวตากผ้ามาสวมให้เธออย่างเบามือ  เมื่อยกนาฬิกาเรือนหรูที่สวมอยู่บนข้อมือขึ้นดูก็พบว่าตอนนี้เกือบจะห้าทุ่มแล้ว  เขาใช้เวลากับยัยม้าแคระไปเกือบสองชั่วโมงเลยหรอ

     ร่างงามที่ถูกทำความสะอาดแบบผ่านๆ  เริ่มขยับร่างกายอย่างสบายตัว  ริมฝีปากบางเล็กยังคงครางอืออาแบบไม่ได้สติอยู่บ้าง  ไข้เธอยังไม่ลดคงต้องเช็ดเนื้อเช็ดตัวต่อไปอีกซักพัก  สิงหาจึงเดินออกไปห้องน้ำอีกครั้งเพื่อซักผ้าและเปลี่ยนน้ำในขันกลับมาเพื่อเตรียมไว้เช็ดตัวให้เธออีกซักรอบ  ส่วนเรื่องกินยาท่าจะยาก.....แต่ทำมาขนาดนี้แล้วคงต้องลองป้อนยาเธอดู

     สิงหาเทน้ำขวดน้ำพลาสติกที่มุมห้องใส่เทลงในแก้ว  แกะยาแก้ปวดลดไข้ออกมาจากแผงสองเม็ด  แล้วเดินกลับไปช้อนตัวหญิงสาวขึ้นจากที่นอน  พยายามยัดยาเม็ดใส่ปากแล้วกรอกน้ำตามอย่างทุลักทุเลอยู่นานสองนานจนเนื้อตัวหญิงสาวเปียกชื้นไปหมด  เธอก็ยังไม่สามารถกลืนยาลงคอไปได้  

     เขาจึงต้องแกะยาออกมาใหม่อีกสองเม็ด  ค่อยๆ หยิบยาใส่ปากเล็กๆ นั้นอย่างระมัดระวัง  หยิบแก้วน้ำจิบน้ำอมไว้ในปากตัวเอง  แล้วจึงประกบริมฝีปากหยักคมของตนลงบนกลีบปากบางสวย

ค่อยๆ ส่งผ่านน้ำให้เธอกลืนยาเข้าไปอย่างช้าๆ 

                ริมฝีปากอ่อนนุ่มอุ่นชื้นของหญิงสาวสะกดให้ชายหนุ่มมึนงงไปพักนึง  เธอหวานจนเขาอดใจไม่ไหวต้องสอดลิ้นแกร่งเข้าไปควานหาความอุ่นหวานอันลึกล้ำในโพรงปากเธออย่างล้ำลึก...สิงหาค่อยๆ  เลาะเล็มริมฝีปากบางของคนตัวจ้อยอย่างเชื่องช้า  สลับดูดดึงริมฝีปากทั้งบนทั้งล่างอย่างดูดดื่ม  เขาทำทุกอย่างเป็นจังหวะ  เนิบนาบ  กวาดลิ้น  เลาะเล็ม  และดูดดึง

     เขาจูบเธอนานเท่าไหร่ไม่รู้  จนเมื่อเธอมีอาการอึกอักนั่นแหละชายหนุ่มจึงรู้สึกตัว  ใบหน้านวลใสส่ายหนีอย่างอึดอัด  เหมือนกำลังรู้ว่ากายสาวกำลังถูกรุกราน  นี่ขนาดเธอนอนไม่รู้สึกตัวยังทำให้เขาเตลิดเปิดเปิงได้ขนาดนี้  แล้วถ้าหากเป็นเวลาที่เธอมีสติสัมปชัญญะครบถ้วน  เขาพูดได้เต็มปากเลยว่ามันจะไม่หยุดแค่จูบอย่างเดียวแน่นอน...

                ชายหนุ่มยังคอยนั่งเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้ร่างเล็กบอบบางที่ยังคงหลับสนิทด้วยพิษไข้และความอ่อนเพลียอยู่เป็นระยะๆ  เขามองดวงหน้าหวานอย่างพินิจพิเคราะห์  พิมพ์อุมาเป็นผู้หญิงสวย  แต่เธอไม่ได้สวยฉูดฉาดบาดตาเหมือนรวีวรรณ 

     เรือนผมดกดำลีบชื้นเหงื่อยุ่งเล็กน้อยแต่ยังคงหอมกรุ่นและนุ่มมือ  คิ้วโก่งซึ่งปกติถูกซ่อนไว้ไต้ผมหน้าม้านั้นโก่งพอประมาณ  ช่างรับกับรูปหน้าหวานบาดตาเป็นที่สุด  เปลือกตาปิดสนิทนั้นโอบล้อมด้วยแพขนตาดกหนาแอบซ่อนดวงตากลมโตสีดำเอาไว้ภายใน  ยามที่สองหนุ่มสาวได้ประสานสายตากันครั้งใดจิตใจเขาไม่เคยอยู่กับเนื้อกับตัวเลยซักที  ซึ่งนี่ก็เป็นหนึ่งในเหตุผลที่เขาไม่อยากอยู่ใกล้ชิดกับเธอ 

     แต่สิงห์หนุ่มรู้ตัวดีเหตุผลสำคัญที่เขาตั้งใจอยู่ไกลเธอ  คือเขามั่นใจว่าหากได้อยู่ใกล้ชิดกับหญิงสาวมากกว่านี้  เขาคงไม่สามารถควบคุมตนเองให้ไม่ล่วงเกินเธอได้เลย  ดูได้จากที่เธอยังนอนไข้ขึ้นหมดสติเขายังแอบล่วงเกินจนริมฝีปากบางนั้นบวมช้ำขึ้นจนเห็นได้ชัด 

     ในเมื่อคนที่เขาต้องการใช้บริการบนเตียงคือรวีวรรณ  จึงไม่ใช้เรื่องที่จะล่อลวงเธอให้ทำหน้าที่แทนใคร.....ปล่อยให้เธอทำงานในไร่ใช้หนี้ตามหน้าที่ที่เขาสั่งน่าจะเป็นการดีที่สุดแล้ว...

 

เรื่องนี้มี E-Book แล้วอย่าลืมแวะไปอุดหนุนกันนะคะ

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักสำหรับการติดตามและการสนับสนุน

ฝากผลงาน E-Book เรื่องที่วางจำหน่ายแล้วไว้ในอ้อมใจด้วยนะคะ

 #

 

#

 E - Book MEB Market  <<<CLICK

 

#

E - Book OokBee  <<<CLICK

 

#

E - Book Naiin <<<CLICK

 

#

E - Book Hytexts <<<CLICK

 

 #

E - Book se-ed

 

#

E - Book ebooks.in.th

 

 

อยากเม้าท์กับติญา <<<CLICK

 

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


สนุก
โดย Anonymous | 1 year, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สนุก
โดย Anonymous | 1 year, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สนุก
โดย Anonymous | 2 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สนุกคะ
โดย Anonymous | 3 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 3 years, 3 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha