หนี้ร้ายพันธนาการรัก (ซีรีส์ รักพันธนาการ) มีหนังสือทำมือ

โดย: อติญา / เก-ลิน / เราพิมพ์ / ผู้ซึ่งเข้ามาแทน / มะลิก้านแดง



ตอนที่ 13 : 5 (1/3)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

พิมพ์อุมารู้สึกตัวในตอนเช้าเมื่อแสงจางๆ  ลอดผ่านผ้าม่านผืนบางเข้ามา...เธอลืมตาตื่นครึ่งๆ กลางๆ ยังคงมึนงงเพราะศีรษะหนักอึ้งจากพิษไข้ที่เล่นงานเมื่อคืน  นี่เธอคงร้องไห้จนเผลอนอนหลับไป...แต่ทำไมเธอถึงนอนห่มผ้าได้.....ในเมื่อเธอยังไม่ได้จัดการปูที่หลับที่นอนเลย...
จนเมื่อลืมตาตื่นเต็มที่จึงได้พบว่า  เช้านี้เธอนอนอยู่ในอ้อมกอดของนายน้อยเจ้าหนี้  ในท่านอนตะแคงหนุนท่อนแขนแกร่งข้างขวาของเขาต่างหมอน  ใบหน้าเล็กอยู่แนบชิดกับอกแน่นตึงสีแทนสมชายชาตรี  แขนข้างซ้ายของเขาพาดทับอยู่บนเอวเล็กคอดกิ่ว  ขาก็ก่ายเกยพันกันจนไม่รู้ว่าขาใครเป็นขาใคร
ร่างเล็กใช้โอกาสนี้ลอบสำรวจคนตัวโตที่นอนหลับสนิท  เรือนผมของเขาเป็นสีน้ำตาลเข้มดกหนาตัดเข้าทรงเป็นอย่างดี  เปลือกตาที่ปิดสนิทมีขนตางอนงามยิ่งกว่าผู้หญิงบางคนซะอีก...จมูกโด่งเป็นสันรับกับใบหน้าที่หล่อคมเข้มซึ่งเริ่มมีไรเคราเขียวจางๆ  ริมฝีปากหยักนั้นยามที่มันไม่เปล่งประโยคร้ายๆ  ออกมาจิกกัดดูถูกเธอมันก็แลดูสวยงามไม่น่ามีพิษภัย
กว่าจะรู้ตัวว่าเธอแอบมองเขานานไปก็ตอนที่สายตาเธอมาหยุดอยู่ที่อกแกร่ง...ชายหนุ่มยังคงสวมเสื้อเชิ้ตตัวเมื่อวานที่มีแต่รอยยับย่น  กระดุมเสื้อถูกปลดออกสองสามเม็ดเผยให้เห็นรอยสักคมชัดบนร่างแกร่งนั้น...พิมพ์อุมาอยากรู้ว่ารอยสักของสิงหาเริ่มต้นที่ตรงไหน.....และมันไปสิ้นสุดตรงจุดใดบนเรือนกายเขา...ตอนที่สักเขาจะเจ็บมากมั๊ยนะ?
........ตายแล้ว!!!  ยัยผิงเธอมัวแต่คิดอะไรของเธอกันยะ...ตานี่เป็นคนเขย่าเธอจนไส้แทบขย้อนเมื่อเย็นวาน...เขากำลังนอนกอดเธออยู่นะ  ที่สำคัญเขาเป็น  “เจ้าหนี้”  ของเธอด้วย
“นะ...นะ...นายน้อยคะ”
“นายน้อย...นายน้อยคะ”  เธอพยายามปลุกเขาด้วยน้ำเสียงสั่นแผ่วเบา
“นายน้อยตื่นเถอะค่ะ”
“อืมมมม....ตื่นแล้วหรอยัยจิ๋ว.......เมื่อคืนนี้เธอทำฉันเป็นห่วงแทบแย่นะ” 
ดวงสีน้ำตาลมองสบตาสีนิลอ่อนหวาน  ริมฝีปากสิงหายกยิ้มอย่างเอ็นดูภาพตรงหน้า...ก่อนที่เขาจะเลื่อนริมฝีปากมาประทับจุมพิตแผ่วเบาบนหน้าผากเนียนใสของเธอ....
หญิงสาวกระพริบตาปริบๆ ตกใจกับการกระทำของเขา  เมื่อวานเขาโกรธเหมือนอยากฆ่าเธอให้ตายเพราะแค่เธอขัดคำสั่งออกไปซื้อของ  แต่วันนี้กลับมาทำอ่อนโยนจนน่าใจหาย........น้ำตาแห่งความน้อยใจรื้นขึ้นคลอนัยน์ตาสวยก่อนจะไหลลงสู่แก้มเนียนนุ่มช้าๆ  .....เธอกัดปากกลั้นเสียงสะอื้นที่ตีขึ้นตามน้ำตา
ที่ปากเธอมีแต่รอยแตกเพราะแบบนี้สินะ...เมื่อคืนเธอร้องไห้นานแค่ไหนกันถึงได้กัดปากจนแตกเป็นแผลได้ขนาดนั้น  ชายหนุ่มคิดด้วยความกังวลใจ...คิ้วเข้มเริ่มขมวดเข้าหากัน
“ร้องไห้ทำไม...หรือเธอเจ็บตรงไหนพิมพ์อุมา!!!” นิ้วแกร่งเรียวยาวกรีดน้ำตาออกจากแก้มใสด้วยสัมผัสบางเบา...ส่งผลให้หญิงสาวยิ่งกลั้นกลืนก้อนสะอื้นจนตัวโยน
“ปล่อยฉันได้แล้วค่ะ.......”  เธอเอามือเล็กค่อยๆ ปัดนิ้วเขาออกจากใบหน้า
“อุ๊ย!!!”
ความเจ็บปวดแล่นเข้ามาทันที่ที่เธอยกแขน
“เธอยังเจ็บ......อยู่นิ่งๆ  อย่าดื้อ!!! เดี๋ยวสายๆ จะพาไปหาหมอ” สิงหาพูดก่อนบรรจงจับมือขวาของเธอลงไปวางไว้ข้างตัวตามเดิม ร่างบางในอ้อมกอดเขายังคงดื้อดึงทั้งน้ำตา 
“นายน้อยปล่อยฉันได้แล้วค่ะ...ฉันต้องออกไปทำงานแล้ว”
“ถ้าคุณไม่ปล่อย  ฉันก็ไปทำงานใช้หนี้คุณไม่ได้นะคะ...ที่ครัวก็จะขาดคนช่วยทำงาน”
“ป่านนี้ฉันยังไม่ออกไปทำงาน...พี่ๆ ในครัวคงยุ่งวุ่นวายกันน่าดู”
หญิงสาวพยายามพูดจาชักแม่น้ำทั้งห้าหว่านล้อมให้ชายหนุ่มยอมปล่อยตัวเธอออกจากวงแขนแกร่ง...อ้อมกอดและสัมผัสของเขามันกำลังทำให้เธอหวั่นไหว...ใจดวงน้อยๆ  ของเธอมันเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก
“หุบปาก!!! บอกให้อยู่นิ่งๆ  ยังจะพูดมากอีก...ไม่เถียงไม่ดื้อซักวันมันจะตายมั๊ย?”
“...........................................”  พิมพ์อุมาตกใจกับคำสั่ง
“คือฉันไม่!!!.....”
“ถ้าจะยังพูดมากแบบนี้  ฉันก็ชักจะโมโหเธอละนะ...นี่คนเพิ่งได้นอนไปไม่กี่ชั่วโมงเอง”
“เธอหลับไปตั้งนาน  ตื่นมาก็พล่ามไม่หยุดปาก...ใจคอนี่จะไม่เกรงใจคนเฝ้าไข้เลยรึไง” 
พูดจบสิงห์หนุ่มก็เชยคางแม่ม้าพยศตัวเล็กขึ้น  ประทับจูบอ่อนหวานลงบนริมฝีปากบอบบางสีชมพูตามธรรมชาติโดยที่เจ้าของไม่ทันได้ตั้งตัว.......
“อืมมม!!!.......เงียบได้แล้วใช่มั๊ย.....ยัยตัวจิ๋ว”
สิงหากระซิบชิดริมฝีปากบางของแม่คนช่างพูด ที่ตอนนี้ปากเล็กๆ จิ้มลิ้มนั้นหยุดเปล่งเสียง...แต่ตาสีดำกลมโตของเธอกำลังจ้องหน้าเขาอย่างตื่นๆ แพขนตาชื้นน้ำกระพือรัวๆ........คงจะตกใจสินะ
“มองหน้าแบบนี้.....ไม่อยากให้ผมหยุดใช่มั๊ยเด็กดี” 
เขากระเซ้าพลางกดจมูกโด่งลงบนแก้มหอมนุ่มที่กำลังซับสีเลือด.....
ให้ตายเหอะ!!! ทำไมเวลายัยม้าแคระเขินถึงน่ารักอย่างนี้วะ!!!.....สิงห์หนุ่มสบถในใจ
“เป็นใบ้ไปเรียบร้อย.......หึหึ”
“ก็.........” แม่ม้าพยศอึกอักเหมือนหาเสียงตัวเองไม่เจอ...หรือมันอาจจะถูกขโมยไปพร้อมจูบเมื่อครู่นี้กันนะ
“คือ...................”
ชายหนุ่มขันกับท่าทางประหลาดของเธอ  แต่เขาก็ยอมรับว่าท่าทางขวยเขินไร้เดียงสาแบบนี้มันทำให้เขาแทบคลั่ง
“ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น........แค่ฟังก็พอ........ขอนอนอีกซักหน่อยเดี๋ยวจะพาไปหาหมอนะ”
“......ตอนนี้ผมง่วงมากขับรถไม่ไหวจริงๆ” 
ชายหนุ่มที่เพิ่งได้เอนกายนอนเมื่อค่อนรุ่งเอ่ยประโยคที่เป็นเหมือนคำสั่งกลายๆ  ยกมือแกร่งขึ้นมาเขี่ยปอยผมที่ระข้างแก้มของเธอขึ้นทัดหู  ก่อนยื่นหน้าหล่อเหลาพาจมูกกับริมฝีปากซุกซนมากดประทับที่แก้มนวลและเปลือกตาทั้งสองข้างของหญิงสาว...ก่อนจะทำทีมาหยุดลงที่ริมฝีปากบางที่บวมเจ่อน้อยๆ  นั่น
“คุณบอกว่า....จะ...นะ...นอน”  เธอก้มหน้าหลบตา...เอ่ยกระซิบเสียงพร่า
“หึหึ”  เขาหัวเราในลำคอ...เข้าใจเอาตัวรอดนะยัยจิ๋ว
“หลับตานะคะ...ผิงต้องนอนพัก...แล้วผมก็ต้องการพักเหมือนกัน” 
พูดจบสิงห์หนุ่มก็กระชับเอวบางเขาหาตัว  เพียงครู่เดียวเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอของคนทั้งคู่ก็เป็นเครื่องการันตีว่า  สองหนุ่มสาวได้ดำดิ่งลงสู่ห้วงนิทราด้วยกัน...อีกครั้ง
สิงหาลืมตาตื่นอีกครั้งเมื่อเข็มนาฬิกาชี้ที่เลขสิบ ร่างบางอ้อนแอ้นในอ้อมแขนยังคงหลับตาพริ้ม...ยิ่งเวลาหลับเธอยิ่งดูบอบบางน่าทะนุถนอม
“ผิง...ขนมผิง...ตื่นไหวมั๊ย” 
ศรีษะทุยได้รูปก้มกระซิบข้างใบหูเล็ก
“ตื่นได้แล้วยัยขี้เซา...จะพาไปหาหมอ” 
เขายังคงเดินหน้าปลุกเธอ...จมูกโด่งเป็นสันเริ่มหาเศษหาเลยกับแก้มเนียนใสอีกครั้ง...หอมนิดหอมหน่อยคงไม่เป็นไรหรอกนะ  ไม่ได้สึกได้หรออะไรซักหน่อย...คิดซะว่าเป็นค่าจ้างที่เขาเป็นพยาบาลให้เธอทั้งคืน  ชายหนุ่มคิดอย่างเอาแต่ใจ
ลมหายในอุ่นร้อนที่ปัดเป่าแผ่วเบาบนใบหน้าดึงหญิงสาวให้หลุดจากห้วงนิทราอันน่าภิรมย์  สายตาสองคู่ประสานกันอย่างเลี่ยงไม่ได้...หน้าแดงอีกแล้วนะยัยจิ๋ว  จะขี้เขินอะไรขนาดนั้น
“ตื่นได้ซักที...ไปเตรียมตัวนะเดี๋ยวจะพาไปหาหมอ...ไม่ต้องอาบน้ำเดี๋ยวไข้ขึ้นอีก”
“ล้างหน้าล่างตาแล้วเช็ดตัวก็พอ  เดี๋ยวจะไปรอที่บ้านใหญ่...เจ็บอยู่ไม่ต้องรีบ” 
เขาสั่งทิ้งท้ายก่อนคลายวงแขนด้วยความเสียดายน้อยๆ  แล้วลุกขึ้นเดินออกจากห้องแถวไม้มุ่งหน้าไปทำธุระส่วนตัวและรอพาหญิงสาวไปโรงพยาบาล
พิมพ์อุมาใช้เวลากว่าหนึ่งชั่วโมงในการจัดการตัวเอง...แขนและมือที่เจ็บไม่เอื้อกับการผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเท่าไรนัก  ในห้องพักมีร่องรอยของคนที่ดูแลเธอทั้งคืนทิ้งไว้มากมาย  ทั้งกระเป๋ายา  ผ้าเช็ดตัวที่ยังแช่อยู่ในขันน้ำ  และเสื้อผ้าชุดที่เธอใส่เมื่อวานถูกถอดกองไว้ทั้งชั้นนอกและชั้นใน...ใบหน้าหญิงสาวเห่อร้อนด้วยความกระดาก...คนบ้า!!!...แค่เช็ดตัวไม่จำเป็นต้องลอกคราบเธอจนหมดตัวก็ได้....

อยากเม้าท์กับติญา <<<CLICK

 

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


None
โดย Anonymous | 3 years, 2 months ที่ผ่านมา
  • Wow because this is great job! Congrats and keep it up buy fifa 17 points http://friendfinderspace.com/forums/topic/192/fifa-17-coins-for-ps4-each-bridal-wants-to-own/view/post_id/192 โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha