หนี้ร้ายพันธนาการรัก (ซีรีส์ รักพันธนาการ) มีหนังสือทำมือ

โดย: อติญา / เก-ลิน / เราพิมพ์ / ผู้ซึ่งเข้ามาแทน / มะลิก้านแดง



ตอนที่ 13 : 5 (1/3)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

      พิมพ์อุมารู้สึกตัวในตอนเช้าเมื่อแสงจางๆ  ลอดผ่านผ้าม่านผืนบางเข้ามา...เธอลืมตาตื่นครึ่งๆ กลางๆ ยังคงมึนงงเพราะศีรษะหนักอึ้งจากพิษไข้ที่เล่นงานเมื่อคืน  นี่เธอคงร้องไห้จนเผลอนอนหลับไป...แต่ทำไมเธอถึงนอนห่มผ้าได้.....ในเมื่อเธอยังไม่ได้จัดการปูที่หลับที่นอนเลย...

      จนเมื่อลืมตาตื่นเต็มที่จึงได้พบว่า  เช้านี้เธอนอนอยู่ในอ้อมกอดของนายน้อยเจ้าหนี้  ในท่านอนตะแคงหนุนท่อนแขนแกร่งข้างขวาของเขาต่างหมอน  ใบหน้าเล็กอยู่แนบชิดกับอกแน่นตึงสีแทนสมชายชาตรี  แขนข้างซ้ายของเขาพาดทับอยู่บนเอวเล็กคอดกิ่ว  ขาก็ก่ายเกยพันกันจนไม่รู้ว่าขาใครเป็นขาใคร

                ร่างเล็กใช้โอกาสนี้ลอบสำรวจคนตัวโตที่นอนหลับสนิท  เรือนผมของเขาเป็นสีน้ำตาลเข้มดกหนาตัดเข้าทรงเป็นอย่างดี  เปลือกตาที่ปิดสนิทมีขนตางอนงามยิ่งกว่าผู้หญิงบางคนซะอีก...จมูกโด่งเป็นสันรับกับใบหน้าที่หล่อคมเข้มซึ่งเริ่มมีไรเคราเขียวจางๆ  ริมฝีปากหยักนั้นยามที่มันไม่เปล่งประโยคร้ายๆ  ออกมาจิกกัดดูถูกเธอมันก็แลดูสวยงามไม่น่ามีพิษภัย

                กว่าจะรู้ตัวว่าเธอแอบมองเขานานไปก็ตอนที่สายตาเธอมาหยุดอยู่ที่อกแกร่ง...ชายหนุ่มยังคงสวมเสื้อเชิ้ตตัวเมื่อวานที่มีแต่รอยยับย่น  กระดุมเสื้อถูกปลดออกสองสามเม็ดเผยให้เห็นรอยสักคมชัดบนร่างแกร่งนั้น...พิมพ์อุมาอยากรู้ว่ารอยสักของสิงหาเริ่มต้นที่ตรงไหน.....และมันไปสิ้นสุดตรงจุดใดบนเรือนกายเขา...ตอนที่สักเขาจะเจ็บมากมั๊ยนะ?

      ........ตายแล้ว!!!  ยัยผิงเธอมัวแต่คิดอะไรของเธอกันยะ...ตานี่เป็นคนเขย่าเธอจนไส้แทบขย้อนเมื่อเย็นวาน...เขากำลังนอนกอดเธออยู่นะ  ที่สำคัญเขาเป็น  “เจ้าหนี้”  ของเธอด้วย

                “นะ...นะ...นายน้อยคะ”

                      “นายน้อย...นายน้อยคะ”  เธอพยายามปลุกเขาด้วยน้ำเสียงสั่นแผ่วเบา

                “นายน้อยตื่นเถอะค่ะ”

                “อืมมมม....ตื่นแล้วหรอยัยจิ๋ว.......เมื่อคืนนี้เธอทำฉันเป็นห่วงแทบแย่นะ” 

      ดวงสีน้ำตาลมองสบตาสีนิลอ่อนหวาน  ริมฝีปากสิงหายกยิ้มอย่างเอ็นดูภาพตรงหน้า...ก่อนที่เขาจะเลื่อนริมฝีปากมาประทับจุมพิตแผ่วเบาบนหน้าผากเนียนใสของเธอ....

                หญิงสาวกระพริบตาปริบๆ ตกใจกับการกระทำของเขา  เมื่อวานเขาโกรธเหมือนอยากฆ่าเธอให้ตายเพราะแค่เธอขัดคำสั่งออกไปซื้อของ  แต่วันนี้กลับมาทำอ่อนโยนจนน่าใจหาย........น้ำตาแห่งความน้อยใจรื้นขึ้นคลอนัยน์ตาสวยก่อนจะไหลลงสู่แก้มเนียนนุ่มช้าๆ  .....เธอกัดปากกลั้นเสียงสะอื้นที่ตีขึ้นตามน้ำตา

                ที่ปากเธอมีแต่รอยแตกเพราะแบบนี้สินะ...เมื่อคืนเธอร้องไห้นานแค่ไหนกันถึงได้กัดปากจนแตกเป็นแผลได้ขนาดนั้น  ชายหนุ่มคิดด้วยความกังวลใจ...คิ้วเข้มเริ่มขมวดเข้าหากัน

                “ร้องไห้ทำไม...หรือเธอเจ็บตรงไหนพิมพ์อุมา!!!” 

      นิ้วแกร่งเรียวยาวกรีดน้ำตาออกจากแก้มใสด้วยสัมผัสบางเบา...ส่งผลให้หญิงสาวยิ่งกลั้นกลืนก้อนสะอื้นจนตัวโยน

                “ปล่อยฉันได้แล้วค่ะ.......”  เธอเอามือเล็กค่อยๆ ปัดนิ้วเขาออกจากใบหน้า

                “อุ๊ย!!! 

      ความเจ็บปวดแล่นเข้ามาทันที่ที่เธอยกแขน

                “เธอยังเจ็บ......อยู่นิ่งๆ  อย่าดื้อ!!!  เดี๋ยวสายๆ จะพาไปหาหมอ” 

      สิงหาพูดก่อนบรรจงจับมือขวาของเธอลงไปวางไว้ข้างตัวตามเดิม

                ร่างบางในอ้อมกอดเขายังคงดื้อดึงทั้งน้ำตา 

      “นายน้อยปล่อยฉันได้แล้วค่ะ...ฉันต้องออกไปทำงานแล้ว”

                “ถ้าคุณไม่ปล่อย  ฉันก็ไปทำงานใช้หนี้คุณไม่ได้นะคะ...ที่ครัวก็จะขาดคนช่วยทำงาน”

                      “ป่านนี้ฉันยังไม่ออกไปทำงาน...พี่ๆ ในครัวคงยุ่งวุ่นวายกันน่าดู” 

      หญิงสาวพยายามพูดจาชักแม่น้ำทั้งห้าหว่านล้อมให้ชายหนุ่มยอมปล่อยตัวเธอออกจากวงแขนแกร่ง...อ้อมกอดและสัมผัสของเขามันกำลังทำให้เธอหวั่นไหว...ใจดวงน้อยๆ  ของเธอมันเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก

                “หุบปาก!!!  บอกให้อยู่นิ่งๆ  ยังจะพูดมากอีก...ไม่เถียงไม่ดื้อซักวันมันจะตายมั๊ย?”

                “...........................................”  พิมพ์อุมาตกใจกับคำสั่ง

                “คือฉันไม่!!!.....”

                “ถ้าจะยังพูดมากแบบนี้  ฉันก็ชักจะโมโหเธอละนะ...นี่คนเพิ่งได้นอนไปไม่กี่ชั่วโมงเอง”

                “เธอหลับไปตั้งนาน  ตื่นมาก็พล่ามไม่หยุดปาก...ใจคอนี่จะไม่เกรงใจคนเฝ้าไข้เลยรึไง” 

      พูดจบสิงห์หนุ่มก็เชยคางแม่ม้าพยศตัวเล็กขึ้น  ประทับจูบอ่อนหวานลงบนริมฝีปากบอบบางสีชมพูตามธรรมชาติโดยที่เจ้าของไม่ทันได้ตั้งตัว.......

 

                “อืมมม!!!.......เงียบได้แล้วใช่มั๊ย.....ยัยตัวจิ๋ว”

       สิงหากระซิบชิดริมฝีปากบางของแม่คนช่างพูด  ที่ตอนนี้ปากเล็กๆ  จิ้มลิ้มนั้นหยุดเปล่งเสียง...แต่ตาสีดำกลมโตของเธอกำลังจ้องหน้าเขาอย่างตื่นๆ แพขนตาชื้นน้ำกระพือรัวๆ........คงจะตกใจสินะ

                “มองหน้าแบบนี้.....ไม่อยากให้ผมหยุดใช่มั๊ยเด็กดี” 

      เขากระเซ้าพลางกดจมูกโด่งลงบนแก้มหอมนุ่มที่กำลังซับสีเลือด.....

      ให้ตายเหอะ!!!  ทำไมเวลายัยม้าแคระเขินถึงน่ารักอย่างนี้วะ!!!.....สิงห์หนุ่มสบถในใจ

                “เป็นใบ้ไปเรียบร้อย.......หึหึ”

                     “ก็.........”  แม่ม้าพยศอึกอักเหมือนหาเสียงตัวเองไม่เจอ...หรือมันอาจจะถูกขโมยไปพร้อมจูบเมื่อครู่นี้กันนะ

                “คือ...................”

                ชายหนุ่มขันกับท่าทางประหลาดของเธอ  แต่เขาก็ยอมรับว่าท่าทางขวยเขินไร้เดียงสาแบบนี้มันทำให้เขาแทบคลั่ง

                “ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น........แค่ฟังก็พอ........ขอนอนอีกซักหน่อยเดี๋ยวจะพาไปหาหมอนะ”

      “......ตอนนี้ผมง่วงมากขับรถไม่ไหวจริงๆ” 

      ชายหนุ่มที่เพิ่งได้เอนกายนอนเมื่อค่อนรุ่งเอ่ยประโยคที่เป็นเหมือนคำสั่งกลายๆ  ยกมือแกร่งขึ้นมาเขี่ยปอยผมที่ระข้างแก้มของเธอขึ้นทัดหู  ก่อนยื่นหน้าหล่อเหลาพาจมูกกับริมฝีปากซุกซนมากดประทับที่แก้มนวลและเปลือกตาทั้งสองข้างของหญิงสาว...ก่อนจะทำทีมาหยุดลงที่ริมฝีปากบางที่บวมเจ่อน้อยๆ  นั่น

      “คุณบอกว่า....จะ...นะ...นอน”  เธอก้มหน้าหลบตา...เอ่ยกระซิบเสียงพร่า

      “หึหึ”  เขาหัวเราในลำคอ...เข้าใจเอาตัวรอดนะยัยจิ๋ว

      “หลับตานะคะ...ผิงต้องนอนพัก...แล้วผมก็ต้องการพักเหมือนกัน” 

      พูดจบสิงห์หนุ่มก็กระชับเอวบางเขาหาตัว  เพียงครู่เดียวเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอของคนทั้งคู่ก็เป็นเครื่องการันตีว่า  สองหนุ่มสาวได้ดำดิ่งลงสู่ห้วงนิทราด้วยกัน...อีกครั้ง

 

                      สิงหาลืมตาตื่นอีกครั้งเมื่อเข็มนาฬิกาชี้ที่เลขสิบ  ร่างบางอ้อนแอ้นในอ้อมแขนยังคงหลับตาพริ้ม...ยิ่งเวลาหลับเธอยิ่งดูบอบบางน่าทะนุถนอม 

                “ผิง...ขนมผิง...ตื่นไหวมั๊ย” 

      ศรีษะทุยได้รูปก้มกระซิบข้างใบหูเล็ก

                “ตื่นได้แล้วยัยขี้เซา...จะพาไปหาหมอ” 

      เขายังคงเดินหน้าปลุกเธอ...จมูกโด่งเป็นสันเริ่มหาเศษหาเลยกับแก้มเนียนใสอีกครั้ง...หอมนิดหอมหน่อยคงไม่เป็นไรหรอกนะ  ไม่ได้สึกได้หรออะไรซักหน่อย...คิดซะว่าเป็นค่าจ้างที่เขาเป็นพยาบาลให้เธอทั้งคืน  ชายหนุ่มคิดอย่างเอาแต่ใจ

                ลมหายในอุ่นร้อนที่ปัดเป่าแผ่วเบาบนใบหน้าดึงหญิงสาวให้หลุดจากห้วงนิทราอันน่าภิรมย์  สายตาสองคู่ประสานกันอย่างเลี่ยงไม่ได้...หน้าแดงอีกแล้วนะยัยจิ๋ว  จะขี้เขินอะไรขนาดนั้น

                “ตื่นได้ซักที...ไปเตรียมตัวนะเดี๋ยวจะพาไปหาหมอ...ไม่ต้องอาบน้ำเดี๋ยวไข้ขึ้นอีก”

                “ล้างหน้าล่างตาแล้วเช็ดตัวก็พอ  เดี๋ยวจะไปรอที่บ้านใหญ่...เจ็บอยู่ไม่ต้องรีบ” 

      เขาสั่งทิ้งท้ายก่อนคลายวงแขนด้วยความเสียดายน้อยๆ  แล้วลุกขึ้นเดินออกจากห้องแถวไม้มุ่งหน้าไปทำธุระส่วนตัวและรอพาหญิงสาวไปโรงพยาบาล

                  พิมพ์อุมาใช้เวลากว่าหนึ่งชั่วโมงในการจัดการตัวเอง...แขนและมือที่เจ็บไม่เอื้อกับการผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเท่าไรนัก  ในห้องพักมีร่องรอยของคนที่ดูแลเธอทั้งคืนทิ้งไว้มากมาย  ทั้งกระเป๋ายา  ผ้าเช็ดตัวที่ยังแช่อยู่ในขันน้ำ  และเสื้อผ้าชุดที่เธอใส่เมื่อวานถูกถอดกองไว้ทั้งชั้นนอกและชั้นใน...ใบหน้าหญิงสาวเห่อร้อนด้วยความกระดาก...คนบ้า!!!...แค่เช็ดตัวไม่จำเป็นต้องลอกคราบเธอจนหมดตัวก็ได้....

 
เรื่องนี้มี E-Book แล้วอย่าลืมแวะไปอุดหนุนกันนะคะ
 

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักสำหรับการติดตามและการสนับสนุน

ฝากผลงาน E-Book เรื่องที่วางจำหน่ายแล้วไว้ในอ้อมใจด้วยนะคะ

 #

 

#

 E - Book MEB Market  <<<CLICK

 

#

E - Book OokBee  <<<CLICK

 

#

E - Book Naiin <<<CLICK

 

#

E - Book Hytexts <<<CLICK

 

 #

E - Book se-ed

 

#

E - Book ebooks.in.th

 

 

อยากเม้าท์กับติญา <<<CLICK

 

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


None
โดย Anonymous | 3 years ที่ผ่านมา
  • Wow because this is great job! Congrats and keep it up buy fifa 17 points http://friendfinderspace.com/forums/topic/192/fifa-17-coins-for-ps4-each-bridal-wants-to-own/view/post_id/192 โดย Anonymous | 2 years, 8 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha