คุณหมอรักร้าย

โดย: วีนัส ละอองดาว/ยติยา



ตอนที่ 3 : ตอนที่ 1 My Doctor แอนดริว ดอว์สัน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

เมื่อเห็นแววตาเกรงใจ และหวาดกลัวจากดวงตาของอวัสดา เมื่อเธอเอ่ยถึงลูกชายแล้วก็พอจะเดาได้ว่าสาวน้อยคนนี้คงเข็ดกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนี้แน่ ฝ่ามือลอร่าเอื้อมไปบีบกระชับมือของอวัสดา เมื่อเห็นหญิงสาวเงยหน้าขึ้นมาสบสายตาก็ส่งยิ้มให้กำลังใจไปอีกที

“ค่ะ”

“ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอกจ้ะ เพราะมัมจะไม่ยอมให้ลูกชายตัวดีไล่หนูแพรออกเด็ดขาด เพราะต่อไปนี้มัมจะเป็นคนจ่ายเงินเดือนให้หนูแพร และเจ้านายของหนูแพรก็คือมัมคนเดียว หากใครคิดจะไล่หนูแพรออก ให้มาบอกมัมได้เลย เดี๋ยวมัมจะเอาเลือดกระบาลออกให้เอง”

ลอร่าพูดและคิดจะทำจริงตามที่เธอพูดเอาไว้ ไม่ใช่เพียงแค่อยากให้อวัสดาสบายใจขึ้น เพราะต่อไปนี้อวัสดาคือคนของเธอ และเจ้าลูกชายตัวดีก็จะไม่มีสิทธิ์ไล่ออกได้ แต่ว่าอวัสดาจะยอมทำตำแหน่งที่เธอให้หรือเปล่านี่สิปัญหาใหญ่ เพราะดูท่าแล้วคงต้องบังคับเท่านั้น!

“แต่แพรกลัวค่ะ”

“โธ่ หนูแพรถือว่าช่วยมัมเถอะนะ เพราะถ้าหนูช่วยดัดนิสัยลูกชายมัมได้ มันก็จะมีผลดีกับทุกคนที่นี่ แม้กับตัวหนูแพรเองด้วยนะ”

มัมมั่นใจว่ามันจะต้องดีกับตัวของหนูแพรแน่นอน

ลอร่ายิ้มน้อยยิ้มใหญ่ในอกเมื่อคิดถึงผลลัพธ์ที่จะเกิดขึ้นหากลูกชายของเธอเชื่องเหมือนลูกแมวน้อย และยอมสยบอยู่ในกำมือของอวัสดา โรงพยาบาลนี้คงสงบสุขมากกว่านี้ และที่สำคัญเธอจะได้อุ้มหลานด้วย

อวัสดาคิดตามคำพูดของลอร่า หากเธอสามารถเปลี่ยนนิสัยของแอนดริวได้ มันก็จะดีกับทุกคนโดยเฉพาะกับเธอด้วยที่จะไม่ต้องถูกไล่ออก แล้วคงต้องไปเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง แต่ถ้าไม่สำเร็จแล้วชีวิตเธอจะเป็นอย่างไร หญิงสาวยืนนิ่งอยู่กับความคิดของตัวเองจนลอร่าเริ่มหวั่นใจว่าอวัสดาจะไม่ยอมรับข้อเสนอของเธอ

“แพรขอคิดดูก่อนได้ไหมคะ”

“มัมเข้าใจว่าหนูแพรกลัวพี่เขาจะไล่ออก แต่มัมอยากให้เชื่อสักครั้งว่าลูกของมัมไม่เคยทำร้ายผู้หญิงเลยสักครั้ง ยิ่งอ่อนหวานแบบหนูแพรด้วยคงไม่มีวันนั้นแน่นอน เชื่อมัมสักครั้งนะ ถือว่ามัมขอร้อง”

เมื่อใช้ไม้แข็งไม่ได้ ลอร่าก็ต้องงัดไม้ดราม่าเข้ามาใช้แทน เพื่อเรียกความเห็นใจจากหญิงสาว ตั้งแต่เลี้ยงลูกมากับมือรู้นิสัยเสมอว่าพวกเขานั้นรักเดียวใจเดียวกับผู้หญิงที่ใช่ และไม่เคยทำร้ายร่างกายเลย แต่จะมีปัญหาก็คงเรื่องปากเสียที่แก้ไม่หาย ไม่รู้ว่าไปได้เชื้อมาจากไหนกัน

“งั้นมัมให้หนูแพรกลับไปคิดดูก่อนสักหนึ่งวันแล้วค่อยบอกคำตอบ แล้ววันนี้ก็ไม่ต้องทำงานแล้วนะ มัมอนุญาตให้กลับบ้านได้เลย เดี๋ยวให้เรโซไปส่งนะจ๊ะ”

ลอร่าสรุปเองเสร็จเมื่อเห็นอาการกลืนไม่เข้าคายไม่ออกของอวัสดาแล้วเธอก็ต้องยอมปล่อยให้หญิงสาวกลับไปคิดไตร่ตรองหาเหตุผลเสียก่อน และก็หวังว่าคำตอบมันจะเป็นไปตามที่เธอหวังเอาไว้

ลอร่าให้เรโซลูกน้องของแอนดริวเป็นคนขับรถไปส่งอวัสดาที่บ้าน ลูกชายของนางทุกคนจะมีลูกน้องคอยตามดูแลความปลอดภัยอยู่ตลอด แม้ว่าด้านวิชาการต่อสู้ของลูกๆ นางจะไม่เป็นรองใครก็ยังไว้ใจไม่ได้ เกิดพลาดท่าเสียทีขึ้นมาจะแย่

อวัสดาต้องเดินทางกลับบ้านพักของเธออย่างขัดไม่ได้ ตั้งแต่ออกจากห้องทำงานของแอนดริวมา เธอก็ไม่กล้ามองหน้าหรือแม้แต่จะสบสายตากับใคร เพราะทุกคนคงเข้าใจว่าเธอนั้นถูกไล่ออกแน่ แต่ใครจะคิดว่าเธออาจจะไม่โดนไล่ออกก็ได้ หากว่ารับข้อเสนอนั้น

 

ภายในห้องทำงานของชายปากจัดที่เพิ่งทำผู้หญิงร้องไห้ แอนดริวกำลังก้มลงอ่านเอกสารที่ค้างคาอยู่บนโต๊ะทำงานเหมือนว่าน้องชายที่กำลังนั่งส่งยิ้มให้เป็นอากาศธาตุ สายตาคมจ้องมองตัวหนังสือที่อยู่บนเอกสารจริงแต่ว่าสมองเขากลับคิดหาวิธีกำจัดตัวอันตรายที่กำลังจะคุกคามความสงบสุขในชีวิตของเขาออกไปให้พ้น

ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองวัลดัสที่ดูเหมือนวันนี้จะว่างเหลือเกิน จนต้องมานั่งฮัมเพลงส่งยิ้มมาให้เขาแบบนี้ มันน่าเตะให้หายคันเท้าจริงๆ เป็นแอนดริวเองที่หมดอารมณ์จะเล่นเกมกวนประสาทกับน้องชายตัวเอง

“เสนอหน้ามานั่งตรงนี้มีธุระอะไร” น้ำเสียงห้าวถามน้องชายตัวเองที่ยังนั่งเสนอหน้าอยู่ไม่ไปไหนเสียที

“ช่วงนี้พี่ชายผมอารมณ์แปรปรวนง่าย เข้าวัยทองแล้วหรือครับ”

วัลดัสยักไหล่เบาๆ เสียงห้าวของแอนดริวใช้ได้กับลูกน้องเท่านั้นเพราะเขารู้ดีว่าพี่ชายเขานั้นไม่ได้คิดจะฆ่าแกงน้องชายตัวเอง ถึงแม้ว่าพวกเขาจะเป็นผู้ชายอกสามศอกแต่เรื่องพี่น้องทะเลาะกันเองนั้นมันสิ้นคิดสิ้นดี ชายหนุ่มขยับตัวนั่งมองหน้าแอนดริวพร้อมพูดหยอกล้อ เพราะท่าทางที่ต้องขึ้นเสียงขู่ของอีกฝ่ายมันดูน่าสนุกมากในสายตาของวัลดัส

อาการยิ้มขำวอนหาของไซซ์สี่สิบของวัลดัสเริ่มกระตุกต่อมกวนโมโหของแอนดริวจนอยากลุกไปเตะถวายให้สักที แต่ก็ทำได้แค่กัดฟันขู่ออกไปแค่นั้น

“วัลดัส อย่าให้ฉันลุกไปเตะแกนะ”

“โอเคครับ ฉันเห็นนายเครียดคิดไว้ว่าจะชวนไปดื่ม? วัลดัสยกมือขึ้นยอมแพ้ก่อนจะขยับนั่งตัวตรงชักชวนแอนดริวไปนั่งดื่มตอนกลางวันแสกๆ

“อืม...”

“ไปไหม? วัลดัสเห็นแอนดริวคิดอยู่นานและไม่ยอมตอบตกลงหรือปฏิเสธเขาเสียที จนต้องถามซ้ำอีกครั้งเพื่อความมั่นใจ

ตอนนี้แอนดริวไม่มีอารมณ์จะไปไหน อย่าว่าแต่จะไปเลยแค่ตรวจงานตรงหน้านี้ก็ยิ่งหงุดหงิด เขาต้องคิดหาแผนการกำจัดตัวอันตรายออกจากโรงพยาบาลของตนให้ได้เสียก่อนสินะ

ใช่ เขาจะต้องหาทางกำจัดหล่อนออกไปจากวงโคจรของชีวิตให้ได้ก่อน เจอกันแค่ครั้งแรกแม่คุณยังป่วนเขาแทบคลั่งตาย นี่ถ้ารู้ว่าทำงานอยู่ที่นี่คงได้บ้าตายเพราะเธอแน่

แอนดริวตกอยู่ในความคิดของตัวเองจนผู้เป็นน้องเริ่มจับผิด ก่อนที่เขาจะขยับตัวเล็กน้อยลบความคิดนั้นออกจากสมองไปก่อนที่เจ้าน้องชายตัวแสบจะปากมากแล้วรู้กันทั้งครอบครัว

“วันนี้ขอบายว่ะ เหนื่อย”

“เป็นไปไม่ได้ คำว่าเหนื่อยไม่เคยได้ออกจากปากพี่ชายบ้างานคนนี้ แต่วันนี้กลับพูดออกมาได้ หรือว่าจะเป็นเพราะผู้หญิงคนนั้น”

วัลดัสหรี่ตามองหน้าแอนดริวอย่างจับผิดและสงสัยกับคำพูดที่ว่า เหนื่อย ซึ่งมันไม่เคยมีอยู่ในพจนานุกรมของชายตรงหน้าเลยสักครั้ง เพราะทุกวันแอนดริวจะทำงานแทบยี่สิบสี่ชั่วโมง เข้าขั้นบ้างานสุดๆ แต่ก็ยังมีเวลาให้ครอบครัวเสมอ และไม่เคยปฏิเสธคำชวนของพี่น้องสักครั้ง แต่มาวันนี้กลับออกปากบอกว่าเหนื่อย สงสัยเขาจะต้องแวะมาหาแอนดริวบ่อยๆ เสียแล้วสิ

“หยุดพูดก่อนที่ฉันจะโยนนายออกจากโรงพยาบาล” แอนดริวแสร้งทำเสียงเข้มเข้าขู่วัลดัสพร้อมกับส่งสายตาแข็งๆ ทิ้งท้ายอีกที

“โหดชะมัด สรุปไม่ไปจริงนะ”

“อืม”

แอนดริวจมอยู่กับความคิดวางแผนกันตัวเองออกให้ห่างจากภัยร้ายอย่างอวัสดา แต่ดูท่าแล้วคงยากเมื่อลอร่าออกตัวหนุนหลังให้เธอเสียแบบนั้น สงสัยเขาต้องลงมือเสียเองแล้วสิ

วัลดัสส่ายหน้ายิ้มขำกับท่าทางแปลกไปจากเดิมของแอนดริว พลางคิดในใจ สะใภ้ของตระกูลดอว์สันคงได้เพิ่มเข้ามาอีกคนแน่

 

เส้นทางกลับบ้านของเธอวันนี้ดูว่างเปล่าเหมือนกับสมองที่ยังมึนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อช่วงเช้าไม่หาย ร่างเล็กก้าวลงจากรถยนต์คันงามราคาแพง แต่ก็ไม่ลืมขอบคุณคนที่ขับรถมาส่งเธอเช่นเดียวกัน ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปข้างในบ้านอย่างเหม่อลอย

ผ่านประตูรั้วสีขาวสูงแค่อก ตรงปลายสุดของไม้ที่เรียงต่อกันเป็นซี่มีรูปทรงคล้ายกรวย ได้ยินเสียงร้องเพลงอย่างสบายอารมณ์กับกลิ่นหอมจากพวงมาลัยลอยมาแตะจมูก น้าสาวของเธอกับลูกชายของท่านที่ทำงานอยู่กรมตำตรวจ เป็นญาติเพียงสองคนที่เธอเหลือ นานๆ ครั้งเขาถึงจะกลับมาบ้านที เพราะงานของเขานั้นต้องเป็นความลับ

“อ้าว แพรยังไม่ใช่เวลาเลิกงานไม่ใช่เหรอ”

น้าเจนิกที่กำลังร้อยพวงมาลัยคู่สำหรับใช้ในงานแต่งงานเงยหน้าขึ้นถาม เมื่อเห็นว่าใครเดินเข้าบ้านมา น้าเจนิกชื่นชอบการร้อยมาลัยมากและมักรบเร้าให้มารดาของเธอสอน เมื่อยามว่างท่านก็จะได้ทำไว้แก้เซ็งและมันยังสร้างเงินได้อีก

“วันนี้หนูลาค่ะ อยากอยู่ช่วยน้าเจนิกร้อยมาลัย”


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha