กลรักกับดักมาเฟีย

โดย: Anny



ตอนที่ 25 : มาเฟียขี้อ้อน ( สองคู่นะ )


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

เมื่อใยไหมเข้ามาในห้องแล้วก็ได้แต่กระวนกระวายใจคิดทบทวนคำนวณวันเวลาที่ตนได้มาอยู่กับ   ฟรานเชสโก้นี่ก็เกือบจะสองเดือนแล้ว แล้วรอบเดือนของเธอก็ยังไม่มาคลาดเคลื่อนมาหลายอาทิตย์แล้วหรือว่าเธอจะท้องจริงๆคิดพลางยกมือขึ้นกุมหน้าท้องของตนเองไว้ แต่แล้วทำไมเธอถึงไม่มีอาการของคนท้องเลยล่ะเท่าที่เธอรู้มาคนแพ้ท้องนั้นจะต้องเหม็นนั่นเหม็นนี่แล้วก็อาเจียนและอยากทานของเปรี้ยวแต่เธอไม่มีอาการเหล่านั้นเลยมีแต่เจริญอาหารเพิ่มขึ้นกว่าเดิมเสียอีกหรือว่าจะคิดมากไปเองคิดได้ดังนั้นก็สบายใจขึ้นเพราะไม่เช่นนั้นฟรานเชสโก้จะไล่เธอออกไปจากที่นี่ทันทีที่เธอคลอดตามที่เขาได้ขู่เธอไว้ตั้งแต่พาตัวเธอมาวันแรกถ้าเป็นเช่นนั้นเธอคงไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้อีกต่อไป ถอนหายใจหนักหน่วงและสลัดความคิดนั้นทิ้งไป

" เฮ้ออออ อย่าคิดมากสิไหม ลงไปกินขนมต่อดีกว่าเมื่อกี้ยังไม่อิ่มเลย" พูดกับตัวเองจบก็เปิดประก้าวลงไปยังห้องครัวเพื่อหาของโปรดทานต่อทันทีซึ่งในขณะที่ใยไหมกำลังเอร็ดอร่อยกับของโปรดทางด้านของฟรานเชสโก้นั้นก็กำลังอาเจียนอย่างเอาเป็นตาย           โดยมีแม็กซิมิเลี่ยนคอยลูบหลังให้

" อ็อกก อ้วกกก " 

" เอ่อนายครับผมว่าไปหาหมอเถอะครับ " แม็กซิมิเลี่ยนบอกอย่างนึกห่วงแต่ฟรานเชสโก้กลับโบกมือว่าไม่ต้อง

" มะ ไม่ต้อง ฉะ ฉันไม่เป็นไร อ้วกกก " ตอบออกมาได้ไม่กี่คำก็หันกลับไปอาเจียนต่อ

"จะไม่เป็นไรได้ไงกันครับก็เห็นอยู่ว่าคุณฟรานอาเจียนไม่หยุดเลยไปหาหมอเถอะครับ" ย้ำอีกครั้งเพื่อจะพาคนตรงหน้าไปหาหมอ

"เถอะน่า ไม่ต้องหรอกว่าแต่ของที่ฉันสั่งได้มาหรือยัง" เมื่อเริ่มรู้สึกดีขึ้นฟรานเชสโก้ก็พยุงตัวเองออกมาจากห้องน้ำโดยมีแม็กซิมิเลี่ยนคอยเดินตาม

" ได้มาเรียบร้อยแล้วครับอยู่บนโต๊ะรับแขกครับ" เมื่อทั้งสองเดินมาถึงชุดรับแขกฟรานเชสโก้ก็ทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวยาวทันทีอย่างหมดแรงแต่ก็ต้องตาลุกวาวเมื่เห็นของทั่วางอยู่ตรงหน้ามือหนาก็คว้าไปกัดทานทันที สตรอเบอร์รี่ผลโตสีเเดงสดรสชาติหวานอมเปรี้ยวของมันทำให้อาการของฟรานเชสโก้ดีขึ้นแต่ก็แค่ทุเลาลงไม่หายขาดทีเดียว สตรอเบอร์รี่ลูกแล้วลูกเล่าถูกส่งเข้าปากของฟรานเชสโก้จนทำให้คนที่นั่งมองเจ้านายของตนอยู่ถึงกับเป็นงงว่าเหตุใดฟรานเชสโก้ถึงได้ทานอย่างเอร็ดอร่อยขนาดนั้นทั้งที่เมื่อก่อนเขาไม่แม้แต่จะแตะมันด้วยซ้ำ

" เอาสักหน่อยมั้ยแม็ก" เมื่อเห็นคนสนิทนั้งมองเขาอยู่นานเเล้วก็หันมาชวนตามมารยาท

" เอ่อ ตามสบายเลยครับ " พูดอย่างเกรงใจ

" แม็กเดี๋ยวนายขับรถไปส่งฉันที่บ้านหน่อยสงสัยวันนี้คงทำงานต่อไม่ไหวรู้สึกมึนหัวไปหมดแล้วนายก็กลับไปพักได้เลยฉันอนุญาต" สั่งจบก็ส่งลูกสุดท้ายเข้าปากพร้อมลุกขึ้นเดินออกมา

" เอ่อ ครับ " ตอบรับแล้วก็รีบลุกขึ้นเดินตามฟรานเชสโก้ออกมาที่รถ

" แม็กเดี๋ยวนายโทรไปสั่งสตรอเบอร์รี่ให้มาส่งที่บ้านฉันสักสิบกิโลนะ " เมื่อขึ้นมานั้งบนรถเรียบร้อยก็ออกปากสั่งการทันที

" สิบกิโลเลยเหรอครับ" แม็กทวนคำอย่างตกใจไม่คิดว่าเจ้านายตนจะทานเยอะขนาดนั้น

"อือ ก็ใช่นะสิอย่าลืมล่ะ " ตอบรับพร้อมปิดตาลงทันทีด้วยความเพลีย และเมื่อรถคันหรูแล่นมาถึงที่หมายแม็กก็ปลุกผู้เป็นนายทันทีฟรานเชสโก้ก้าวลงจากรถอย่างโงนเงนเพราะอาการหน้ามืดเริ่มเล่นงานเขาอีกแล้ว

" เดินไหวมั้ยครับ " ถามพร้อมเข้าประคองโดยมีลูกน้องอรกคนที่อยู่บริเวณนั้นเข้ามาช่วยอีกแรง

" อือ ไหวอยู่ " ตอบทั้งที่ตนเองจะไม่มีแรงเดินอยู่แล้ว เมื่อเข้ามาภายในบ้าน โซเฟียแม่บ้านคนเก่าแก่ก็อุทานลั่นเมื่อเห็นสภาพเจ้านายของตน

" ตายแล้วคุณฟรานเกิดอะไรขึ้นคะเนี่ย" ถามพลางลูบหน้าลูบหลังผู้เป็นนายที่นางเห็นมาแต่ยังเด็กและเสียงเอะอะโวยวายนั้นก็ดังไปจนถึงใยไหมที่นั่งทานขนมอยู่ในครัวจนต้องออกมาดูว่ามีอะไรเกิดขึ้นและเมื่อออกมาเห็นสภาพของฟรานเชสโก้ก็ตกใจตรงเข้าไปถามไถ่ทันที " เกิดอะไรขึ้นคะ  ทำไมคุณฟรานถึงอยู่ในสภาพแบบนี้" 

" เอ่อไม่ทราบเหมือนกันจู่ๆก็หน้ามืดแล้วก็เป็นอย่างที่เห็น"แม็กหันไปตอบอดีตลูกน้องของตน

"แล้วไปหาหมอหรือยังค่ะ" ถามอีกครั้งด้วยความเป็นห่วง

" คุณฟรานไม่ยอมไปท่าเดียวบอกแค่ว่าไม่เป็นไรผมเลยพากลับมาพักผ่อนที่บ้าน"

" ถ้าอย่างนั้นฉันขอช่วยให้พยุงคุณฟรานขึ้นไปบนห้องทีนะคะ "ว่าพลางเข้าไปปลุกฟรานเชสโก้เพื่อให้ขึ้นไปนอนบนห้อง

" คุณฟรานคะ คุณฟรานลุกขึ้นไปนอนบนห้องเถอะค่ะ" เขย่าแขนคนนอนหลับฟรานเชสโก้ลืมตาขึ้นมองหน้าคนปลุกนิ่งแล้วก็เอนกายกอดคนปลุกไว้แน่นอย่าวอ้อนๆจนมีเสียงกระแอมของแม็กซิมิเลี่ยนดังขึ้นเขาจึงรู้ตัวว่าไม่ได้อยู่กันตามลำพังสองคน ใยไหมได้แต่ทำหน้าแหย

" อ่าวแม็กนึกว่านายกลับไปเเล้วเสียอีก" ถามอย่างแก้เก้อแม็กได้แต่ลอบยิ้มกับอาการของผู้เป็นนาย

"ยังครับ แต่ตอนนี้ผมว่าคุณฟรานขึ้นไปพักผ่อนข้างบนดีกว่าครับ" ว่าพลางขยับเข้าไปช่วยใยไหมพยุงฟรานเชสโก้ขึ้นไปบนห้อง เมื่อขึ้นมาบนห้องเรียบร้อยแม็กก็หันไปทางโซเฟียที่เดินตามขึ้นมา

" ป้าโซเฟียครับเดี๋ยวโทรตามหมอมิคาเอลมาดูอาการของคุณฟรานหน่อยนะครับ" 

"ได้ค่ะ " รับคำแล้วรีบไปจัดการทันที

" ถ้าอย่างนั้นผมกลับก่อนนะครับฝากดูคุณฟรานด้วยแล้วกัน" 

" ค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะเดี๋ยวไหมจะดูให้ " ตอบรับแล้วเดินมาส่งชายหนุ่มที่หน้าห้องเมื่อกลับเข้ามาภายในห้องก็เดินตรงมายังคนป่วยทันทีจากนั้นจึงจัดการสั่งเด็กให้นำกะละมังใส่น้ำอุ่นขึ้นมาให้เธอใยไหมจัดการถอดเสื้อของคนตัวโตออกซึ่งเป็นไปอย่างทุลักทุเลเพราะน้ำหนักและขนาดตัวของเขาและเมื่อถอดเสื้อออกได้สำเร็จก็เหลือแต่กางเกงใยไหมเอื้อมมือที่สั่นน้อยๆไปปลดเข็มขัดของชายหนุ่มออกจ้องกระดุมกางเกงนิ่งแม้เธอและเขาจะใกล้ชิดกันเกือบทุกคืนแต่ไม่เลยสักครั้งที่เธอจะต้องถอดเสื้อผ้าให้เขาแต่แล้วก็ตัดสินใจเพื่อให้คนป่วยสบายตัวมือบางจัดการถอดกางเกงออกจากร่างชายหนุ่มอย่างรวดเร็วแล้วก็เอาผ้าห่มคลุมไว้ จากนั้นก็นำผ้าขนหนูชุบน้ำบิดพอหมาดบรรจงเช็ดไปตามใบหน้าและลำคอของคนที่หลับอยู่และเมื่อผ้าเปึยกโดยตัวทำให้ชายหนุ่มที่หลับอยู่ลืมตาขึ้นมามองก็เห็นใยไหมกำลังเช็ดตัวให้เขาอยู่ก็อมยิ้มชอบใจมองตามการกระทำนั้นอย่างเป็นสุข ส่วนพยาบาลจำเป็นนั้นรู้สึกเหมือนมีคนมองจึงเงยหน้าขึ้นพลันสายตาหวานก็สบกับดวงตาคมของชายหนุ่มเข้าอย่างจังชะงักมือที่กำลังเช็ดบริเวณหน้าท้องของชายหนุ่มทันทีใบหน้านวลซับสีเลือดจนแดงปลั่ง

" ถะ ถ้าคุณตื่นแล้วที่เหลือก็ทำต่อเองแล้วกันนะคะ"  พูดพร้อมทำท่าจะตะกายลงจากเตียงแต่ฟรานเชสโก้ไวกว่าจับข้อมือของหญิงสาวได้ทันกระชากทีเดียวร่างบางของเธอก็เกยทับอยู่บนอกเขา

" เอ่อ ปล่อยค่ะเดี๋ยวคุณจะอึดอัดยิ่งไม่สบายอยู่ด้วย" ใยไหมบอกกับอกกว้างไม่กล้าเงยหน้ามองเขา

" หึ หึ แบบนี้แหละสบายที่สุดแล้วจะรีบไปไหนยังเช็ดตัวไม่เสร็จเลย" ว่าอย่างหยอกเย้า คนฟังหน้าแดง

" สะ เสร็จแล้วนี่ค่ะ ลุกขึ้นมาใส่เสื้อผ้าเถอะค่ะจะได้หลับสักหน่อยก่อนที่คุณหมอจะมา" ว่าพลางดันตัวลุกขึ้นจากอกเขาชายหนุ่มก็ยอมปล่อยโดยดี

" ช่วยพยุงหน่อยสิยังมึนหัวอยู่เลย" ว่าพลางส่งแขนให้หญิงสาวช่วยพยุงเขาขึ้นแต่งตัวและเมื่อเรียบร้อยแล้วร่างสูงจึงทิ้งตัวลงนอนโดยมีร่างของหญิงสาวติดมือลงมาด้วย

" ว้ายยยย ทำอะไรเนี่ย" หญิงสาวโวยวาย

" ก็นอนไง นอนด้วยกัน " ตอบคำถามหญิงสาวก่อนจะซุกใบหน้าลงที่ซอกคอหอมกรุ่น

" นี่คุณปล่อยนะฉันจะลงไปข้างล่างสั่งแม่ครัวให้ทำซุปให้คุณทานตอนตื่น" พยายามจะออกจากอ้อมแขนของเขาให้ได้

"เถอะน่านอนเป็นเพื่อนกันก่อนแล้วก็เลิกเถียงได้แล้วผมเป็นคนป่วยนะ" พูดพร้อมซบหน้าไปที่เดิม ทำให้คนที่โดนกอดอยู่ไม่กล้าส่งเสียงอีกและเพียงไม่นานลมหายใจที่สม่ำเสมอของคนข้างๆทำให้เธอรู้ว่าเขาหลับไปแล้วหญิงสาวจึงหัสไปมองหน้าเขานอนจ้องอยู่อย่างนั้นแล้วก็ผลอยหลับไปอีกคน โซเฟียที่เดินขึ้นมาเพื่อจะถามว่าเธอต้องการอะไรเพิ่มอีกหรือเปล่าเมื่อเห็นภาพตรงหน้าก็ชะงักแล้วก็อมยิ้มเดินกลับออกมาจากห้องและสั่งคนอื่นๆว่าห้ามขึ้นไปรบกวนทั้งสองคนจนกว่าหมอจะมา

 ทางด้านของแม็กซิมิเลี่ยนเมื่อกลับมาถึงที่พักของตนก็ต้องยิ้มออกมาเมื่อเปิดประตูก็เจอเข้ากับสาวสวยที่นั่งหน้าตาบอกบุญไม่รับอยู่

" นี่ เมื่อไหร่คุณจะปล่อยฉันไปสักที" ข้าวขวัญที่ถูกชายหนุ่มกักตัวไว้ตั้งแต่วันนั้นถามขึ้นอย่างหัวเสียทันทีที่ชายหนุ่มเปิดประตูเข้ามาเขาไม่ยอมตอบคำถามเธอแถมยังออกคำสั่งกลับไปอีก

" ทำอะไรให้กินหน่อยสิหิวแล้ว" ว่าพลางเดินไปเปิดตู้เย็นเพื่อดื่มน้ำ

" ก็ทำเองสิมีมือนี่" สะบัดเสียงใส่อย่างไม่พอใจตลอดเวลาที่อยู่ที่นี่เธอทั้งข้อร้องอ้อนวอนแข็งข้อและทำลายข้าวของของชายหนุ่มเพื่อระบายอารมณ์แต่ถึงยังไงเขาก็ไม่ยอมปล่อยเธอแถมยังบอกอีกว่าอยากทำลายอะไรก็เชิญเลยเขารวยพอ 

" ก็ผมอยากกินฝีมือคุณนี่ แล้วถ้าอยากออกไปจากที่นี่ละก็ทำตามที่ผมบอกซะและคุณก็อาจจะได้เจอเพื่อนของคุณด้วย " บอกพลางไม่รอฟังคำพูดของหญิงสาวเดินผิวปากอย่างอารมณ์ดีเข้าห้องไปเพื่อที่จะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าปล่อยให้ข้าวขวัญยืนเจริญพรตามหลังชายหนุ่มไปเป็นชุดและก็ลงมือทำอาหารตามที่ชายหนุ่มสั่งและเมื่อเขาออกมาจากห้องน้ำแต่งตัวเรียบร้อยออกมายังห้องครัวก็เห็นแม่ครัวจำเป็นของเขาจัดอาหารอยู่บนโต๊ะ

" อืม มันต้องอย่างนี่สิ " เอ่ยชมพลางหย่อนตัวลงนั่ง

" นั่งสิจะได้เริ่มทานสักที" ออกคำสั่งกับหญิงสาวที่ยืนหน้างออยู่

"ฉันยังไม่หิวเชิญคุณก่อนเลย" พูดจบก็ทำท่าจะเดินหนีแต่ก็ต้องชะงักเพราะคำพูดของชายหนุ่ม

"จะนั่งทานดีๆหรือจะให้ผมกินอย่างอื่นแทนข้าวดี หือ" พูดขึ้นอย่างลอยๆแต่ก็เป็นผลให้หญิงสาวหันกลับมาทิ้งตัวลงนั่งตรงกันข้ามกับชายหนุ่มและก็ได้เห็นรอยยิ้มพอใจของเขาที่ส่งมาให้ว่าเขาคือผู้ชนะเธอได้แต่คิดในใจว่าอย่าให้ถึงทีเธอบ้างแล้วกันแต่ตอนนี้เธอต้องพยายามทำตามคำสั่งของเขาไปก่อนเพื่อความปลอดภัยของตัว้องและเพื่อที่เธอจะไดพบกับใยไหมและเมื่อทั้งสองทานอาหารเสร็จแม็กซิมิเลี่ยนก็เดินเข้าไปยังห้องนอนของตนทันทีแลเยังกำชับเธออีก

" ผมจะหลับสักหน่อยอย่าส่งเสียงรบกวนหรือทำลายข้าวของรบกวนผมอีกล่ะ ถ้าไม่ฟังกันละก็รู้นะว่าอะไรจะเกิดขึ้น" สั่งจบก็ปิดประตูทันทีปล่อยให้ข้าวขวัญบ่นงึมงำอยู่คนเดียวแล้วก็เดินกลับเข้าไปในห้องนอนเล็กของตัวเองทันทีอย่างหัวเสีย ด้านแม็กซิมิเลี่ยนนั้นเมื่ออยู่ในห้องของตัวเองก็ได้แต่ข่มอารมณ์ของตนไม่ให้คิดมากกับข้าวขวัญและที่เขารีบเข้ามาในห้องและอ้างกับเธอว่าจะหลับนั้นแท้จริงแล้วเขารีบเข่ามาระงับอารมณ์ของตนไม่ให้ทำอะไรบ้าๆกับเธอเข้ายิ่งคิดก็ยิ่งร้อนชายหนุ่มจึงเข้าไปในห้องน้ำเพื่ออาบน้ำอีกครั้งทั้งที่เขาเพิ่งอาบไปเมื่อกี้นี้เอง

" แล้วสักวันฉันจะไม่ทนอีกเตรียมใจไว้ได้เลยข้าวขวัญ " พึมพำกับตัวเองโดยคนที่ยังไม่รู้ตัวว่าจะตกเป็นเหยื่อให้เสือขย้ำนั้นก็ได้แต่หัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่คนเดียวเเล้วก็เสียวสันหลังวาบขนกายลุกชันเหมือนกับว่ามีใครคิดอะไรไม่ดีกับเธออยู่

"ฮึย คิดมากไปได้ยัยข้าวใครมันจะกล้า " พูดกับตัวเองแล้วลุกไปหาอะไรทำให้ตัวเองหายฟุ้งซ่าน........


( มาแว้ววววว ยังไม่หายไปไหน มีหลายๆคนถามมาว่า เรื่องนี้มีหนังสือมั้ย บอกเลยค่ะ 😢เก๊าไม่มี เพราะหัดเขียนเรื่องแรกที่นี้ที่เดียวค่ะฝากติดตามผลงานต่อไปด้วยนะคะกำลังจะเริ่มเขียนเรื่องใหม่อยู่ค่ะเป็นรูปเป็นร่างเมื่อไหร่จะมาอัพเดทอีกทีนะคะ "





ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


จะเขียนเรื่องของข้าวขวัญไหมคะ
โดย Anonymous | 3 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
อัพอีกทีวันไหนอ่ะ..เค้ารอยุน่ะ..ไวๆน่ะ
โดย Anonymous | 3 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
รออยูนะค่ะไรท์.. เมื่อไร่นะใยไหมท้องจะป่องๆสักที พอถึงตอนนั้นขอให้ดร่าาม่าหนักๆเลยนะไรท์ สู้ๆอัพเร็วๆนะคร้าาาาา
โดย Anonymous | 3 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
เก๊ารออยู่น๊าาาา👍👍👏👏👏
โดย Anonymous | 3 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ลงเร็วๆนะเก๋าไม่อยากรอนานคิดถึง
โดย Anonymous | 3 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สุ้ๆน่ะค้ะ เปนกำลังใจให้ค้ะ
โดย Anonymous | 3 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ลงอีกนะสนุกดี
โดย Anonymous | 3 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สู้ๆนะค่ะมาอัพเร็วๆนะค่ะ
โดย Anonymous | 3 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
มาไวๆๆๆๆๆๆหน่อย
โดย Anonymous | 3 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
เป็นกำลังใจให้ค่ะ...สู้ๆ
โดย Anonymous | 3 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
มาไวๆ ใจจะขาดแล้วว. อิอิ
โดย Anonymous | 3 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
รีบลงเร็วๆนะ
โดย Anonymous | 3 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 3 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
รีบมาน่ะค่ะ เค้าไม่อยากรอนาน
โดย Anonymous | 3 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
อยากอ่านตอนต่อไปแล้วๆๆๆ
โดย Anonymous | 3 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
นั่ง ใช้ไม้เอกนะไรท์
โดย Anonymous | 3 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha