กลรักกับดักมาเฟีย

โดย: Anny



ตอนที่ 26 : ลางร้ายที่หวนกลับมา


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

เวลาผ่านไปไม่นานภายในห้องนอนใหญ่ที่มีร่างสองร่างนอนหลับอยู่ก็ปรากฏหมอหนุ่มรูปหล่อที่ทางโซเฟียได้โทรไปตามเพื่อมาดูอาการของเจ้านายของตน

" ดูอาการไม่ค่อยจะเหมือนคนป่วยเลยนะครับป้าโซเฟีย " หันไปพูดกับแม่บ้านที่ตนสนิทเป็นอย่างดีเพราะนอกจากเขาจะเป็นหมอที่คอยรักษาคนของครอบครัวนี้เเล้วเขาก็ยังเป็นเพื่อนสนิทของฟรานเชสโก้อีกด้วย

" เอ่อ เอาเป็นว่าเดื๋ยวป้าปลุกทั้งสองคนให้นะคะหมอมิคจะได้ตรวจคุณฟรานจะได้รู้ว่าป่วยจริงหรือแค่จะอ้อนคุณไหม " โซเฟียพูดยิ้มๆพลางเดินเข้าไปปลุกทั้งสองคน

" หึ หึ ผมพลาดข่าวใหญ่เลยนะครับเนี่ยไม่ทันไรก็จะสละโสดซะแล้ว" พูดพลางมองคนที่กำลังงัวเงียตื่น ทางด้านใยไหมตื่นก่อนฟรานเชสโก้และตื่นเต็มตาทันทีที่เห็นว่าในห้องไม่ได้มีแค่พสกเธอ

" เอ่อ สวัสดีค่ะขอโทษด้วยนะค่ะที่ไม่เรียบร้อย " ใยไหมพูดพร้อมทำหน้าแหย

" ไม่เป็นไรครับไม่ต้องเป็นทางการกับผมหรอก เอ่อ ผมมิคาเอลครับ เรียก มิคก็ได้ครับ " พูดด้วยรอยยิ้มที่ส่งให้อีกฝ่ายอย่างเป็นมิตร

" ค่ะ ใยไหมค่ะ เรียกไหมเฉยๆ ก็ได้ค่ะเพราะคุณคงไม่ค่อยคุ้นกับชื่อไทยๆ " ส่งยิ้มกลับไปอย่างมีไมตรี

" จะทำความรู้จักกันอีกนานไหม จะมาตรวจอาการฉันไม่ใช่เหรอนายมิค" เสียงคนป่วยแทรกขึ้นเพราะเขานอนดูทั้งสองคนทักทายกันพร้อมรอยยิ้มแล้วก็ให้ขัดหูขัดตาจนต้องแทรกขึ้นด้วยความเคือง

" คร๊าบบบ เจ้านาย " ขานรับแล้วก้าวเข้าไปเพื่อตรวจอาการคนป่วยทันที 

" เอ่อ คุณฟรานค่ะปล่อยก่อนค่ะจะได้ให้คุณหมอตรวจ" ใยไหมว่าพลางพยายามจะลงจากเตียงแต่  ฟรานเชสโก้ไม่ยอมปล่อย

" อยู่นี่เเหละ ช่วยพยุงผมขึ้นนั่งหน่อยสิ " ว่าพลางโอบไหล่ของหญิงสาวทันทีใยไหมได้แต่ถอนหายใจกับความเอาแต่ใจของเขาและดูเหมือนมันจะมีมากกว่าเดิมตอนที่เขาป่วย มิคาเอลได้แต่อมยิ้มมองการกระทำของเพื่อนอย่างไม่เคยเห็นมาก่อน และเมื่อจัดท่าจัดทางเรียบร้อยแล้วมิคาเอลก็เริ่มตรวจอาการทันที และเมื่อตรวจอาการพร้อมสอบถามอาการที่ชายหนุ่มเป็นหมอหนุ่มก็ได้แต่ขมวดคิ้วมุ่นเพราะร่างกายของฟรานเชสโก้ก็ปกติดีทุกอย่างเพราะฉะนั้นความเป็นไปได้อย่างเดียวนั้นก็คือสายตาของมิคาเอลจึงมาหยุดอยู่ที่ใยไหมทำให้คนถูกมองถึงกับงงว่าตนมีอะไรผิดปกติ

" เอ่อคุณไหมครับผมขอถามอะไรหน่อยนะครับ " 

" แกมีอะไรจะคุยกับใยไหมเหรอ " แทรกขึ้นก่อนที่เจ้าตัวจะตอบรับเสียอีก

" ไม่มีอะไรมากหรอกแค่สงสัยอะไรนิดหน่อย ไม่ต้องหวงขนาดนั้นก็ได้ " สัพยอกเพื่อนหนุ่มเสร็จก็หันมาทางใยไหมต่อ

" คือผมจะถามว่าช่วงนี้ตัวคุณมีอาการอะไรแปลกๆบ้างไหมครับ" ถามพลางจ้องหน้ารอคำตอบ

" เอ่อ คือไม่รู้สิค่ะไหมไม่แน่ใจแค่รู้สึกว่าช่วงนี้ไหมกินจุมากกว่าเดิมไม่รู้ว่ามันแปลกหรือเปล่า " บอกออกไปอย่างไม่ค่อยแน่ใจและสงสัยว่ามิคาเอลอยากรู้อะไร มิคาเอลพยักหน้ารับรู้

" แล้วช่วงนี้มีอาการหน้ามืดหรือว่ามีอาการอยากอาเจียนหรือเหม็นอะไรบ้างไหมครับ "ถามต่อไปทันที

" ไม่ค่ะ ไม่เลย " ตอบคำถามของหมอไปแต่ในใจเต้นไม่เป็นจังหวะเพราะอาการที่ถามมานั้นมันเป็นอาการของคนท้องทั้งนั้น

" นี่ไอ้หมอ ไอ้อาการที่แกว่ามามันอยู่ที่ฉันทั้งหมดเลยนะก็บอกแกไปแล้วนี่ " ฟรานเชสโก้ขัดขึ้นมาอย่างไม่เข้าใจว่ามิคาเอลต้องการอะไร

" เถอะน่านายอยู่เฉยๆไปก่อนเดี๋ยวก็รู้เอง" หันไปเอ็ดเพื่อนที่มาขัดจังหวะเขา

" อืม แล้วช่วงนี้ประจำเดือนของคุณมาสม่ำเสมอหรือเปล่าครับ ขอโทษนะครับที่ต้องถามเรื่องนี้ " 

" นี่ไอ้หมอจะมากไปแล้วนะ ถามอะไรของ..." ยังไท่ทันที่ฟรานเชสโก้จะโวยวายจบก็โดนใยไหมขัดขึ้น

" ไม่เป็นไรค่ะ ไหมจะบอกให้ไหมก็อยากรู้เหมือนกันว่าที่สงสัยอยู่จะใช่หรือปล่าว " ว่าพลางหันไปทางฟรานเชสโก้เหมือนจะบอกว่าห้ามมาขัดอีกแล้วก็หันกลับมาตอบคำถาม

" คือที่จริงแล้วประจำเดือนของเดือนที่แล้วยังไม่มาเลยค่ะเลื่อนมาหลายอาทิตย์แล้ว " บอกออกไปแล้วก็รอผลวินิจฉัยจากมิคาเอล

" ขอโทษนะครับ " ว่าพลางนำเครื่องมือตรวจมาวางบริเวณหน้าท้องของหญิงสาวไล่ไปตามจุดเพื่อหาความผิดปกติแล้วก็ยิ้มออกมาแม้เขาจะไม่ได้เรียนมาทางด้านนารีเวศแต่มันก็เป็นหลักพื้นฐานของคนเป็นหมอ

" นี่ไอ้หมอ ตกลงนายมาตรวจใครกันแน่คนป่วยนะฉันนะไม่ใช่ใยไหม" ว่าอย่างเคืองๆ

" เอาน่าอย่าเพิ่งหัวเสีย ฉันว่าฉันรู้แล้วว่านายป่วยเป็นอะไร " บอกพลางอมยิ้มกับอาการของเพื่อน

" อะไร " ถามเสียงห้วน

" ก็ โรคแพ้ท้องแทนเมียไง " 

" อะไรนะ " 

" อะไรนะคะ " เมื่อจบคำพูดของหมอมิคาเอลทั้งสองก็ประสานเสียงถามกันทันที

" หึ หึ จากที่ฉันตรวจคุณไหมเบื้องต้นแล้วฉันคิดว่าคุณไหมกำลังจะมีน้องนะ แต่ถ้าจะให้แน่ใจก็พาไปตรวจที่โรงพยาบาลอีกทีแล้วกัน แล้วก็ไอ้อาการที่นายเป็นอยู่ตอนนี้ก็เป็นอาการแพ้ท้องแทนเมียไงเพราะที่จริงแล้วอาการพวกนี้นะจะเกิดกับคนที่กำลังจะเป็นคุณแม่แบบคุณไหม แต่ก็มีบางรายเหมือนกันที่มีอาการแบบที่นายเป็นตอนนี้" มิคาเอลร่ายยาวแต่ฟรานเชสโก้นั้นหูอื้อตั้งแต่ประโยคที่ว่าใยไหมจะมีน้องแล้วนั่นก็แสดงว่าเขาจะได้เป็นพ่อแล้วสิ ด้วยความดีใจบวกกับความอ่อนเพลียจากอาการแพ้ท้องแทนเมียทำให้เมื่อจบประโยคบอกเล่าของมิคาเอลฟรานเชสโก้ก็หง่ยหลังลงนอนสลบไปทันทีจนทำให้ผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์ตกใจไปตามๆกัน

"คุณฟราน ! " 

" ฟรานเชสโก้! " ทั้งสองได้แต่มองหน้ากัน แล้วมิคาเอลก็ได้เห็นสีหน้าของใยไหมที่หมองลงทันทีที่ฟรานเชสโก้เป็นลมเพราะรู้ว่าเธอท้อง

" เอ่อ คุณไหมไม่ต้องคิดมากนะครับเดี๋ยวรอให้นายฟรานฟื้นก่อนค่อยว่ากันอีกทีว่าจะเอายังไงกันต่อไป" 

" ขอบคุณมากค่ะหมอ " ผ่านไปราวสองชั่วโมงว่าที่คุณพ่อก็เริ่มรู้สึกตัวเรียบเรียงเรื่องราวอยูสักพักก็ดีดตัวลุกขึ้นทันทีแล้วสายตาก็ปะทะกัยมิคาเอลที่ลุกมาดูอาการเขาทันทีที่ตื่น

" ไอ้มิคเมียฉันท้อง ฉันกำลังจะมีลูก ฉันจะได้เป็นพ่อแล้วไอ้มิค ห๊ะ ห๊ะ ฮ้า ฮ้า ๆๆๆๆๆๆๆ" ตะโกนออกมาพร้อมหัวเราะจนดังลั้นเขย่าตัวของเพื่อนจนหัวสั่นหัวคลอน

" พอ พอ พอแล้วเวียนหัววะ ฉันรู้แล้ว แล้วนี่ไม่เป็นอะไรแล้วใช่มั้ย"

ห้ามแล้วถามอาการของเพื่อน

" เป็นอะไร ฉันเป็นอะไร ฉันโอเคดีแล้ว " บอกพร้อมจ้องหน้าเพื่อน

" ถามมาได้ก็นายเป็นลมไปหลังจากที่รู้ว่าคุณไหมท้องจนทำให้เธอคิดมากแล้วรู้มั้ย " ส่ายหน้าระอากับความไม่รู้ทุกข์ร้อนของฟรานเชสโก้

" ฉันเนี่ยนะเป็นลม " ถามกลับอย่างไม่อยากเชื่อ

"ใช่ " ย้ำคำตอบเดิม

" แล้วตอนนี้ใยไหมอยู่ไหน "ถามพลางกวาดสายตาหาเธอไปทั้วห้อง 

"คุณไหมลงไปข้างล่างน่ะเห็นว่าจะไปหาอะไรมาให้นายรองท้องตอนตื่นน่ะ " 

"แล้วแกทำไมไม่ห้ามวะคนกำลังท้องนะเว้ยเกิดเป็นอะไรขึ้นมาจะทำไง" โวยวายพลางทำท่าจะลุกขึ้นจากเตียงแต่ก็โดนมิคาเอลห้ามไว้

" นี่จะไปไหนไม่ต้องเลย คุณไหมเขาแค่ท้องนะไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรงจนทำอะไรได้เลย " 

" ใช่ค่ะไหมแค่จะมีน้อวนะค่ะไม่ได้เป็นอะไรมาเสียหน่อย" เสียงใยไหมขัดขึ้นก่อนที่ทั้งสองจะเถียงกันมากกว่านี้

" นี่ยกขึ้นมาเองทำไมให้พวกเด็กๆยกขึ้นมาก็ได้วางเลยนะมานั่งข้างผมนี่มา"เอ็ดเสียงลั่นแล้วดึงมือของหญิงสาวมานั่งข้างตน

"โถ่เอ้ย ไอ้คนขี่เห่อ "

"แกว่าใครไอ้มิค " เสียงเขียวทันที

"ใครอยากรับก็รับไปสิ " ลอยหนัาลอยตาอย่างกวนประสาท

" เอาเป็นว่านายอย่างลืมพาคุณไหมไปโรงพยาบาลล่ะถ้าไม่มีอะไรมากฉันกลับก่อนล่ะ ผมกลับก่อนนะครับคุณไหม " 

"เดี่ยวไหมเดินไปส่งค่ะ " ทำท่าจะลุกขึ้นแต่ก็โดนชายหนุ่มห้ามไว้

"ไม่เป็นไรครับอยู่กับเจ้าฟรานเถอะครับเดี่ยวผมจะโดนกินหัวเอา " ว่าพลางก็ออกมาจากห้องทันทีเพราะฟรานเชสโก้ทำท่าจะลุกขึ้นมาเตะเขา หลังจากที่มิคาเอลออกไปแล้วฟรานเชสโก้ก็หันมาทางใยไหมทันทีส่งยิ้มให้อย่างดีใจแต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นใบหน้าที่ไม่สดใสของใยไหม

"เป็นอะไรไปคุณไม่ดีใจเหรอที่เรากำลังจะมีเจ้าตัวเล็ก" ถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเธอจึงเงยหน้าสบตาเขาพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติส่งยิ้มให้กัยชายหนุ่ม

" ดีใจสิค่ะ " ตอบออกไปเพื่อให้อีกฝ่ายสบายใจซ่อนเก็บความรู้สึกเอาไว้ไม่ให้อีกฝ่ายรู้แต่ 

" ใช่ไหม ดีใจมากเลยล่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะพาไปโรงพยาบาลไปให้หมอตรวจสักหน่อยแล้วจะได้ฝากท้องเลยด้วย " แต่ก่อนที่ฟรานเชสโก้จะพูดอะไรไปมากกว่านั้นก็มีเสียงเคาะประตูขึ้นมาขัดเสียก่อน

" ใคร "ถามอย่างอารมณ์เสียที่มีคนมาขัดจังหวะ

" ผมเองครับ แม็ก " แม็กซิมิเลี่ยนที่กลับไปพักผ่อนที่บ้านตามคำสั่งของผู้เป็นนายหลังจากที่เขาเข้ามาอาบน้ำในห้องนอนได้สักพักก็มีโทรศัพท์เรื่องด่วนเข้ามาจนเขาต้องรีบนำข่าวมาแจ้งให้ฟรานเชสโก้ทราบ

" เข้ามาสิ " และเมื่อเห็นหน้าคนสนิทเปิดประตูเข้ามาก็ได้ทีอวดทันที

" นี่แม็กฉันมีข่าวดีจะบอกนาย ใยไหมท้องแล้วน่ะฉันจะได้เป็นพ่อแล้ว" บอกด้วยความเห่อลูก

"จริงเหรอครับ ยินดีด้วนนะครับ เอ่อ แต่ตอนนี้ผมมีเรื่องสำคัญจะต้องบอก" แสดงความยินดีแล้วก็วกเข้าเรื่องสำคัญทันทีทำให้คนขี่เห่อหนุดชะงักมองหน้าแม็กซิมิเลี่ยนทันที เมื่อเห็นท่าทีขอวทั้งสองคนใยไหมจึงตัดสินใจเลี่ยงออกมาจากห้องนั้นทันที

" เอ่อ ไหมขอตัวออกไปก่อนดีกว่าค่ะพวกคุณจะได้คุยกันได้สะดวก " ว่าพลางก็ลุกขึ้นเดินอกไปทันทีแต่ก่อนจะปิดประตูฟรานเชสโก้ก็สั่งย้ำอีกครั้ง

"เดินระวังหน่อยล่ะ " สั่งด้วยความเป็นห่วง

" ค่ะ " ตอบรับแล้วส่งยิ้มตบท้ายก่อนปิดประตู

" ว่ามา " ท่าทางของเขาเปลี่ยนไปทันทีที่ใยไหมออกไป

" เรารู้แล้วว่าราฟาเอลกบดาลอยู่ที่ไหน" บอกเรื่องที่เขาได้รับรายงานมาทันที่

"ถ้าอย่างนั้นก็ไปลากคอมันออกมา"สั่งเสียงเรียบ

" เอ่อ เห็นทีจะอยากครับเพราะมีคนคอยคุ้มกันมันอยู่"

" พวกไหน" ถามด้วยความสงสัย

"จิ้งจอกเฒ่าเลโอครับ" ฟรานเชสโก้ตาลุกวาวทันที เพราะเลโอนั้นเป็นก้างชิ้นใหญ่ที่เขาหาวิธีที่จะกำจัดอยู่แต่ก็ยังไม่สบโอกาสแต่ดูเหมือนว่าตอนนี้โชคจะเข้าข้างเขา

"ถ้าอย่างนั้นเราจะต้องล่อมันออกมา" เมื่อจบคำพูดของฟรานเชสโกแม็กโก้ได้แต่มองหน้าเขา

" คุณฟรานคิดจะทำอะไรเหรอครับ" ฟรานเชสโก้ยิ้มเย็นแผนที่เขาคิดไว้อาจจะทำให้เขากำจัดทั้งสองคนนั้นได้ทีเดียวทั้งหมดและเขาคิดว่าเลโอคงจะรู้เรื่องของใยไหมจาก ราฟาเอลแล้วและเพื่อลีกเลี่ยงการใช้เธอเป็นเครื่องต่อรองและความปลอดภัยของเธอวิธีนี้คงจะซื้อเวลาให้เขาได้มากพอให้สามารถกวาดล้างพวกมันได้ ฟรานเชสโก้จึงเล่าแผนการให้แม็กซิมิเลี่ยนฟังและกำชับให้ทำอย่างรอบคอบที่สุด

" แต่ใยไหมเธอจะ.." แม็กซิมิเลี่ยนแย้งขึ้นเพราะเป็นห่วงอดีตลูกน้องสาว

" ไม่ต้องห่วงหรอกแม็กเธอจะต้องเข้าใจ " บอกออกไปทั้งที่ในใจของเขานั้นเป็นห่วงเธอที่สุด

" เอาล่ะไปเตรียมทุกอย่างให้พร้อมอย่าให้พลาดล่ะ " สั่งพร้อมลุกขึ้นเพื่อจะเข้าห้องน้ำ 

" อืม แล้วพรุ่งนี้ฉันจะพาใยไหมไปโรงพยาบาลช่วยขับรถให้ทีเพราะฉันคงขับเองไม่ไหว " 

" ครับ " รับคำและถอยกลับออกมาจากห้องนั้นทันที

ทางด้านใยไหมเมื่อมีเวลาอยู่ตามลำพังน้ำตาที่พยายามกักเก็บไว้ก็ไหลรินออกมาทันที่ ยกมือที่สั่นของตนกุมหน้าท้องของเธอไว้ด้วยความหวงแหน

" แม่ขอโทษ แม่ทำให้หนูต้องลำบาก แม่ขอโทษ " พร่ำบอกขอโทษลูกน้อยที่ยังไม่ทันได้ลืมตามาดูโลก และเมื่อไหร่ที่เธอคลอดเธอจะไม่มีโอกาสได้ดูแลอุ้มชูเขาตามที่ชายหนุ่มได้ลั่นวาจาไว้ ความเจ็บปวดเศร้าหมอกเกาะกินหัวใจของหญิงสาวเธอคิดไม่ออกเลยว่าถ้าเวลานั้นมาถึงเธอจะเป็นอย่างไรต่อไปเมื่อถึงตอนนั้นตอนที่เธอถูกพลากลูกไปจากอกเธอคงเหมือนตกนรกทั้งเป็นคิดพลางร้องไห้ออกมาอย่างกับคนบ้าดีที่บริเวณนี้ไม่ค่อยมีใครเดินผ่านมาไม่อย่างนั้นคงจะเป็นเรื่องใหญ่แน่ถ้าใครมาเห็นเธอในสภาพนี้เข้า

" แม่จะลองพูดกับพ่อของหนูดู ถึงจะไม่ได้อยู่ในถานะแม่ แต่แม่จะขอให้แม่ได้เห็นหนูเติบโตแม้จะให้แม่เป็นคนใช้แม่ก็ยอม " พูดพร้อมสะอื้นฮัก และเมื่อเธอร้องไห้จนพอใจและเริ่มสงบสติอารมณ์ได้แล้วก็รวบรวมแรงใจเพื่อไปเผชิญหน้ากับเขาให้เป็นปกติที่สุดเธอจะรอให้เวลานั้นมาถึงก่อนเเล้วเธอจะลองต่อรองกับเขาดูแต่ตอนนี้เธอจะทำหน้าที่แม่ให้ดีที่สุด และเมื่อกลับมาถายในบ้านและกลับขึ้นไปยังห้องพักของตนและฟรานเชสโก้เธอก็เห็นเขายืนทำหน้าตาดุราวกับจะจับใครกินอยู่ตรงหน้าเขามีเด็กสาวที่ยืมก้มหน้าตัวสั่นอยู่และดูเหมือนว่าเธอกำลังจะร้องไห้

" มีอะไรกันเหรอค่ะ " ถามขึ้นก่อนที่ฟรานเชสโก้จะตะคอกเด็กรับใช้จนกลัวกันจนหัวหด และก็ได้ผลเมื่อใบหน้าที่ดุราวกับจะกันคนเมื่อครู่คลายลงทันทีที่ได้ยินเสียงของใยไหม

"คุณหายไปไหนมารู้มั้ยว่าผมเป็นห่วงถามใครก็ไม่รู้เรื่องสักคนมันน่าไล่ออกกันนัก " ไม่วายยังตวัดหางตาคาดโทษ 

" อย่าไปโทษพวกเขาเลยค่ะ ไม่แค่ไปเดินเล่นนิดหน่อยเอง มีอะไรก็ไปทำกันเถอะจ่ะ " ตอบคำถามเขาแล้วหันไปบอกเด็กสาวที่ยืนอยู่

" ขอบคุณค่ะ " ขอบคุณหญิงสาวแล้วรีบหลบไปทันที

" เข้าไปข้างในกันเถอะค่ะไหมอยากพักผ่อนแล้ว " แค่ได้ยินว่าเธออยากพักผ่อนคนขี่เห่อก็รีบตระคองร่างแน่งน้อยเข้าไปในห้องทันทีโดยไม่สังเกตเลยว่าบริเวณขอบตาของใยไหมมีรอยช้ำจากการร้องไห้อยู่.......


( อัพแล้วค่ะ มารอลุ้นกันดีกว่าว่าอะไรจะเกิดขึ้นหลังจากนี้ ติดตามกันเยอะๆนะคะ 😊)






 




ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


อัพเร็วกว่านี้หน่อยไม่ได้หรอ ใจจะขาดแล้ว สุ้ๆๆๆๆๆๆ
โดย Anonymous | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
อัพเร็วน่ะค่ะเป็นกำลังใจให้ค่พ
โดย Anonymous | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
อัพเร็วๆหน่อยนะค่ะ ไรท์ เอาาแบบตอนนึงยาวๆเลยย สนุกมากๆค่ะ #ทำให้นึกถึงหมอวรรษขึ้นมาเลยยยอ่าาา สู้ๆนะค่ะ
โดย Anonymous | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
😊
โดย Anonymous | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
รอๆๆๆๆคะ
โดย Anonymous | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
เรวๆน่ะค่ะ รอค่ะ สนุกมาก
โดย Anonymous | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ชอบๆๆๆๆมาก สู้ๆน่ะค่ะนักเขียน
โดย Anonymous | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ฐานะ ใช้คำนี้นะ คอยลุ้นอยู่ อัพไวๆนะ
โดย Anonymous | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
มาเร็วๆนะคิดถึงเฮียฟราน
โดย Anonymous | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha