กลรักกับดักมาเฟีย

โดย: Anny



ตอนที่ 7 : เค้นความจริง ( ตัวต่อตัว หือ )


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ริมฝีปากที่ประกบลงมาของเขาบดเบียดความอ่อนนุ่มของกลีบปากบางอย่างช่ำชองลิ้นนุ่มสอดแทรกแยกกลีบปากบางออกจากกันเพื่อที่เขาจะได้เข้าไปชิมความหวานภายในโพรงปากที่น่าถะนุถนอม ลิ้นนุ่มที่เข้าไปกวาดชิมความหวานล้ำเกี่ยวกระหวัดรัดรึงกับลิ้นเล็กๆที่พยายามกระถดถอยหนีสร้างความพึงพอใจให้กับชายหนุ่มอย่างมากแต่ก่อนที่หญิงสาวจะขาดอากาศหายใจชายหนุ่มก็ถอนริมฝีปากออกมาอย่างอ้อยอิ่ง "อืม ไม่เลวเลยนี่ " พูดพลางจ้องมองริมฝีปากของคนใต้ร่างที่บวมเจ่อขึ้นมาน้อยๆอย่างโหยหาร่ำๆจะก้มลงไปจูบเธออีกครั้ง แต่ยังก่อนเขาจะต้องเค้นความจริงจากเธอเสียก่อนค่อยกินเธอทีหลังก็ได้ หึ หึ 

" ว่าไง เธอจะบอกฉันได้หรือยังว่าเธอไปทำอะไรที่นั้นหรือมีใครส่งเธอมา"พูดพร้อมก้มหน้าลงมาให้ชิดกว่าเดิมเพื่อเป็นการขู่เธอกลายๆว่าถ้าเธอไม่ตอบคำถามเขาเธอจะโดนเหมือนเมื่อกี้อีก ด้านคนที่นอนอยู่ใต้ร่างของชายหนุ่มตอนนี้ภายในสมองของเธอมันเบลอไปหมดแล้วเขาทำแบบนั้นกับเธอทำไมทั้งๆที่ผ่านมาเขาไม่มีท่าที่อะไรกับเธอเลยแล้วทำไมตอนนี้เขาถึงกลับ...แต่เธอยังคิดได้ไม่ถึงไหนก็ได้ยินคนตรงหน้าเอ่ยปากถามพร้อมใบหน้าที่ก้มลงมาชิดและพร้อมที่จะจูบเธอได้ตลอดเวลาหากไม่ได้คำตอบที่เขาต้องการ

"เอ่อ คือว่าฉันไปที่นั้นเพราะว่า เอ่อ เพราะว่า... " ใยไหมอึกอักเพราะประม่ากับความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับเธอ เมื่อเห็นว่าหญิงสาวมัวแต่อ้ำอึ้งชายหนุ่มจึงทำการกระตุ้นให้เธอรีบตอบคำถามของเขา มือใหญ่ก็คว้าหมับเข้าที่หน้าอกของเธอแบบเต็มไม้เต็มมือและดูเหมือนว่ามันจะใหญ่เกินตัวของผู้เป็นเจ้าของซะด้วยสิ ใยไหมถึงกับสะดุ้งตาเหลือกตกใจจนร้องไม่ออกไม่คิดว่าฟรานเซลโก้จะทำถึงขนาดนี้ และเมื่อเห็นคนใต้ร่างยังเงียบ ชายหนุ่มจึงเริ่มขยับมือนวดคลึงก้อนเนื้อนุ่มหยุ่นในมืออย่างนึกสนุก 

"ยะ ยะ หยุดนะเอามือออกไปเดี๋ยวนี้ ยอมแล้ว ฉะ ฉะ ฉันบอกแล้วเอามือออกไป " หลังจากที่ใยไหมเพิ่งหาเสียงของตนเองเจอก็ละล่ำละลักบอกออกไปทันที่เพื่อที่จะให้ชายหนุ่มหยุดการกระทำของเขา ฟรานเซสโก้ชะงักมือที่กำลังนวดคลึงอกของหญิงสาวทันทีหลังจากได้ยินคำตอบจากเจ้าของร่างเล็กแต่ก็ยังไม่เอามือออกไป

" หือ ว่ามาสิ " ถามกลับด้วยเสียงที่แหบพร่า

" ก็ฉันเห็นพวกคุณระหว่างทางที่ฉันกลับบ้านและเห็นว่าทางที่รถของพวกคุณมุ่งหน้ามานั้นมันเป็นโกดังร้างเลยสงสัยว่าพวกคุณจะเข้าไปทำอะไรที่นั้นก็เลยตามเข้าไปดู และก็เห็น...." ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบชายหนุ่มก็แทรกขึ้นมา

"เธอก็เลยเห็นตอนที่ฉันกำลังจะทำการค้าพอดี แล้วทีนี้เธอคิดว่าฉันจะทำยังไงกับเธอดี หืม" ถามกลับพร้อมรอยยิ้มร้ายกาจ

"ได้โปรดเถอะ ปล่อยฉันไปเถอะนะ ฉันรับรองว่าฉันจะไม่เอาเรื่องนี้ไปบอกใคร หรือจะให้ไปสาบานที่ไหนก็ได้ แต่อย่าทำอะไรฉันเลยนะของร้องล่ะ " เธอพยายามขอร้องอ้อนวอนคนตรงหน้า แต่ดูเหมือนว่าความหวังของเธอจะริบรี่เต็มทน 

" หึ หึ เธอคิดว่าฉันจะปล่อยคนที่มันล่วงรู้ความลับของฉันให้รอดไปได้เหรอ เธอคิดผิดแล้วสาวน้อย เอาล่ะฉันคิดว่าได้เวลาแล้วที่เราจะมาทำการพิพากษาเธอกัน" พูดด้วยความคิดเจ้าเล่ห์ เธอเสร็จฉันแน่คนสวย


" เอาละสิใยไหมแกไม่รอดแน่ เหลือไว้เผือเจ้บ้างน้า อิ อิ "


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


None
โดย Anonymous | 3 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
55555
โดย Anonymous | 3 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
รอค้า
โดย Anonymous | 3 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
แต่ละตอนไรท์เขียนน้อยจางง
โดย Anonymous | 3 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
รอน้าา
โดย Anonymous | 3 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
รออ่านต่อค่ะหนุกๆ
โดย Anonymous | 3 years, 1 month ที่ผ่านมา
  • ขอบคุณที่ติดตามค่ะ เป็นเรื่องแรกที่เขียนถ้ายังสามารถติชมกันได้นะค่ะ โดย Anny | 3 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha