กลรักกับดักมาเฟีย

โดย: Anny



ตอนที่ 32 : ปลายทาง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

หลัจากวันนั้นเป็นต้นมาทั้งสองคู่ดูเหมือนจะมีความสุขด้วยดีแต่แท้ที่จริงแล้วในใจของทั้งสองสาวกลับคิดว่าพวกเธอเป็นอะไรสำหรับพวกเขาแต่ก็ไม่กล้าที่จะถามได้แต่เก็บความรู้สึกนั้นไว้ให้ลึกที่สุดจวบจนกระทั่งวันนี้วันที่ใยไหมเจ็บท้อง 

" โอ๊ย คุณฟรานช่วยไหมด้วย ไหมเจ็บ " เสียงร้องโอดโอยของใยไหมที่ดังขึ้นทำให้ฟรานเชสโก้ที่กำลังนั่งทำงานอยู่ภายในห้องนอนของทั้งสองนั้นรีบตาลีตาเหลือกลุกขึ้นกระโจนมาหาใยไหมทันที

"ไหมเจ็บท้องเหรอ " ถามเมื่อเห็นอาการของหญิงสาว

" ค่ะ โอ๊ยไหมเจ็บ " ขานรับแล้วร้องขึ้นมาอีกครั้ง ฟรานเชสโก้หันซ้ายหันขวาอย่างคนทำอะไรไม่ถูก

" ไหมทำใจดีดีนะสูดหายใจเข้าลึกๆ" พยายามปลอบทั้งที่ตอนนี้เขาลกลนจนทำอะไรไม่ถูกนี่ถ้าลูกน้องของเขามาเห็นเขาในสภาพนี่คงหมดความนับถือกันพอดีเพราะยิ่งใยไหมร้องดังขึ้นเท่าไหร่เขาก็ยิ่งลนลานมากเท่านั้น

" ตะกล้าใช่ตะกล้า " เขารีบวิ่งไปหยิบตะกล้าข้าวของเขาใยไหมเตรียบไว้ยามฉุกเฉินจากนั้รก็รีบมาพยุงหญิงสาวให้ลุกขึ้น

" ไหวมั้ย อดทนหน่อยนะ " พยายามพนุงใยไหมให้เดินไปที่รถเพื่อจะไปโรงพยาบาล

" แม็ก เเม็ก แม็กโว้ย " ตะโตนเรียดแม็กซิมิเลี่ยนเสึยงดังลั่นเป็นผลให้ทั้งแม็กเเละข้าวขวัญรีบวิ่งมาดูทันที

" ครับคุณฟราน เห้ย ไหมเจ็บท้องเหรอ " 

" ใช่ นายรีบไปเอารถออกเดี่ยวนี้เลยส่วนข้าวมาช่วยผมถือของหน่อย" 

"ค่ะ/ครับ" ทั้งสองขานรับพร้อมกันแล้วรีบไปทำตามทค่ฟรานเชสโก้สั่งทันทีในขณะที่กำลังจะลงบันไดฟรานเชสโก้ก็รู้สึกเหมือนเขาเหยีบน้ำอะไรเข้าจึงก้มลงมองก็พบกับน้ำที่ไหลออกมาจากตัวของใยไหม

" โอ๊ย คุณฟรานรีบทำอะไรเข้าสิ ไหมเจ็บ " โอดครวญด้วยความเจ็บ

"คุณฟรานรีบเข้าเถอะค่ะ น้ำของไหมเดินแล้วเดี๋ยวจะไม่ทันการแล้วจะเกิดอันตราย" ข้าวขวัญรีบบอกชายหนุ่มด้วยความเป็นห่วงเพื่อน ฟรานเชสโก้จึงตั้งสติแล้วช้อนตัวของในไหมอุ้มลงไปที่รถโดยมีแม็กเป็นคนขับทั้งหมดจึงขึ้นรถแล้วขับออกไปทันทีซึ่งในระหว่างทางฟรานเชสโก้ได้โทรไปติดต่อทางโรงพยาบาลให้เตรียบห้องคลอดไว้เรียบร้อยแล้วและเมื่อมาถึงโรงพยาบาลใยไหมก็ถูกเข็นเข้าห้องคลอดทันทีเพราะปากมดลูกของเธอเปิดเตรียมพร้อมสำหรับคลอดแล้วฟราจเชสโก้เองก็เข้าไปพร้อมกับเธอด้วย

" ไม่ต้องกลัวนะผมอยู่กับคุณตลอดเวลา " ว่าพลางกุมมือหญิงสาวไว้มั่น

" เอาล่ะค่ะคุณแม่พร้อมนะคะ เมื่อหมอให้สัญญานคุณแม่เบ่งนะคะ " 

" ค่ะ กัดฟันตอบเพื่อข่มความเจ็บปวดที่เพิ่มขึ้น 

" เอาล่ะคะเบ่งค่ะ " เมื่อสิ้นเสียงของหมอเธอก็เบ่งทันที

" อื๋ออออออออ " เธอพยายามเบ่งสุดเเรงเหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นเต็มใบหน้างามที่เหยเกมือบางบีบกระชับมือหนาไว้มั่น

" อีกทีค่ะ " "อื๋ออออออ โอ๊ยคุณฟราน " ร้องเรียกชายหนุ่มดังลั่น

" ครับผมอยู่นี่ คุณต้องอดทนนะเพื่อลูกของเรา " ปลอบหญิงสาวทั้งๆที่ตอนนี้หน้าของเขาซีดกว่าของใยไหมอีก

" อีกนิดนะคะหัวเด็กโผล่ออกมาแล้วค่ะ " เมื่อได้ยินดังนั้นใยไหมจึงกัดฟันกลั้นใจเบ่งสุดแรง

"อื๋อออออออ อ้ายยยยยย " 

"แอะ แอ้ๆๆๆๆๆๆๆ" เสียงแผดจ้าของทารกตัวน้อยดังขึ้นเป็นผลให้ใบหน้าที่ซีดเซียวผุดรอยยิ้มแห่งความปลื้มปิติ

" คุณพ่อจะตัดสายสะดือเองมั้ยค่ะ " หมอสาวถาม

" คะ ครับ ผมจะตัดเอง " ตอบหมอแล้วหันมาจูบหน้าผากหญิงสาว

"ขอบคุณนะครับไหม" แล้วเขาก็ทำการตัดสายสะดือด้วยมือของเขาเอง

" อีกนิดนึงนะคะคุณแม่ ยังมีน้องอีกหนึ่งคน " เมื่อจบคำพูดของหมอเธอก็เบ่งเต็มแรงคราวนี้ไม่ยากเหมือนกับคนแรกแล้วก็เป็นฟรานเชสโก้เองที่เป็นคนตัดสายสะดือ

" ดีใจด้วยนะคะผู้ชายทั้งคู่เลย " เมื่อจบคำพูดของหมอใยไหมก็สลบไปทันทีด้วยความอ่อนเเรง

"ขอบคุณครับหมอ "

" เดี่ยวจะพาน้องไปที่ห้องเด็กนะคะ รบกวนคุณพ่อตามไปเซ็นเอกสารด้านนอกด้วยนะคะ " พยาบาลสาวบอกก่อนจะเข็นหนูน้อยทั้งสองออกไปยังห้องเด็ก

" เอ่อ อีกนานมั้ยครับเธอถึงจะฟื้น" ถามอาการของหญิงสาวด้วยความเป็นห่วง

" อีกประมาณสามชั่วโมงค่ะเดี่ยวหมอทำแผลเสร็จก็ย้ายเข้าห้องพักฟื้นได้เลยไม่ต้องห่วงนะคะ ถ้ายังไงคุณพ่อไปแจ้งเกิดน้องก่อนดีกว่าค่ะ " หมอสาวอธิบายให้ฟังจากนั้นจึงหันไปจัดการทำแผลให้หญิงสาวต่อ ฟรานเชสโก้เดินมามองใบหน้าซีดเซียวของใยไหมอีกครั้งด้วยความรักใคร่แล้วเขาจึงขอตัวออกไปจัดการเรื่องเอกสาร เมื่อออกมาหน้าห้องก็พบกับข้าวขวัญและแม็กซิมิเลี่ยนที่ยืนรออยู่

"คุณฟรานค่ะไหมเป็นไงบ้างค่ะ " ข้าวขวัญถามด้วยความเป็นห่วง

"ปลอดภัยแล้วล่ะไม่ต้องห่วง ขอตัวไปจัดการเรื่องเอกสารก่อนนะ แล้วผมจะตามไปที่ห้องพักฟื้น" 

พูดจบก็ทำท่าจะเดินไปแต่ก็ต้องหยุดเมื่อแม็กพูดขึ้น

" ผมเห็นพวกเขาแล้วนะครับ เหมือนคุณมากๆเลย ดีใจด้วยนะครับคุณฟราน ผมสัญญาว่าผมจะดูแลปกป้องพวกเขาให้เหมือนกับปกป้องคุณแม้ผมจะต้องเอาชีวิตแลกก็ตาม " เมื่อได้ยินคำพูดนั้นของแม็กซิมิเลี่ยนฟรานเชสโก้จึงเดินเข้ามาตบบ่าของแม็กพร้อมคำพูดที่ทำให้แม็กถึงกับปราบปลื้มที่สุด

"ขอบคุณมากนะแม็ก ฉันไม่เคยคิดว่านายคือลูกน้องแม้แต่ครั้งเดียว ฉันเห็นนายเป็นเพื่อนของฉันเสมอและบางครั้งฉันคิดว่านายเป็นคนในครอบครัวฉันด้วยซ้ำ " พูดจบก็หันหลังเดินไปทันทีปล่อยให้เเม็กยืนน้ำตาซึมจนข้าวขวัญเอ่ยแซว

" เอ๋ คุณมีอารมณ์แบบนี้กับเขาด้วยเหรอ " เอ่ยพลางจ้องหน้าชายหนุ่มด้วยใบหน้าที่ระบายไปด้วยรอยยิ้มจนแม็กเขินจนใบหูแดง 

" แอม เอ่อก็ต้องมีกันบ้างสิคุณ เอ้าไปกันเถอะโน้นเขาเข็นใยไหมออกมาแล้ว" กระแอมแก้เก้อแล้วหันไปบอกหญิงสาวให้หยุดล้อเขาแล้วหันไปสนใจเพื่อนของเธอที่ถูกเข็นออกมาจากห้องคลอดพอดี ทั้งสองจึงเดินตามใยไหมไปทันที

ทางด้านของฟรานเชสโก้ก็เดินมาหยุดอยู่บริเวณหน้าห้องเด็กอ่อนที่ตอนนี้มีลูกของเขาทั้งสองคนอยู่ในนั้น ความปราบปลื้มล้นปรี่อยู่ในอกใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

"เอ่อคุณพ่อของน้องทั้งสองที่เพิ่งคลอดใช่มั้ยค่ะ " เสียงพยาบาลคนหนึ่งทักขึ้น

" ครับใช่ครับ " ตอบรับอย่างรวดเร็ว

"เชิญทางนี้เลยค่ะ รบกวนขอชื่อนามสกุลของน้องทั้งสองด้วยค่ะ" 

ฟรานเชสโก้จึงบอกชื่อที่เขาตั้งไว้ตั้งแต่วันที่รู้ว่าใยไหมท้องไปทันที

" ครับ เอ่อ คนพี่ชื่อว่า เด็กชาย     ฟรานซิส เบอร์นาท หรือ น้องพีทครับ ส่วน อีกคนชื่อเด็กชายฟรองซัว เบอร์นาท หรือ น้องเพิร์ธ ครับ เอ่อแล้วผมจะได้อุ้มพวกเขาตอนไหนครับ " ถามด้วยความอยากรู้ทันที 

" ทันทีที่คุณแม่ฟื้นค่ะ เราจะพาไปให้คุณแม่ให้นมน้องนะคะ คุณพ่ออดใจรออีกนิดนึงค่ะ " พยาบาลพูดด้วยรอยยิ้มเมื่อเห็นอาการของชายหนุ่มที่ดูจะเห่อลูกมาก

" เอ่อ ครับ ขอบคุณครับ " พูดแก้เก้อเนื่องจากเขาแสดงอาการดีใจมากไปจากนั้นเขาก็เดินไปสอบถามหมายเลขห้องพักของใยไหมทันทีและในขณะที่เขาจะเดินไปหาใยไหมนั้นก็เจอเข้ากับมิคาเอลพอดี

"ไง ฉันได้ข่าวว่าคุณไหมคลอดแล้ว ดีใจด้วยนะ " มิคาเอลเอ่ยขึ้นทันที่ที่เดินมาหยุดตรงหน้าฟรานเชสโก้

"อืม ขอบใจมากฉันไปก่อนดีกว่าเดี่ยวเขาจะพาลูกฉันมากินนมเดี่ยวฉันพลาดไม่ได้อุ้มลูกไปล่ะ " พูดจบก็รีบเดินจากไปทันทัปล่อยให้มิคาเอลยืนส่ายหน้ากับความเห่อลูกของเพื่อน เมื่อฟรานเชสโก้เดินเข้าไปในห้องก็เห็นใยไหมนอนหลับอยู่บนเตียงคนไข้โดยมีข้าวขวัญนั่งอยู่ข้างเตียงและแม็กซิมิเลี่ยนนั่งอยู่ทีโซฟา

"เป็นยังไงบ้างครับ " ถามอาการของใยไหมทันทีต้วยความเป็ยห่วง

"ปลอดภัยดีค่ะไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง"ข้าวขวัญตอบคำถามชายหนุ่มทันที

" อืม ถ้าไม่มีอะไรแล้วทั้งสองคนกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ากันก่อนเถอะทางนี้เดี่ยวฉันดูเอง " ข้าวขวัญและแม็กซิมิเลี่ยนหันมองหน้ากันชายหนุ่มจึงพยักหน้า

" ก็ได้ค่ะ  ฉันจะกลับไปที่บ้านก่อนทำธุระเสร็จแล้วจะรีบมา เอ่อคุณจะเอาอะไรมั้ยค่ะตอนมาจะได้เอามาให้ทีเดียวเลย " 

" ออ ผมโทรสั่งป้าโซเฟียให้จัดไว้ให้เรียบร้อยแล้วไปถึงก็เอาขึ้นรถมาได้เลย " กล่าวจบก็เดินไปนั่งแทนที่ข้าวขวัญที่ลุกออกมาเพื่อจะกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า

" ไปกันเถอะค่ะ จะได้รีบกลับมา " เอ่ยชวนแม็กซิมิเลี่ยนที่นั่งอยู่ทันที

" เดี๋ยวผมมานะครับคุณฟราน " ชายหนุ่มพยักหน้ารับแล้วหันมามองหน้าใยไหมที่ยังสลบอยู่จวบจนประตูห้องปิดลง เวลาผ่านไปเกือบสามชั่วโมงคุณแม่มือใหม่จึงค่อยๆรู้สึกตัว

" ไหม ตื่นแล้วเหรอ หิวน้ำมั้ย เดี่ยวผมเอาให้ " กุลีกุจอรินน้ำให้หญิงสาวทันทีจนใยไหมอมยิ้มกับอาการของผู้ชายตรงหน้า

" ขอบคุณค่ะ " ตอบรับเสียงเบาเพราะเธอยังไม่ค่อยมีแรง

" แล้วลูกๆล่ะค่ะ " ถามหาลูกทันทีที่คอหายแห้ง

" พีทกับเพิร์ธ อยู่ในห้องเด็กน่ะอีกเดี๋ยวเขาคงพาเข้ามากินนม" บอกกล่าวด้วยรอยยิ้ม

" พีทกับเพิร์ทเหรอค่ะ " ใยไหมขมวดคิ้วนี่เขาแอบไปตั้งชื่อลูกไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

" ใช่ครับ ผมตั้งไว้ตั้งแต่รู้ว่าคุณท้องแล้วล่ะ " 

" แล้วคุณจะรู้ได้ยังไงค่ะว่าจะได้ลูกแฝดแล้วเป็นผู้ชายทั้งคู่ " ถามอย่างสงสัย

" แหมผมทำเองจะไม่รู้ได้ยังไงเล่า"หยอกเย้าอย่างอารมณ์ดี

"คุณฟราน " ใยไหมจึงตีเขาไปทีนึง

" ผมล้อเล่น อันที่จริงผมคิดไว้หลายชื่อน่ะ พอลูกออกมาเป็นชายทั้งคู่เลยเลือกชื่อที่ชอบที่สุดออกมา" ก้มลงจูบเธออย่างขอบคุณที่มอบของขวัญชิ้นพิเศษนี้ให้กับเขา

"ขอบคุณนะใยไหมที่มอบสิ่งล้ำค่าให้กับผม " กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนจ้องตากันอย่างหวานซึ่งแล้วก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมประตูเปิดออกมีพยาบาลสองคนเข็นรถเด็กอ่อนเข้ามา

" พาน้องมาดื่มนมแล้วค่ะคุณแม่ลุกขึ้นนั่งไหวมั้ยค่ะ " ถามพลางช่วยพยุงหญิงสาวขึ้นนั่งโดยมีฟรานเชสโก้ยืนอยู่ใกล้ๆ 

" เริ่มจากคนพี่ก่อนเลยนะค่ะ " พยาบาลสาวอุ้มหนูน้อยฟรานซิสขึ้นมาพร้อมสอนวิธีการอุ้มและวิธีให้นมที่ถูกต้องให้กับคุณแม่มือใหม่ และเมื่อหนูน้อยเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของคนเป็นแม่ก็เริ่มมีปฏิกิริยาทันทีปากน้อยๆเริ่มสอดส่ายหานมจากอกมารดาใยไหมจึงคลายเสื้อออกเพื่อให้นมทันทีหนูน้อยเมื่อพบสิ่งที่ต้องการก็ดื่มกินทันทีจนทำให้ผู้เฝ้ามองทั้งหลายต้องหัวเราะออกมา

"สงสัยจะหิวมากดูสิดูดใหญ่เลย " ฟรานเชสโก้พูดขึ้นเมื่อเห็นลูกน้อยตั้งอกตั้งใจดูดนมจากมารดา ใยไหมถึงกับน้ำตาแตกเมื่อเธอได้เห็นลูกน้อยของเธอทั้งสองคน

" ขี้แยอีกแล้ว ลูกสองแล้วนะครับ " ว่าพลางปาดน้ำตาให้หญิงสาวแล้วเกลี่ยนิ้วอย่างแผ่วเบาบนแก้มของลูกน้อย และเมื่อหนูน้อยฟรานซิสอิ่มพยาบาลจึงส่งไปให้กับชายหนุ่มให้อุ่มแล้วยกหนูน้อยฟรอร์งซัวให้กินนมต่อ ชายหนุ่มปลื่มใจจนน้ำตาซึมเขาไม่คิดด้วยซ้ำว่าชีวิตของเขาจะมีวันนี้เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาชีวิตของเขาอยู่แบบต้องคอยระวังตัวอยู่ตลอดเวลาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเขาจะตายเมื่อไหร่แล้วดูวันนี้สิเขามีครอบครัวที่อบอุ่นนี่คงจะถึงเวลาที่เขาต้องวางมือจากที่มืดออกมารับแสงสว่างเต็มตัวเสียที

" อีกสักครู่จะมาพาน้องกลับไปที่ห้องเด็กนะคะ ถ้ามีอะไรเรียกได้ตลอดเวลาเลยค่ะ " ว่าจบพยาบาลก็เดินออกไปทันทีปล่อยให้ครอบครัวได้ใช้เวลาร่วมกัน

" ไหมครับทำไมลูกเราหน้าตาดูยู่ยี่ยังไงชอบกลก็ไม่รู้ " เมื่อจบคำพูดของฟรานเชสโก้ใยไหมถึงกับหัวเราะคิกออกมาทันที

" ก็ลูกเพิ่งจะคลอดนี่ค่ะ จะให้เหมือนเด็กสามขวบได้ยังไง " 

" แหมผมก็แค่สงสัยเฉยๆ" และเพียงไม่นานแม็กซิมิเลี่ยนและข้าวขวัญก็เดินเข้ามาพร้อมข้าวของที่ชายหนุ่มสั่งไว้

"ไหน ขอป้าขวัญดูหน้าหน่อยสิ ไอ๋หยา หน้าตาแบบนี้ต่อไปสาวๆคงเพียบแน่เลย เตรียมตัวคัดเลือกลูกสะใภ้ได้เลยยายไหม " คำพูดนั้นของข้าวขวัญทำให้คนทั้งห้องหัวเราะออกมาพร้อมกันเวลาผ่านไปไม่นานพยาบาลก็เข้ามาพาหนูน้อยทั้งสองกลับไปยังห้องเด็กอีกครั้ง

" ฉันจะลงไปซื้อของหน่อยใครจะเอาอะไรมั้ยค่ะ " 

" ผมลงไปด้วยดีกว่า " แม็กกล่าวแล้วลุกขึ้นทันที

"อืม ก็ได้งั้นไปกัน " ลุกตามทันทีแต่แล้วเธอก็หน้ามืดทรุดฮวบลงทันที

" ข้าวขวัญ " แม็กที่อยู่ใกล้ๆรับไว้ได้ทัน

"ไม่เป็นไรฉันแค่หน้ามืดนิดหน่อยน่ะนั่งสักพักคงจะหาย " บอกพลางทรุดกายลงนั่งตามเดิมแต่ดูเหมือนว่าอาการจะไม่ดีขึ้นเลย

"ข้าวฉันว่าแกควรไปให้หมอตรวจหน่อยนะไหนๆก็อยู่โรงพยาบาลแล้ว " ใยไหมกล่าวขึ้นด้วยความเป็นห่วง

" นั่นสิข้าวขวัญไปให้หมอตรวจหน่อยเถอะดีกว่าปล่อยให้ทุกคนเป็นห่วง " ฟรานเชสโก้สัมทับ

"ก็ได้ค่ะ ฉันจะไปให้หมอตรวจ " ว่าพลางลุกขึ้นโดยมีแม็กคอยช่วยพยุง และเมื่อมาถึงห้องตรวจคุณหมอได้ทำการตรวจร่างกายของข้าวขวัญอย่างละเอียดโดยมีแม็กซิมิเลี่ยนเข้าไปฟังผลตรวจด้วย

" เอ่อไม่ทราบว่าเธอเป็นอะไรร้ายเเรงหรืดเปล่าครับหมอ " ถามอย่างร้อนใจ

" ใจเย็นๆครับ คนไข้ไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรงหรอกครับ" คุณหมอตอบทำให้ทั้งสองหันมองหร้ากันด้วยความโล่งใจ

" มันเป็นเรื่องที่น่ายินดีเสียมากกว่าเพราะว่าภรรยาคุณท้องได้สองเดือนแล้วครับ " คุณหมอบอกด้วยรอยยิ้มแต่คนไข้นี่สิเอ๋อรับประทานเรียบร้อยไม่ต่างจากว่าที่คุณพ่อที่นั่งหน้าเหวออยู่และเมื่อตั้งสติได้ก็หัวเราะออกมาดังลั่น

" จริงนะหมอ เธอท้องจริงๆนะหมอ ฮ้าๆๆๆๆ" ชายหนุ่มดีใจจนออกนอกหน้า จากนั้นทั้งสองจึงเดินออกมาเพื่อจะกลับไปนังห้องพักของใยไหม 

"นี่ข้าวคุณไม่ดีใจเลยเหรอที่เรากำลังจะมีลูกด้วยกัน " ชายหนุ่มถามขึ้นเมื่อเห็นอาการของเธอที่เงียบอย่างผิดปกติตั้วแต่ที่รู้ว่าตนเองท้อง ข้าวขวัญหยุดเดินแล้วพาเขาไปยังมุมลับตาคน

" ฉันขอถามคุณตรงๆนะคะ ว่าคุณคิดยังไงกับฉัน ว่าฉันอยู่กับคุณที่นี่ในฐานะอะไร ตอนนี้ฉันเดาใจคุณไม่ออกด้วยซ้ำว่าคุณจะเก็บฉันไว้ได้นานแค่ไหน จะเบื่อฉันเมื่อไหร่แล้วไล่ฉันไปเมื่อไหร่ เพราะมันไม่มีอะไรทำให้ฉันมั่นใจเลยว่าคุณจิงจังกับฉันมากน้อยแค่ไหน" พูดได้แค่นั้นน้ำตาก็ไหลพรากอย่างสุดกลั้น แม็กซิมิเลี่ยนเห็นดังนั้นจึงสวมกอดเธอไว้พร้อมคำพูดที่ไขข้อข้องใจของหญิงสาวทุกอย่าง

" ผมขอโทษนะที่ทำให้คุณต้องคิดมาก คุณรู้มั้ยตั้งแต่ที่เราเจอกันผมก็คิดทันทีเลยว่านี่แหละผู้หญิงที่จะมาเป็นแม่ของลูกผม จะมาเป็นคู่ชีวิตของผม ผมเพิ่งรู้นะเนี่ยว่าการกระทำมันชัดเจนเท่ากับคำพูดแค่สามคำ  ผม รัก คุณ ได้ยินมั้ยข้าวขวัญ ผมรักคุณ ทีนี้ก็เลิกงอแงได้แล้วรีบไปกันเถอะเดี๋ยวสองคนนั้นบ่นเอา " ว่าพลางปาดน้ำตาให้หญิงสาวที่ตอนนี้มีรอยยิ้มผุดขึ้นมาเต็มใบหน้าแบ้วก็เดินจูงมือกันมาจนถึงห้องของใยไหมและเมื่อเปิดประตูเข้าไปใยไหมก็ยิงคำถามใส่ทันที

"เป็นยังไงบ้างข้าวหมอบอกว่าเป็นอะไร " 

"ก็เป็นโรคเดียวกันกับเรานะแหละสองเดือนแล้ว " ข้าวขวัญยังไม่ทันตอบแม็กซิมิเลี่ยนก็ชิงตอบเสียก่อน ทำให้ใยไหมตาโต

"จริงเหรอข้าว ดีจังเลย " เสียงสูงด้วยความตื่นเต้น ฟรานเชสโก้ได้แต่อมยิ้มที่เห็นคนสนิทของตนเอาแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ที่ตนจะได้เป็นพ่อเขาเข้าใจดีถึงความรู้จึก ณ ตอนนั้นที่รู้าตนจะได้เป็นพ่อมันมีความสุขมากขนาดไหน และหลังจากนั่น 1 อาทิตย์ใยไหมก็ออกจากโรงพยาบาลได้แต่ละวันที่อยู่ด้วยกันเธอและฟรานเชสโก้จะช่วยกันเลี้ยงหนูน้อยทั้งสองช่วยกัยประคองชีวิตน้อยๆให้เติบใหญ่มีความสุขที่ได้เฝ้ามองพวกเขาเติบโตฟรานเชสโก้เองก็สลัดคราบมาเฟียหนุ่มกลายมาเป็นคุณพ่อลูกอ่อนเรียบร้อยไปแล้วความสุขเหล่านี้จะคงอยู่กับเธอได้นานแค่ไหนกันนะเธิกลัวเหลือเกินกลัววันที่เธอจะต้องเสียสิ่งเหล่านี้ไปจวบจนสามเดือนผ่านไปร่างกายของเธอกลับมาแข่งแรงเหมือนเดิมตกบ่ายของวันเธอให้นมลูกทั้งสองเสร็จเรียบร้อย จึงนอนเล่นข้างเปลของลูกทั้งสองจนผลอยหลับไปจนรู้สึกเหมือนถูกจ้องมองเธอจึงค่อยปรือตาขึ้นมองก็พบกับฟรานเชสโก้ที่นอนข้างๆมองหน้าเธออยู่

" ผมทำให้คุณตื่นเหรอ "

"เอ่อ ปะ เปล่าค่ะ " ปฏิเสธพลางลุกขึ้นนั่งทันทีชายหนุ่มจึงลุกตาม

" มาเถอะ ผมมีอะไรจะให้คุณ " ว่าพลางดึงมือหญิงสาวให้ลุกขึ้นยืนแล้วเดินตามมายังห้องนอนชายหนุ่มหยิบเช็คที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาแล้วกลอกตัวเลขลงไปหญิงสาวมองด้วยหัวใจที่สั่นไหวน้ำตาเริ่มเอ่อคลอเช็คที่ถูกกลอกตัวเลขเอาไว้จำนวนห้าล้านถูกส่งให้กับหญิงสาวเพียงแค่นั้นน้ำตาเธอก็ไหลพรากทรุดตัวลงกับพื้นร้องไห้จนตัวโยนจนฟรานเชสโก้ตกใจ 

"ไหมคุณเป็นอะไร ร้องไห้ทำไม" ถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"คุณ ฮึก คุณฟรานขา ได้โปรดเถอะค่ะ อย่าพรากลูกไปจากไหมเลยนะคะ ฮึก ไหมขอร้อง อย่าเอาพวกเขาไปจากไหมเลย ฮึก จะให้ไหมทำอะไรก็ได้ ให้ไหมอยู่ที่นี่ในฐานะอะไรก็ได้ ฮึก ถึงแม้ว่าไหมจะไม่ได้อยู่ในฐานะแม่ แต่ขอให้ไหมได้อยู่ดูพวกเขาเติบโตนะคะ ได้โปรด ฮือ ๆๆๆๆๆ นะคะ คุณฟราน ฮึก ฮึก ฮือๆๆๆๆๆๆ " ใยไหมครวญขอร้องเเทบเท้าชายหนุ่มอาการนั้นทำให้ชายหนุ่มงงเป็นไก่ตาแตกสงสัยต้องทำความเข้าใจกันใหม่ซะแล้ว

"ไหมเงียบแล้วฟังผม ไม่มีใครพรากลูกไปจากคุณหรอกนะ มันไม่มีเหตุผลเลยที่จะทำแบบนั้นแล้วยิ่งเป็นลูกของผมกับคุณแล้วด้วยมันไม่มีทางเป็นแบบนั้นไปได้หรอก คุณไปเอาความคิดแบบนั้นมาจากไหนกัน หืม " อธิบายพลางจ้องหน้าเพื่อหาคำตอบ

" ก็ ฮึก คุณฟรานเคยบอกว่าที่คุณฟรานต้องการให้ไหมอยู่ที่นี่เพราะคุณฟรานต้องการลูกจากไหมแล้วเมื่อถึงตอนนั้นไหมจะ ฮึก ไปไหนก็ไป" กล่าวจบก็น้ำตาไหลอีกครั้ง

" โถ่ไหม คุณจำเรื่องที่ไม่เป็นเรื่องเข้าแล้วรู้มั้ยใครมันจะไปไล่คนที่รักได้ลงคอล่ะ " ว่าพลางสวมกอดเธอไว้ 

" ก็ คุณฟราน เอ๊ะ คะ คนที่ระ รักเหรอค่ะ " ถามด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ

" ใช่ครับ คนที่รักแล้วก็รักมานานแล้วด้วย " บอกยิ้มๆ

" รักมานานแล้วหมายความว่ายังไงคะ " ถามกลับทันทีด้วยความสงสัย

" ก็ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันนั่นแหละไหมรูมั้ยถ้าเจ้าแม็กไม่ห้ามผมไว้คุณน่ะเสร็จผมไปนานแล้วไม่ปล่อยให้รอดมานานแบบนี้หรอก" ว่าพลางหอมแก้มเธอฟอดใหญ่

" แต่ตลอดเวลาที่ทำงานด้วยกันมาคุณไม่มีทีท่าอะไรต่อฉันเลยนะค่ะ" 

" ก็ถ้าตอนนั้นผมสนใจคุณมากผมผมกลัวตัวเองจะอดใจไม่ไหวปล้ำคุณเสียก่อนนะสิ " ใยไหมหน้าแดงทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น

" แล้วทำไมคุณแม็กต้องห้ามคุณด้วยละค่ะ" 

" ก็เพราะไหมดีเกินไปไง ใสซื่อ บริสุทธิ์ ไม่เหมาะกับคนที่เบื้องหลังมีแต่ความดำมืดแบบผม แต่แล้วโอกาสก็มาถึงมือผมจนได้เมื่อบังเอิญว่าผมจับได้ลูกเกาะที่ผมหมายปองไว้เข้ามาแอบดูผมทำธุรกิจผมเลยใช้ข้อนี้ในการหักล้างคำขอของแม็ก จนทำให้มีเจ้าตัวเล็กสองคนนั้นออกมาไง" เขาตอบทุกคำถามของเธอแต่ดูเหมือนมันจะไม่หมดแค่นั้น

" แล้วเช็คเงินสดนั่นละค่ะ " 

"ก็ผมจะเอาไว้ให้คุณได้ใช้ส่วนตัวเผื่อคุณจะอยากซื้ออะไรที่อยากได้หรือซื้อของให้ลูกๆเวลาที่ผมไม่อยู่จะได้สะดวกไงแต่คุณกลับร้องไห้ออกมาเสียก่อนทำเอาผมใจเสียเลย" 

"ก็ไหมคิดว่าคุณ ...." พูดได้แค่นั้นก็ก้มหน้างุด 

"เลิกคิดไปได้เลย ผมยังบอกคุณไม่หมดเลย " 

" อะไรคะ " ถามอย่างสงสัยแล้วก็ต้องอึ้งเมื่อเขาคุกเข่าลงล้วงกล่องแหวนออกมา

" แต่งงานกับผมนะ " แค่ประโยคนั้นหลุดออกมาจากปากของชายหนุ่มน้ำตาแห่งความปลื่มปิติก็หลั่งริน

" ค่ะ ฉันจะแต่งงานกับคุณ " แหวนเพชรเม็ดงามถูกสวมให้กับว่าที่เจ้าสาวพร้อมอ้อมกอดทีอบอุ่น

" แต่ว่าตอนนี้ผมอยากได้ลูกสาวน่ารักๆ สักคน เรามาช่วยกันผลิตดีกว่า" จบคำพูดของชายหนุ่มใยไหมก็ไม่มีโอกาสได้พูดต่อเพราะชายหนุ่มได้เปลี่ยนเสียงพูดให้กลายเป็นเสียงคลางไปเสียแล้วหลังจากนั้นเธอจึงคุยปรึกษาเรื่องเเต่งกับข้าวขวัญ ทางข้าวขวัญเองก็ถูกแม็กขอแต่งงานเช่นเดียวกันทั้งสองจึงตกลงกันว่าจะแต่งงานพร้อมกันโดยจะรอให้ข้าวขวัญคลอดก่อน แต่ตอนนี้พวกเขาแค่จดทะเบียนสมรสกันก่อนพิธีค่อยว่ากันทีหลังและไม่นานข้าวขวัญก็คลอดลูกชายหน้าตาน่ารักออกมา ซึ่งมีชื่อว่า มาร์แชล หรือ มาร์ค เมื่อข้าวขวัญแข็งแรงดีแล้วพวกเขาจึงจัดงานเลี้ยงแต่งงานกันอย่างหรูหรา และหลังจากนั้นเพียง  1 ปีทั้งข้าวขวัญและใยไหมก็ท้องอีกคราวนี่พวกเธอทั้งสองคลอดในเวลาไล่เลี่ยกันและก็ได้ลูกสาวทั้งคู่ลูกของใยไหมมีชื่อว่า เฟรห์ย่า หรือ แพรไหม ส่วนลูกของข้าวขวัญมีชื่อว่า เมอร์ลีน หรือ ต้นข้าว 

เพราะเด็กๆนั้นเกิดในเวลาไล่เลี่ยกันจนทำให้ตอนนี้พวกเขาโตไล่ๆกัน จนสนิทกันไปโดยปริยาย ตอนนี้ใยไหมมีความสุขมากเธอไม่คาดคิดเลยว่าเธอจะได้มีความรักมีครอบครัวที่อบอุ่น มีสามีที่รักเธอด้วยความจริงใจ เธอขอภาวนาว่าขอให้ความสุขนี้อยู่กับเธอและทุกคนที่เธอรักตลอดไป........


( ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามมาโดยตลอดนะค่ะ ขอบคุณทุกกำลังใจที่มอบให้ซึ่งมันเป็นแรงผลักดันที่ดีเยี่ยมในการที่จะไล่ตามความฝันต่อไป อ๊ะ อ๊ะ ยังไม่จบนะคะ ยังมีตอนพิเศษแถมให้ค่ะ ซึ่งจะเป็นเรื่องราวของรุ่นลูกๆของทั้งสองครอบครัวค่ะอย่าลืมติดตามกันต่อนะคะ ส่วนผลงานเรื่องต่อไปของไรท์ก็คือ เรื่อง พัธนาการรักบนผืนทรายค่ะ เป็นแนวทะเลทรายค่ะพระเอกของเราจะเถื่อนนีสนึงไม่ว่ากันนะคะ แต่จะเริ่มตอนแรกเมื่อไหร่นั้น ขอให้เรื่องนี่จบบริบูรณ์ก่อนนะคะ แหะ แหะ 😅😅)








ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


สนุกกกกค่ะ
โดย Guuboran63 | 2 months, 3 weeks ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ชอบจังค่ะ😀😊😊
โดย Anonymous | 2 years, 9 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ร้องไห้ไปตามๆกันนะคะ รักไรท์ที่สุดคะ จุ๊บ
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
=D
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ชอบจุง จบแบบน่ารักดีค่ะ
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ชอบมากๆคะรอเรื่องใหม่อยู่นะคะ
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ซึ้งจริงๆสนุกมากเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้นะค่ะ
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ชอบมากเลยค่ะ ขอบคุณน่ะค่ะ
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
จบแล้ว รู้สึกวิ้วๆ
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
เรื่องของข้าวขวัญมีรึเปล่าอาาา
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ชอบมากเลยคะ
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ขอบคุณนะคะที่อัพให้อ่านสนุกมากๆๆเลยคะถ้าเขียนเรื่องใหม่บอกด้วยนะคะ
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
รอตอนพิเศษอยู่น้าค้าม
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สนุกมากๆเลยค่ะ #รอตอนพิเศษอยู่น๊าาาา
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สนุกมากเลยค่ะท่าแต่งเรื่องใหม่อีกแจ้งด้วยนะค่ะจะได้ติดตาม😉😉
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สนุกมากเลยค่ะอัพเรื่องต
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha