กลรักพันธนาการใจ (ซีรีส์ รักพันธนาการ) มีหนังสือทำมือ

โดย: อติญา / เก-ลิน / เราพิมพ์ / ผู้ซึ่งเข้ามาแทน / มะลิก้านแดง



ตอนที่ 11 : 4 (2/3)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

                แต่ครั้งนี้มิสเตอร์หลี่ผู้เป็นเจ้านายเกิดอยากจะมาพักผ่อนเที่ยวทะเลเมืองไทย จึงให้เธอและเลขาติดสอยห้อยตามมาพักผ่อนเป็นโบนัสพิเศษที่ทำงานหนักมาตลอดระยะสองสามปีหลังเพราะมีการขยายสาขาของภัตตาคารไปยังประเทศต่างๆ อย่างต่อเนื่อง แล้วยิ่งเธอเป็นคนไทยบอสใหญ่ยิ่งอยากให้หญิงสาวช่วยแนะนำสถานที่ท่องเที่ยว ส่วนเรื่องการเจรจาธุรกิจการขยายสาขานั้นเป็นเพียงผลพลอยได้ที่ค่อนข้างคุ้มค่าและมีราคาที่สูงลิบลิ่ว

                เหตุผลเดียวที่นันท์นลินพยายามจะหลบเลี่ยงการเดินทางมาเจรจาธุรกิจกับผู้บริหารโรงแรม The Grand ก็คือโรงแรมแห่งนี้เป็นกิจการของครอบครัวกรคุณานนท์ แล้วผู้บริหารที่มีอำนาจสูงสุดในการตัดสินใจจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากมีนา บุตรชายคนโตของครอบครัวซึ่งเป็นอดีตคนรักของเธอ

            “แล้วจะทำยังไงดีนะยายบัว เธอยังจะกล้าไปเจอหน้าเขาอีกหรือไงกันไปทำเรื่องร้ายๆ ไว้เสียขนาดนั้น อย่าไปเลยนะ”

                “มันจะเป็นอะไรไปล่ะนี่เธอไปทำงานจะแคร์ทำไม เรื่องมันผ่านมานานเป็นสิบๆ ปี มีนาไม่น่าจะติดใจอะไรแล้วล่ะ”

                ความคิดของหญิงสาวถูกแบ่งแยกเป็นสองฝั่ง มันเหมือนกับมีภูติจิ๋วคล้ายที่เคยเห็นในการ์ตูนสีดำแทนด้านมืดหนึ่งตัวและสีขาวแทนด้านสว่างอีกหนึ่งตัวยึดพื้นที่บนบ่าของหญิงสาวตัวละข้าง และตั้งหน้าตั้งตาถกประเด็นในเรื่องนี้อย่างเอาเป็นเอาตาย

                การจะหลบเลี่ยงเหตุการณ์ชวนกระอักกระอ่วนใจนี้ดูแล้วคงทำได้ยากมาก มิสเตอร์หลีอาจจะขุ่นเคืองที่เธอทำตัวไร้สาระและไม่มีเหตุผล หญิงสาวจะไม่ยอมให้ความน่าเชื่อถือและอาชีพการงานของเธอต้องด่างพร้อยเพราะความผิดพลาดในครั้งอดีตที่เธอไม่ได้เจตนาโดยเด็ดขาด

                นันท์นลินอาจจะดูเหมือนเป็นคนใจร้ายที่ทอดทิ้งคนรักไปแต่งงานกับชายอื่นโดยที่ไม่บอกไม่กล่าว แต่ก่อนที่คนจะนินทาเธอออกไปมีใครสักคนสนใจจะสอบถามหรือหาข้อเท็จจริงจากเหตุการณ์ครั้งนั้นหรือไม่ เท่าที่เธอจำได้นั้นรู้สึกจะไม่มี สิ่งที่เห็นชัดเจนก็มีแต่จะนินทาและต่อว่าตัวเธอไปในทางเสียๆ หายๆ

                “ไม่เป็นไรนะหนูบัวทุกอย่างจะผ่านไปได้ด้วยดี” นันท์นลินพูดปลอบใจตัวเอง ตอนนี้ในหัวสมองเธออัดแน่นไปด้วยเรื่องราวมากมากที่ออกมาพัวพันกัน เธอรู้สึกคล้ายว่ามีขบวนรถไฟวิ่งวนอยู่ในหัวซึ่งมันไม่เป็นผลดีแน่ถ้าปล่อยเอาไว้แบบนี้

                “แนทตี้... เราไปสปากันหน่อยไหมฉันรู้สึกว่าต้องการจะผ่อนคลาย” หญิงสาวเอ่ยปากถามเพื่อนชายแต่ใจสาวที่นั่งไขว่ห้างพลิกหน้าแมกกาซีนต่างประเทศในมือแบบผ่านๆ อยู่บนโซฟา

                “เรียกบริการสปาให้มานวดที่ริมสระว่ายน้ำเถอะย่ะ เข้าไปด้วยกันฉันกับหล่อนก็ต้องแยกห้องนวดอยู่ดีเขาแยกให้บริการตามเพศสภาพไม่ใช่จิตใจนะคะคุณนาย ต่อให้ที่นี่จะมีบริการแบบส่วนตัวก็เถอะ อันที่จริงแล้วฉันแค่ขี้เกียจจะเดินออกไปไหนเมื่อวานเดินชอปปิ้งจนขาจะหัก” นาธานจีบปากจีบคอใส่คนตัวเล็กที่นั่งยิ้มมองเขาอยู่

     หนูบัวลืมไปว่าหากเขาและเธอเข้าไปใช้บริการในสปาจะต้องแยกห้องเพราะการให้บริการสำหรับหญิงชายนั้นอยู่คนละส่วนกัน ดังนั้นการโทรเรียกให้ทางสปามาบริการเป็นส่วนตัวที่ห้องพักน่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด เธอและนาธานจะได้นอนเมาท์มอยกันริมสระน้ำยามแดดร่มลมตก และมีพนักงานนวดมืออาชีพกำลังจัดการนวดเนื้อตัวเพื่อผ่อนคลายและบำรุงผิวพรรณไปพร้อมๆ กัน

     ให้ตายเถอะ! การทำสปาเมื่อวานมันไม่ได้ทำให้นันท์นลินได้ผ่อนคลายอย่างที่ตัวเธอต้องการแม้แต่น้อย ค่ำคืนหลังจากการนวดตัวที่แสนสบายแถมยังผ่อนคลายด้วยน้ำมันอโรมาชั้นดีไม่ได้รื่นรมย์อย่างที่หญิงสาวคาดคิดไว้แม้แต่น้อย เธอนอนกระสับกระส่ายตาค้างแข็งตลอดทั้งคืนจนแล้วจนรอดนันท์นลินก็ยังไม่ได้หลับตานอนเลยสักนาที

     หญิงสาวไม่รู้จะจัดการกับความสับสนและหวาดหวั่นที่ปะทุขึ้นในใจได้อย่างไรแม้เธอจะรู้อยู่เต็มอกว่าจำเป็นต้องยอมเผชิญหน้ากับอดีตคนรักเพราะหน้าที่และความรับผิดชอบ หนูบัวนอนกระสับกระส่ายอยู่บนเตียงกว้างจนถึงเวลารุ่งสาง สุดท้ายก็ต้องยอมแพ้ลุกขึ้นจากเตียงจัดการทำธุระส่วนตัว ส่งข้อความบอกนาธานว่าเธอไปหาอาหารเช้าทานที่ห้องอาหารของโรงแรม หวังว่ากาแฟขมๆ จะช่วยอะไรเธอได้บ้าง

     “นอนไม่หลับหรอมิสบี” เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นทางด้านหลัง โดยที่ไม่ต้องหันไปมองหญิงสาวก็รู้ว่าเป็นใคร

     “ใช้คำว่าไม่ได้นอนจะเหมาะกว่านะแนท” นันท์นลินหันไปยิ้มแหยๆ ให้นาธาน ชายหนุ่มอยู่ในชุดลำลองง่ายๆ แต่ด้วยความเนี้ยบกริบทุกรายละเอียดทำให้คนตรงหน้าดูมีเสน่ห์ดึงดูดใจเป็นอย่างมาก ขนาดเธอที่เป็นผู้หญิงยังต้องยอมรับเลยว่านาธานนั้นดูดีและสมบูรณ์แบบไปทุกกระเบียดนิ้ว

     “เธอควรจะจิบชาอุ่นๆ แทนที่จะดื่มกาแฟแบบนั้นนะ มอคค่าในมือเธอมันจะทำให้ประสาทของเธอตื่นตัวขึ้นแทนที่จะผ่อนคลาย”

     เพื่อนสาวหน้าหล่อให้คำแนะนำก่อนที่จะเดินออกไปตักอาหารเช้าสำหรับตัวเอง ทิ้งให้หญิงสาวผิวสีน้ำผึ้งนั่งจ้องแก้วกาแฟที่ถือค้างอยู่ในมือชั่วครู่ จนในที่สุดหนูบัวก็วางแก้วกาแฟที่ดื่มไปได้ครึ่งหนึ่งลงแล้วมือเล็กก็จัดการหยิบแก้วน้ำเปล่าขึ้นมาจิบแทน  

                “ฉันคิดว่าเราต้องคุยกันเรื่องนี้นะบี” นาธานตัดสินใจถามขึ้นเมื่อสังเกตมาสักพักว่าเพื่อนสาวตาคมของเขามีอากัปกิริยาแปลกไปตั้งแต่เธอรู้ตัวว่าต้องพบกับเจ้าของโรงแรม The Grand

                “เราก็คุยกันอยู่นี่ไงแนท”

                “อย่าเฉไฉน่าบี ขอร้องล่ะฉันไม่สบายใจจริงๆ ที่เห็นเธอทำท่าทางแบบนี้ มิสบีทคู่หูของแนทตี้ไม่ใช่ผู้หญิงหน้าอมทุกข์แบบนี้สักหน่อย” นาธานใช้มือเรียวบอบบางของตัวเองเอื้อมมากอบกุมมือเล็กสีน้ำผึ้งเพื่อหวังปลอบประโลมให้คนตัวเล็กคลายกังวล เผื่อเธอจะยอมแชร์ความรู้สึกออกมาบ้าง

                “เธอรู้ใช่ไหมแนทตี้ว่าฉันเคยแต่งงาน แล้วชีวิตคู่ของฉันมันไม่ค่อยโอเค” นันท์นลินพูดค้างไว้แค่นั้นก่อนจะสบตาของนาธานด้วยแววตาที่หม่นเศร้าลงจนเห็นได้ชัด

                “อย่าเงียบให้ฉันต้องเดาเองนะแม่บีคนสวย หรือคุณมีนาจะเป็นสามีเก่าของเธอ” นาธานเลิกคิ้วมองมายังนันท์นลินด้วยความสงสัย

                “ไม่ใช่แบบนั้นแต่มันก็ใกล้เคียงฉันแต่งงานกับคุณแทนทัพเพราะผู้ใหญ่เห็นว่าเราเหมาะสมกัน นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้ฉันต้องทิ้งเขา มีนากับฉันคบหากันในฐานะคนรักมาตลอดสี่ปีที่เราเรียนมหาวิทยาลัย” นันท์นลินกลั้นใจเล่าเรื่องราวบางส่วนให้นาธานได้รับทราบ มันอาจจะต้องใช้เวลามากสักหน่อยหากจะต้องอธิบายเรื่องราวทั้งหมดโดยละเอียด ในระยะเวลาที่จำกัดและในสถานที่ที่ค่อนข้างเป็นสาธารณะเช่นนี้เธอควรเลือกเล่าเฉพาะเรื่องจริงที่จำเป็น

                “โถ! แม่คุณของฉันอย่าบอกนะว่าเธอหนีเขาไปแต่งงานโดยไม่บอกไม่กล่าวหัวใจฉันจะวายนะแม่บี” ชายตรงหน้าอุทานพร้อมยกมือขึ้นทาบอกด้วยความตระหนกตกใจ

                “ก็ประมาณนั้น” นันท์นลินยอมรับ

 

                “ฉันไม่แปลกใจเลยถ้าเธอไม่อยากจะเจอเขาอีก แต่มันเลี่ยงไม่ได้แล้วจ้ะที่รักเธอจะต้องพยายามสงบสติอารมณ์ แล้วเราไปแต่งตัวสวยๆ กันดีกว่าเราต้องออกเดินทางไป The Grand ตอนเที่ยงตรง” นาธานตัดบทพร้อมกับรั้งร่างบางของเพื่อนสาวให้ยืนขึ้น ชายหนุ่มรูปหล่อแต่ใจหญิงจูงมือของหนูบัวพาเดินกลับไปที่ห้องพักด้วยความห่วงใย


อยากเม้าท์กับติญา <<<CLICK>>>


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


อ่านแล้วสนุกค่ะชอบ
โดย Anonymous | 2 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
วู้อออออจะเจอกันเเล้ววว
โดย Anonymous | 2 years, 3 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha