Love mission ปฏิบัติภารกิจลับ ตามจับหัวใจ

โดย: Sniper27



ตอนที่ 32 : บทส่งท้าย...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

 บทส่งท้าย...


    ' ฉันสัญญา จะอยู่กับเธอตลอดไป ' 

    ' ฉันจะไม่มีวันทิ้งเธอ ถ้าเธออยู่ฉักก็จะอยู่ ' 

    ' ฉันไม่เป็นอะไรหรอกน่า ไม่ต้องห่วง ^^ ' 

คำพูดเหล่านั้น ยังคงอยู่ในหัวของฉัน และไม่ว่าฉันจะนึกถึงมันตอนใหน น้ำตาของฉันก็จะไหลออกมาตลอด ซึ่งนี่ก็สองอาทิตย์แล้วนะ สแกร์บอกว่าพาเฟตไปรักษาตัวด้วยเทคโนโลยีพิเศษ และเขาอนุญาติให้ฉันมาโรงเรียนได้แล้ว แต่ว่ายังคงมีทหารตามอยู่ และตอนนี้น้ำตาฉัน...


       ... มันยังคงไหลออกมาเสมอ...


    " กิ๊ฟ...ร้องไห้อีกแล้วเหรอ " เดลกับเจ๊แบมเดินมาปลอบฉัน ทุกทีฉันจะไม่ร้องที่โรงเรียนแบบนี้นะ ถ้าจะร้องจะไปนั่งร้องคนเดียวที่บ้าน หรือห้องน้ำที่โรงเรียนมากกว่านะ 

และทันทีที่ทั้งสองคนเดินมาหาฉัน ฉันก็เข้าไปกอดเพื่อนทั้งสองทันที 

    " ไม่ต้องกลัวหรอกนะ เขาจะต้องกลับมาสิ " เดลปลอบฉัน ฉันตัดสินใจที่จะเล่าเรื่องทั้งหมดให้เพื่อนสนิทของฉันฟัง เพื่อความสบายใจและทั้งสองก็จะได้เป็นที่พึ่งและที่ระบายของฉันได้

    " แต่ว่า นี่ก็สองอาทิตย์แล้วนะ ฉันไปหาหมอเขาทุกวันตอนเย็น หมอที่โรงพยาบาลเก่าบอกว่าเขาถูกย้ายไปรักษาตัวซักแห่ง ที่มีเทคโนโลยีและวิทยาการเหนือกว่านี้ โทรไปถามสแกร์ก็แล้วว่าเขาไปใหน โทรไปทุกวัน เขาก็ตอบเหมือนกันเลย ฮึก ฮึก "  ใช่ ทั้งสองทำให้ฉันสบายใจได้เสมอ ฉันจึงต้องระบายไง

    ฉัน เดล แบม คุยกันอยู่นายมาก จนฉันเริ่มที่จะสบายใจมากขึ้น ออดโรงเรียนก็ดังบอกเวลาที่ฉันจะต้องไปเข้าแถว นั่งตากแดดร้อนๆให้ผิวเสียเล่น

    

    " ประเทศไทย รวมเลือดเนื้อ ชาติเชื้อไทย~~.." ทำไมในใจฉัน...มันยังกลัวอยู่นะ

    " อะราหัง สัมมา สัมพุธโธ......" มันเหมือนว่า มันเป็นโพรงอยู่ข้างใน ราวกับจะไม่สามารถเติมเต็มมันได้...

    " นักเรียนนั่งสมาธิ " ตราบใดก็ตามที่ยังไม่ได้รับรู้ความจริงอันนั้น ไม่ว่าเขาจะอยู่ หรือตาย ฉัน...ก็อยาก...ที่จะรับรู้มันนะ..

    " เอาล่ะนักเรียนคะ วันนี้อาจารย์ ไม่มีอะไรจะพูดค่ะ แต่มีคนอื่นที่จะพูดแทน " โรงเรียนของฉันมีนโยบายให้นั่งสมาธิไปด้วยและฟังอาจารย์บ่นไปด้วย เพื่อที่จะได้มีสมาธิมากขึ้นน่ะ ว่าแต่ใครกันนะที่...จะมาพูดน่ะ

    " สวัสดีครับทุกคน " เอ๋ เสียงนี้...

    " ทุกคนไม่จำเป็นต้องลืมตา และ... ไม่จำเป็นต้องรู้หรอกครับ ว่าผมน่ะ...เป็นใคร " ฉันรู้สึกคุ้น ผูกพันกับมันมาก 

    " ผมไม่ได้มีธุระกับพวกคุณหรอกครับ " ใช่แล้ว!! เสียงนี้ก็คือ...

    " แต่..ผม...มีธุระ กับผู้หญิงคนหนึ่งครับ และเธอคนนั้นก็คือ... " เฟต!! ใช่แล้วเสียงนี้ฉันจำได้ดี

    " กิ๊ฟ!! " ฉันลืมตาขึ้นทันทีที่เขาเอ่ยชื่อฉัน แต่พอฉันลืมตาขึ้นมาก็พบว่า.. เขาวิ่งไปข้างหลังอาคาร

ฉันจึง...

        วิ่งตามไปสิคะ ด้านได้ อายก็อดนะ 

และเมื่อฉันวิ่งตามเขามา เขา..เสยผมเล็กน้อยก่อนจะพูดว่า

    " ไงครับ ที่รักของผม ^^ " ทันไดนั้นเอง ต่อมน้ำตาของฉันไม่สามารถรับความสุขนี้ได้อีกต่อไป ฉันโผกอดเขาทั้งน้ำตาทันที 

    " นาย... นายกลับมาแล้วใช่ใหม " ฉันถามเขาไปด้วยความดีใจที่สุด

    " ใช่สิครับ บอกแล้วนะ ว่าเราทั้งสองจะอยู่ด้วยกันไปตลอดนี่ครับ ^^ " 

    " ว่าแต่ ร้องไห้ทำไมเหรอ ที่เค้ากลับมาอ่ะ =^= " ดีใจสิ มากๆ มากที่สุดอ่ะ 

    " จะบ้าเหรอ ฉันร้องเพราะดีใจหรอกย่ะ ดีใจ...ดีใจมากๆ มากที่สุดเลยล่ะ " ตอนนี้....

    " โอ๋ๆ อย่าร้องนะครับ คนดีของผม " ตอนนี้ฉันน่ะ....

    " ไม่งั้นไม่น่ารักเลยน้าาา ^^ " ดีใจ...ที่สุดเลยล่ะ 

    " เอ้า!! ไม่รักเค้าเหรอ " ^^ ตอนนี้มีความสุขมากๆเลยล่ะค่ะ 

    " รักสิครับ แต่ดื้อนะเนี่ย " เอ๋ ฉันดื้อตอนใหนอ่าาาา 

    " เค้าไม่ดื้อนะ >“< " ทำสายตาออดอ้อนสุดๆใส่เลยค่ะ

    "  ดื้อสิ บอกว่าไม่ต้องลืมตาก็ไม่เชื่อเนี่ย แบบนี้ต้องทำโทษเบาๆก่อนแล้ว " เบาๆนี่หมายความว่า มีลูกใหญ่ตามมาช่ายหมายยยย >0<

    " อ่าาา ทำโทษอะไร แบบใหนอ่าา " อ้อนค่ะ อ้อนมากๆเลย 

    " แบบนี้ไงครับ " 

        :x 

    " อื้ม... อ้า.. " เฟตมอบโทษสถานอันเบาให้แด่ฉัน โทษที่เราทั้งสองก็จะได้เหมือนกัน เขามอบจูบอันหอมหวานให้แด่ฉัน แต่ครั้งนี้ฉันรู้สึกดีที่สุดเพราะ มันเป็นจูบที่ไม่มีอะไรค้างคาในใจอีก ทุกๆสิ่งทุกๆอย่างมันคลี่คลายหมดแล้ว จูบที่หอมและหวานราวกับคาราเมล จูบที่ดีที่สุด จูบที่มาจากความรู้สึก จูบที่ทำให้ฉันรู้สึกราวกับได้อยู่ในเทพนิยาย อยากบอกเหลือเกินว่าอย่าหยุด จูบไปเรื่อยๆ จูบไปอย่างงี้ แต่งานเลี้ยงยังมีวันเลิกรา จะไปนับประสากับจูบครั้งนี้ 

เฟตถอนจูบของเขาออก ฉันรู้สึกเหมือนตกอยู่ในภวังค์แห่งความสุข ภวังค์ที่ฉันรู้สึกดีมากๆ

    " นี่แค่โทษเบาๆนะ ส่วนโทษของจริง ไว้ทำที่ห้องนะครับ <3 " " อร้ายยยย โทษอะไรอีกน้าาาา 

    " รักนะครับ <3 " เฟตกระซิบที่หูของฉันอย่างแผ่วเบาแต่มีพลัง มันกลับทำให้ฉันรู้สึกสยิวไปทั้งตัว 

    " รักเหมือนกันนะ <3 " โอ้ยยย ต่อไปนี้จะเป็นยังไงต่อฉันไม่รู้หรอกค่ะแต่ฉันสังเกตุเห็นนะ ยัยเดลกับยัยกิ๊ฟแอบดูอยู่หลังแท็งค์น้ำนั่น ฮิฮิ ส่วนใครที่บอกว่าฉันใจง่ายน่ะ ไม่จริงนะคะ แต่ว่าก็เล่นต้องไปอยู่ด้วยแนบเนื้อกันขนาดนั้นถ้าไม่หวั่นไหวก็แปลกอ่ะค่ะ แถมหล่อๆมากๆด้วยนะแก 

  

โอ้ย!! บางทีต้องขอบคุณโคโลนนะเนี่ย เพราะถ้าเขาไม่อยากฆ่าฉัน ฉันก็จะไม่ได้เป็นแฟนกับเขา ขอบคุณนะจ๊ะ อิอิ


    "... เพราะการตามล่า ทำให้ฉันต้องมาเจอ มารักกับเขา บางทีในคำว่าโชคร้ายก็มีคำว่าโชคดีอยู่ข้างในนะ เพียงแต่ว่าคุณ!! จะหาโชคดีนั้นเจอใหม ขนาดฉันยังหาเจอเลยนะ แล้วคุณล่ะ อยากที่จะเจอโชคร้ายเพื่อค้นหาโชคดีข้างในใหมล่ะ บางทีคุณอาจจะเจอโชคแบบฉันก็ได้นะ...




ปล.นี่คือบทสุดท้ายแต่ไม่ท้ายสุดนะครับ บทท้ายสุดคือ ' จากใจนักเขียน '  เจอกันในบทท้ายสุดครับ ^^
"




ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


อยากมีโมเม้นอย่างนี่บ้างอะค่ะ
โดย Anonymous | 2 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
โหสุดยอดนางเอกบู้เก่งมากเลย😈😈😈
โดย Anonymous | 3 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
อ่าว แล้วจดหมายขู่ไคเขียนอะคะ
โดย Anonymous | 3 years, 2 months ที่ผ่านมา
  • ก้ต้องเป็นโคโลนสิคับ โดย Sniper27 | 3 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สนุกมากค่ะติดตามตลอก
โดย Anonymous | 3 years, 3 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha