[จบ] ‘ลูกไม้’ มาเฟีย (Heir of Mafia)

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 10 : 'ลูกไม้'มาเฟีย ตอนที่3 (2/3)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


“อลัน!!!!....” เสียงเรียกสูงปรี๊ดแสบแก้วทำให้หนูมุกตกใจ และถอยใบหน้าของตัวเองออกมาให้หลุดพ้นการดูดกลืนของคนที่ถูกขานชื่อ อลันขมวดคิ้วแต่ยังคงรัดวงแขนไม่ให้ร่างเล็กออกจากอ้อมแขน และสายตามองไปตามทิศทางเสียงเรียกนั้น

“ซาบีน่า...” อลันเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เอือมระอาและไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด และรัดวงแขนแน่นขึ้นเมื่อหนูมุกพยายามจะออกมาจากอ้อมแขนนั้น “อยู่เฉยๆ...” จนอลันต้องเอ่ยเสียงห้ามและกอดหนูมุกแน่นขึ้นจนใบหน้าของหนูมุกแนบเบียดชิดที่หน้าอกแกร่งอย่างตั้งใจของอลัน

“อลัน!...คุณทำอะไรคะ” ซาบีน่าที่ยืนอยู่ห่างจากด้านหลังของหนูมุกสองสามเมตร

“มีธุระอะไร?” อลันถามซาบีน่า โดยที่ไม่ขยับร่างกายไปไหน 

“ก็มาหาคุณ...” ซาบีน่าตอบกลับอย่างไม่พอใจ 

“หาทำไม...” 

“อลัน!...” ซาบีน่าไปต่อไม่ถูก เพราะผู้ชายตรงหน้าไม่มีแสดงให้เห็นถึงความยินดีที่เธอมาหาเขาถึงที่บ้าน ตรงกันข้ามเขาทำหน้าอยากให้เธอไปพ้นๆจากตรงนี้เสียเหลือเกิน สายตาของเธอที่สลับมองสองคนตรงหน้าอยู่ตลอดเวลาถึงแม้อีกคนเธอจะเห็นแต่ด้านหลัง

“ถ้าไม่มีธุระอะไรด่วนก็กลับไปก่อน...วันนี้ผมไม่ว่าง...ขอโทษนะ” อลันพูดพร้อมกับจูงมือหนูมุกเดินไปอีกทาง   ซาบีน่าได้แต่อ้าปากค้างอย่างคาดไม่ถึงกับการต้อนรับของเจ้าของบ้าน

“เชิญคุณกลับเถอะคะ” เสียงของเฮเลนที่ตามเข้ามาหลังจากที่อลันเดินออกจากเรือนกระจกทางประตูอีกด้าน   ซาบีน่าหันมามองตามเสียงไล่นั้นมองเฮเลนอย่างกับว่าเฮเลนไปทำร้ายเธอมาตั้งแต่ชาติไหนก็ไม่รู้ ซาบีน่าสะบัดหน้าเดินไปทันทีพร้อมกับการ์ดของอลันที่เดินตามซาบีน่าไป เพื่อเติมความมั่นใจให้กับทุกคนว่าเธอจะออกจากบ้านไปจริงๆ


“ใคร?” เสียงของอลันที่ยืนอยู่หน้าบ้าน เอ่ยถามหาการ์ดที่บกพร่องต่อหน้าที่ปล่อยให้ซาบีน่าสามารถเข้ามาในบ้านเขาได้

“ผมครับ...นายผมขอโทษครับ” การ์ดที่มีหน้าที่รับผิดชอบช่วงเวลานั้น

“ทำงานกับฉันมานานแค่ไหนแล้ว” อลันถามกลับด้วยเสียงที่บอกให้คนที่ได้ยินว่าเขาไม่พอใจ

“เอ่อ...สี่เดือนครับ” การ์ดตอบกลับอย่างขลาดๆ

“ฉันจะให้โอกาสนายครั้งเดียว...พี่แอลย้ายไปเฝ้าที่ออฟฟิชแทน” ประโยคหลังอลันหันมาพูดกับมือขวา ที่พึ่งกลับมาและรู้เรื่องถึงความผิดพลาดของลูกน้อง แอลรับและดำเนินการต่อตามคำสั่งนั้น การ์ดคนนั้นโค้งขอบคุณอลันที่ไม่ไล่เขาออก เพราะการ์ดทุกคนรู้ดีว่าอลันเกลียดที่สุดคือความผิดพลาดในการทำงาน เรื่องอื่นเขาก็จะดูตามสถานการณ์แต่เรื่องการรักษาความปลอดภัยของบ้านอลันจะเข้มงวดมากการลงโทษเพียงแค่ย้ายนั้นถือว่าปราณีมากแล้ว

อลันเดินเข้ามาในบ้านและเลยไปยังห้องซ้อมและห้องออกกำลังกาย ตามคาดหนูมุกอยู่ในห้องนี้และกำลังถือดาบไม้ฟาดลงที่หุ่นฟางสำหรับซ้อมอาวุธนั้น

“อุ้ย!” อลันที่รอจังหวะเดินเข้ามาด้านหลังและจับดาบไม้ในมือของหนูมุกและดึงออกจากมือหนูมุกอย่างรวดเร็ว และคว้ามือของหนูมุกให้เดินตามแรงดึงกึ่งลาก “พี่อลัน...จะพามุกไปไหน” 

“ไปต่อที่ค้างไว้นะสิ...” อลันตอบกลับอย่างกับเป็นเรื่องธรรมดา 

“ห๊า!!!....ไม่นะปล่อยมุกนะ” 

“อย่าดื้อจะได้มั้ย” อลันที่ยังคงดึงหนูมุกให้เดินขึ้นมาตามบรรได

“โอ้ย!คนบ้า...มุกไม่ไปปล่อยมุกเดี๋ยวนี้นะ” หนูมุกที่ฝืนตัวอย่างสุดกำลัง แต่ตอนนี้เธอกับอลันก็เดินมาถึงชั้นสอง และอลันกำลังเดินไปยังห้องนอนของเขาและเธอ

“ทำไมถึงได้ดื้อด้านขนาดนี้นะ” อลันที่ผลักหนูมุกเข้ามาในห้องนอนพร้อมปิดประตู ปล่อยหนูมุกให้เป็นอิสระและยืนขวางประตูทางออกที่ปิดเรียบร้อยแล้ว

“พี่อลันบ้าไปแล้วเหรอไง...ถอยไปนะ...มุกจะออกไปข้างนอก” 

“ไม่อายเขาเหรอ”

“อาย?”

“ที่จะไปทำอะไรกันข้างนอก” อลันตอบกลับพร้อมกับยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างอารมณ์ดี 

“คนบ้า!!!...แล้วใครจะไปทำอะไรกับตัวเองข้างนอก” หนูมุกสวนกลับทันที

“งั้นก็ทำกันในห้องนี้” อลันยังยืนนิ่งต่อปากต่อคำกับหนูมุกอย่างสนุกสนาน เพราะถ้าให้เขาเลือกให้หนูมุกเป็นแบบนี้ดีกว่าที่จะเงียบอย่างที่ผ่านมา

“มุกไม่อยากพูดกับคนที่พูดไม่รู้เรื่องแล้ว” หนูมุกพูดและเดินห่างจากอลันและประตูทางออกไปทางระเบียงห้อง

“งั้นเรามาต่อจากที่ค้างไว้นะ...” อลันพูดพร้อมกับเดินตามหนูมุกอย่างรวดเร็วทันก่อนที่เธอจะถึงทางออกระเบียง และรวบเอวบางไว้

“ไม่!” หนูมุกปฎิเสธเสียงแข็ง

“หนูมุกก็รู้นะ...ว่ามันต้องเกิดขึ้น” อลันกล่าวออกมาย้ำเตือนถึงเรื่องจริงที่หนูมุกเองก็ปฎิเสธไม่ได้ “พี่รักหนูมุกนะ” อลันกระซิบย้ำให้หนูมุกได้ยินอีกครั้ง หนูมุกได้แต่ยืนนิ่งเพราะสิ่งที่อลันพูดมันคือสิ่งที่เธอไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ทุกคนรวมถึงคุณพ่อคุณแม่ของเธอต่างก็รู้ว่าเธอเป็นของผู็ชายคนนี้คนที่โอบกอดเธอตั้งแต่ที่เธอลืมตาดูโลก

“มุกขอเวลา...หน่อยนะคะ” 

“เพื่อ?” อลันหันหน้าหนูมุกให้หันมาเผชิญหน้ากับเขา 

“ก็มุก...มุก...” หนูมุกที่หลบตาดวงตาคมเข้มนั้น 

“ตกลงครับ” เสียงตอบของอลัน หนูมุกเงยหน้ามายิ้มกับเขาโดยทันที “แต่...” คำต่อมาทำรอยยิ้มบนหน้าคมหวานหายไปทันที 

“แต่อะไรคะ...” หนูมุกที่ยืนรอคำต่อไปอยู่นานหลายนาที คนตรงหน้าก็ไม่พูดออกมาสักทีจนเธอต้องเป็นฝ่ายเอ่ยถาม

“หนูมุกก็ต้องให้น้ำล่อเลี้ยงพี่บ้างสิ...” อลันตอบกลับทั้งรอยยิ้มที่แสดงให้เห็นถึงความพึงพอใจ

“ยังไงคะ...” หนูมุกแสดงออกอย่างชัดเจนว่าเธอไม่เข้าใจคำเปรียบเปรยของอลัน

“ก็ในเมื่อหนูมุกขอเวลาที่จะมาเป็นผู้หญิงของพี่...แต่พี่ยินดีและพร้อมที่จะเป็นผู้ชายของหนูมุกคนเดียวแล้ว...และในระหว่างที่พี่รอเวลานั้นที่หนูมุกขอ...ช่วงนี้พี่ก็เป็นของหนูมุกฝ่ายเดียวไปพลางๆก่อนก็ได้” หนูมุกอ้าปากตาโตกับคำพูดของอลัน ถึงแม้เธอจะไม่เข้าใจมันทั้งหมดแต่ประโยคยาวๆของอลันก็ทำให้เธอหน้าแดงและอายอย่างเห็นได้ชัด

“…….” อลันอดยิ้มขำหนูมุกไม่ได้ 

“ถึงตอนนี้หนูมุกยังไม่เชื่อใจพี่ว่าพี่จะไม่ทำให้หนูมุกคนนี้ของพี่ต้องเสียใจอีก...แต่พี่บอกหนูมุกตรงนี้เลยว่าพี่อลันของหนูมุกคนนี้เชื่อใจและไว้ใจหนูมุกมาก...ว่าถ้าพี่ยอมเป็นผู้ชายของหนูมุกแล้ว หนูมุกจะทำให้พี่มีความสุขมาก” 

“คน  เจ้า  เล่ห์” หนูมุกเอ่ยย้ำคำที่เปล่งออกมาทีละคำ

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก” อลันขมวดคิ้วทันทีด้วยไม่พอใจ เมื่อจู่ๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ใครนะ!ที่กล้ามาก....

“อะไร!” อลันผละออกจากหนูมุก เดินไปเปิดประตูและเปล่งเสียงออกมาพร้อมกับที่เปิดประตู 

“ขอโทษคะคุณอลัน...มีแขกมาขอพบคุณมุกคะ” เฮเลนที่ยืนอยู่หน้าห้องตอบคำถามของคนที่กำลังหงุดหงิดด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ

“มุกเหรอคะ?” หนูมุกถามกลับอย่างแปลกใจ ใครกัน! ที่มาพบเธอมันแปลกมากก็เธอพึ่งมาถึงอังกฤษเมื่อวานนี้เอง เพื่อนหรือคนรู้จักที่นี้เธอก็ไม่มี

“คะ...เขาบอกว่าเป็นเพื่อนกับคุณมุกคะ”

“… ‘เขา’ ?…” สรรพนามที่เฮเลนใช้เรียกผู้ที่มาขอพบหนูมุกทำให้อลันถามกลับทันที เพราะสรรพนามนั้นแสดงว่าต้องเป็นผู้ชาย อลันเดินออกจากห้องไปทันที หนูมุกตกใจกับท่าทางของอลันรีบวิ่งตามอลันที่ล่วงหน้าไปแล้วโดยทันที

อลันที่เดินลงมาถึงห้องรับแขก และเห็นเพียงด้านหลังของแขก ‘ผู้ชาย’ อลันรีบก้าวย่างอย่างรวดเร็ว หนูมุกที่วิ่งตามมาติดๆ ดึงแขนของอลันไว้แต่เมื่อแขกที่นั่งหันหลังอยู่หันมาเมื่อรู้สึกถึงบางอย่าง หนูมุกมองกลับพร้อมดวงตาที่เปลี่ยนไปทันทีเมื่อเห็นแขกที่มาพบเธอ

“นายเติ้ล!” หนูมุกเอ่ยเรียกเสียงดัง แววตาบ่งบอกถึงความดีใจ อลันเองก็ปรับสีหน้าและแววตาทันทีเช่นกันเมื่อเห็นผู้ที่มาขอพบผู้หญิงของเขา

“สวัสดีครับพี่อลัน” อลันรับไหว้ เด็กหนุ่มตรงหน้า

“ครับ...แปลกใจจังที่เติ้ลมาบ้านพี่ถูก”

“มุกให้ที่อยู่ไว้นะครับ” 

“แล้วแก...มาโผล่ที่นี้ได้ไง” หนูมุกเป็นฝ่ายถาม เพราะเธอคาดไม่ถึงว่าเพื่อนตั้งแต่สมัยอนุบาลจะมาพบเธอที่อังกฤษได้ในวันนี้โดยที่เธอไม่รู้ล่วงหน้า ก็เธอพึ่งมาเมื่อวาน

“ตามพ่อมาว๊ะ!...ก็ยุ่งยากนิดหน่อยนะ...แต่เลขาของพ่อก็จัดการได้ทันเวลา” นายเติ้ลให้ข้อมูลเพิ่มเติม

“ดีใจว๊ะแก...ว่าแต่แกพึ่งมาถึงเหรอ”

“อืม!...ก็ให้รถที่โรงแรมมาส่งนะ” 

“พี่อลัน...มุกขออนุญาตพานายเติ้ลไปทัวร์ลอนดอนนะคะ” หนูมุกหันมาทางอลันที่นั่งเงียบ ตั้งแต่ที่พูดประโยคแรกไป

“เอาสิ!...แต่พี่จะไปด้วย” 

“ไม่เบื่อเหรอคะ?...” หนูมุกถามอย่างเข้าใจ เพราะอลันมาใช้ชีวิตอยู่ที่นี้มาสิบกว่าปีแล้ว แล้วจะมีที่ไหนที่ผู้ชายคนนี้ยังไม่เคยไป

“ไม่เบื่อ” อลันตอบเพียงแค่นั้น ก็ใครจะยอมให้ผู้หญิงของเขาไปเที่ยวกับผู้ชายคนอื่นสองต่อสองละ ‘ถึงเป็นเพื่อนกันก็เหอะ’

“เสียดายเนอะ...นี้ถ้ายายตามาด้วยคงสนุกสุดๆเลย” นายเติ้ลเพียงแค่หันไปยิ้มกับความเห็นของหนูมุก

“แล้วอยากไปไหนละ” อลันหันไปถามนายเติ้ล หลังจากที่เขาและหนูมุกขอตัวขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า

“ที่ไหนก็ได้ครับ...ผมเกรงใจนี้ก็บ่ายแล้ว...ไปแถวๆนี้ก็ได้ครับ” อลันพยักหน้าและเดินนำไปยังรถที่มาจอดรอ ก็คงต้องไปใกล้ๆแถวนี้อย่างที่นายเติ้ลว่า แต่เนื่องจากบ้านของอลันอยู่ในเขตซัธเธิร์คก็มีหลายที่ที่น่าสนใจ อลันพาแขกที่มาขัดขวางการรวบรัดน้องสาวท้องชนกันของเขาที่แรกคือ ‘ซัธเธิร์ค คาธีดรัล’ วิหารดั้งเดิมที่สร้างขึ้นโดยพระนิกายโรมันคาทอลิกริมฝั่งแม่น้ำเทมส์ และไปต่อที่ ‘คลิงค์ พริซัน มิวเซียม’ ที่จัดแสดงอาวุธและเครื่องมือทรมาน ต่อจากนั้นก็เดินเลียบแม่น้ำไปทางตะวันตก และในขณะที่ทุกคนกำลังเดินอยู่นั้น

“มุก...เอ่อ!...ฉันขอถามหน่อยสิว๊ะ...เวลาแกไปไหนกับพี่อลันต้องมีชายชุดดำตามมากมายขนาดนี้เลยเหรอว๊ะ” นายเติ้ลที่เดินกับหนูมุก เมื่อเขาหันไปรอบๆ บริเวณตัวเอง

“แฮะๆๆ...มันจำเป็นนะ...” หนูมุกที่เข้าใจเรื่องพวกนี้ดี เพราะเธอรู้อยู่แล้วว่าอลันมีภูมิหลังครอบครัวอย่างไร นายเติ้ลทำเพียงพยักหน้ารับรู้ และหันมาสนใจความสวยงามของสถานที่และเมื่อแสงจากดวงอาทิตย์ลาลับขอบฟ้าสถานที่สุดท้ายที่อลันพามาแน่นอนที่ไม่ควรพลาด ‘ลอนดอนอาย’ และทั้งสามก็มาเติมพลังมื้อเย็นกันที่ภัตตาคารใน ‘ลอนดอน ซีไลฟ์ อเควเรียม’ 

“เติ้ลต้องกลับประเทศไทยวันไหน” อลันเป็นฝ่ายถาม

“สองสามวันครับ...ขอบคุณพี่อลันมากนะครับที่พานำเที่ยววันนี้”

“ไม่เป็นไร...เดี๋ยวพี่ให้คนขับรถไปส่งที่โรงแรมนะ” นายเติ้ลพยักหน้าและขอบคุณอีกครั้ง และเมื่อมื้ออาหารจบลงก็เกือบสามทุ่มแล้ว 

“ขอบใจว๊ะ...แล้วค่อยเจอกันนะ” นายเติ้ลหันไปพูดกับหนูมุกก่อนที่ก้าวขึ้นรถที่คนของอลันมารอแล้ว หนูมุกโบกมือลาเพื่อน 


“พี่อลัน!...ขอบคุณนะคะ” หนูมุกที่นั่งอยู่ในรถเบาะหลังคู่มากับอลัน

“เรื่อง?” 

“ที่พานายเติ้ลทั้งเที่ยวทั้งกิน...มุกรู้นะว่าพี่ไม่ค่อยมีเวลา”

“ถ้ารู้ขนาดนั้น ‘ขอบคุณ’ คำเดียวมันไม่น้อยไปเหรอ” อลันหันไปพูดกับคนที่นั่งข้างๆ

“งั้นเอาคืนมา!” หนูมุกที่รู้ทันพูดเสร็จก็หันหน้าออกไปมองข้างทางทันที

“หึ หึ” อลันหัวเราะในคอ และยังคงนั่งอยู่ท่าเดิม เพราะที่เขานิ่งก็เพราะว่ามันไม่ใช่ที่นี้ที่เขาจะจัดการเด็กดื้อ เมื่อรถเข้ามาจอดที่หน้าบ้านอลันให้หนูมุกเข้าไปก่อน ส่วนอลันแยกไปอีกทางพร้อมกับแอลที่ตามมา


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


อัพเร็วๆนะ😋😋😋
โดย Anonymous | 3 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
รอๆๆๆๆเร็วๆๆๆๆนะคะ
โดย Anonymous | 3 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
รีบอัพนะค่ะ ติดตามอยู่ค่ะ
โดย Anonymous | 3 years, 3 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 3 years, 3 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
รอยุน้าาาาอัพไว้ๆนะคร่าาา ได้โปรเเเ
โดย Anonymous | 3 years, 3 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 3 years, 3 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
รออยู่นะค๊าาาาาาาาาาาา ><
โดย Anonymous | 3 years, 3 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 3 years, 3 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
รอน้าาาาค่าาาา
โดย Anonymous | 3 years, 3 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha