[จบ] ‘ลูกไม้’ มาเฟีย (Heir of Mafia)

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 29 : หนูมุก...กับ...เพื่อนใหม่!!! (ต่อ)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“Grrrr Grrrr” ปิ่นมุกหันไปมองโทรศัพท์ที่มีแสงไฟกระพริบ คิ้วเรียวขมวดอย่างแปลกใจกับเบอร์แปลก

“สวัสดีค่ะ” หนูมุกกดรับพร้อมทักทายอย่างเป็นทางการ

“สวัสดีครับคุณปิ่นมุก” หนูมุกขมวดคิ้วมากขึ้น เมื่อปลายสายทักทายเธอด้วยชื่อจริงที่คนปลายสายจะออกเสียงแปล่งๆสักหน่อยๆ เพราะเป็นชาวตะวันตกที่พูดภาษาไทยไม่ได้นั้นเอง

“เอ่อ!...คุณเป็นใคร?...แล้วรู้จักเบอร์...รู้ชื่อฉันได้อย่างไรกัน” หนูมุกถามกลับอย่างเอาเรื่องตามนิสัยและสไตล์เธอ ที่เป็นสไตล์หน้าสู้ฟัด 

“ใจเย็นๆก่อนครับ...ผมมาดีครับ...ผมเป็นคนที่คุณชนเมื่อตอนสายวันนี้...แล้วคุณทำของหล่นไว้...ผมจะนำไปคืนให้” เจสันรีบพูดก่อนที่หญิงสาวจะแปลเจตนาเขาผิดไป

“ของ?...” หนูมุกมีสีหน้าแปลกใจ เพราะเธอคาดว่าเธอไม่มีอะไรหายไป ตอนที่ชนกับผู้ชายคนนั้น และตอนนี้เธอก็จำหน้าคนที่ชนไม่ได้แล้ว เพราะจะว่าไปเธอแทบจะไม่มองเขาด้วยซ้ำ

“คุณอยู่ตรงไหนของที่นี้...เดี๋ยวผมนำไปคืนให้ครับ” เจสันพูดอย่างใจเย็น

“คุณเข้าใจอะไรผิดเหรอเปล่า?...ของนั้นอาจจะไม่ใช่ของฉันก็เป็นได้”   หนูมุกตอบกลับไป ในเมื่อเธอยังนึกไม่ออกว่า ‘ของ’ อะไรหายไป

“คุณปิ่นมุก อัครถาวรกุล” เจสันเลือกที่จะเอ่ยชื่อนามสกุลของเธอ แทนที่จะบอกว่า ‘ของ’ที่เขาหมายถึง มันเป็นเพียงแผ่นกระดาษตารางเรียนของเธอ

“คุณ!!!” หนูมุกร้องเสียงดังใส่โทรศัพท์

“อย่าพึ่งเข้าใจผมผิดครับ!...ผมไม่ใช่คนที่จะมาทำร้ายคุณนะครับ...ผมแค่จะเอาของของคุณไปคืนให้ก็เท่านั้นครับ” หนูมุกเงียบฟังเสียงปลายสาย ถอนหายใจออกมาก่อนที่จะบอกว่าเธออยู่ตรงไหน

เจสันยิ้มพร้อมกับตอบกลับเธอไปว่าเขารู้ว่าที่ตรงนั้นอยู่ตรงไหน ก็เขามันศิษย์เก่าของที่นี้นิ!

เจสันออกจากรถและเดินไปหาปิ่นมุกโดยทันที และเขาก็ไม่ลืมที่จะถ่ายภาพตารางเรียนของเธอเก็บไว้ เพราะจากที่ได้ฟังแล้ว หญิงสาวคนนี้ไม่ใช่คน       ไร้สาระและไว้ใจอะไรง่ายๆ คงไม่ง่ายที่เขาจะเข้าถึงเธอได้ แต่ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่เขาสนใจแล้วจะรอดพ้นเขาไปได้ ยิ่งยากก็ยิ่งท้าทาย เจสันยิ้มกับความคิดของตัวเองพร้อมกับเร่งฝีเท้าเร็วขึ้น เพราะถ้าเขาเร็วเท่าไหร่ก็จะสามารถใช้เวลากับเธอได้มากขึ้นเพราะเธอคนนี้มีเรียนต่อในช่วงบ่าย 

เจสันกวาดตามองลานกว้างที่มีต้นไม้ใหญ่หลายต้น ดวงตาเทาเข้มตามเชื้อชาติหลี่ลงพร้อมรอยยิ้มเมื่อเห็นร่างบางของคนที่เขามองหานั่งอยู่พื้นหญ้าใต้ต้นไม้ใหญ่ มือหนึ่งถือหนังสือที่สายตาของเธอจับจ้องอยู่ ส่วนอีกมือถือขวดน้ำค้างไว้อย่างกับว่าตอนนี้เธอให้ความสนใจกับเนื้อหาในหนังสือมากกว่าที่จะดื่มน้ำในขวด

“ฮะแฮ้มมม” เจสันกระแอมเสียงในคอ เรียกความสนใจของหญิงสาวที่นั่งอยู่ให้เงยขึ้นมา

“คุณคนที่โทรมา” หนูมุกเอ่ยพูดแบบก่ำกึ่งจะถามก็ไม่เชิง

“ครับ...ผมเจสันครับ...ยินดีที่ได้รู้จักคุณปิ่นมุกนะครับ” เจสันพูดพร้อมถือวิสาสะนั่งลงบนพื้นหญ้าตรงข้ามเธอทันที เมื่อเรียกความสนใจของหญิงสาวตรงหน้าได้แล้ว

“อ๋อ!คะ...ไหนของของฉันคะ” หนูมุกเข้าประเด็นทันที เจสันเลิกคิ้วอย่างแปลกใจเพราะเขายังไม่เคยเจอผู้หญิงที่มีท่าทีเฉยชากับความดูดีเจ้าเสน่ห์ของเขาเลย

“ไหนๆเราก็ได้เจอกันแล้ว...เราสองคนน่าจะทำความรู้จักให้มากกกว่านี้นะครับ” 

“ไม่เป็นไรค่ะ!...แค่นี้ก็มากพอแล้ว...ฉันไม่มีเวลาพอค่ะ” หนูมุกตอบกลับตัดความสัมพันธ์ เพราะเธอไม่ต้องการมีปัญหากับพี่ชายท้องชนกันของเธอ แค่สถานะแค่ ‘เพื่อน’ ถ้าต่างเพศแล้วเธอไม่อยากเปิดรับใคร และผู้ชายตรงหน้าตอนนี้เป็นใครเธอก็ไม่เคยรู้จักมาก่อน ไม่อยากให้เขาต้องมาเดือดร้อนเพราะเธอ

“…เอ่อ!....” เจสันใบ้รับประทาน ไปต่อไม่ถูก เพราะเขาเคยชินแต่แค่กระดิกนิ้วเรียก เธอเหล่านั้นก็แทบจะจรวดเข้าหาเขาโดยทันที ผู้หญิงคนนี้ไปอยู่ไหนมา เพราะสายตาเธอบอกชัดเจนอย่างไม่เสแสร้งแกล้งทำว่าเธอไม่รู้จักเขา แต่กอ่นที่เจสันจะได้พูดอะไรต่อ....

“นายครับ!...” เสียงของบิลลี่ดังขึ้นมา เรียกสายตาสองคู่ที่นั่งอยู่ชำเลืองขึ้นไปมอง บิลลี่ขมวดคิ้วเข้าหากันทันทีเมื่อเห็นใบหน้าของหญิงสาวที่เจ้านายตน พยายามเข้าหา...

“มีอะไร!...”เจสันถามกลับอย่างไม่สบอารมณ์ ที่บิลลี่เข้ามาเรียกเขาในตอนนี้

“เอ่อ!...ครับ!...เอ่อ!...” บิลลี่อ้ำๆอึ้งๆที่จะบอก เจสันพยักหน้าเข้าใจ

“คุณปิ่นมุก...พรุ่งนี้ผมขอมาหาคุณที่นี้...เวลาเดิมนะครับ” เจสันพูดพร้อมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กล่าวลาและเดินไปโดยทันทีอย่างไม่รอคำตอบหรือคำพูดของหนูมุกเลย  ซึ่งหนูมุกทำเพียงมองตามร่างใหญ่ทั้งสองที่เดินจากไป...

“…ชิ!...” หนูมุกพ่นเสียงออกมาแค่นั้น ก็เก็บของเพื่อที่จะต้องไปเข้าเรียนคราสต่อไป

ทางด้านเจสันและบิลลี่เมื่อต่างเข้ามาในรถประจำที่ของตัว บิลลี่ขมวดคิ้วอย่างใช้ความคิดขณะเคลื่อนรถออกจากที่จอดในมหาวิทยาลัย

“บิลลี่มีอะไรเหรอเปล่า?” เจสันถามผู้ช่วยคนสนิท เมื่อเห็นว่ามีท่าทางครุ่นคิดอะไรอยู่

“เอ่อ!...ผมไม่แน่ใจครับ...แต่ทำไมถึงรู้สึกคุ้นๆ...คุณปิ่นมุก  เหมือนว่าผมเคยเห็นเธอที่ไหนมาก่อน...แต่นึกไม่ออก” บิลลี่เอ่ยบอกความสงสัยของตนเองให้  เจสันได้รับรู้ในที่สุด เจสันเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ แปลกใจว่าอย่างบิลลี่ ลืมอะไรเป็นกับเขาด้วยเหรอ เพราะบิลลี่เป็นผู้ช่วยที่ติดตามเขามาตั้งแต่ที่เขาเริ่มจับธุรกิจด้านนี้ แตกต่างจากครอบครัวที่ทำธุรกิจเกี่ยวกับยานยนตร์ บิลลี่เป็นผู้ช่วยชั้นยอดของเขาเลยเป็นได้ 

“น่าคิด!...” เจสันเปรยออกมา แต่สำหรับเขามั่นใจเลยว่ายังไม่เคยเจอเธอคนนี้มาก่อนแน่นอน





ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


เจสันนายรู้ป่าวว่ากำลังรนหาที่ตายอิอิขำๆ
โดย Anonymous | 2 years, 6 months ที่ผ่านมา
  • ขำ 555 ขอบคุณค่ะ โดย RungArunoThay | 2 years, 6 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha