[จบ] ‘ลูกไม้’ มาเฟีย (Heir of Mafia)

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 39 : แหกกฎ... (ต่อ)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


“ใครสั่ง!” หนูมุกถามเดธอีกครั้ง ด้วยอารมรณ์ความไม่พอใจมากขึ้นและดูมากขึ้นมากเมื่อในสถานที่แห่งนี้คุยกันแทบต้องตะโกนใส่กัน

“ฉันเอง!” หนูมุกหันหลังไปยังต้นเสียง ดวงตาเบิกกว้างที่มาพร้อมกับความไม่พอใจ

อลันที่ยืนอยู่ด้านหลังพร้อมกับแอลที่ยืนอยู่ข้างๆ 

“บาร์เทนเดอร์!...เอาเบียร์มา” หนูมุกหันหลังกลับและตะโกนสั่งเครื่องดื่มที่ตัวเองต้องการ  อย่างไม่สนใจอลันที่ยืนมองอยู่ด้านหลัง “ตกลงเดธจะทำตามคำสั่งใคร...ถ้าไม่ทำตามที่มุกบอกก็ไปยืนข้างหลังคนที่เดธอยากฟังและทำตามคำสั่งนั้น...” 

คำพูดของหนูมุกทำให้เดธหันไปมองกาย อย่างกับว่ากำลังจะถามว่าจะเอาไงดี กายทำเพียงพยักหน้าให้เดธ...

“ขอโทษครับคุณมุก...” หนูมุกยิ้มเมื่อเดธเลือกที่จะยืนข้างเธอ

“กาย เดธ อย่าให้ใครเข้าใกล้มุกในระยะสองเมตร” คำสั่งของหนูมุกดังออกมา ทำให้กายกับเดธลงจากเก้าอี้และยืนกันอลันให้ห่างจากหนูมุกตามคำสั่งนั้นทันที

“ขออภัยครับคุณอลัน...แต่คุณต้องถอยออกไปอีกหน่อยครับ” เดธเอ่ยออกมากับอลัน อลันขบกรามแน่นและยอมถอยออกห่างร่างเล็กที่นั่งหันหลังให้เขาอย่างไม่สนใจ อลันขยับไปนั่งอีกโต๊ะที่อยู่ไม่ห่าง ที่เขารู้ว่าทั้งสามคนนี้มาที่นี้ ก็ตอนที่กายโทรไปตามเดธให้มาสมทบกับหนูมุกนั้นเดธอยู่กับเขา นำของที่เธอฝากไปคืนเขามาให้เขานั้นเอง มันเป็นสร้อยคอที่มีจี้เป็นแหวนที่เขาให้เธอไว้ตั้งแต่ตอนเด็กๆ และเขาก็ตามออกมาพร้อมกับเดธ แต่ไม่คิดว่าหนูมุกจะมาสถานที่ที่เขาไม่เคยอนุญาตให้เธอมาเลยสักครั้ง ตั้งแต่ที่เธออายุไม่ถึงจนถึงตอนนี้เธอจะสามารถเข้ามาได้อย่างไม่ผิด แต่เขาก็ไม่ต้องการให้เธอมาอยู่ดี แต่ดูเอาเถอะยายเด็กนี้ ร้องไห้อยู่แค่วันเดียวที่โดนเขาไล่ นี้เขาประเมินหนูมุกต่ำไปเหรอไง เขาคิดว่าเธอน่าจะเศร้าหนักมากและนานกว่านี้ 

“นายครับผมว่างานนี้นายประเมินคุณมุกผิดไปเยอะเลยครับ” แอลที่นั่งอยู่ตรงข้ามให้ความเห็นกับภาพที่เขาเห็นอยู่ เมื่อสายตาเขามองที่หญิงสาวที่ตอนนี้จัดการเครื่องดื่มสีเหลืองฟองฟอดหมดแก้วในคราวเดียว อย่างที่ไม่มีใครสามารถห้ามเธอได้ด้วยแม้แต่คนตรงหน้าเขาตอนนี้ 

อลันกัดฟันแน่น เขากำลังโกรธจริงๆแล้ว ไหนจะเรื่องแหวนที่หนูมุกลืมคำสัญญาที่เคยให้กันไว้ตอนเด็กๆ 

“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นระหว่างพี่กับหนูมุก หนูมุกต้องเก็บแหวนวงนี้ให้เป็นอย่างดีเข้าใจมั้ย” เด็กชายอลันวัยสิบห้าปีพูดกับเด็กหญิงปิ่นมุกวัยเจ็ดขวบ

“ค่ะ” เด็กหญิงปิ่นมุกตอบรับพร้อมกับให้เด็กชายอลันสวมสร้อยให้

“สัญญานะ”เด็กชายอลันพูดพร้อมกับสวมสร้อยให้เด็กหญิงปิ่นมุก

“สัญญาค่ะ” เด็กหญิงปิ่นมุกพูดพร้อมกับชูนิ้วก้อยให้เด็กชายอลันเกี่ยวก้อยสัญญากัน และตลอดสิบสามปีหนูมุกสวมสร้อยนั้นติดตัวมาโดยตลอด และแหวนที่เป็นจี้นั้นก็เป็นเพียงแหวนที่ทำจากทองคำขาวที่อลันขอให้พ่อ                  (ปีเตอร์)จัดหาให้ก่อนที่พวกเขาทั้งสองจะต้องแยกกัน และที่แหวนก็มีการสลักคำว่า ‘หนูมุกกับพี่อลัน’ เป็นภาษาไทย

Grrrrr Grrrrr เสียงเรียกเข้าทำให้อลันละสายตาออกจากแผ่นหลังร่างบาง ชื่อหน้าจอแสดงทำให้อลันขมวดคิ้ว

“ครับอา!...” นิกส์คนสนิทของพ่อ(ปีเตอร์) โทรมาเข้ามา สีหน้าของอลันเปลี่ยนไปโดยทันทีเมื่อฟังสิ่งที่ปลายสายบอก 

“เกิออะไรครับนาย!” แอลถามทันที เพราะต้องเป็นเรื่องสำคัญ เพราะมีเพียงไม่กี่คนที่จะสายตรงหาอลันได้

“อดัมถูกยิง...ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล...พี่จัดการตั๋วเครื่องบินพวกเราจะบินไปนิวยอร์กโดยทันที...หนูมุกด้วยครับ” อลันพูดจบลุกจากเก้าอี้ และเดินตรงไปยังหนูมุกที่เครื่องดื่มแก้วที่สองลดไปกว่าครึ่งแล้ว

“อุ้ย!...” หนูมุกร้องออกมาเมื่ออลันดึงแก้วในมือของเธอออกก่อนที่เธอจะส่งเครื่องดื่มสีเหลืองเข้าสู่ปากลงสู่กระเพาะ 

“กลับ!...พวกเราต้องเดินทางไปนิวยอร์กโดยทันที”

“ทำไม?” หนูมุกที่มีอาการมึนๆ แต่ไม่ถึงขั้นเมาถึงเธอจะไม่เคยดื่มจริงจังแบบนี้ แต่เธอเคยชิมว่าเบียร์รสชาติเป็นอย่างไร

“อดัมอยู่โรงพยาบาล...” อลันพูดเพียงแค่นั้น หนูมุกเข้าใจโดยทันที เพราะครอบครัวนี้ไม่เป็นที่เปิดเผยต่อสังคมเกี่ยวกับโครงข่ายเครือญาติ หนูมุกเดินตามไปอย่างไม่เกี่ยงงอนตามแรงลากของอลันที่เกาะกุมมือเล็กนั้น

“ไม่นะ!” อลันขมวดคิ้วหันไปมองหนูมุกที่ตอนแรกก็โอนอ่อนผ่อนตาม แต่เมื่อมาถึงรถเธอกลับสะบัดมือออกจากการเกาะนั้นโดยทันที

“อะไร?” อลันถามกลับอย่างไม่พอใจ 

“ต่างคนต่างไปแล้วกัน”

“กลัวว่าแม่พี่จะไม่รู้เหรอไง...หรือแค่อยากเรียกร้องความสนใจ” หนูมุกเม้มปากตัวเองแน่นกับคำพูดของอลัน ที่กล่าวหาเธอ

“แจ้งเวลามาแล้วกัน...ไปเจอกันที่สนามบิน” หนูมุกพูดแค่นั้น และเดินเลี่ยงไปยังรถของตัวเองที่จอดอยู่  คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเมื่อเขาต้องใช้ความคิดว่าจะจัดการยังไงต่อกับยายดื้อตัวแสบ และเขาควรจะดีใจหรือเสียใจดีที่หนูมุกลุกยืนได้อย่างรวดเร็วเรื่องระหว่างเขากับเธอ ในบางครั้งและหลายๆครั้งหนูมุกก็ทำให้เขาไม่สามารถคาดเดาทางเธอได้เลย 

อลันเพียงยืนนิ่งและมองรถของหนูมุกที่เคลื่อนตัวออกไปเมื่อเดธกับกายกลับเข้าไปในรถ โดยที่เดธทำหน้าที่ประจำหลังพวงมาลัยที่พยายามขอต่อนายสาวที่ดูเหมือนจะมีอาการมึนๆ และเธอไม่ควรขับรถ

“เดินทางพรุ่งนี้ไฟล์ทเช้าครับ” อลันพยักหน้ารับรู้และกลับเข้ารถ และเมื่อแอลประจำตำแหน่งหลังพวงมาลัยเขาหยิบซองที่พึ่งได้รับมาให้กับอลัน

อลันรับมาพร้อมกับเปิดซองทันที เมื่อแอลเคลื่อนรถออก ข้างในเป็นข้อมูลเกี่ยวกับเนธานที่เขาให้คนของพ่อช่วยสืบหาให้และทุกอย่างเร็วอย่างที่เขาหวัง ใครจะรู้ว่าพ่อที่แท้จริงของเขา อดีตนักร้องชื่อดังที่มีเบื้องหลังไม่ธรรมดาท่านกลับมีเส้นสายในหน่วยงานต่างๆมากมาย 




ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


✌🏼️✌🏼✌🏼✌🏼✌🏼✌🏼✌🏼
โดย Anonymous | 2 years, 9 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha