[จบ] ‘ลูกไม้’ มาเฟีย (Heir of Mafia)

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 41 : แสนพยศ...หมื่นดื้อรั้น...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

 

‘ลูกไม้’มาเฟีย ( Heir Of Mafia )

เนื้อหาทั้งหมด จำนวน 347  หน้า (ซึ่งรวมตอนพิเศษแล้ว 3 ตอน)

จะอัพเพียง 55% ถึงหน้าที่ 191 

ซึ่ง ณ วันนี้(20/08/59) อัพไปแล้วถึง (หน้าที่ 157)

 

‘ลูกไม้’มาเฟีย ( Heir Of Mafia )

รูปเล่ม ราคา 309.- บาท 

- สนใจสามารถติดต่อได้ทันที -

www.facebook.com/RungArunoThay

fb.me/FC.RungArunoThay

By RungArunoThay

 ID Line : thesun_1982

thesun_1982@hotmail.com

 

หนูมุกนั่งเงียบอย่างเคยเบาะหลังของรถที่กำลังเคลื่อนตัวออกจากลานจอดรถในโรงพยาบาลเพื่อไปยังที่พักคอนโดใจกลางเมืองอาคารเดียวกับที่พ่อ(ปีเตอร์)กับแม่(หนูนา)ของอลันพักอยู่และน้องชายเขาด้วย

“อ๊ะ!...” หนูมุกเหมือนพึ่งจะนึกอะไรได้ “พี่แอล...มุกขอไปพักที่โรงแรมได้มั้ยคะ?” 

“เอ่อ!...” แอลที่นั่งอยู่ด้านหน้าคู่คนขับ ได้แต่เอ่ออ่า...

“ไร้สาระจริง!...อยากให้แม่รู้นักเหรอไง?” อลันเสียงเข้มดังออกมา ตอบแทนแอลที่ไม่รู้จะตอบอย่างไร 

“……..” หนูมุกไม่ตอบอะไร เลือกที่จะหันหน้ามองกระจกแทน ด้วยอารมณ์ขุ่นมัว

หนูมุกเร่งฝีเท้าเมื่อลิฟท์เปิดออกที่ชั้นยี่สิบสาม และแน่นอนทั้งชั้นนี้เป็นของตระกูลซาวันเดอร์ ที่มีการซื้อเพิ่มและตกแต่งใหม่เมื่อสิบปีก่อน แต่ทุกอย่างคงสภาพโอ่อ่าเมื่อได้รับการดูแลอย่างดี ไม่ต่างจากชั้นบนสุดที่เป็นของอดัม ถ้าในอเมริกาตามศักดิ์แล้วอดัมจะเป็นผู้ที่มีอำนาจสูงสุดโดยตำแหน่งที่อดัมรับผิดชอบอยู่ แต่แน่นอนอลันถึงแม้จะเป็นทายาทที่ถูกต้องของตระกูลเบนเน็ต แต่ไม่มีใครล่วงรู้ความจริงถึงเรื่องนี้ อลันจึงมีห้องพักที่ห่างจากคนอื่นที่จะอยู่ชั้นลำดับบนสุดสี่ชั้นแรกนับจากชั้นสูงสุด 

“จะไปไหน?” อลันเอ่ยถามปิ่นมุกเมื่อเข้ามาด้านในและเธอเดินเลี่ยงไปอีกห้องที่ไม่ใช่ห้องของเขาและเธอทุกครั้งยามที่มานิวยอร์ก

“ที่นี้มีห้องนอนตั้งสามห้อง...ฉันก็จะไปนอนอีกห้อง...”

“แล้วให้พี่แอล เดธ และกาย นอนเบียดกันในห้องเดียว...” อลันพูดต่อคำพูดของหนูมุก 

“เอ่อ!...มันก็แค่ไม่กี่คืน...คงไม่เป็นไรใช่มั้ยคะพี่แอล” แอล เดธ และกาย ได้แต่ยืนเงียบ สลับมองอลันทีหนูมุกที 

“เห็นแก่ตัว!...” คำพูดของอลันทำให้หนูมุกหมุนศีรษะพร้อมกับสายตาไปยังเจ้าของเสียงโดยทันที

“เมื่อกี้ที่พูดออกมา...คิดแล้วใช่มั้ย?” หนูมุกสวนกลับไม่แพ้กัน เรียกสายตาสามหนุ่มหันมามองหนูมุกเป็นตาเดียวกัน เพราะทั้งสามไม่คาดคิดว่าหนูมุกจะกล้าพูดแบบนั้นกับคุณอลัน

อลันมองกลับสายตาคมนั้น ที่ต่างก็ไม่มีใครหลบสายตาใคร ทำให้เหล่าบอดิการ์ดถอยออกมาจากห้องโดยทันที

“ลอง...พูด...ใหม่...สิ!” อลันขบกรามแน่น เน้นทุกคำพูด ด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คนฟังถ้าเป็นคนอื่นคงร้อนวูบทันตาเห็น

“โอ้ย!...ปล่อยนะ!...” หนูมุกร้องออกมาเมื่อเธอกำลังจะผละเดินหนีไป ก็ถูกมือใหญ่คว้าแขนไว้ และดึงเธอเข้าสู่อ้อมกอดโดยทันที

“ห่างกันแค่สองวัน...คงลืมรสชาติของกันและกันไปแล้วสินะ...ปากคอถึงได้จัดจ้านนัก...” อลันพูดพร้อมกับกระชับวงแขนที่โอบรัดร่างบางที่พยายามดิ้นหนีให้หลุดจากอ้อมกอดนี้

“หยุดนะ!...คุณไม่มีสิทธิพูดและทำกับฉันแบบนี้” หนูมุกร้องห้ามทั้งคำพูดและการกระทำของอลัน

“แล้วใครกันละที่มีสิทธิ...ไหนลองบอกชื่อมาสิ”

“มันเรื่องของฉัน!...ปล่อยนะ!...” วาจาก็ต่อล้อต่อเถียงไม่ลดละร่างกายก็พยายามที่จะเป็นอิสระ หนูมุกย้ำเตือนตัวเองว่าผู้ชายคนนี้ไม่ใช่พี่อลันคนเดิมของเธอแล้ว

อลันพยายามที่จะอดทนอดกลั้น ให้ตายเถอะ! ‘ฉัน’ อย่างงั้น ‘ฉัน’ อย่างงี้ มันช่างกระชากหัวใจเขาลงสู่พื้นดินและถูกเหยียบซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันเป็นความรู้สึกที่เขาเป็นอยู่ตอนนี้ 

Grrrrr  Grrrrr เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของอลันดังขึ้น เป็นระฆังพักยกของมวยผิดคู่ อลันผละแขนข้างหนึ่งที่กักขังร่างบางไว้ล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงหยิบแหล่งต้นกำเนิดเสียงออกมา คิ้วหนาขมวดเข้าหากันทันทีเมื่อเห็นชื่อแสดงที่หน้าจอ อลันยัดใส่กลับไปในกระเป๋ากางเกงโดยที่ตั้งใจไม่รับสาย

“รวดเร็วทันใจดีแท้” อลันคิดในใจ แต่เขาต้องจัดการปัญหาใหญ่ตรงหน้าเสียก่อน

“ว้ายยย!!!...” หนูมุกร้องออกมาด้วยความตกใจ เมื่ออลันยกล่างเธอพาดไหล่และเดินเข้าไปในห้องนอนของเขาและเธอ “โอ้ย!!!!” หนูมุกต้องเปลี่ยนเสียงร้องออกมาเมื่ออลันปล่อยร่างเธอลงบนเตียงใหญ่

“อยู่ในห้องนี้...ห้ามออกมา...อย่า!สร้างปัญหา...แล้วจะมาหาว่าไม่เตือนไม่ได้นะ” อลันพูดและกำลังจะหันหลังออกจากห้องไป เพราะเขามีที่ที่ต้องไปจัดการเรื่องสำคัญ  แต่...

“เพล้ง!!!!...” เสียงนาฬิกาตั้งโต๊ะขนาดเล็กลอยเชียดศีรษะอลันไปแค่นิดเดียวปะทะกับกำแพงข้างประตูทางออก ล่วงมาแตกกระจาย

อลันหันหลังกลับ พบกับร่างบางยืนตระหง่านบนเตียงขนาดใหญ่ และเท้าสะเอวอย่างประกาศสงครามกับเขาอย่างเต็มตัว  

ให้ตายเถอะ!! นี้เขาต้องตายวันละกี่ครั้ง กับการพยศของหนูมุก ทำไมถึงได้ร้ายกาจขนาดนี้กันนะ อลันคิดในใจ แต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลาที่จะปราบยายเด็กแสบ อลันตัดสินใจเดินออกจากห้องไปพร้อมปิดประตูเสียงดัง

“อานิกส์...” อลันเมื่อออกมาจากห้องคอนโดเจอสามผู้ติดตามยืนอยู่ข้างนอก เขาบอกให้เดธกับกายกลับเข้าไปทำหน้าที่ ส่วนแอลก็ตามออกมากับเขาทันที อลันโทรกลับหาคนที่โทรเข้ามาเมื่อสักครู่และไปยังสถานที่ที่นัดกับเจ้าหน้าที่ซีไอเอ 

“ลอนน่า ซีไอเอที่จะเข้าไปช่วยและจัดการกับเนธาน...” นิกส์แนะนำอลันกับเจ้าหน้าที่ซีไอเอที่ถูกเลือกมา

“ทำไมถึงเป็นผู้หญิง...” อลันถามนิกส์ตรงๆ ต่อหน้าลอนน่าอย่างตรงไปตรงมา...

“คุณอลันไม่เชื่อใจอาเหรอ?” นิกส์ถามอลันตรงๆ เช่นกัน

“ผมต้องการเข้าใจประเด็น เรื่องนั้นผมเชื่ออานิกส์อยู่แล้ว...แต่เราต้องการคนที่จะแฝงตัวเข้าไปไม่ใช่เหรอครับ?” 

“เนธานเป็นคนฉลาดและชอบผู้หญิงเก่ง...” อลันหันไปมองนิกส์อย่างเข้าใจแผนทันที “...และคนที่จะทำให้ลอนน่าเป็นที่สนใจจากเนธานก็มีแต่คุณอลันเท่านั้น...”

“ตกลง!อีกสองวันพวกเราจะกลับลอนดอน...คุณติดต่อคนของผมทันทีเมื่อคุณพร้อม...” อลันหันไปทางลอนน่า พูดเป็นการเป็นงาน โดยที่เลือกจะมองผ่านสายตาของลอนน่าที่มองมาที่เขา 

 

“ฉันพร้อมทันทีที่คุณกลับถึงลอนดอน” ลอนน่าตอบกลับอลันและจับมือกันตามมารยาท อลันมองหญิงสาวที่อายุน่าจะประมาณเท่าๆกับเขา รูปร่างเธอสูงโปร่งแข็งแรงผ่านการฝึกมาเป็นอย่างดี และหญิงสาวสัญชาติอเมริกันตรงหน้าดูสวยโฉบเฉียวไม่เบา แต่ก็ไม่ใช่แบบที่เขาชอบเพราะสำหรับเขามีเพียงปิ่นมุกเท่านั้น

 

 

 

 



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


อัพอีกไหมค่ะ อยากอ่านต่อจัง
โดย Anonymous | 2 years, 8 months ที่ผ่านมา
  • สวัสดีค่ะ ^^ อัพค่ะ น่าจะเย็นๆ นะคะ (23/08/59) โดย RungArunoThay | 2 years, 8 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ชอบหนูมุกที่สุด👍👍👍👍👍
โดย Anonymous | 2 years, 9 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha