[จบ] ‘ลูกไม้’ มาเฟีย (Heir of Mafia)

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 42 : ...จำยอม...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป



  “นายดูนี้สิครับ!” แอลส่งโทรศัพท์ที่มีภาพของชายหญิงที่โดนแอบถ่าย ขณะที่กำลังเต้นรำอยู่ในผับชื่อดังของลอนดอน อลันยิ้มออกมาอย่างพอใจเพราะภาพเจสันและปิ่นมุกตัวปลอมถูกปาปารัสซี่แอบถ่ายและพาดหัวลงนิตยาสารบันเทิงอย่างที่อลันต้องการ

“หวังว่าคงทำให้เนธานเลิกสนใจหนูมุกได้สักพัก...และมันคงกระอักเลือดแน่เมื่อเรือขนส่งเราไปถึงยังประเทศกลุ่มที่เราส่งของไปช่วยเหลือและสินค้าของมันถูกสับเปลี่ยน...”

“แต่เราคงต้องระวังตัวมากขึ้น  เพราะมันคงรู้ว่าเรารู้แล้วว่า...ว่ามันกำลังทำอะไรอยู่...” อลันหันไปยิ้มกับแอล เพราะอีกแค่สามวันเรือก็จะไปถึง มันคงต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อหาสินค้า(ยาเสพย์ติด)ว่าเขาเอาไปเก็บไว้ที่ไหน แต่ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่เนธานจะเข้าใกล้หนูมุก เพราะคนคุ้มกันที่อลันขอเพิ่มต่างก็เดินทางไปถึงลอนดอนแล้ว 

อลันยิ้มออกมาเมื่อทุกอย่างเป็นไปตามที่เขาวางไว้ทั้งหมด เพียงคำพูดของหนูมุกที่บอกให้เขาคิดนำก่อนเนธานหนึ่งก้าว ตอนนั้นเขาก็เพียงแค่สงสัยและมีลางสังหรณ์เท่านั้น และในทางกลับกัันถ้าเขาเป็นเนธาน ทำไมต้องเลือกโครงการฯ นี้ เพราะเรือขนส่งของเขาจะได้รับความสะดวกในการข้ามผ่านน่านน้ำสากลโดยที่ไม่ถูกตรวจค้น การนำสินค้า(ยาเสพย์ติด)สอดแทรกมากับสิ่งของบริจาคและเมื่อไปถึงประเทศดังกล่าว ก็เพียงให้คนลักลอบเข้าไปย้ายและขนสินค้าของตนออกมา 

“เดี๋ยวมันคงได้กระอักเลือดแน่ ที่ต้องเสียทั้งของและคน...” แอลเอ่ยบอก เพราะทางเขาได้มีการแจ้งต่อเจ้าหน้าที่สากลให้ซุ่มดักจับคนของเนธานที่ต้องลอบเข้าโกดังเก็บของที่ท่าเรือแน่นอน



“คุณมุกเป็นไงบ้าง?” อลันเอ่ยถามเดธกับกาย เมื่อกลับมาถึงห้องพัก 

“ผมว่าคุณอลันอย่าประมาทเธอแม้แต่สักนาทีเดียว...” อลันเลิกคิ้วกับคำพูดของกาย ที่นับวันจะทึ่งในตัวหญิงสาวที่เป็นหน้าที่หลักมากขึ้น

“เกิดอะไรขึ้น?” เดธยื่นแผ่นกระดาษให้อลัน อลันรับมาอย่างไม่เข้าใจและเมื่อเปิดดู 

“อย่าบอกนะว่าคุณมุกกินทุกอย่างที่เธอสั่งมา...” อลันดูรายการที่หนูมุกเขียนสั่งให้คนของพ่อเขาจัดเตรียม ขาหมูเยอรมัน  สเต็กไก่สไปซี่ สลัดทูน่าอัพไซด์ สปาเก็ตตี้.... เดธกับกายพยักหน้าเพราะทั้งสองก็ไม่อยากจะเชื่อว่าหญิงสาวตัวเล็กแค่นั้นกินทุกอย่างหมดไม่มีเหลือทิ้งเลย

อลันมองประตูห้องนอนของเขากับหนูมุก อย่างกับว่าตัวเองมีพลังพิเศษมองผ่านเข้าไปเห็นหญิงสาวในห้องนั้นว่ากำลังทำอะไรอยู่ ก่อนที่จะตัดสินใจเข้าไปข้างในเขาบอกให้ทั้งสามไปพักผ่อน เพราะตั้งแต่เดินทางมาถึง ก็ยังไม่มีใครได้พักเลยรวมถึงตัวเขาด้วย

“ผลั๊ก” อลันเมื่อก้าวเข้ามาทุกอย่างเงียบสนิท ภายในห้องมีเพียงแสงไฟสลัวเพียงหนึ่งดวงเล็กที่เปิดทิ้งไว้ ตาคมเข้มหลี่มองที่เตียงกว้างแต่ว่างเปล่า แต่เมื่อเขากวาดสายตากลับพบร่างบางที่ซุกตัวใต้ผ้าห่มผืนใหญ่บนเก้าอี้ยาว อลันเผยรอยยิ้มออกมา ไม่แปลกที่หนูมุกจะหลับสนิทก็กินเข้าไปซะขนาดนั้น เด็กน้อยจริงๆ     ผู้หญิงของเขา อลันผละเดินเข้าห้องน้ำจัดการตัวเองทันที เพราะเขาเองก็อยากพักไม่แพ้กัน อีกยี่สิบนาทีอลันเดินออกมาจากห้องน้ำโดยมีผ้าขนหนูพันรอบเอวอย่างหมิ่นเหม่

“พรึบบบบบ”    หนูมุกตกใจตื่นเมื่อผ้าห่มที่คลุมกายเธอถูกดึงออกอย่างแรงอย่างตั้งใจของคนทำ ที่ต้องการปลุกเธอให้ตื่นจากการนิทรา

“ทำบ้าอะไรเนี๊ยะ!...” หนูมุกเสียงดังใส่อย่างหัวเสียกับการกระทำของอลัน

“บนเตียงไม่มีผ้าห่ม” อลันตอบกลับหน้าตาเฉย และลากผ้าห่มกลับไปที่เตียงไม่สนใจหญิงสาวที่ลุกขึ้นมานั่งด้วยความรู้สึกอยากจะตั้นหน้าผู้ชายคนเดียวในห้องนี้มาก

“โอ้ย!...” หนูมุกต้องร้องออกมาอีกครั้งเมื่อผ้าขนหนูที่อลันพันรอบเอวก่อนหน้านี้ลอยมาล่วงใส่ศีรษะเธอพอดิบพอดี “มันมากเกินไปแล้วนะ!” หนูมุกร้องเสียงดังออกมาเป็นภาษาไทยหันกลับไปที่เตียงนอนก็เห็นอลันนอนกลางเตียงซุกตัวใต้ผ้าห่มพร้อมกับมอบรอยยิ้มพิมพ์ใจให้กับหนูมุกหน้าตาเฉย

หนูมุกหันกลับพร้อมกับทิ้งตัวนอนบนเก้าอี้ตัวยาวอีกครั้ง อลันยิ้มกับความแสนงอนของหนูมุก เขายังคงนอนเปลือยเปล่าบนเตียงอย่างใช้ความคิดจนไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน แต่ก็คงนานพอเมื่อเขาลุกขึ้นนั่งมองร่างเล็กที่นอนคุดขู้น่าสงสารอยู่บนเก้าอี้ตัวยาว อลันเอื้อมไปกดแผงปุ่มที่หัวเตียงลดอุณภูมิของห้องให้ต่ำลงไปอีก และขยับร่างลงนอนเหมือนดั่งกับว่าเขากำลังรอคอย รอคอย

ร่างบางเริ่มกระสับกระส่ายเมื่อเวลาผ่านไปเพียงไม่นาน หนูมุกเริ่มรู้สึกตัว เพราะเธอเริ่มไม่สบายตัว 

“เฮ้ย!...ทำไมถึงเย็นขนาดนี้กันนะ” หนูมุกบ่นพึมพำออกมา  ถึงเสียงจะเบาแต่ก็ดังพอให้อลันที่แกล้งหลับตาได้ยิน หนูมุกหันไปมองบนเตียงกว้างก็เห็น อลันหลับไปแล้วอย่างสบาย ปากแดงเม้มเข้าหากันแน่นมากขึ้นเพราะตอนนี้เธอเริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว หนูมุกลุกยืนเดินไปยังเตียงใหญ่ฝั่งที่มีแผงควบคุมทุกอย่างทันที...

“อ๊ะ!...” หนูมุกร้องออกมาเมื่อมือน้อยของเธอกำลังยื่นเข้าไปเปิดดูแผงควบคุม ก็ถูกคว้าไว้ด้วยมือใหญ่ของอลันโดยทันที และหนูมุกต้องร้องออกมาอีกครั้งเมื่อมือใหญ่ดึงมือน้อยของเธอจนร่างบางเซถลาไปตามแรงดึงเข้าสู่อ้อมกอด   ของอลันพอดิบพอดี

“อื้ม!...” อลันพลิกตัวเปลี่ยนตำแหน่งกับหนูมุกโดยทันที ประกบปิดปากแดงธรรมชาตินั้น เพื่อกักกั้นเสียงทัดทานของร่างบางที่พยายามขยับหนีอย่างสุดกำลังที่มี

อลันพยายามเปิดปากหนูมุกด้วยปลายลิ้นของตนที่ลากเลียและขยับตามใบหน้าคมที่พยายามเบี่ยงหนี มือใหญ่พาดไปตามแขนเล็กเข้าเกาะเกี่ยวนิ้วใหญ่ของตนกับนิ้วเล็กที่ค่อยๆอ่อนแรงลง 

ปากเล็กค่อยๆเปิดทางให้ลิ้นหนาล้วงล้ำเข้าไปอย่างจำยอม เมื่ออลันใจเย็นให้ลิ้นหนาออดอ้อนอย่างเชื่องช้าเพื่อให้ร่างบางเป็นฝ่ายจำยอมเอง ถึงแม้  หนูมุกจะยอมเปิดทางให้ลิ้นหนาเข้าไปดูดกลืนความหวานในโพรงปากตน แต่เธอก็ไม่มีการตอบสนองใดๆกับสัมผัสนั้น ถึงแม้มันจะรัญจวนเย้ายวนเป็นอย่างมากกับการกระทำของผู้ที่มากประสบการณ์

“จะทำตัวเป็นท่อนไม้...ก็ทำให้ได้ไปตลอดแล้วกัน” อลันผละริมฝีปากออกมากระซิบแผ่วเบาใกล้ริมฝีปากที่แดงขึ้น เมื่อเขาพูดจบก็กลับเข้าไปลิ้มลองความหวานนั้นต่อทันที

หนูมุกปิดเปลือกตาปล่อยร่างกายให้อลันกระทำอย่างที่เขาต้องการ เธอคิดเพียงแต่ว่าเธอจะต้องไม่สนองตอบกลับเขา ถึงแม้ร่างเปลือยเปล่าของอลันที่เสียดสีแนบกับร่างตนนั้นกำลังทำให้ร่างกายทั่วบริเวณเร้าร้อนเรียกหาเขาแล้วก็ตาม

อลันเลื่อนใบหน้าลงต่ำโลมเลียที่ซอกคอเล็กนั้นทำให้เขารู้สึกว่าร่างบางกำลังตอบรับต่อสัมผัสของเขา มือใหญ่ยอมปลดปล่อยมือเล็กที่ขย้ำผ้าปูที่นอนไว้ทันทีเมื่อได้รับอิสระ มือใหญ่ขยับเคลื่อนลูบไล้เข้าสู่ใต้อาภรณ์สัมผัสกับความ    อวบอูม อลันดึงเสื้อยืดตัวใหญ่ของหนูมุกออกไปทันทีเมื่อเขาต้องการสัมผัสยอดเกสรความอวบอูมนั้นโดยไร้สิ่งกีดขวาง และโดยทันทีเช่นกันกางเกงขาสั้นของ     หนูมุกถูกกำจัดออกไปโดยอย่างทันท่วงทีและทันใจคนที่เลือดในกายเร้าร้อนมากขึ้นเรื่อยๆ

อลันครางในคอ ปากหยักเข้าครอบครองยอดเกสรความงามตรงหน้าอย่างไม่รีรอ ถึงแม้ร่างบางจะนอนนิ่งให้อลันทำตามที่เขาต้องการ แต่ระบบลมหายใจของหนูมุกเริ่มถี่เร็วขึ้น เมื่อร่างกายเธอไม่อาจปฎิเสธความรู้สึกที่กำลังรุมเร้าร่างกายเธอมากขึ้นเรื่อย

หนูมุกสั่นสะท้านเมื่อความแข็งแรงเข้าเบียดเสียดสีอยู่บรเวณหน้าท้องแบนราบที่ต้องขมวดเกร็ง เมื่อความตื่นตัวของคนตัวโตที่ไม่ได้โตแต่ตัวเพราะส่วนสำคัญก็กำลังขยายตัวขึ้นเรื่อยๆ แสดงให้เธอรู้ว่าความแข็งแรงนั้นต้องการอะไรในตัวเธอ

อลันที่สลับดูดบีบเคล้นความอวบอูมไม่มีฝั่งใดฝั่งหนึ่งต้องน้อยหน้า ล่องรอยเก่าที่เขาทำไว้ยังไม่เลือนลางหายไป ปากหยักก็สร้างรอยใหม่ปิดทับแสดงเด่นชัดมากขึ้น

หนูมุกกัดปากตัวเองอย่างที่ไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ต่อสัมผัสที่ได้รับตอนนี้ที่ทวีความเร้าร้อนมากขึ้นเรื่อยๆ จนเธอรู้สึกถึงความชุ่มฉ่ำบริเวณดอกกุหลาบงามที่มีหยาดน้ำไหลออกมาตอบสนองต่อสัมผัสของลิ้นร้าย มือหนาที่ปรนเปรอบำเรอให้ร่างกายเธอพรั่งพร้อมกับตัวตนของเขา

อลันเลื่อนใบหน้าลงมาพรมจุมพิตไปทั่วบริเวณใต้ฐานความอวบอูมและไม่มีทีท่าจะหยุดเมื่อลิ้นหนาลากเลียต่ำลงมาเรื่อยจนหน้าท้องแบนราบเกร็งขมวดมากขึ้น ลิ้นหนามาหยุดไล้วนบริเวณสะดือ พร้อมกับมือใหญ่แยกขาเล็กเพื่อเปิดทางรอรับการสัมผัสขั้นต่อไป มือใหญ่กรีดกรายกลีบความงามด้านล่างทั้งเร้าร้อนแฝงความอ่อนโยน จนร่างบางสั่นสะท้านกับการสัมผัสแบบนั้นในระยะสั้นๆ 

หนูมุกไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองขยับเรียวขาเปิดทางให้กับอลันกระทำการได้อย่างที่เขาต้องการอย่างเต็มใจ ร่างบางกระตุกเมื่อจุดที่เร็วต่อการสัมผัสได้รับความเร้าร้อนที่อุ่นชื้นของลิ้นหนาที่ทำหน้าที่แทนนิ้ว 

มือเล็กดึงรั้งผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่ยามที่ลิ้นหนาล้วงล้ำเข้าสู่โพรงกายสาวดูดดื่มธารน้ำที่ไหลออกมาอย่างไม่ขาดสายให้กับเขาที่ไม่มีทีท่าจะรู้จักคำว่าพอ เมื่อลิ้นหนารัวเร็วเข้าออกอย่างเอาแต่ใจ โดยที่ไม่สนใจร่างบางที่เด้งสะโพกขยับเข้าหาสัมผัสนั้นจนใบหน้าคมเข้มสีน้ำผึ้งแนบแน่นความงามตรงหน้า

อลันขยับอย่างรวดเร็วเมื่อรับรู้ว่าโพรงสาวตอดรัดลิ้นหนาของเขาที่รัวเข้าออกไม่หยุด อลันนั่งคุกเข่าระหว่างขาเล็กและยกขาเล็กพาดไหล่เขา และเขาก็ก้มหน้าเข้าดูดเลียดอกกุหลาบงามตรงหน้าอีกครั้ง ถึงแม้เขาจะไม่ได้ยินเสียงครางหวานๆของหนูมุกสักนิด แต่ลมหายใจของหนูมุกถี่เร็วมากขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัยว่าเธอกำลังเร้าร้อน ซ่านเสียวจนใกล้จะถึงวิมานฉิมพลีแดนสวาทที่เขาเพียงคนเดียวเท่านั้นที่จะเป็นผู้นำพาเธอไป

หนูมุกกัดปากตัวเองแน่น อย่างแสนทรมานเมื่อร่างกายเธอตอนนี้กำลังจะแตกเป็นเสี่ยงๆ เมื่อลิ้นหนาของอลันรัวเข้าออกไม่หยุดและดูเหมือนจะมากขึ้น ร่างบางชื้นไปด้วยเหงื่อกาฬที่ผุดทุกอณูขุมขนไปทั่วร่างบาง จนสุดท้ายร่างบางก็กระตุกเกร็งปลดปล่อยธารน้ำให้กับอลันดื่มกินอย่างเต็มที่ อย่างประกาศชัยชนะได้อย่างภาคภูมิ

อลันปล่อยขาเล็กออกจากไหล่ มาพาดที่แขนใหญ่ของตนแทน พร้อมกับดันตัวไปด้านหน้า โดยให้ตัวตนของตนตรงตำแหน่งโพรงกายสาวที่แดงจัดจากฝีปากเขา อลันดันตัวตนเข้าสู่กายสาวในคราวเดียวแนบสนิทให้เนินเนื้อทั้งของเขาและของเธอแนบชิดกัน ร่างบางขยับตามแรงกระแทกการหายเข้าไปของท่อนแข็งแรง

อลันไม่ได้ยินแม้สักนิดของเสียงร้องแห่งความเจ็บปวด ใบหน้าคมหวานเหเกจากความรู้สึกที่พยายามกักเก็บไว้ กรามแกร่งขบเข้าหากันแน่นด้วยหลายความรู้สึก ทั้งจากการถูกกายสาวตอดรัดจนซ่านเสียวถึงจุดที่อลันพอใจ และจากการที่เริ่มจะไม่พอใจกับความใจแข็งของเธอ 

อลันขยับสะโพกเริ่มขยับกิจกรรมเข้าจังหวะนั้นทันที    ด้วยจังหวะที่เกิดจากหลากหลายความรู้สึกของผู้กระทำ ทำให้ร่างเล็กขยับสั่นคลอนไปกับการขยับนั้น 

“ทน...ได้...ก็...ทน...ไป...ก็อยากรู้เหมือนกันว่าจะทนได้ถึงเช้ามั้ย?” เสียงที่ขาดตอนไม่ปะติดปะต่อของอลันดังออกมา โดยที่สะโพกหนาไม่หยุดการขยับ ทำให้ในห้องนอนกึกก้องไปด้วยเสียงการกระแทกที่อลันถาโถมใส่ร่างบางอย่างต่อเนื่อง กับเสียงของลมหายใจของหนูมุกและที่ดังกว่าก็คือเสียงลมหายใจของอลัน กับเสียงครางของเขายามที่ปลดปล่อยธารน้ำเข้าสู่กายสาว ครั้งแล้วครั้งเล่า ครั้งแล้วครั้งเล่า... แต่ก็ไม่ได้ยินเสียงครางของหนูมุกเลยสักครั้ง จนเวลาผ่านไปนานแค่    ไหนอลันไม่สนใจจะมองและคำนวณ แต่เมื่อเขาปลดปล่อยความอุ่นสาดใส่เป็นครั้งที่สี่ ตลอดหลายชั่วโมงนี้ อลันยอมถอดแก่นกายออกจากร่างบางที่พลิกตัวนอนหันหลังให้กับเขาทันทีที่ได้รับอิสระหลังจากที่ปล่อยให้ร่างกายของเธอให้กับอลันทำตามใจชอบ แน่นอนว่าร่างเล็กกระตุกมากครั้งกว่าร่างใหญ่เมื่อร่างกายเธอตอบสนองรับสัมผัสของอลันเป็นอย่างดี


ช่วงเวลาตลอดสองวันในนิวยอร์กก็มาถึงวันสุดท้ายที่อลันและหนูมุกต้องเดินทางกลับโดยมีพ่อกับแม่ของอลันมาส่งที่สนามบิน หนูมุกโอบกอดหนูนาแน่นอย่างกับไม่อยากให้เวลานี้ต้องมาถึง อลันมองภาพผู้หญิงสองคนที่เขารักมากกว่าสิ่งอื่นใด ตั้งแต่คืนนั้นช่วงเวลาที่หนูมุกไม่ได้อยู่ต่อหน้าแม่ของเขา เธอเอาแต่เงียบไม่แม้จะมองหน้าเขาเลยด้วยซ้ำ แม้ในยามกลางคืนที่อลันไม่ปล่อยให้หนูมุกได้นอนหลับโดยทันทีถ้าเขายังไม่ได้เชยชมดูดกลืนความหอมหวานเรือนร่างของเธอก่อน หนูมุกไม่มีการขัดขืนแม้สักนิดแต่เธอไม่มีเสียงพูดเสียงหัวเราะ แม้กระทั่งรอยยิ้มให้กับอลันอีกเลย อลันจะได้ยินเสียงเธอก็ต่อเมื่อมีแม่เขาอยู่ด้วยเท่านั้น

“ดูแลน้องดีๆนะ...” หนูนาพูดขณะที่โอบกอดบุตรชายคนโต ก่อนที่ทั้งสองและขบวนผู้ติดตามจะเดินเข้าไปด้านใน

“พีท!...ทำไมหนูนาถึงรู้สึกว่าอลันกับหนูมุกเขามีอะไรแปลกๆ” ปีเตอร์ขมวดคิ้วและรีบคลายออกกลบเกลื่อนสีหน้าให้เป็นปกติ เพราะตัวเขารู้ปัญหาที่เกิดขึ้นของทั้งสองคนนั้นดี 

“อลันไม่มีทางทำร้ายหัวใจตัวเองได้แน่นอน”  ปีเตอร์พูดพร้อมกับมอบรอยยิ้มให้กับหนูนา ที่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน รอยยิ้มที่เกิดขึ้นทุกครั้งของปีเตอร์ก็มีให้หนูนาเพียงคนเดียว




ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha