[จบ] ‘ลูกไม้’ มาเฟีย (Heir of Mafia)

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 43 : หนูมุก...กับ...เพื่อนใหม่ (อีกคน...)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

 

 

 

+++++ปลายสัปดาห์หน้า จะเริ่มทยอยส่งออกแล้วนะคะ ท่านที่ยังไม่ได้แจ้ง รีบๆ แจ้งเข้ามานะคะ (มีจำนวนจำกัด)++++++

 

 

‘ สิบสองชั่วโมงต่อมา ณ ท่าอากาศยานฮีทโทรว์กรุงลอนดอน’

“ปล่อยนะ!...หน้าที่ของฉันจบแล้ว...” หนูมุกพูดพร้อมกับสะบัดมือให้หลุดจากการเกาะกุมของอลันซึ่งอลันก็ยอมปล่อยอย่างง่ายดาย 

“เดี๋ยวจะไปส่ง” อลันเอ่ยเมื่อหนูมุกกำลังจะเดินเลี่ยงไป

“ไม่ต้อง!...ฉันมีปัญญากลับเอง...” หนูมุกเลี่ยงเดินหนีจากอลัน หนูมุกโบกมือให้กับเจสันที่เดินทางมารับเธอที่สนามบินตามที่นัดไว้

“จะทำอะไรกัน...ก็รอให้รอยและกลิ่นของผู้ชายคนแรกจางไปก่อนแล้วกัน...” อลันก้มหน้าลงมากระซิบเบาๆที่หูเล็กของหนูมุกเพื่อให้ได้ยินเพียงแค่เธอ เมื่ออลันเห็นการทักทายระหว่างเจสันกับหนูมุก 

หนูมุกหน้าบึ้งมองแผ่นหลังของอลันที่เดินแยกไปทันทีเมื่อกระซิบคำบาดใจใส่เธอจบแล้ว

“คุณมุกเป็นอะไรเหรอเปล่า?” เจสันเอ่ยถามเมื่อเดินมาถึงที่หนูมุกยืนนิ่งอยู่โดยมีเดธและกายยืนอยู่ด้านหลัง

“กำลังอยากจะเป็นฆาตกรค่ะ” หนูมุกตอบด้วยน้ำเสียงที่ขุ่นมัวอย่างมาก สายตามองตามแผ่นหลังอลันที่ห่างสายตาเธอออกไปทุกที 

เจสันแอบลอบยิ้มเมื่อได้ยินคำตอบของหนูมุกเพราะเขารู้สาเหตุของคำตอบนั้น 

 

 

 

 

 

หนูมุกกำมือแน่นเมื่อเห็นภาพข่าวบังเทิงที่คอลัมน์แอบแซวเซเลปชื่อดัง แน่นอนตลอดสองสัปดาห์ภาพของอลันกับคู่ควงคนล่าสุดนามว่า ลอนน่า เป็นที่น่าสนใจของสื่อมวลชนเป็นอย่างมาก ต่างก็สงสัยและแซวว่า ‘สาวเอเชียต้องน้ำตาตกเมื่อม้ามืดพุ่งแรงแซงทางโค้งคือสาวสัญชาติอเมริกันไม่ใช่สาวเอเชียที่มีกระแสออกมาว่าจะเป็นตัวจริงของประธาน ‘ซาวันเดอร์กรุ๊ป’ และประธานโครงการฯระดับชาติ อย่างอลัน’

“คุณ!...” หนูมุกที่เตรียมจะกลับ เพราะนี้ก็เย็นแล้วของวันศุกร์ในห้องสมุด ที่เธอเข้ามานั่งอยู่ตั้งแต่บ่าย 

“ฉันมีเรื่องอยากคุยกับเธอ” ซาบีน่าเอ่ยออกมาเบาๆ เพราะเธอก็มีมารยาทพอที่จะต้องเคารพสถานที่

“มีอะไรก็พูดๆมา...” หนูมุกพูดหลังจากที่ทั้งสองเดินออกมาจากห้องสมุดและมานั่งที่โต๊ะใต้ต้นไม้ใหญ่ใกล้ๆอาคารห้องสมุด

“เธอเห็นข่าวอลันกับผู้หญิงคนใหม่ของเขาเหรอยัง” หนูมุกมองหน้าซาบีน่าอย่างเซ็งๆ นี้คือเรื่องที่ผู้หญิงตรงหน้าอยากรู้ถึงขั้นมาทำลายช่วงเวลาที่มีค่าของเธอ...

“ฉันไม่รู้...และถ้าคุณจะมาพูดถึงผู้ชายคนนั้น...ฉันขอตัว” หนูมุกพูดและลุกไปโดยทันทีไม่สนใจเสียงทักท้วงของซาบีน่า “ทำไมถึงยังตามมาหลอกหลอนไม่จบไม่สิ้นกันไปนะ...” หนูมุกพึมพำออกมาเป็นภาษาไทย เพราะตั้งแต่ที่สนามบินวันนั้นเธอและเขาไม่ได้เจอกันเลย มันดีหรือไม่ดีนั้นสำหรับความรู้สึกของเธอตอนนี้มันแย่ แย่ยิ่งกว่าแย่ เพราะไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะกำจัดคนที่เป็นทุกอย่างของชีวิตมาตลอดยี่สิบปีให้หายไปเพียงแค่เวลาไม่กี่วัน 

“โอ๊ะ!!!...” หนูมุกร้องออกมา เมื่อเธอที่กำลังเร่งฝีเท้าเพื่อกลับไปยังรถ เธอต้องชนจนหงายหลังล้มไปกับพื้นทางเดินในขณะที่เธอกำลังเลี้ยวซ้ายตรงมุมตึก 

“คุณเป็นอะไรมั้ย?” เสียงสิ่งมีชีวิตที่หนูมุกเดินชนดังขึ้น ไถ่ถามเธออย่างตกใจเล็กน้อย 

“ไม่!...” หนูมุกตอบสั้นๆ เงยหน้ามองสุภาพบุรุษที่ย่อเข่าลงมาช่วยให้เธอยืนขึ้น นี้มันอะไรกันนักกันหนา เธอไม่ใช่นางเอกในละครที่ต้องเที่ยวไปชนผู้ชายคนโน้นคนนี้ อยู่เรื่อยๆ

“คุณ...คุณ...” หนูมุกเร่งฝีเท้าเดินหนีสุภาพบุรุษที่เธอเป็นฝ่ายชนทันทีที่เธอลุกยืนได้แล้ว

“ขอโทษ!...ขอโทษ!...ฉันขอโทษคุณแล้วนะ...จบนะ” หนูมุกหันไปพูดๆ และหันหลังกลับเดินต่อทันที โดยที่เธอไม่มองหน้าสุภาพบุรุษที่ตามเธอมาทันทีเช่นกัน

“คุณ...” หนูมุกหยุดเดินและตัดสินใจหันหลังกลับอีกครั้ง เมื่อสุภาพบุรุษคนดังกล่าวไม่ยอมหยุดตาม และเรียกเธอ

“อะไร!...” หนูมุกที่อารมณ์ไม่คงที่ตอบกลับ เพราะตอนนี้เธอกลายเป็นคนที่หงุดหงิดง่าย ความสดใสร่าเริงของเธอมันไม่รู้ไปหลบซ่อนอยู่ที่ไหนหมด เธอเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเช่นกัน

“ผมแมท ดาลาส...เราเป็นแฟนกันได้มั้ย”  หนูมุกเบิกตากว้างมองคนตรงหน้า เร็วดั่งสายฟ้า หนูมุกอ้าปากค้างกับประโยคของชายตรงหน้า  หน้าคมหวานส่ายไปมาอย่างต้องการเรียกสติของตัวเองกลับมา

“ลืมกินยามาเหรอ?” หนูมุกตอบกลับเรียกเสียงหัวเราะของแมท ดาลาส ออกมาทันที

“ผมไม่ได้ป่วย...ขอแนะนำตัวเองครับผมแมท ดาลาส...นักศึกษาปีสุดท้ายเอกสื่อสารมวลชน...ยินดีและเป็นเกียรติมากที่ได้รู้จักคุณ...เอ่อ”

“…….” หนูมุกไม่ตอบใดๆ 

“ผมเอาจริงนะ!...ผมขอจีบคุณได้มั้ย”

“………” คำตอบของหนูมุก ที่เหมือนเดิม

“ผมถือว่าคุณตกลงนะ...” หนูมุกมองคนที่แนะนำตัวว่าชื่อแมท ดาลาส ดูแล้วเขาน่าจะอายุมากกว่าเธอแค่สองปีเห็นจะได้ นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนผิวขาวบ่งบอกถึงเชื้อชาติสายผู้ดีอังกฤษ ริมฝีปากแดงธรรมชาติ รอยยิ้มของเขาเผยให้เห็นฟันเรียงตัวสวยงาม คิ้วงามขมวดเข้าหากันเพราะหน้าตาคนตรงหน้าคุ้นๆ เหมือนเธอน่าจะเคยเห็นที่ไหนมาก่อน แต่นึกไม่ออก

“เดี๋ยว!...อย่ามามัดมือชก...ฉันว่าคุณหน้าตาคุ้นๆนะ” แมทหัวเราะออกมาอีกครั้ง

“ก็น่าจะมีบ้างครับ...เพราะผมมีงานอดิเรกเป็นนักแสดงครับ” แมทตอบตรงไปตรงมา 

“อ๊ะ!...จริงด้วย!...ฉันนึกออกแล้ว!...ถ้างั้นคำตอบของฉันคือขอปฎิเสธคำขอของคุณนะ...คุณแมท ดาลาส!...” 

“อ้าว!!!...ไม่นะ!...ทำไมถึงตัดรอนกันง่ายๆแบบนี้ล่ะครับ”

“ฉันต้องการชีวิตที่สงบสุข...เข้าใจนะ...จบ” หนูมุกพูดและพยายามเดินหนีแมทอย่างเต็มกำลัง

“โอ้ย!...ไม่ยุติธรรมเลย...ถ้าผมรู้ว่าวันนี้ผมจะได้เจอคุณ...สาบานตรงนี้เลยว่าผมจะไม่มีงานอดิเรกเป็นนักแสดงจริงๆเลย...” แมท ยังยืนดักหน้าหนูมุกไม่ยอมให้เธอตัดสัมพันธ์และเดินหนีไปง่ายๆ

“วันนี้คุณยังไม่ได้กินอะไรเหรอไง?” แมท ขมวดคิ้วมองสาวเอเชียหน้าตาคมหวานตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ

“มันเกี่ยวอะไร...”

“ก็ดูแล้วคุณคงไม่มีสติมากพอ...เพราะร่างกายขาดสารอาหาร...ทำให้เลือดไปเลี้ยงสมองไม่พอ...” แมทหัวเราะออกมาเป็นครั้งที่สาม กับคำตอบและเหตุผลของหญิงสาวตรงหน้า

“ผมเอาจริงนะ...ผมขอจีบคุณจริงๆ...ถ้าคุณยังไม่พร้อมถึงจุดนั้น ก็เป็นเพื่อนกันก่อนสักพักก็ได้...นะครับ...” 

“…ถามจริง!...ถ้าฉันบอกว่ามีเจ้าของแล้วคุณจะเลิกยุ่งกับฉันมั้ย”

“…ตอบจริง!...ผมก็จะแย่งคุณมาจากผู้ชายคนนั้น” 

“ฉันขอตัวก่อนนะ เย็นมากแล้ว” หนูมุกเปลี่ยนเรื่อง เพราะดูแล้วให้พูดกันทั้งคืนผู้ชายตรงหน้าก็คงต้องการในสิ่งที่ตัวเองต้องการ ผู้ชายเป็นแบบนี้กันทั้งโลกมั้ย? 

“ผมไปส่งนะ”

“ฉันขับรถมาเอง”

“ผมขอขับตามคุณไปได้มั้ย...ผมอยากทราบว่าบ้านคุณอยู่ไหน...รู้จักบ้านก่อนรู้จักชื่อก็ได้...”

“บ้านฉันอยู่เมืองไทย...ที่ลอนดอนฉันอาศัยบ้านคนอื่น...คงไม่ดีแน่ที่ฉันจะทำแบบนั้น”

“ผมส่งคุณแค่หน้าบ้านคนที่คุณไปอาศัยก็ได้” 

“คุณนี้เหลือเชื่อจริงๆ...” แมท ยิ้มให้กับหนูมุกทันที และเดินเคียงคู่หนูมุกไปยังลานจอดรถ

“ว้าว!...รถคุณเจ๋งไปเลย...ผมเคยสงสัยเหมือนกันว่ารถคันนี้เป็นของใคร” แมทมองรถหนูมุกอย่างชื่นชม 

“ขอบคุณ...และปล่อยมือได้แล้ว...ฉันจะกลับแล้ว” หนูมุกบอกให้แมทปล่อยมือจากประตูรถเธอ 

“โอเค!...รถผมคันนั้นนะครับ” หนูมุกมองตาม และเห็นว่ารถของแมท    ออดี้ ทีทีเอส สีดำ และแมทก็เดินไปขึ้นรถ และเคลื่อนรถตามหนูมุกออกไป 

เดธและกายเมื่อเห็นว่ารถของเจ้านายสาวออกมาแล้ว ก็ทำหน้าที่ตามปกติ และแปลกใจที่จู่ๆ หนูมุกก็มี ออดี้ ทีทีเอส สีดำ ขับตามมาเช่นกัน

“คุณมุกครับ...” หนูมุกขมวดคิ้วเมื่อหน้าจอด้านหน้ารถ แสดงภาพของกาย เรียกเข้ามา “...มีรถ ออดี้ ทีทีเอส สีดำ ตามมาครับ”

“อ๋อ...เพื่อนมุกเองคะ...เขาตามมาส่ง...ขอโทษที่ลืมแจ้ง” หนูมุกตัดสาย โดยที่ไม่รู้ว่าคำตอบนั้นของเธอทำให้เดธกับกายที่อยู่ในรถอีกคันหันมามองหน้ากัน เมื่อทั้งสองคาดการณ์ว่าต้องเกิดเรื่อง และคงใหญ่มากเป็นแน่เร็วๆนี้

แมทลงมาจากรถเมื่อรถมาถึงประตูรั้วที่กำลังเปิดอยู่ และมาเคาะกระจกด้านหนูมุกที่รออยู่แล้ว

“ขอบคุณนะครับที่อนุญาตให้ผมตามมา...คุณจะบอกชื่อคุณได้เหรอยัง?” ภาพระหว่างหนูมุกกับแมทตอนนี้ถูกส่งเข้าโดยตรงไปยังเครื่องมือสื่อสารของอลันที่ตอนนี้นั่งอยู่เบาะหลังรถที่แอลทำหน้าที่อยู่หลังพวงมาลัย

“พี่แอลจอดตรงแยกข้างหน้า...” อลันขบกรามแน่น เมื่อเห็นภาพที่ถูกส่งมาโดยคนของเขาที่ให้แอบซุ่มคอยตามหนูมุก

“นายจะไปไหนครับ...” แอลถามทันทีเมื่อนำรถเข้าข้างทาง และอลันกำลังเปิดประตูรถออกไป

 

“ไปจัดการยายเด็กแสบ!...” 

 

 

 



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


รออยู่น่ะค่ะ😃😃
โดย Anonymous | 2 years, 12 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ลงเร็วๆน่ะค่ะรออยู่ค่ะ 😘😘😘
โดย Anonymous | 2 years, 12 months ที่ผ่านมา
  • รับทราบคะ ^^ โดย RungArunoThay | 2 years, 12 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha